”இறைவன் எல்லோரையும் தன்னுடைய இருப்பான எல்லையற்ற ஆனந்தத்திலிருந்து தான் படைத்துள்ளான். அவர்கள் உடலினால் வேதனையுடன் நெருக்கப்பட்டாலும் தன்னுடைய பிரதிபிம்பமாகப் படைக்கப்பட்ட மனிதர்கள் உடலுணர்ச்சிகளுடன் தங்களை ஐக்கியப் படுத்திக் கொள்ளாமல் இறுதியாக அதற்கும் மேலே உயர்ந்து தன்னுடன் மறுபடியும் ஒன்றி விடுவார்களென்றுதான் கடவுள் எதிர்பார்க்கிறார்” – ஸ்ரீ சத்ய சாயி பாபா

உண்மையான ஒரு பக்தனுக்குத் தெய்வீக அனுபவம் இயற்கையாகத் தவிர்க்க முடியாததாக ஏற்படுகிறது. அவனுடைய தீவிரமான ஏக்கம் இறைவனைத் தடுக்க முடியாத வேகத்துடன் இழுக்க ஆரம்பிக்கிறது. தேடுபவனின் உணர்வு வட்டத்திற்குள் பரம்பொருள் பேரண்ட தரிசனமாக அக் காந்த சக்தியால் இழுக்கப்படுகிறார்.

ஒருவருடைய ஆன்மீக முன்னேற்றத்தைத் தியானத்தில் அவருடைய ஆனந்தத்தின் ஆழத்தினால் மட்டுமே அறிய முடியுமே தவிர அவருடைய வெளிப்புறச்சக்திகளை பறை சாற்றுவதால் அல்ல. என்றும் புத்தம் புதிய ஆனந்தமே இறைவன் அவன் அள்ள அள்ளக் குறையாதவன் – நீ உன் தியானத்தைப் பல ஆண்டுகள் தொடரும் பொழுது அவன் எண்ணற்ற விதங்களில் உன்னை ஏமாற்றி விளையாடுவான். அவனை அடையும் வழியை அறிந்தவர்கள் – பக்தர்கள் வேறு எந்த மகிழ்ச்சியையும் அவனுக்கு ஈடாகக் கொள்ளக் கனவில் கூட நினைக்க மாட்டார்கள். அவனது வசீகரிக்கும் தன்மை ஒப்பற்றது. அதற்கு இணை வேறு ஏதும் இல்லை.

இவ்வுலக இன்பங்களிலிருந்து நாம் எவ்வளவு சீக்கிரம் அலுப்படைந்து விடுகிறோம்! மனிதர்கள், பொருட்கள்மீதுள்ள இச்சைக்கு முடிவேயில்லை. முழுதும் திருப்தி அடைவதென்பதே மனிதனுக்கு இல்லை. ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவன் குறிக்கோளும் மாறும். அவன் தேடும் வேறு ஏதோ ஒன்று இறைவன்தான். அவன் மட்டுமே மனிதனுக்கு நிரந்தரமான ஆனந்தத்தைத் தரமுடியும். மனித வாழ்வு நாம் இறைவனுடைய விருப்பத்துடன் ஒன்றுபடும்வரை துன்பத்தினால் சூழப்பட்டுள்ளது. இறைவனின் ‘சரியான பாதை’ அகந்தையுடன் கூடிய புத்திக்கு பெரும்பாலும் திகைப்பாகவே இருக்கிறது.

தன்னை ஓர் அற்பமான அகங்காரத்துடன் ஐக்கியப்படுத்திக்கொண்டு மனிதன் தானே நினைப்பதாகவும், தீர்மானிப்பதாகவும், உணர்வதாகவும், உணவைச் செரிப்பதாகவும், தன்னைத்தானே உயிருடன் வைத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் நினைத்துக் கொள்கிறான். தன்னுடைய சாதாரண வாழ்வில், தான் கடந்தகால கர்மச் செயல்களாலும் இயற்கை அல்லது சூழ்நிலையாலும் ஆட்டுவிக்கப்படும் ஒரு கைப்பொம்மை மட்டுமே அன்றி வேறல்ல என்பதை சிந்தித்து ஒருபோதும் ஒத்துக் கொள்வதில்லை. ஒவ்வொரு மனிதனுடைய அறிவு பூர்வமான எதிர்ச் செயல்கள், உணர்ச்சிகள், மன நிலைகள், மற்றும் பழக்கங்கள் கடந்த காலக் காரணங்களின் வெறும் விளைவுகளே. இக்காரணங்கள் இப்பிறவியிலோ அல்லது முற்பிறவியிலோ விளைவிக்கப்பட்டவையே. இருந்தபோதும் இம்மாதிரியான பாதிப்புகளுக்கும் மேலே அவனது ஆன்மா மிக உயர்ந்த நிலையில் உள்ளது. ஆன்ம சாதகன் நிலையற்ற உண்மைகளையும் விடுதலைகளையும் உதறித்தள்ளி எல்லா மாயைகளையும் கடந்து தன்னுள் நிலைபெறுகிறான். உலக சமய நுhல்கள், “மனிதன் சீர்கேடு அடையும் உடல் அல்ல் ஆனால் என்றும் வாழும் ஆன்மா” எனக் கூறுகின்றன.

ஆதி சங்கரர் அவருடைய புகழ் பெற்ற ‘சதகத்தில்’ (சதஸ்லோகி) வெளிப்படைச் சடங்கு அஞ்ஞானத்தை அழிக்க முடியாது; ஏனெனில் அவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை. அனுபு+தி ஞானமே அறியாமையை நீக்கும். ஞானம் என்பது ஆராய்ச்சி இல்லாமல் தோன்ற முடியாது. நான் யார்? இப்பிரபஞ்சம் எப்படித் தோன்றியது? அதை உண்டாக்கியவர் யார்? அதனுடைய இயற்பியல் காரணம் என்ன? என்ற விசாரணைதான் இட்டுச் செல்லும். இக்கேள்விகளுக்கெல்லாம் புத்தியிடம் பதில் இல்லை. ஆகையால் ரிஷிகள் ஆத்ம விசாரணைக்காக யோக முறையை உருவாக்கினர். இந்த யோக முறையையே பகவத்கீதை விளக்குகிறது.

குழப்பங்களும் பரபரப்புக்களும் நிறைந்த ஒரு யுகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. கடுமையான போட்டா போட்டியும் நேர்மையற்ற போராட்டங்களும் யுத்தங்களும் கொண்ட புறவாழ்க்கையில் பொருள்களோடும் மனிதர்களோடும் பிராணிகளோடும் எப்போதும் யுத்தம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அது மட்டுமல்ல நமக்குள்ளே ஆழத்தில் கட்டுப்பாட்டுக்கு அடங்காமல் தலைவிரித்தாடும் விருப்பங்களுக்கும் கடிவாளமற்ற எண்ணங்களுக்கும் அடிமைகளாகிவிட்டோம். இதன் பயனாக இரண்டு சக்திகளுக்கு இடையில் சிக்கித் தற்கால இளைஞன் தாறுமாறாகக் கிழித்தெறியப்படுகிறான். உள்ளே இருக்கும் குழப்பங்கள் ஒரு பக்கம்;; புறத்தே உள்ள போராட்டச் சூழ்நிலைகள் மறுபக்கம்.

அதே நேரம், ஒவ்வொரு புத்திசாலியும் ஒரு உண்மையை உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறான். அதாவது அலை அலையாக உள்ளிருந்து மேலெழும் குழப்பங்கள் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு குறைவாக இருக்கின்றனவோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவனுக்கு வாழ்க்கையில் வெற்றியும் அமைதியும் கிடைக்கின்றன. பிரச்சனையைக் கண்டவுடன் திகைப்புற்று விடைகிடைக்காது என்று இடிந்து போய்விடும் பொழுதுதான் அது நம்மைச் சாய்த்து விடுகிறது. எவ்வளவு கடுமையான பிரச்சனையாக இருந்தாலும் அமைதி நிறைந்த உள்ளத்தோடு மனிதன் அதை ஆராய்ந்தால் அவனை மிரட்டிக் கொண்டிருக்கும் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு தென்படும்.

நமக்கென ஏற்பட்டுள்ள சூழ்நிலையை எண்ணி எண்ணிப் புழுங்குவது நம்மைப் பலவீனர்களாக்கி விடுகிறது. நம் மனப் பலவீனங்கள் வெளியில் இருந்து எழும் சவால்களுக்குத் திண்மையையும் உறுதியையும் சக்தியையும் ஊட்டுகின்றன. சுருங்கச் சொன்னால் நம்மை நாமே சவுக்கால் அடித்துக் கொண்டு பின்பு நோவு – வலி தாளாமல் புலம்புகிறோம். ஆகவேதான் அக விஞ்ஞானிகளான ரிஷிகளுடைய அறிவு செறிந்த தத்துவம், சூழ்நிலையோடு நம்மை ஒத்து வாழும்படி உபதேசிக்கிறது. புத்திக் கூர்மையுடன் அவற்றுக்கு ஈடு கொடுக்கும் பொருட்டு இடைவிடாது உழைக்கும்படி போதிக்கிறது. புற உலகுடன் இயைந்து வாழ்தல் என்பது நடக்கிறபடி நடக்கட்டும் என்று சோம்பிக் கிடப்பதையோ அறிவில்லாத சரணாகதியையோ குறிப்பாகக் கொள்ளக் கூடாது.

இடைவிடாமல் வாசிக்கப்படும் தெய்வீக இசைக்கு ஏற்றாற்போல் ஒழுக்கம், தானம், அன்பு, தியாகம், பரிவு, பொறுமை ஆகிய குணங்களுடன் தனது பயண வழியில் கூத்தாடியபடி முன்னேறும் பொழுதுதான் மனிதன் உலகுடன் இயைந்து வாழ்வதாகக் கொள்ளப்படும். வாத்தியக் கோஷ்டியில் பத்துக் கருவிகள் ஒரே சமயத்தில் வாசிக்கப் படும் பொழுது அந்த இசையை நாம் எவ்வாறு ரசிக்கிறோம்! வெவ்வேறு ஒலிகளும் சுரங்களும் ஒரு கவர்ச்சிகரமான இசையால் இணைந்து மொத்தப் பாட்டிலும் பரவி நிற்கும் தொனியிலே நமது கவனத்தைக் கலப்பதன் மூலம் அதை அனுபவிக்கிறோம். அது போலவே பிரச்சனைகளை முழுமையாக நோக்குவதற்கு நம்மைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் இசைந்த வாழ்வு வாழும் திறமையை வளர்த்துக் கொள்ளலாம். பிரபஞ்சத்தில் வாழும் பிரம்மாண்டமான மனித சமுதாயத்தில் ஓர் உறுப்பினர் என்று நாம் நம்மை உணர்ந்து விட்டால் நமது சொந்தப் பிரச்சனைகளின் தன்மையே மாறிவிடும். நம்மை மிரட்டுவதற்குப் பதிலாகப் புன்னகை செய்யத் துவங்கி விடும். அதனால் விளையும் அமைதியால் நமது புத்திக்கு ஊட்டும் பிரச்சனையின் முடிச்சு எவ்வளவுதான் சிக்கலாக இருந்தாலும் நம் கைகள் அதை எளிதில் அவிழ்த்து விடும். இதற்குப் பதிலாக அனேகமாக எப்போதும் நாம் ஒரு தவறைச் செய்து விடுகிறோம். நாம் பரபரப்புக்கு இரையாகி விடுவதால் நமது குறுகிய நோக்கில் பிரச்சனை பயங்கரமானதாகத் தொடங்கி விடுகிறது.

வறுமை, நோய், தோல்வி, ஏமாற்றங்கள், அழிவு, மரணம் என்றவையெல்லாம் மேகத் தலையணையிலே உல்லாசமாகச் சாய்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு கேடு கெட்ட சக்தியால் நமக்கென அனுப்பப்பட்டவையல்ல. இதை உணராதவரை நியாயமற்ற ஒரு விதி நம்மைப் பொறுக்கியெடுத்துச் சித்திரவதை செய்கிறது என்ற எண்ணம் மனத்தை பலவீனப் படுத்திக் கொண்டே இருக்கும். இந்தத் தவறான கருத்தினால் நம் திறமையெல்லாம் மடிந்து ஆற்றல்கள் மங்கிப் போகும். மாறாகப் போர்க்களத்தில் நிற்கும் ஒரு வீரனின் அமைதியுடனும் தைரியத்துடனும் நாம் வாழ்க்கையை எதிர்நோக்குவோமேயானால் நுhற்றுக்கு நுhறு வெற்றி கிடைக்கும் என்பது திண்ணம். அக உலகுடனும் புற உலகுடனும் இணைந்து வாழும் எளிய முறையின் மூலம் வலு வளர்ந்து கொண்டே போகும்.

நடக்கிறபடி நடக்கட்டும் என்று கிடப்பவனிடம் காணும் அமைதி பிணத்தின் சடத் தன்மையை ஒத்தது. ஆனால் வளர்ச்சியை நாடுபவனிடம் காணும் இசைவு அப்படிப் பட்டதல்ல. உணர்ச்சி மிக்க கீதத்தின் கடைசி ஒலி அடங்கியதும் இதயத்தின் மிது வந்து படிகிறதே உயிர்த்துடிப்புள்ள ஓர் மௌனம்! அதைப்போன்றது இது. இன்பம் நிறைந்தது; வெடி மருந்தைப்போல் சக்தி நிறைந்தது; மயிர்க் கூச்செறியச் செய்வது. இந்த இசைவைப் பயில வேண்டியது எங்கே? எப்போது? உங்கள் வீட்டிற்குள்ளேயோ வெற்றியில் மிதக்கும்போதோ அல்ல. சந்தை இரைச்சலிலே அதைப் பயில வேண்டும். கால் இடறினால் மரணம் என்னும் படியான வாழ்க்கையின் ஒடுக்கமான மலைப்பாதையிலே மேல்மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்க வியர்க்க விறுவிறுக்க நீங்கள் ஏறுகிறீர்களே! அப்போது இதைப் பயில வேண்டும். இயைந்து வாழ்வது எளிதல்ல. தன்னையே மையமாகக் கொண்டு உங்கள் மனம் உலகத்தை நோக்குமேயானால் இது இயலாது. எப்போதும் உங்கள் உணர்வில் உலகின் முழுமையையும் மனித சமுதாயத்தின் மொத்தத்தையும் அகில உலகத்துக்கும் பொதுவான பிரச்சனைகளின் விரிவையும் நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள். இந்த முழுமைக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து பார்க்கும் பொழுது உங்கள் சொந்தப் பிரச்சனை கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவுக்குச் சுருங்கி விடும். பிரம்மாண்டமான புத்திக்கு அதைச் சாதிக்கும் வேலை வெறும் குழந்தை விளையாட்டு ஆகிவிடும்.

வௌ;ளம் தலைக்குமேல் போய்விட்டது என்று உங்களுக்குத் தோன்றும் பொழுது தெய்வங்களைச் சபிப்பதிலோ உங்கள் மீது நீங்களே இரக்கப்பட்டுக் கொள்வதிலோ பொழுதை வீணாக்காதீர்கள். தனது வயலினில் இருந்து உரிய இசையை எழுப்ப முடியாவிட்டால் அந்த வயலின் கலைஞர் என்ன செய்கிறார்? கலைவாணியையோ தனது குருவையோ சபையையோ அவர் சபிக்கத் துவங்குவதில்லை. வில்லைக் கீழே வைத்துவிட்டு கருவியிலுள்ள குமிழ்களைச் சரிப்படுத்தி சுருதியை மீட்ட ஆரம்பிப்பார்.

வாழ்க்கை என்ற இசையரங்கிலே அந்தக் கலைஞரைப்போல நீங்களும் தன்னம்பிக்கையோடும் அமைதியோடும் உங்கள் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க உடனுக்குடனே வழிகாணுங்கள். இன்பம், வெற்றி என்ற இசை உங்களிடமிருந்து இடைவிடாது பெருக்கெடுக்காவிட்டால் உங்களுக்குள்ளே சுருதி கலைந்திருக்கிறது என்று பொருள். அதைச் சரிப்படுத்துங்கள். குறுகிய நோக்கு சோகத்தின் வித்து.

வாழ்க்கையின் தன்மையைச் செவ்வனே புரிந்து கொண்டு எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடனும் வெற்றிகரமாகவும் வாழ்வது உங்கள் பிறப்புரிமை!

எல்லாவிதப் பொருட்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் விளம்பரம் அல்லது ’இமேஜ்’ (Image) ஐ பொதுசனத் தொடர்பு சாதனங்கள் உருவாக்கி விடுகின்றன. அல்லது சம்பந்தப்பட்டவர்கள் பணத்தின் உதவியால் உருவாக்குகிறார்கள். கனடாவில் குறிப்பாக ரொறன்ரோவில் தமிழர்களுக்குள் குறிப்பிட்ட 4 அல்லது 5 பேரே அடிக்கடி இலவசப் பத்திரிகைகளில் முக்கியஸ்தர்களாக, பிரமுகர்களாகக் காட்டப்பட்டுள்ளனர். இவர்களைப் பற்றி அவற்றை வாசிக்கும் வாசகர்களே அறிவர். இங்கு வெகுசன ஊடகத்துறையை நடாத்தும் இரண்டொருவரை விட மற்றையோர் அனைவருமே எழுத்து, பத்திரிகைத்துறை, கல்வி என்பவற்றுடன் அங்கு தொடர்பில்லாதவர்கள். அவர்கள் அந்தத் துறையின் தர்மத்தை அறியாததால் இப்படித் தங்களுக்குத் தேவையானவர்களைத் திணிக்கின்றனர். ஆனால் இது எவ்வளவு தூரம் செல்லும்?

கிழக்கிலிருந்து வரும் விளம்பரமுடையவர்கள் இங்கு சொல்லிச்; செல்வது என்ன? அவர்களிடமிருந்து வந்த சொற்களை, வாக்கியங்களை எத்தனை பேர் முழுமையாக விளங்கி அதன்படி வாழ்க்கையை அமைத்து ஆனந்தமடைகிறார்கள்? ஒரு சிலர் அடுத்த முறை அவரின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கலாம். அப்படிக் காத்திருக்கும்போது வாழவேண்டிய வாழ்க்கை ஒரு வருடத்தை வீணே கழிக்கிறார்களில்லையா? எமது பணி ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்தையும் அதன் செய்திகளையும் முழுமையாக விளங்கி உணர்வதே! எமது பண்பாட்டு நெறிகள் பூரண மனிதத்துவத்தை வெளிப் படுத்துவதையொட்டி அமைந்திருந்தாலும் அவை எமது நாளாந்த வாழ்க்கையில் ஏற்படாததற்குக் காரணம் சுயசிந்தனையின்மையே.

வாழ்க்கை தரும் சந்தர்ப்பங்களை மற்றவர்களின் மூளையால்தான் நாம் அணுகி வந்திருக்கிறோம். இதிலிருந்து விடுபட சுயசிந்தனை அவசியம். கிளர்ச்சியு+ட்டுபவைகளே நமது கலாசாரம் என்றெண்ணித் திரிபவர்கள் அறியாமை உடையவர்கள். எமது கலாசாரம் என்பது சரியாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டால், எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று ஆன்மாவை அனுபவித்தலே! என்பதைச் சொன்னால், அவர்கள் நம்மை நகைப்புக்கிடமாக எண்ணலாம். எந்தக் கிளர்ச்சியு+ட்டும் வைபவங்கள், நிகழ்வுகளுக்குச் சென்றுவிட்டு வந்தாலும் தனிமையில் திருப்தி நிலவுகிறதா என்று கேட்டால் இல்லை என்றே பதில் வருகிறது.

ஆன்மீகம் என்பது தனி ஒருவரைப் பரிணாம இறுதிக்கு உயர்த்திவிடும் அகநிலை அறிவியல். இங்குக் கூட்டங்களுக்கோ, அணிகளுக்கோ இடமில்லை. அப்படியிருக்குமானால் அது வியாபாரம். நாம் இங்கு வியாபாரம் செய்ய வில்லை. ஆகையால்தான் அறிவாலும் அனுபவத்தாலும் தெளிந்தவர்களை பரிணாமம் எம்மிடம் அனுப்புகிறது. எம்மை நாம் முன்னிலைப்படுத்துவதில்லை. வேத உண்மைகளை, ஞானத்தை அறிவியல் உதாரணங்களுடன் உள்ளங்களில் பதிப்பித்து வருகிறோம். உடனடியாக அதன் பயன் தெரியாவிட்டாலும் நிச்சயமாக சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு அவை புரியும்.

ஒவ்வொரு மனிதருக்குள்ளும் ஒரு புத்தர் இருக்கிறார். சிவன் இருக்கிறார். அவர்களை அடையாளம் காணச்செய்வதிலேயே எம்பணி தொடர்கிறது.

வெளி உலக வாழ்க்கையில் முன்னேறத் துடிக்கும் எண்ணம் உண்டு; முயற்சியும் உண்டு. என்றாலும் ஆயிரம் பேர் புறப்பட்டால் ஐந்து பேர்தான் வெற்றி பெறுகிறார்கள். ஏன்? எங்கே அவன் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டான்? 100க்கு 90 பேர் முதல் புறக்கணிப்பிலேயே முனை முறிந்து போவார்கள்.

உலகத்தைப் பற்றிய புதிய உண்மைகளைக் கண்டு பிடித்தவர் கலிலியோ. கத்தோலிக்கத் திருச்சபை அதனைக் கண்டித்தது. கலிலியோவின் கண்டுபிடிப்பு கண்டது புறக்கணிப்பு; வென்றது அர்ப்பணிப்பு. திருக்குறளைச் சங்கப் புலவர்கள் புறக்கணித்தார்கள். கம்பன் கவிதையை அரங்கேற்ற முடியாதபடி தில்லை அந்தணர் புறக்கணித்தனர். திருஅரங்கத்து வைணவரும் கம்பனைப் புறக்கணித்தனர். மகாகவி பாரதியைத் தமிழுலகம் புறக்கணித்தது. புறக்கணிப்பைப் புறக்கணித்தே பாரதி வென்றார்.

முன்னேற்றப் பாதையில் 100 பேர் பயணப்பட்டால் முதல் புறக்கணிப்பிலேயே 90 பேர் நின்று விடுகிறார்கள். மீதி பத்துப் பேர்தான் பயணத்தைத் தொடர்கிறார்கள். ஆனால் முதல் புறக்கணிப்பை முறியடித்ததாலேயே 90மூ வெற்றி வந்து விட்டது. இந்த 90மூ, 10மூ என்கிற வெற்றி தோல்விக் கணக்கைக் கடந்தவர்கள் எல்லாருமே பெரிய மனிதர்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். புறக்கணிப்பைத் தாங்கி வெல்ல அபாரமான தன்னம்பிக்கை வேண்டும். ஆனால் எமக்கோ உள்ளுயிராகவும் பிரபஞ்சமாகவும் விரிந்திருக்கும் பரமாத்ம நம்பிக்கையுண்டே!

நமது எண்ணங்களும் அவற்றின் பதிவுகளும் தானே! தினசரி காலை முதல் மாலை வரை பல காட்சிகளை, சம்பவங்களைக் காண்கிறோம். அவை அனைத்தும் மனதில் பதிகின்றதா? இப்பதிவுகளே எண்ணங்களாகி அவை ஞாபகங்களாக உறைகின்றன. மனித செயல்பாடு அல்லது வாழ்க்கையை உன்னிப்பாகக் கவனித்தால் அவை ஞாபகம், அதிலிருந்து எண்ணங்கள், அதிலிருந்து செயல்கள், அதிலிருந்து விளைவுகள், விளைவுகளினால் ஏற்படும் அனுபவங்கள் – அந்த அனுபவங்களின் பதிவுகளே மீண்டும் ஞாபகக் கருவு+லத்தில் சேர்ந்து கொள்கின்றன. இவையே கர்மா எனவும் மூளையின் வலைப்பின்னற் செயல்கள் (Network) எனவும் அழைக்கப்படுகின்றன.

நாம் தேடிக் கொண்ட அறிவு, நமக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள் என்பவற்றைப் பொறுத்து நம் ஞாபக சக்தி அமைகிறது. தொழில் சம்பந்தப்பட்ட அலுவல்களுக்கு (Technical) ஞாபக சக்தி அவசியம் தேவைப் படுகிறது. அப்போது தொழிலகங்களிலிருந்து விமானங்கள் முதல் கணனிகள் வரை பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும். ஆனால் உள்ளம் தொடர்பான விஷயங்களில் ஞாபக சக்தி இடையு+றாகச் செயல்படுகிறது. எது சரியானது, எது பிழையானது, எது உண்மையானது, எது பொய்யானது என்பவற்றைக் கண்டு பிடிக்க ஞாபக சக்தி உதவப் போவதில்லை. ஞாபக சக்தி உண்மையைக் கண்டு பிடிக்க முடியாதபடியும் செய்து விடுகிறது. மற்றவர்கள் நம்மை அவமதித்ததையோ, தீங்கு செய்ததையோ நாம் மனங்களில் பதிவு செய்து கொண்டு தேடுகிறோம். இவைகள் நம் ஞாபகத்தில் இடம் பிடித்து விடுகின்றன. நாம் யாரைப் பார்த்தாலும் நம்முடைய ஞாபக சக்தி அவர் செய்த தீங்குகளை நமக்கு ஞாபகப் படுத்துவதினால் அவரோடு நல்ல உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடியாமல் போய் விடுகிறது. நீங்கள் மற்றவர்கள் செய்த தவறுகளையும் தீங்குகளையும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டு அனைவரையும் தொடர்ந்து வெறுத்து வந்தால் நீங்கள் பகை என்ற சேற்றில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மூழ்கி உங்களை முற்றிலுமாக அழித்துக் கொண்டு விடுவீர்கள். அன்பு காட்டத் தெரிந்த மனம்தான் மற்றவர்கள் செய்த தவறுகளையும் குற்றங்களையும் மனதில் பதிவு செய்துகொள்ளாமல் அவைகளை உடனடியாக மறந்து விடும்.

நாம் மற்றவர்களிடம் நல்ல உறவை உருவாக்கிக் கொள்ள அவர்கள் நம்மை அவமதித்ததை நாம் நம் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ளாமல் அவைகளை உடனடியாக மறந்துவிட வேண்டும். முக்கியமாக நம்மைப் புகழ்ந்து பேசி வருபவர்களிடம் நாம் மிகவும் அவதானமாக இருக்க வேண்டும். மற்றவர்கள் தங்களுடைய முன்னேற்றத்திற்காக நம்மைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நம்மைப் புகழ்ந்து பேசி வரக்கூடும். ஆக உளவியல் தொடர்பான விடயங்களில் நம்மிடம் இருந்து வரும் ஞாபகசக்தி நிறைய பிரச்சனைகளைத்தான் உருவாக்கும். நாம் இந்தத் தேவையற்ற ஞாபக சக்தியை அனைத்து நேரமும் சுமந்து நம் வாழ்க்கையை வேதனை நிறைந்ததாக மாற்றிக் கொண்டு அவதிப்பட்டு வருகிறோம். இந்தத் தேவையற்ற ஞாபக சக்தியிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்ளும்போதுதான் மற்றவர்களிடம் நல்ல உறவை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியும்.

அறிவு, அனுபவம், ஞாபகம் போன்றவைகள் நம் உள்ளங்களில் எண்ணங்களை உருவாக்கி வருகின்றன. எண்ணங்கள்தான் ஒருவனை இம்சை செய்பவனாகவும் மூர்க்கத் தனமானவனாகவும் ஆக்குகின்றன. பலவிதக் கட்டுப்பாடுகளை உருவாக்கி ஒருவனுடைய சுதந்திரத்தை முற்றிலுமாகப் பறித்து விடுகின்றன. எண்ணங்கள் தாம் ஏக்கம், பொறாமை, பேராசை போன்ற கெட்ட குணங்களை மனிதர்களிடம் வளர்த்துக் கெடுதல் நிறைந்த செயல்களைச் செய்யத் துhண்டி உலகில் அராஜகத்தைப் பரப்பி வருகின்றன. எண்ணங்கள்தான் நாடுகள், கட்சிகள், சமயங்கள், கடவுள்கள், பூஜைகள், சடங்குகள், புனித நுhல்கள், இனங்கள், ஜாதிகள் போன்றவற்றை உருவாக்கி மனித இனத்தை எண்ணற்ற பிரிவுகளாகப் பிரித்து சண்டைகளை உருவாக்கி வருகின்றன. எண்ணங்கள் இல்லாத நிலையில் ஒருவன் கண்ட அவமானங்கள், தீங்குகள் போன்றவைகள் முற்றிலுமாக காணாமல் போய்விடுவதைக் காண முடியும். ஆனால் மனதில் தொடர்ந்து உருவாகி வரும் எண்ணங்கள் நிரந்தரமாக நிலைத்து நிற்கும்படி செய்து வருகின்றன. பிரச்சனைகளை முடிவுக்குக் கொண்டு வர முடியாதபடி பூதாகாரமாக வளரச் செய்து விடுகின்றன. நம்முடைய எண்ணங்கள் நம் சுயநலத்தைத் தழுவியே அமையும் போது நம்மால் மற்றவர்களுடன் நல்ல உறவை அனைத்துக் கொள்ளவே இயலாது. பகை, அழிவு, பொறாமை, பயம், ஏக்கம் போன்றவற்றை உருவாக்கும் எண்ணங்கள் மனதில் உருவாகாதபடி செய்வதைத்தான் “தியானம்” என்று கூறுகிறோம். எண்ணமில்லாத உள்ளத்தில் அமைதி உருவாகும். தொடர்ந்த அமைதி சாந்தியை உருவாக்கும். சாந்தி பரிணாம வளர்ச்சியைத் துரிதப்படுத்தும். பரிணாம இறுதி தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்தும். பிறப்பையே அழிக்கும்!

நான் செய்கிறேன், நான் இதற்குச் சொந்தக்காரன், நான் அனுபவிக்கிறேன். இப்படி ‘நான்’, ‘நான்’ என்று சொல்வதே அகங்காரம் ஆகும். நான், நான் என்று நம்மைத் தனித்து எண்ணும் எண்ணம் இல்லாதிருத்தலே அகங்காரமின்மை ‘அநஹங்கார’ எனப்படும்.

ஆத்ம ஞானம் வந்தால்தான் அகங்காரம் என்பது முற்றிலும் அழியும். கந்தசஷ்;டி, சூரன்போர் உணர்த்துவதும் இதைத்தான் என்பது பலருக்குப் புரிவதில்லை.

நானே இந்த பிரபஞ்சம் அனைத்திற்கும் சொந்தமானவன் என்று அறிபவனே அகங்காரத்திலிருந்து முற்றும் விடுபடுகிறான். அகங்காரத்திலிருந்து எப்படி விடுபடுவது? என்றால், அகங்காரம் ஏன் எழுகிறது என்று அறிவதன் மூலமே அது முடியும். அகங்காரத்தின் காரணம் அறியாமை.

அகந்தையின் உண்மை என்ன என்று நாம் விசாரம் செய்யாததால் – சிந்தித்துப் பார்க்காததால் அகங்காரம் கொழுத்துப் போய் நம்மை ஆட்டிப் படைக்கின்றது. இந்த நுபழ நம்மிடம் கேட்கும் உரிமைகள் எல்லாம் நியாயமானவையா என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் அகங்காரம் காற்று இறங்கிய பலுhன் போன்று ஆகிவிடும். அறிவு, அறியாமை, திறன், அதிகாரம், சாதனை என்று எதையும் அகங்காரம் தனது என்று சொந்தம் கொண்டாட முடியாது.

சிறுவயதில் இந்த ‘நான், நான்’ என்ற தனித்தன்மை அகங்காரமாகத் துவங்குகிறது. அதன் மூலதனம் அறியாமையே ஆகும். நாளடைவில் இந்த மூலதனம் அதிகம் செலவழியாமலேயே அகங்காரம் கொழுத்துக் கொண்டே வருகிறது. அறியாமையை எனது என்று சொல்லிக்கொள்வதில் நாம் பெருமைப் படுவதில்லை. ஆனால், எனக்கு அறிவு இருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொள்வதில் எல்லோருக்குமே பெருமை. இந்தப் பெருமைக்கு நாம் உரியவர் தானா என்று காண்போம்.

அறிவை நாமா படைத்தோம்? இல்லை. மூடி இருக்கும் அறியாமை நீங்கும்போது ஏற்கனவே இருக்கும் அறிவு தானாக வெளிப்படுகிறது. ஆகையால்தான் நாம் கண்டுபிடிப்பு (னுளைஉழஎநசல) என்று கூறுகிறோம். நாம் அறிவை ‘டிஸ்கவர்’ செய்துகொண்டே, அதாவது, அறிவு இருப்பதையே கண்டுபிடிக்கிறோம். அறிவை நாம் படைக்கவில்லை. அப்பொழுது நான் அறிவாளி என்று நாம் எப்படிப் பெருமைப்பட முடியும்?

அறிவை வேகமாகப்பெறும் திறன், சூழ்நிலை என்பவற்றையும் நாம் படைக்கவில்லை. நாம் பிறந்தபோது ஓர் உடலும் புத்தியும் கொடுக்கப்பட்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்தோம்! இவை நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டன. இவைதான் கற்கக்கூடிய சூழ்நிலைகளையும், வாய்ப்புக்களையும் நமக்கு அளித்தன. பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள், அயலார், பள்ளிகள், சமூகம், பல்வேறு அனுபவங்கள் என்பவை அனைத்தும் நம் அறியாமையைச் சிறிது, சிறிதாகக் களைந்துகொண்டே வரக் காராணமாக இருந்தன. நம்முடைய அகங்காரம் இவர்களையோ, இந்தச் சூழ்நிலைகளையோ படைக்கவில்லை. ஆனால் இதன் பலனான அறிவைச் சொந்தம் கொண்டாட மட்டும் முனைகிறது. நமக்கும் இந்த உலகத்திற்கும் உள்ள உறவைப் பற்றி உள்ள அறியாமையிலிருந்தே விளைகின்றன.

தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதால், நம் செயல்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு நமக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது. ஆனால், நாம் தேர்ந்தெடுத்துச் செய்த செயலின் பலன்மேல் நமக்கு அதிகாரம் இல்லை. ஏனெனில், எத்தனையோ சாத்தியக் கூறுகளில் எது வருவதற்கு வாய்ப்பு என்பதை வைத்து நாம் பலனை எதிர்பார்க்கலாமே தவிர அதுதான் வருமென்பது நிச்சயமல்ல. ஆகையால், பலனுக்கு நாம் காரணமல்ல, நாம் செய்யும் எந்தச் செயலுக்கும் வேண்டிய மூலப் பொருட்களை நாம் படைக்கவில்லை. அதற்கான பலனோ – அறிந்த, அறியாத இப்போதைய, முந்திய இப்படிப் பலவித சூழ்நிலைகளின் விளைவாக அமைகிறது. இந்தச் சூழ்நிலைகளுக்கும் நாம் பொறுப்பு அல்ல.

ஒரு கால்பந்து விளையாட்டில் ஆட்டம் முடிவதற்கு இன்னும் சில செகண்டுகளே உள்ளன. அப்பொழுது என்னுடைய பலமான கால்தான் பந்தை உதைத்து வெற்றியை நிர்ணயிக்கும் கோலைப் போடுகிறது என்றாலும், இந்த வெற்றிக்குக் காரணமாகும் எத்தனையோ விஷயங்களையும், சூழ்நிலைகளையும் என்னால் சிந்தித்துக்கூட பார்க்க முடியாது.

அப்படி இருக்கும்போது இந்த வெற்றி என்னால்தான் என்று நான் எப்படிக் கூறமுடியும்? கால்பந்தையோ, கால்பந்து விளையாட்டையோ, என்னுடைய பலமான ATHLETIC BODYயையோ நான் படைக்கவில்லை. எத்தனையோ பேர்களும் எத்தனையோ அனுபவங்களும் இந்தத் திறனை நான் பெறுவதற்குக் காரணம் ஆகின்றன. மழை பெய்து விளையாட்டு பாதியில் நிற்கவில்லை. என் சக விளையாட்டுக் காரர் சரியான நேரத்தில் சரியான கோணத்தில் எனக்குப் பந்தை pass செய்திராவிட்டால் நான் அந்த கோலைப் போட்டிருக்க முடியாது. இப்படி எத்தனை விஷயங்கள் இந்த கோலுக்கு காரணமாக அமைகின்றன?

ஆகையால் அகங்காரத்தையும், கர்வத்தையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால் அவை மிகவும் குழந்தைத் தனமாகவே தோன்றுகின்றன. இந்த உலகையும், அதில் நம்முடைய இடத்தையும் நாம் வகிக்கும் பங்கையும் நன்கு புரிந்து கொண்டால் பணிவு தானாக வரும். அப்பொழுது நாம் கர்வப்படவும் மாட்டோம். நம்மையே கண்டனம் செய்து கொள்ளவும் மாட்டோம். சுயகண்டனமும் அகங்காரத்தின் மற்றொரு வெளிப்பாடு தான்.

சுயகண்டனம் என்பது ஒரு வித மன அழுக்கு என்பதையும், உண்மையில் ஒரு செயல் அல்லது ஒரு எண்ணம் என்பதைத் தவிர நிந்தனை செய்வதற்கு எதுவும் இல்லை என்பதைக்கண்டு, அந்தச் சுய கண்டனத்தை நீக்க வேண்டும்.

நம்மையும், இந்த உலகத்துடன் நமக்கு உள்ள சம்பந்தத்தையும் சரிவரப் புரிந்து கொண்டால் கர்வம், சுயநிந்தனை இந்த இரண்டுக்குமே இடம் இல்லை. நம்மையும் சேர்த்து இந்த உலகத்தை அது உள்ளவாறே காண முயல்கிறோம்.

இவ்வுலகம் பல அற்புதமான வாய்ப்புகள் நிறைந்ததாக உள்ளது. அவற்றை நம்மால் முடிந்தவரை கற்பதற்கான வாய்ப்புகளாகப் பயன்படுத்துகிறோம். நமக்குக் கொடுக்கப் பட்ட உடல், மனம், புலன்களின் சேர்க்கை என்னும் இந்த அற்புத சாதனத்தையும் நம்மால் முடிந்தவரை நன்கு பயன் படுத்துகிறோம். அறியாமையை அகற்றுவதற்கு இது தான் சாதனம். இதனால் விளையும் எந்த நன்மைக்கும் நமக்கென்று தனிப் பாராட்டையும் பெயரையும் எடுத்துக்கொள்வது நியாயமல்ல. அதற்குத் தகுந்த ஆதாரமும் இல்லை.

இந்த உலகத்தைக் கர்வமும் அகந்தையும் இன்றி அறிவு பெறுவதற்கும், மனதைப் பக்குவப்படுத்துவதற்கும் தகுந்த மேடையாக எண்ணுவோம். இதுதான் அகங்காரத்தை நீக்கும் வழி.

அகவாழ்க்கையை ஒழுங்கமைப்பது எப்படி? ஆன்மீக ஈடுபாடு என்பது தற்போதுள்ள சுகங்களை இழக்க வேண்டி வருமோ என்ற ஏக்கம், பெரும்பாலோரிடம் தெரிந்தது. அகவாழ்க்கையை ஒழுங்கு படுத்தியதும் புற வாழ்க்கை ஆனந்தமளிக்கிறது என்ற உண்மையை புரிய வைக்கும்போது மலைக்கின்றார்கள். ஒழுங்கமைப்பது என்றால் என்ன? எனக்கு எது தேவையோ, அதை அடைவது – நோக்கிச் செல்வது என்பதில் தெளிவின்மையே தயக்கத்திற்குக் காரணம். தங்களுக்கு எது தேவை என்பது இன்னும் பலருக்குப் புரியவில்லை! உடம்பில் இருந்தாலும் உள்ளத்தால் மட்டுமே வாழ்கிறோம். மனம், புத்தி என்ற இரு பகுதியாய் உள்ள சூட்சும சரீரங்களைக் கொண்டதே இந்த உள்ளம் அல்லது சித்தம். இது அனுபவங்களைப் பெற்று அவற்றை ஞாபகப் பதிவாக்கி – அதிலிருந்து எண்ணங்களை உருவி எடுத்து அவ்வெண்ணங்களைச் செயலாக்கி அதில் ஏற்பட்ட வெற்றி, தோல்வி என்ற உணர்ச்சிக் குவியல்களோடு அதையே மீண்டும் அனுபவ – ஞாபக – எண்ண – செயல் – அனுபவம் என்ற சூழலில் போட்டு வாழ்க்கை என்ற தடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சிக்கிக் கொள்கிறது. இதையே ‘கர்மா’ என்று குறிப்பிடுகிறோம். இவற்றிற்கு வெளியில் சிந்தித்துப் பழகுவதே அக ஒழுங்கமைப்புக்கு இட்டுச் செல்லும்.

இன்று “வைராக்யம்” அல்லது ”புலனடக்கம்” என்பவைபற்றி ஆய்வு செய்வோம். ‘இந்திரிய’ என்றால் புலன்கள். ‘அர்த’ என்றால் அவற்றின் விஷயங்கள். ஆகையால் ‘இந்திரயார்த’ என்றால் புலன்களின் விஷயங்கள். ‘ராக’ என்றால் ஆசை, பற்று. ‘விராக’ என்றால் பற்றற்றவன். ‘வைராக்ய’ என்றால் பற்றற்றவனின் தன்மை அதாவது பற்றின்மை. ஆகையால் ‘இந்திரயார் தேஷு வைராக்யம்’ என்றால் புலன் விஷயங்களில் பற்றின்மை. புலன் விஷயங்களைத் தேடிப் போவதற்கு அடக்க முடியாத உந்துதல் இல்லாமை. ராகம் என்பது சாதாரண ஆர்வம். ஆசை இதை விட அதிகமானது. அது ஒரு விஷயத்திற்கான ஏக்கம். ‘அது’ இல்லாமல் என்னால் முடியாது என்ற எண்ணம். இது தான் பற்று.

வைராக்யம் என்றால் புலன் விஷயங்கள் எதையும் சுத்தமாகப் பார்க்காமல், கேட்காமல், தொடாமல், முகராமல், சுவைக்காமல் இருப்பதா? அவற்றுக்கும் நமக்கும் நடுவில் தடைபோட்டுக்கொள்வதா? அவற்றிடமிருந்து ஓட வேண்டுமா? வைராக்யம் என்பது இவற்றில் எதுவும் இல்லை.

ஆசைகளை வலியக் கட்டுப்படுத்துவது அல்லது வெளி வராமல் அடக்கிப் புதைத்து வைப்பது அல்ல வைராக்யம். விஷயங்களை அமைதியாக அவை உள்ளவாறே காணும் மனப்பான்மையே வைராக்யம் ஆகும்.It is not suppression of desires, but a mental state of objectivity towards the things of this world. “Suppression”  என்றால் – விஷயங்களை அனுபவிக்க ஆசைகள், ஏக்கங்கள், உந்தல்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவற்றை வெளியிடாமல் மனதில் போட்டுப் புதைத்து வைப்பதாகும். அப்பொழுது அவை எங்கே வெளிவந்துவிடுமோ என்ற பயம் இருக்கும். மாறாக வைராக்யம் என்பது இவை இல்லாத நிலையாகும். அதாவது விஷயங்களை அனுவிக்க வேண்டும் என்ற தீராத உந்தல்கள், ஏக்கங்கள், உழஅpநடடiபெ ரசபநள இல்லாத நிலையாகும்.
இந்த மனநிலையை எப்படிப் பெறுவது? இந்தத் தீவிர ஏக்கங்களிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது? விஷயங்களை அவை உள்ளவாறே காண்பது தான் அதற்கான வழி. அதாவது நம்முடைய மன விகாரங்களை, விருப்பு வெறுப்புகளை அவற்றில் ஏற்றி வைக்காமல் அவற்றின் உபயோகம் என்ன? அவற்றுக்கும் நமக்கும் உள்ள சம்பந்தம் என்ன? என்பவற்றை ஆலோசித்துக் காண்பது தான் வைராக்யம் – – objectivity.

அடிப்படையாகவே ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னைக் குறைகள் உள்ளவனாக, முழுமையற்றவனாகக் கருதுகிறான். இந்த மையக் கருத்தைச் சுற்றித்தான் நம்முடைய அனைத்து ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், உந்தல்களும் இயங்குகின்றன. நான் முழுமையானவன் இல்லை; தான் பாதுகாப்பற்றவன்; ஆகையால் தான் பூர்ணமானவனாக ஆக வேண்டுமென்பது தான் எல்லா மனிதர்களுடைய அடிப்படை ஆசையாகும்.

பொருளையும், இன்பத்தையும் தேடுவதன் மூலம் பூர்ணத்துவத்தை அடையலாம் என்று எண்ணுகிறோம். ஆகவே நம்முடைய எல்லாத் தேடுதல்களும் பொருள், இன்பம் என்பவற்றின் தேடலில் அடங்கி விடுகின்றன. காமம் அல்லது இன்பம் என்பது அனைத்து விதப் புலனின்பங்களையும் குறிக்கும். பசிக்காகச் சாப்பிடுவது காமமல்ல. மாறாக விதவிதமாக நாக்கின் ருசிக்காகச் சாப்பிடுதலே புலனின்பம் என்பதாகும். உடலை மூடுவதற்கான ஆடை தேவை. அதை விதவிதமாக அணிய வேண்டும் என்பது காமம். அதே மாதிரி ”என்னுடைய பாதுகாப்பு இவற்றில் இருக்கிறது” என்றெண்ணி நாம் அடைய விரும்பும் பணம், பட்டம், பதவி, அதிகாரம், செல்வாக்கு என்பவை எல்லாம் ‘அர்த்தம்’ அதாவது பொருள் என்பதில் அடங்கும்.

நாம் நிறைவற்றவர்கள். பொருளும் இன்பமும் நமக்கு நிறைவைத் தருமென எண்ணி நாம் பொருளையும் இன்பத்தையும் தேடும்போது, மனிதர்களான நம்முடைய இந்தத் தேடுதலுக்கு ஒரு முடிவே இருக்கப் போவதில்லை. பொருட்களுக்கும் இன்பங்களுக்கும் நம்மை முழுமையாக்கிவிடும் திறன் இருக்கிறது என்று நாம் கருதும் வரை புலன் விஷயங்களில் நமக்கு வைராக்யம் வரப்போவதில்லை. பொருட்கள், இன்பங்கள் அடைய வேண்டுமென்ற தீவிர ஆசைகளிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்றால், நாம் அவைகளைப் பற்றி விசாரம் செய்ய வேண்டும்.

பொருள் நமக்குப் பாதுகாப்பைத் தருமா? நாம் எத்தனை பொருட்களைச் சேர்த்தாலும் அவை நம்மைப் பாதுகாப்புள்ளவர்களாக ஆக்கப் போவதில்லை. நாம் எத்தனை இன்பங்களை அனுபவித்தாலும் அவை நம் வெறுமையை முழுமையற்ற நிலையை மாற்றப் போவதில்லை. ஆகையால் நாம் குறையுள்ளவர்கள் என்ற உணர்வை நீக்குவதற்கான முயற்சி – ஒரு முடிவற்ற முயற்சியாக இருக்கப் போகிறது. செல்வம் எவ்வளவு இருந்தாலும் அது நம்முடைய பாதுகாப்பற்ற உணர்வை நீக்குவதற்குப் போதுமானதாக இருக்கப் போவதில்லை. இதை நாம் ஆராய்ந்தறிய வேண்டும்.

முதலில் பொருட்களை அடைவதுபற்றி ஆராயலாம். எந்தப் பொருளை அடைந்தாலும் அந்த லாபத்துடன் சிறிது நஷ்டமும் கலந்துள்ளது. ஒரு பொருளை வாங்கும்போது நம் கையிருப்பு குறைகிறதல்லவா? மேலும் முயற்சியால் நாம் அடையும் எந்தப் பொருளும் நம்மிடம் எப்பொழுதும் தங்கி இருக்கப் போவதில்லை. ஒரு பொருளை அடைய வேண்டுமென்றால் நாம் அதற்காக நேரம் செலவழிக்க வேண்டும். உடலை வருத்திக் கொள்ள வேண்டும்; பொறுப்பு ஏற்க வேண்டும். ஒரு பொருளை அடையும்போது மற்றொன்றை அடைய முடியாமல் போகிறது, அல்லது இழக்க நேரிடுகிறது. ஆகையால் நேரம், உடல், உழைப்பு, மற்றொரு பொருளின் இழப்பு, இப்படிப்பல கஷ்டங்கள் ஏற்படுகின்றன. ஆகையால் நஷ்டத்துடன் கூடிய லாபத்தினால் நீடித்த, நிலைத்த பாதுகாப்பு என்றும் கிட்டப் போவதில்லை. மேலும் பாதுகாப்புக்கென்றே பொருளைச் சம்பாதித்துவிட்டு, அதன் பாதுகாப்புக்கு நாம் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. சில நேரங்களில் பொருள் இருப்பதாலேயே நம் பாதுகாப்பிற்கு ஆபத்தும் ஏற்படுகிறது.

இன்பம் நமக்கு நிறைவைத் தருமா? அவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்க்கலாம். எந்த இன்பமும் நமக்கு நிறைவையும், நீடித்த திருப்தியையும் தரப்போவதில்லை. நம்மில் ஒவ்வொருவரும் தனக்கென்று தான் சிருஷ்டி செய்து கொண்ட ஒரு தனிப்பட்ட உலகத்தில் வாழ்கிறோம். அதில் எல்லா விஷயங்களையும் விரும்பத்தக்கவை (Likes) விரும்பத்தகாதவை (Dislikes) இவை இரண்டிலும் சேராதவை என்ற கோப்புகளில் (Files) பிரித்து வைத்துவிடுகிறோம். ஆனால் இந்தப் பிரிவு மிகவும் தெளிவானதா என்றால் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில், இன்று, இங்கு நமக்குப் பிடித்தது எப்பொழுதுமே எல்லா இடங்களிலும் பிடிக்கும் என்று சொல்வதற்கில்லையே! மேலும் எனக்குப் பிடித்ததை நீங்கள் விரும்புவீர்கள் என்றும், உங்களுக்குப் பிடித்ததை நான் விரும்புவேன் என்றும் கூற முடியாது.
மகிழ்ச்சிக்கு வேண்டிய மூன்று அம்சங்கள்: எதை நாம் விரும்புகிறோம், எது நம்மை சந்தோஷப்படுத்தும் என்பது எப்பொழுதும் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. மகிழ்ச்சி என்பதற்கு 3 அம்சங்கள் இருத்தல் வேண்டும். 1) சந்தோஷத்தைத் தரும் பொருள்2) அதை அனுபவிக்கத் தகுந்த கருவி (புலன்)3) தகுந்த மனநிலை.

இதை ஓர் உதாரணத்துடன் பார்ப்போம். நமக்கு ஐஸ்கிரிம் பிடிக்கும். ஐஸ்கிரிம் இருக்கிறது. ஆனால், அதைச் சாப்பிட நம் தொண்டை என்னும் கரணம் நன்றாக இருக்க வேண்டும். தொண்டை நன்றாக இல்லை என்றால் நம்மால் ஐஸ்கிரிமை அனுபவிக்க முடியாது. சரி, தொண்டை நன்றாக இருக்கிறது என்றாலும் அது மட்டும் போதாது; நம் மன நிலையும் நன்றாக இருக்க வேண்டும். ஐஸ்கிரிமை கொண்டு வரும்படி சொல்லி விட்டோம். அது வருவதற்குள் செல்போனில் ஒரு செய்தி வருகிறது. நெருங்கிய உறவினரின் உடல் நிலை சீரியஸ். அவர் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்கப் பட்டிருக்கிறார். இப்பொழுது அந்த ஐஸ்கிரிமைச் சாப்பிடும் மனநிலை இல்லை. நண்பர்களுக்காக சாப்பிட நினைத்தாலும், அது தொண்டையில் இறங்க மறுக்கிறது. சில நேரங்களில் தொண்டை நன்றாக இருக்கிறது. மனமும் நன்றாக இருக்கிறது. ஆனால் ஐஸ்கிரிம் இல்லை, அல்லது அதை வாங்கப் பணம் இல்லை.
ஆகையால் மகிழ்ச்சி இந்த மூன்று கூறுகளைச் சார்ந்து இருக்கிறது. இந்த மூன்றும் மாறிக்கொண்டேயிருப்பதால், மூன்றும் ஒன்றாக அமைவது கடினமாகிறது. ஆகையால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் சில நேரங்களில்தான் அமைகின்றன. விஷயங்களும் கரணங்களும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. மனமோ ஒரு குரங்கு. ‘மூட் (mood)’ எப்பொழுது மாறும் என்று நம்மாலேயே சொல்ல முடியாது. மேலும், இப்பொழுது மிகப் பிடித்த விஷயமே சில நாட்கள் கழித்துச் சலிப்பைத் தர ஆரம்பித்து விடுகிறது. ஆகவே இன்பமும் பொருளைப் போலவே நிறைவையும் திருப்தியையும் தருவதில்லை என்று தெரிகிறது. ஆனாலும் இவற்றைத் தேடி அலைகிறோம். நம்முடைய ஆராய்ச்சியோ இதற்கு மாறானதைக் காட்டுகிறது. பொருளைத் தேடுவதில் நஷ்டமும், கவலையும் வருகின்றன. இன்பம் கிடைத்தாலும் வெகு சீக்கிரம் நம் கையை விட்டு நழுவி விடுகிறது.

பொருள் இன்பம் இவற்றில் உண்மையைக் காண்பதே வைராக்யம். இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, நம்மிடம் தானாகவே ஒரு வைராக்யம் தோன்றுகிறது. இது ஆசைகளை வலிய அடக்குவதால் வருவதல்ல. மாறாக, பொருள், இன்பம் என்பவற்றின் தன்மையைப் புரிந்து கொள்வதால், ஆசைகளின் பிடியிலிருந்து விலகுவதாகும். நாம் அடிப்படையில் தேடும் பூரணத்வம், நீடித்த பாதுகாப்பு என்பவற்றைப் பொருளும் இன்பமும் ஒருக்காலமும் தராது; என்பதை நன்கு அறிந்தால் தான் வைராக்யம் வரும். பொருட்கள் உலகில் அவசியம் தான். இதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் இவை நம் அடிப்படைத் தேடுதல்களைப் பூர்த்தி செய்யப் போவதில்லை என்று அறிவதே விஷயங்களை உள்ளவாறு அறிதலாகும்.

நம்முடைய பாதுகாப்பு, நிறைவு, திருப்தி என்பவை பொருட்களையும் இன்பங்களையும் சார்ந்து இல்லை என்ற உண்மையை நாம் காணும்போது, அவற்றிடமிருந்து அதிகமாக எதிர்பார்க்காமல் அவற்றை நாம் அன்றாட விவகாரத்திற்கு வேண்டிய பொருட்களாக மட்டுமே காண்கிறோம். அப்பொழுது பணத்தைப் பணமாகக் காண்கிறோம். பாதுகாப்புக்கான காப்புறுதியாக அல்ல! வீட்டை வீடாகப் பார்க்கிறோம், நம் இன்பத்தின் காரணமாக அல்ல! நிலத்தை நிலமாகப் பாக்கிறோம். நம் IMAGE-ன் விரிவாக அல்ல.
பொருட்கள் மீது நம் சொந்த மதிப்பீடுகளை ஏற்றி வைக்காமல், அவற்றை அவைகளாகப் பார்ப்பது தான் பாரபட்சமின்றிப் பார்த்தல் அல்லது ழடிதநஉவiஎவைல ஆகும். இது தான் வைராக்யம். வைராக்யம் என்பது ஆத்ம ஞானத்திற்கு மிகவும் அவசியமான பண்பு. ஆகையால் அதை நாம் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். துரதிர்ஷ்டவசமாக வைராக்கியத்தைப் பற்றி எழுதப்பட்ட பல விளக்கங்கள் குழம்பும்படியாக இருக்கின்றன.

வைராக்யம் என்பது ஓர் அறிவுபூர்வமான மனோபாவமே அன்றி பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு ஆசைகளை அடக்குவது அல்ல. இங்கு நாம் ஒரு பொருளை விரும்பும்போது அதை ஏன் விரும்புகிறோம், அதனால் எனக்கு என்ன பயன், அது நீடித்த பயனைக் கொடுக்குமா என்றெல்லாம் விசாரம் செய்கிறோம். அப்பொழுது பொருட்கள் அவை உள்ளவாறே நமக்குத் தோற்றமளிக்கின்றன. அப்பொழுது அந்தப் பொருட்களை நம்விருப்பு, வெறுப்புகள், அதனால் நாம் அவற்றின் மீது ஏற்றி வைக்கும் போலியான மதிப்பீடுகள் (superimposition) என்பவற்றின் சிக்கல்களிலிருந்து விடுவிக்கிறோம்.

ஒரு சாதாரணப் பொருளின் மீது அதில் இல்லாத, நம்முடைய சொந்த மதிப்பீடுகளை ஏற்றி வைப்பதன் மூலம் அந்தப் பொருளை ஒரு விசேஷ சிம்மாசனத்தில் ஏற்றி வைக்கிறோம். இருப்பது என்னவோ வீட்டைக் கூட்டிப் பெருக்க உதவும் ஒரு தும்புதடி அல்லது துடைப்பம். அதற்கு நம்முடைய சொந்த மதிப்பீடு என்னும் பட்டுக் குஞ்சங்களைப் பொருத்துகிறோம். பின்னர் அதை விசேஷமாக்கி நம் சந்தோஷத்தை அதில் காண நினைக்கிறோம். எந்தப் பொருளும் நம்மை பந்தத்தில் ஆழ்த்துவதில்லை. எந்த வீடும் நம்மைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பதில்லை!

நாம் தான் நமக்கு வேண்டியது அதில் கிடைக்காது என்று அறிந்தும், அதற்கு விசேஷ மதிப்பீடு கொடுப்பதன் மூலம் அதைப் பிடித்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். அப்புறம் வீடுநம்மைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதாக உணர்கிறோம். அவை நம்மைப் பந்தப்படுத்துவதற்கு வேண்டிய கைப்பிடியை நாம் தான் அதற்கு அளிக்கிறோம்.

இதை நாம் புரிந்து கொள்ளும்போது பந்தம், பற்று விலகி விடுகிறது. இது தான் புலன் விஷயங்களில் வைராக்யமாக இருப்பதாகும். மனத்தை அறிவின் ஆளுகைக்குட்படுத்திபுலன்களின் தந்திரமான செய்தியை மறுக்க வைக்கும் முயற்சியே வைராக்யம் ஆகும். எங்கு விவேகம் இல்லையோ அங்கு வைராக்யம் தோன்றாது. புலனடக்கத்தை உருவாக்குவதற்கு முதல், புலன்களை அடக்கும் மனத்திற்கு ஒரு புதிய லட்சியத்தையும் அந்த லட்சியத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் அறிவையும், ஒரு சாதகன் பெற முயல்வது அவசியமானதும் நியாயமானதும் ஆகும். அறிவை வளர்ப்போம்! ஆத்மானந்தம் பெறுவோம்!

மனிதனின் பிறப்பின் நோக்கமே ஆன்மாவை அடைவது தான் என்றால் பலருக்கு விளங்காது. சிலர் நகைக்கவும் செய்வர். பாவம் அவர்கள்! சிலருக்கு உண்மை என்று தெரிந்தால் கூட அது உடனே ஒத்துவராத ஒரு மயக்கமாக இருக்கிறது. ஒரு சிலருக்குப் புலன்வழி மாத்திரம் தெரியும் மற்ற சிந்தனை ஆராய்ச்சி இல்லை. அவர்களுக்கு விளங்காது. ஆனால் எல்லோருக்குமே காலத்தால் விளங்கிவிடும் என்பது நிச்சயம்.

ஒரு மாம்பழத்தை எடுத்துக ; கொள்வோம். பழம் கண் பார்வையிலே மாம்பழம் என்ற பெயரைக் காட்டி இதுவரை நமக்குத் தெரிவித்திருக்கின்றார்கள். அதனால் மாம்பழம் என்று சொல்கிறோம். இது புலன் அளவிலே பார்க்கின்றபோது ஒரு தோற்றத்திற்குரிய பொருளாக இருக்கிறது. புலனைக் கடந்து விஞ்ஞான அறிவுக்குப் போக வேண்டும். ‘விஞ்ஞானம்’ என்றால் என்ன? எத்தனையோ பொருட்களை நாம் பார்க்கிறோம். சூரியன், சந்திரன், மலை, கடல், தெரியாத அந்த ஒவ்வொரு தோற்றத்தையும் பிரித்துக்கொண்டே போனால் காட்சியில் எல்லாமே ‘விண்’ என்ற ஆகாசத்தினுடைய கூட்டு அல்லது கூட்டமேயாகும்.

எந்தத் தோற்றமானாலும், எந்தப் பொருளானாலும் அதைப் பிரித்துப் பார்ப்போமானால் கடைசியில் நிற்பது நுண்துகள்களாக உள்ள ‘விண்’. அந்த விண் என்பதை உணர்ந்துகொண்டோமானால் அது தான் ‘சிவம்’ என்ற பூரணம். அந்தப் பூரணமே தன்னைத் துண்டு படுத்திக்கொண்டு “சக்தி”யாக, இயக்கமாக வந்தது. அந்தச் சக்தி பரமாணு, ஆகாசம், Ether என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதை மாத்திரம் மனதில் கொண்டு இந்தத் தோற்றங்களைப் பார்ப்போமேயானால் அதனுடைய கூட்டுதான் அனைத்தும் என்பது விளங்கும். அதாவது பௌதீகப் பிரிவு என்று பார்த்தால் முதலில் விண் தான். அந்த விண் சிறிது கூடும்போது காற்று, அதற்கு மேல் இன்னும் சற்று அழுத்தமாகக் கூடும்போது நெருப்பு. நெருப்பு, காற்று இரண்டுமே காற்றுதான். இது அழுத்தக்காற்று. அது லேசான காற்று, அவ்வளவுதான், இந்த இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து கொண்டால் அது நீர், அதற்கு மேல் இன்னும் நெருங்கிக் கெட்டியானால் மண். இந்த ஐந்து பூதங்களாக உள்ளது விண், காற்று, நெருப்பு, நீர், நிலம் ஆகிய எல்லாமே விண்ணினுடைய கூட்டுத்தான் என்பதை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

விண் என்பது மூலக்கூறு. நாம் பிரபஞ்சத்தில் பார்க்கக்கூடிய எல்லாமே விண் என்பது தான். ஆனால் கூட்டாய்ப் பார்க்கிறோம். சூரியனைப் பார்க்கின்றோம். பெரிதாக இருக்கிறது. ஆனால் விண்ணறிவுக்குச் சூரியன் பரமாணுக்கள் பல சேர்ந்த ஒரு கூட்டுதான். – இது விஞ்ஞானம். அதாவது ‘விண்ஞானம்’ – விண்ணறிந்த ஞானம். விண் என்ற பரமாணுவின் நுண்ணிய இயக்கத்தை, அறிந்த அறிவு விஞ்ஞானம். அந்த விண்ணை அறிந்தவர்கள், அந்த நிலையிலே உலகத்தைப் பார்க்கக் கூடியவர்கள். அந்த நிலையிலே தன்னைப் பார்க்கக்கூடியவர்கள் இந்த உடலுக்குள்ளாக இயங்கிக் கொண்டிருப்பது விண் என்ற ”சித்தாகாசம்” என்ற உயிர் என்று சொல்லி வருகிறார்கள். அப்போது அந்த அறிவு பெற்றவர்களை ‘விண்ணவர்’ என்று சொல்வது மரபு. ‘ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே நோக்குவார்’ என்று சொன்னால் ஞானிகள் ஓட்டுக்கும் பொன்னுக்கும் ஒரே மதிப்பு தான் அளிப்பார்கள் என்பது. ஓடு பல விண்துகள்கள் நிறைந்த கூட்டு, பொன்னும் பல விண்துகள்கள் நிறைந்த கூட்டு. இந்த இரண்டிற்கும் வித்யாசமில்லை. தோற்றத்தில் தான் வித்யாசம். எல்லாமே அணுக்களுடைய கூட்டம்தான். இது விஞ்ஞான அறிவு.

அந்த விஞ்ஞான அறிவோடு இந்த மாம்பழத்தைப் பார்ப்போம். கண்ணால் பார்க்கும்போது பழமாகத் தெரிகிறது. விண்ணறிவுக்குப் போகும்போது இது பல கோடி விண் துகள்கள் நிறைந்த ஒரு கூட்டு “பழம்”; என்ற காட்சியாக இருக்கிறது. இப்பழத்தில் கோடிக் கணக்கான விண்துகள்கள் சேர்ந்து இருப்பதையும், அவை எல்லாம் ஒன்;றோடு ஒன்று சேர்ந்துகொண்டு “மாம்பழம்” என்ற ஒரு நாடகம் நடத்திக் கொண்டு உள்ளதையும் உணர்கிறோம். இதுதான் விண்ணறிவு. இந்த அறிவோடு உலகத்தைப் பார்ப்போம். பிரபஞ்சத்தைப் பார்ப்போம், மனிதனைப் பார்ப்போம், மரத்தைப் பார்ப்போம். எல்லாமே விண் அன்றி யாதும் இல்லை.

இந்த விண் என்பது எங்கு தோன்றி வந்திருக்கிறது என ஆராயும்போது அங்கு தான் தத்துவ ஞானம் (இருப்பு நிலை) மெய்ஞானம் வருகிறது. புலன் வழியே பார்த்து இத்தோற்றத்தை வைத்துக்கொண்டே யாரோ இதுவரை சொல்லிக் கொடுத்தார்கள், ‘மாம்பழம்’ என்று. நானும் அதையே மனதில் கொண்டு அதை மாம்பழம் என்று சொல்லி வருகிறேன். இது உண்மையான அறிவல்ல. ஏனென்றால் இதைப் பொருள் என்று கூறுகிறோம். ஆனால் இது பொருளல்ல. பல கோடி அணுக்கள் கூடி இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் இயக்கம். இந்நிகழ்ச்சியே பொருள் என்று நினைப்பது மயக்கம் அல்லது மாயை என்று சொல்லுகிறோம். இது அஞ்ஞானம்.

மாறாக விண்ணறிவுக்கு வந்தபோது, விஞ்ஞானத்திற்கு வந்தபோது இதுவே பல கோடி அணுக்கள் இணைந்து இந்தக் காட்சியிலே இருக்கிறது என்று அறிகிறோம். அந்த விண் என்பது என்ன என்று பார்க்கும்போது விரைவாக தற்சுழலோடு சுற்றிக்கொண்டே இருக்கக்கூடிய ஒரு நுண்ணிய துகள், அது தான் விண், அது எங்கிருந்து எப்படி வந்தது என்றால், பரம்பொருள் என்று சொல்லக்கூடிய, மனதுக்கு ஒன்றுமே இல்லை என்று விளங்கக்கூடிய சுத்த வெளி. அதனுடைய உள்ளடங்கிய ஆற்றலால் தன்னையே உடைத்துக்கொண்டு தானே நுண்ணிய இயக்கமாக வந்தது எதுவோ அது தான் விண்; அது தான் சக்தி.

இப்போது விண் என்பது என்ன? இறைநிலையே. இறைவனே பின்னப்பட்டு, எழுச்சி பெற்று, இயக்கத்திற்கு வந்த நிலை. அந்த பின்ன நிலையிலே (in that fractional state) ஆதியும் இருக்கிறது: இந்த விண்ணும் இருக்கிறது. நிலையாக இருக்கக் கூடிய பிரம்மம் அல்லது சிவம், பூரணம். மெய்ப்பொருள், தெய்வம் என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு பொருள் கண்ணுக்கு, மனதுக்கு சுத்த வெளியாகக் காட்சியளிக்கிறது. ஆனால், அதிலிருந்து தோன்றி இயங்கி கொண்டிருக்கக்கூடிய அசைவு, கடலிலே அலை போன்றது விண். அப்போது விண் என்பது இயக்கநிலையிலேயே உள்ளது. அந்த இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டால் அந்த விண் என்பதன் தன்மை என்ன என்று பார்த்தால், அலையை நிறுத்திவிட்டால் அலையினுடைய தன்மை என்ன? – கடல், அதே போல் விண்ணுடைய இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டால் அதன் தன்மை என்ன? பூரணம், தெய்வம், சிவம், அப்போது சக்தி என்பதன் இயக்கத்தை நிறுத்தி விட்டால் சிவம். சிவம் என்பது இயங்கும் பொழுது சக்தி.

அதாவது இயங்கும் சிவன் தான் சக்தி. இது தான் தத்துவ ஞானம், மெய்ஞானம். ஏன் இதை மெய் என்று சொல்கிறோம் என்றால், இப்போது அந்தப் பழத்தைப் பார்த்தோம். அதைப் பொருள் என்று சொல்கிறோம் ஆனால் இது பொருளா அல்லது நிகழ்ச்சியா என்றால் பொருள் அல்ல, நிகழ்ச்சிதான். ஏனென்றால் பல கோடி அணுக்கள் கூடி மாம்பழம் என்ற காட்சியாக அது இருக்கின்றது. காட்சி பொருளாகாது; காட்சி நிகழ்ச்சிதான். அந்தக் காட்சிக்கு எது காரணமாக இருக்கிறது? அணுக்கள்.

இப்போது அந்த அணுக்கள் பொருளா என்று பார்ப்போம். எது இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறதோ, எது மாறிக் கொண்டே இருக்கிறதோ அது நிகழ்ச்சி. அந்த மாற்றத்தையோ, இயக்கத்தையோ கழித்து விட்டால், எது நிலையாக நிகழ்கிறதோ அதுதான் பொருள். அப்போது இயங்கிக் கொண்டே இருப்பது தான் அணு. அதை நிறுத்திவிட்டோம் என்றால் அது சிவம்; அது தான் பூரணம்.

நிகழ்ச்சியின்போது அணு; நின்றுவிட்டால் பொருள், சிவம், பூரணம், பொருள் என்ற நிலையிலேயே சிவமாக இருக்கிறது. முன்பு மொழி வழக்கிலே தோற்றம் எல்லாம் ‘பொருள்’ என்றோம். இப்போது உண்மையான பொருளைக் கண்டு பிடித்தாயிற்று. அதற்கு ‘மெய்ப்பொருள்’ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. அது தான் மெய் (Truth) என்று சொல்வது. ஆக மெய்ப்பொருளாக இருப்பது சிவம். அதனுடைய அசைவாக இருப்பது பரமாணு, அதனுடைய கூட்டமாக இருப்பது தோற்றம்.
அறிவே சிவம். சிவமே அறிவு. மறுபடியும் இந்த மாம்பழத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். பழம் என்பது என்ன? இறைவன் என்பது என்ன? கண் மூலமாகப் பார்க்கக்கூடியது மாம்பழம். இக்காட்சி கடந்தால் விஞ்ஞான அளவுக்குப் போகும்போது அணு, அதற்கு மேல் போகும்போது மெய்ஞானம். இந்த அணு என்பதாக ஒன்றும் இல்லை. எல்லாம் வல்ல இறைவனே இயங்கு நிலையில் அணுவாக இருக்கிறான்; கூடிய நிலையிலே மாம்பழமாக இருக்கிறான். மாம்பழத்திலே இப்போது சிவனைக் காண்கிறோம்.

சிவமே, பிரம்மமே, மெய்ப்பொருளே, தெய்வமே, அசைவிலே அணுவாகி, அணுக்கள் கூட்டிலே மாம்பழமாகிக் காட்சியளிக்கிறது. இப்போது பழத்திலே நாம் இறைநிலையைக் காண்கிறோம். எந்தப் பொருளை எடுத்துக்கொண்டாலும் இந்த மூன்று உண்மைகளை ஒரே நேரத்தில் பார்க்கக்கூடிய பழக்கம் இன்றிலிருந்து ஏற்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்! இறைவனே தான், அசைவிலே அணுவாகிக், கூட்டிலே காட்சியாக இருக்கிறான். இதையே “எந்தப் பொருளிலும் என்னைக் காண்பவன் எவனோ, அவனை எப்போதும் நான் நீங்குவதில்லை, அவன் என்னை விட்டு நீங்குவதில்லை” என்று கீதையில் கண்ணனும் சொல்கிறான்.

‘அங்கிங் கெனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்த பூர்த்தியாகி அருளோடு நிறைந்தது எது? தன்னருள் வெளிக்குள்ளே அகிலாண்ட கோடியெல்லாம் தங்கும்படிக்கிச்சை வைத்துயிர்க்குயிராய்த் தழைத்ததெது மனவாக்கினில் தட்டாமல் நின்றதெது.”
– தாயுமானவர்

மனவாக்கினில் தட்டாமல் நின்றது எது? அறிவும், அவனும் ஒன்றாக இருப்பதால், எங்கு தட்டும்? இதைக்கொண்டு தான் அவனே தான் அறிவாக இருக்கிறான். சிவமே அறிவாக, பிரம்மமே அறிவாக இருக்கிறது என்ற விளக்கத்திற்கு வந்து விடுகிறோம். இதை உணர்ந்தவர்கள், அறிவே இல்லாத பொருட்கள் பிரபஞ்சத்திலே ஒன்றுமே இல்லை என உணர்ந்தார்கள். அறிவுக்கு முன்னதாக இருந்த நிலை என்ன? இயக்க நிலை. பரமாணு கூட தன்னைத் தானே சுற்றிக்கொள்ள வேண்டும். இவ்வளவுதான் அதற்;குச் சுற்றளவு என்று இருக்கிறது. எல்லாமே இந்த ஒரு அமைப்பு (pattern), துல்லியம் (precision), இயக்க ஒழுங்கு (Regularity), என்பதை உடையது தான்.

ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்தால் – சேரும்பொழுது ஒரு விளைவைத் தருகிறது. அப்படி சேர்ந்தவுடன் அங்கு இருக்கக்கூடிய அறிவு உழளெஉழைரளநௌள இயக்கத்தில் வந்துவிடுகிறது. நாம் காணக்கூடிய எல்லா பொருட்களிலும் எல்லாம் வல்ல இறைவனே அணுவாகி வந்ததினால், அங்கே முற்றறிவாக இருந்த சிவமே இங்கு சிற்றறிவாக அந்தப் பொருளிலே அறிவாகத் தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது, இயக்க நியதி என்ற பெயரில். அதன் பிறகுக் கூட்டு சேர்ந்து ஜீவனாக வரும்போது, உணர்ச்சி உள்ளதாக இருக்கிறது. மனிதனிடம் அந்த உணர்ச்சிகள் எல்லாம் கடந்து அறிவு என்பது என்ன? நான் யார்? என்று கேட்கிறோம்.

இதுவரையிலும் எல்லாவற்றையும் பார்த்து ரசித்து வாழ்ந்தவன், இப்படி ரசிக்கக் கூடியவனும் எண்ணக்கூடியவனுமான என்னை ஆக்கியவன் யார், என்று தன்னையே திரும்பிப் பார்க்கிறான். பாருங்கள்! இது தான் ஆறாவது அறிவு. இதுவே ‘வித்’ வேதமாகி, வேதாந்தமாகி அவனாகிறது – அவனை உணர்த்துகிறது! இதை முழுவதுமாக உபயோகப்படுத்தி அவனிடம் சேர்ந்துகொள்வதே ஆன்மீகம்!

தமிழ்ச்சமூகம் ஆன்மீகத் தேடலைத் தொடங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சி கொள்ள வைக்கிறது. தன்னையும் தனது சூழலையும் அறிவதே கல்வி எனக் கருதப்படுகிறது. சூழலை அறிந்திருந்தோN;ம தவிர தன்னை அறிய முயற்சிக்கவில்லை. ‘தன்னை’க் கவனிப்பதே ஆன்ம ஒழுங்கு ஏற்பட முதல் படி. இந்தத் ‘தான்’ என்பது என்ன? என்ற ஆய்வே மூலத்திற்கொண்டு சேர்ப்பிக்கும். இதுவே அகவிஞ்ஞானமாக மலர்வுறுகிறது.

சடப்பொருளான உடலில் இருந்தாலும் சூட்சுமப் பொருளான உள்ளத்தாலேயே ‘வாழ்வு’ வாழப்படுகிறது. வாழ்க்கை என்பது உள்ளத்தில் ஏற்படும் பதிவும் எதிர்ப்பதிவுமே எனச் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிடலாம். தொடர்பதிவுகளை சமயம் ‘வினைகள்’ அல்லது ‘கர்மா’ எனக் குறிப்பிடுகிறது. இப்பதிவுகொண்ட உள்ளத்தின் பிரதியே மூளைச்செல்களில் பிரதிபலித்து இப்பிறப்பில் வாழ்க்கையாகக் கருதப்படுகிறது. இப்பதிவுகளை மென்பொருளான உள்ளத்தில் இருந்து அழித்து Reprogramme பண்ணலாம். அதற்குப் பெயரே ஆன்மீகச் சாதனை அல்லது ஆன்மீக வாழ்வு.

ஆன்மீகத்தைப் பாதுகாக்க அதற்குப் பூட்டிய கவசமே – உறையே – சமயம். ஆனால் சமயமோ இன்று ஆன்மீகம் வேறு, சமயம் வேறு என்று கூறும் விளங்காதவர்கள் கையில் சிக்கி வெறும் அர்த்தமற்ற சடங்குகளாக விளங்குகிறது. மனித உள்ளத்தில் அமைதி ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அமைதியைக் குலைக்க முயல்கிறது. உலகில் சமயங்களால் ஏற்பட்ட சண்டைகளே அதிகம் என்பது வரலாறு புகட்டும் உண்மை. சிந்திக்காதவர்களுக்கு உலகமே இல்லை. கேள்வி கேட்டு தன்னையே யார் எனப் பார்ப்பது தான் சிந்தனையின் தொடக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

இந்நிலையில் ‘தன்னடக்கம்’ (ஆத்ம விநிக்ரஹம்) என்பதை இன்று ஆய்வுக்குட்படுத்துவோம். ஆத்மா என்ற சொல், சமய நுhல்களில் பல அர்த்தங்களோடு உபயோகப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். இச்சொல்லிற்குண்டான உண்மையான பொருள் எது? அதற்கும் அதைப்பற்றி விளக்கம் அறிந்துகொள்ள முயற்சித்த ஒரு மனிதனுக்கும் என்ன உறவு? அந்த உறவு எத்தன்மை உடையதாய் இருப்பினும், அந்தத் தன்மையை ஒருவனிடத்தில் உள்ள கருவிகளில் எது அறிய முடியும்? அப்படி அறிந்து கொண்டால் அதனால் விளையும் பயன் என்ன? – என்பவற்றிற்குண்டான விளக்கங்களே சமய நுhல்களில் சாரமாக அமைந்திருக்கின்றன.

மனம் என்பது ஒரு பாத்திரம் போன்றது. அதில் தக்க வைத்துக்கொண்ட அனுபவங்களின் படிமங்களுக்கும்: எண்ணங்களுக்கும் மனமென்றே பெயர். ஒரு மனிதனுடைய வாழ்க்கையில் எல்லா அனுபவங்களும் பிறர் தந்தவை அல்ல! உலகைப் பற்றியும் தன்னைப் பற்றியும் தன் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் வைத்துள்ள விமர்சனங்கள் யாவும் பிறரால் திணிக்கப்பட்டவை அல்ல! ஒவ்வொருவருடைய மனத்திலும் இந்த உலகை உபயோகித்து அனுபவங்களைப் பெறுவதிலும், பெற்ற அனுபவங்களைத் துணையாகக் கொண்டு, வாழ்வின் தன்மையைப் பற்றி ஒரு முடிவையோ விமர்சனத்தையோ பற்றிக் கொள்வதிலும் ஒரு தனித்தன்மை காண்கிறோம்! இந்த அனுபவங்களுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் துhண்டுகோலாயும், இது சரி, இது தவறு, இது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது – இது நிராகரிக்கத்தக்கது என்று, ஒரு நீதிபதியைப் போலச் செயலாற்றுவதும் மனமே. மனத்தின் நிகழ்வுகளைப் பற்றி ஆராய்ந்த முன்னோர்கள் மனத்தை மூன்று நிலைகளில் நிறுத்தி ஆராய்ந்திருக்கின்றனர்!
1. மனம் என்னும் ஞானசாதனம். இது சூட்சுமபூதங்களின் விகாரம் (மாறுபாடான தோற்றம்) ஒன்றும் நிரப்பப்படாத பாத்திரத்திற்கு ஒப்பிட்டுக் கொள்வோம்.

2. இப்பாத்திரத்தில் நிரப்பப்பட்ட சரக்குகள்! இவைகளையே தேடிக்கொண்ட ஞானம் என்றும், சுவைத்துக்கொண்ட அனுபவம் என்றும் கூறலாம். சுருக்கமாகக் கடந்த காலத்தின் கருவூலங்கள். இதற்கும் மனம் என்று தான் பெயர்.

3. நிரப்பப்பட்ட சரக்குகளில் சில தாங்கிக்கொள்ளும் பாத்திரத்திற்கு அதாவது மனதிற்கு ஒரு சுகத்தையும் புத்துணர்ச்சியையும் தந்தால் மீண்டும் அதே சரக்குகளை நிரப்பிக்கொள்ள மனத்திடையே தோன்றிய முயற்சி அல்லது துhண்டுதல். இத்துhண்டுதல்களுக்கும் மனமென்றே பெயர்.

இதுவே மனத்தின் செயல் வடிவம்! மனிதன் போராடிக்கொண்டிருப்பது நமக்குள் ஒளிந்திருக்கும் இந்தச் செயல்வீரனோடு தான். இவன் சேகரிக்க விரும்பும் பொருட்களான அனுபவத்தையும், எண்ணத்தையும் குறைக்காமல் வினியோகம் செய்து கொண்டிருந்தால் – இவன் நமக்கு நல்லவன். தன் தேவைகள் எங்கு பூர்த்தியாகவில்லையோ அங்கு இந்த மனம் உருவாக்கும் போராட்டத்திற்கே பொதுவாகக் ‘கவலை’ என்று சொல்லிவிடுகிறோம்.

மேலெழுந்தவாரியாகப் பார்க்கையில் நம்மைக் கவலைப்படாமல் வைத்திருப்பது மனம் என்றும் அதனோடு ஒத்துழைத்து அதற்குத் தேவையானதைத் தருவது இயற்கையான கடமையென்றும் தோன்றும். இதில் இரண்டு விதமான தேவைகள் உண்டு. ஒன்று சுகம் வேண்டும்! மற்றொன்று சுகத்தைப் பெற ஒரு பொருள் வேண்டும். இவ்விரண்டில் முதல் தேவை எல்லோரிடத்திலும் காணப்படுவது, மாற்றமில்லை.
இரண்டாவதான ‘சுககாரணி’யான ஒரு பொருள் வேண்டும் என்பதில் நாம் வேறுபடுகிறோம். எது எனக்குச் சுகம் தருமோ அது உங்களுக்குத் தராது. எது உங்களுக்கு சுகம் தருமோ அது எனக்குத் தராது.

இங்குதான் நாம் சிறிது சிந்திக்க வேண்டும். தேவையின் ஒரு அம்சத்தில் நம் அனைவரையும் ஒன்றுபடுத்தியும், மற்றொரு அம்சத்தில் நம்மைப் பிரித்தும் வைப்பது இந்த மனம்தான். இந்நிலையில் மனத்தினுடைய இச்செயலுக்கு நம் முன்னோர்கள் தந்த பெயரே புத்தி என்பதாகும். ஓரே மனம் ஆற்றும் வெவ்வேறு செயல்களுக்கு வெவ்வேறு பெயர்கள்!

புத்தி ஆற்றும் பிரதானமான வேலை ‘சுககாரணிகள்’ என்றழைக்கப்படும். உலகப் பொருட்களின் தன்மைகளையும், இருப்பிடத்தையும் உணர்த்தி, புலன்களைச் செயலில் இறக்கி அதைப் பெற வைப்பதே. அதனால் இந்தப் புத்தியினிடத்தில் சுகத்தின் உண்மையான சொரூபத்தையும், அதன் இருப்பிடத்தையும் காட்டிவிட்டால் ஏற்கனவே எதன் மீது பற்று வைத்திருந்ததோ அதனிடமிருந்து விலகி, புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பொருளைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் துவங்கிவிடும். சிந்தனை வலுப்பெற்றவுடன் அது செயலாக மாறும். ‘இதுதான் சுகத்தின் தன்மை’ என்று இந்த புத்திக்கு உணர்த்தியது யார்? எதனுடைய ஊடுருவல்களைத் துணையாகக் கொண்டு இந்த புத்தி, வெளி உலகத்தில் சுகத்தைத் தேடுகிறது?

இந்தக் கேள்விகளை, நம்மில் ஒருவரைப் பார்த்துக் கேட்டால் நிச்சயமாக, உலக இயல்பே பொருள் மூலம் சுகம் காண்பது தான் என்று சட்டென்று புதில் கூறிவிடுவார். ஆனால் சுகத்தின் இருப்பிடத்தைக் காண்பதே, நம் சமயக்குரவர்களின் ஆராய்ச்சிக்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்ததால், அவர்கள் தரும் பதில் வேறு விதமாக இருக்கிறது!

அவர்கள் ஆராய்ச்சியால் விளைந்த உண்மை சாதாரண மனிதனின் ”அறிவிற்குத் துணை நிற்பது அவனிடமுள்ள அறியாமையே” – என்பதாகும். நாம் எதை அறிவின் செறிவு என்று கருதி இறுமாப்படைகிறோமோ அதை அவர்கள் அறியாமையின் விகாரம் என்கின்றனர்.

இது உண்மைதானா என்று பார்ப்போம். புத்திக்கு பொதுவான வேலை, தனக்கும் தான் விரும்பும் சுகத்திற்கும் உள்ள இடைவெளியைக் குறைப்பதே. அந்த இடைவெளியைக் குறைப்பதன் வாயிலாகத் தானும் சுகமும் ஒன்றாக மாறி ”நான் சுகமாய் இருக்கிறேன்” என்ற நிலை கிடைக்கிறதென்பது மனித அனுபவம். இந்த ஒற்றுமைக்குத் துணையாய் இருப்பது மனமும், அதன் அனுபவங்களும். பொதுவாக அனுபவம் என்பது ஏதேனும் ஒரு பொருளைச் சார்ந்தே இருக்க வேண்டும். ”தன் உணர்வு” அல்லது ‘நான்’ என்கிற நிலை. இரண்டாவது எதனைத் துணையாகக்கொண்டு அனுபவித்தோமோ அந்தக் கருவி அல்லது கரணம் (மனம் புலன்களைப் போன்றன).
மூன்றாவது ‘அனுபவிக்கப்பட்ட பொருள்’! இதில் எது குறைந்தாலும் அனுபவம் என்பது சாத்தியமில்லை. கற்பனை அனுபவங்களுக்குக் கூட ஒரு கற்பனைப் பொருள் வேண்டும். ஆனால் காரணங்களும் கற்பனை செய்யும் கர்த்தாவும் யதார்த்தமாக இருக்க வேண்டும்.

மனிதன் தான் என்ற சுயநினைவோடும், தன்னிடத்தில் மனம் என்ற கருவி உண்டு என்ற நினைவோடும் செயலாற்றும் காலத்தையே ஜாக்ரதாஅவஸ்தா அல்லது விழிப்பு நிலை என்று அறிந்து வந்திருக்கிறோம். இதையே நாம் அன்றாட வாழ்க்கையென்றும் அழைத்துப் பழகியிருக்கிறோம். மனிதன் தன் கவனத்தைச் செலுத்துவது முற்றிலும் வாழ்க்கையின் இந்தப் பகுதிக்கே. ஆனால் வாழ்க்கை இன்னும் சில அனுபவ நிலைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. அதுவே கனவும் உறக்கமும். கனவு என்பது விழிப்பு நிலையின் பிரதிபிம்பமாக ஏற்றுக் கொள்வோம். ஆனால் உறக்கம் இவ்விரண்டு பிரதான அனுபவ நிலைகளிலிருந்தும் மாறுபட்டது. அந்நிலையில் பொருட்களின் பரிமாணமும், பிரசன்னமும் இல்லை! கருவிகளின் செயல்களும் இல்லை. விழிப்புலகில் செயலாற்றிய கர்த்தாவும் இல்லை. இருப்பது ஒன்றே ஒன்றுதான். அது தான் நாம் தேடும் சுகம்! விழிப்புலகில் செயலாற்றிய எந்தப் பொருட்களின் வாயிலாக சுகத்தைத் தேடினோமோ, அந்தக் காரணிகள் இல்லை. ஆனால் சுகம் உண்டு. இதை மையமாகக்கொண்டே ஆனந்தம் என்பது ஒருவனுடைய சுயநிலை என்று சமயம் போதிக்கின்றது! இந்த உண்மையை விழித்தெழுந்ததும் புத்தி உணர வேண்டும். அப்படி உணர்ந்து, தான் பார்க்கும் பிற பொருட்கள் சுக காரணங்கள் அல்ல என்று உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, ஆத்ம சுகத்தில் நிலை பெற்றால் அதற்குத் தன்னடக்கம் என்று பெயர். அதாவது ‘புத்தி’ தான் பெற்ற ஞானத்தில் ஸ்திரப்பட்டு வெளியில் போவதில்லை என்பது அர்த்தம். இதையே ‘புத்திக் கட்டுப்பாடு’ என்றும் சொல்வர்.

ஆனந்தம் சுயரூபம் என்பது நேற்று பிறந்த ஞானம்! ஆனந்தம் வெளியில் உண்டு என்பது பல பிறவிகளில் நம்மிடமுள்ள தவறான கணிப்பு. இத்தவறை ஒரு மனிதன் உடனே திருத்திக்கொள்ள முடியாது. ஆகவே சுயக்கட்டுப்பாடு என்ற விழிப்புணர்ச்சி (awareness) ஒரு சாதனையாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. உண்மை உணர்ந்தால் உயர் நலம் பெறலாம்.

மனித மனம், – ஏக்கங்களை நீக்க, ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள – தனக்குத் தானே உருவாக்கிக்கொண்ட செயல்களை ”சிந்தனை” என்கிறோம். முடிவான சிந்தனையை ”ஞானம்” என்கிறோம். ஞானம் வாழ்வின் வளர்ச்சிக்கும் நீடித்த மகிழ்விற்கும் வழி செய்கிறது. மனித வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவரும் அடைய விரும்புவது எது? பலருக்கு இக்கேள்விக்குப் பதில் தெரியவில்லை என்பது உண்மை.

பொருள், உறவு, கருத்துக்கள் என்ற முப்பரிமாணத்துக்குள் சிந்திப்பதை விட்டு இவைகளுக்கு வெளியே சிந்தித்திருக்கிறோமா? அமைதியாக ஆழ்ந்து சிந்தித்தால் இம் மூன்றிற்குள்ளும் தானே மனித சமுதாயம் கட்டுண்டு கிடக்கிறது! – சிக்குப்பட்டுத் தடுமாறுகிறது!

துரதிர்ஷ்டவசமாக நாம், வாழ்வு – இறப்பு எனப் பகுத்துள்ளோம். இப்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வாழ்வை ”வாழாது போய்விடுவோமோ” என்று பயப்படுகிறோம். வாழ்க்கை என்று சொல்வதை, இந்த வாழ்வு என்னவென்று நீங்கள் உண்மையில் ஆராயும்போது, கொள்கையாக இன்றி உங்கள் கண்கள், உங்கள் காதுகள், உங்கள் புலன்கள் எல்லாவற்றாலும் பார்க்கும்போது எவ்வளவு மட்டரகமாக, எவ்வளவு சிறியதாக, அற்பமானதாக, ஆழமில்லாததாக இருக்கிறது என்று நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

நீங்கள் ஒரு பெரிய வீட்டை, ஒரு பென்ஸ்காரை, அழகான தோட்டத்தை, நீச்சல் குளத்தை, ஒரு பெரிய பதவியை, ஒரு பட்டத்தை உடையவராக இருக்கலாம். ஆனால் மனதுக்குள் வாழ்க்கை முடிவில்லாத யுத்தமாக, ஒரு தொடர்ந்த போராட்டமாக, முரண்பாடுகளை, முரண்பட்ட ஆசைகளை, பல்வேறு தேவைகளைக் கொண்டதாக இருக்கிறது. இதைத் தான் நாம் ”வாழ்தல்” என்று கூறுகிறோம். இதனையே நாம் பற்றியிருக்கிறோம். அதற்கு ஒருமுடிவு கட்டும் எதையும் – நீங்கள் பெருமளவு உங்கள் உடலுடன் மட்டுமே ஈடுபட்டிராவிட்டால் – நாம் இறப்பு என்று கூறுகிறோம். பூதவுடல் முடிவுக்கு வருகிறது எனினும், முடிவுறுவதற்குப் பயப்படுவதால் நாம் எல்லா வகையான நம்பிக்கைகளையும் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அவை யாவும் தப்பித்தல்கள் (Escapism)- மறுபிறப்பு உள்பட.

எது முக்கியமெனில் நீங்கள் இப்பொழுது எப்படி வாழ்கிறீர்கள் என்பதே! அடுத்த பிறவியில் நீங்கள் என்னவாக இருப்பீர்கள் என்பதல்ல. அடுத்த கேள்வி, மனம் முற்றிலுமாகக் காலம் இல்லாமல் வாழ முடியுமா? என்பது தான். ஒருவர் கடந்தகாலம் எனும் பிரச்னையை மெய்யாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நேற்றையதினம் என்னும் கடந்தகாலம் இன்றைய தினம் மூலம், நேற்று என்ன இருந்ததோ அதிலிருந்து நாளையை உருவமைப்பது. காலத்தின், பரிணாமத்தின் விளைவான அந்த மனம் கடந்த காலத்திலிருந்து விடுபட்டு இருக்க முடியுமா? அதாவது கடந்த கால ஞாபகங்களுக்கு இறப்பது. இதைத் தெரிந்திருக்கும் மனம் தான் தியானம் என்பதைச் சந்திக்க முடியும். இதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ளாமல் தியானம் புரிய முயற்சிப்பது சிறுபிள்ளைத்தனமான கற்பனை.

‘உண்மை’, ‘என்ன இருக்கிறது’ என்பதல்ல, ஆனால் ‘என்ன இருக்கிறது!’ என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுதல் உண்மையின் கதவைத் திறக்கிறது. மெய்யாகவே என்ன இருக்கிறது என்பதை, நீங்கள் என்ன என்பதை உங்கள் இதயத்தால், உங்கள் மனதால், உங்கள் மூளையால், உங்கள் உணர்வுகளால் புரிந்து கொள்ளாவிட்டால், நீங்கள் உண்மை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இயலாது. அதற்குச் சக்தியுள்ள – ஒருநிலைப்பட்ட மனம் தேவை.

ஒருநிலைப்பட்ட மனம்:
மனம் என்னும் கருவி நம்மிடத்தில் இருப்பதால் நமக்கு மனிதர்கள் என்று பெயர்! மனத்தின் வடிவம் எண்ணங்கள்! கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, தோல் போன்ற புலன்களின் வாயிலாக, நாம் பெற்ற பொருட்களின் சூட்சுமமான தன்மைகளை அந்தரங்கமாகத் தரித்துக் கொண்டால் அதற்கே எண்ணம் என்று பெயர்! ஒரு எண்ணத்தைத் துணையாகக் கொண்டு எண்ணற்ற எண்ணங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளும் ஆற்றல் இந்த மனமென்னும் அந்தக்கரணத்திற்கு (உள்கருவி) இயற்கையாக உண்டு.

எண்ணங்களின் பரிணாமத்திற்கு ஒவ்வொருவருடைய கடந்தகால அனுபவங்களும், ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், புதிதாகப் பார்த்த, கேட்ட, பொருளின் மீதுள்ள சுகம் பெறும் நம்பிக்கைகளும், எரியும் நெருப்பிற்கு எண்ணெய் போல் துணை செய்யும். நாம் வாழும் உலகம் எண்ணிக்கையில் நிச்சயித்துச் சொல்லமுடியாத அளவிற்கு அனேக பொருட்களைக் கொண்டதாயும், ஒருவன் கற்பனையில் எவ்வளவு உயர்ந்தவனாக இருந்தாலும், இன்னும் ஒரு புதுக் கற்பனையை உருவாக்கிக்கொள்ள வழிகாட்டுவதாயும் அமைந்திருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட உலகில் ஒருவனுடைய மனம், குறிப்பிட்ட ஒழுக்கத்திற்கு எளிதில் தன்னை வசமாக்கிக்கொள்ளும் என்பது பகற்கனவாக ஒரு பாமரனுக்குத் தோன்றும்! தோற்ற அளவிலான இந்தத் தோல்வி மனப்பான்மையை இயற்கையானதாக ஏற்றுக்கொண்டு, சலிப்படைவதையே தன் சுபாவமாக ஏற்றுக்கொண்டால் – அவனுக்கு ‘சம்சாரி’ என்று பெயர்!

அதற்கு மாறாக மன ஒழுக்கத்தைத் தேவையெனக் கருதி, மனம் என்னும் கருவி, ஒரு நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக நமக்குக் கிடைத்தது: அதனிடத்தில் நாம் ஒரு உறுதியையும் ஒழுக்கத்தையும் உருவாக்குவது அவசியம் என்று உணர்ந்து, அதற்கான முயற்சிகளைத் தெளிவோடு பின்பற்றுபவனுக்குச் ‘சாதகன்’ என்று பெயர். இதுவரை நாம் கண்ட, காணப்போகும் ‘வாழ்க்கை நெறிகள்’ யாவும் சாதகனுக்கு உரியதால், நம்மை நாமே சாதகர்களாக எண்ணி, மனதின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்!

எண்ணங்களின் தொடர்ச்சியான ஓட்டமே மனம் என்று கண்டோம்! இத்தொடர்ச்சியில் இயற்கையாகப் பல பொருட்கள் ஊடுருவியிருக்கும். இதனால் மனதிற்கு எந்தக் கெடுதலும் இல்லை. ஆனால் அப்படி ஊடுருவிச் செல்லும் பொருட்களில் சிலவற்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்துத் தான் அடைய விரும்பும் பொருட்களாக மாற்றி, அதன் தன்மைகளைத் தன் எண்ணத்தால் உயர்த்தி, அதற்கும் தனக்கும் ஒரு உறவை உருவாக்கிக்கொண்டு, அந்த உறவின் வெளியீடாக மீண்டும் அதைப்பற்றிச் சிந்தி;த்து, அதை அடைய எடுத்துக்கொள்ளும் செயல்களுக்கு மூலமாய் அமைந்த சிந்தனைகளையே, சமய இலக்கியங்கள் குறிப்பாக மனம் என்று கருதுகின்றன.

மனம் என்னும் கருவியில் எந்தக் குறையுமில்லை. அதில் புகுந்த பொருள்களின் ஆக்கிரமிப்பைN;ய பிரச்னையாகக் கருதுகிறோம்.! இந்த உண்மையை நாம் அனைவரும் சற்று ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பலன் பெற்றால் நம் ஆன்மீக வெற்றிக்கு அது பெரிதும் துணை புரியும்.

நம்மில் பெரும்பாலோர், ஆன்மீக வளர்ச்சி என்ற பெயரிலும், மன அடக்கம் என்ற பெயரிலும், மனம் என்னும் ஒரு சாதாரண கருவியை, அர்த்தமற்ற சிக்கல்களுக்கு உள்ளாக்கித் தேவையற்ற விறைப்பையும், துன்பத்தையும் வலிந்து வரவேற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! இப்படிப்பட்ட சாதகர்களின் தோல்வியால் ஆன்மீகம் என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன், ஒரு வித்தைக்காரன் உடலை வளைத்துப் பழகுவதுபோல், ஒரு சாதகன் தன் மனதை வளைத்துப் பழக வேண்டுமென்றும், அப்படி வளைக்கும் வல்லமை கொண்டவர்களே, ஆன்ம உலகில் புக முடியும் என்றும் பிறர் கருதி, ஆன்ம லாபத்தை ஒரு பயத்தோடும், அதைத் துhர வைத்திருக்கும்வரை, தான் உலகோடு வைத்திருக்கும் உறவுக்கு அழிவில்லை என்றும் கருதி, வெற்றிகரமாக நழுவிக் கொண்டவர்கள் பலரை நாம் காண்கிறோம்.

மன அடக்கம் என்பது 24 மணி நேரமும் ஒரே ஒரு சிந்தனையைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதல்ல. இப்படியொரு வினோதமான வெற்றியை யாரும் அடைய முயற்சித்தால் அந்த வளர்ச்சிக்குச் ‘சித்தப் பிறழ்வு’ (Insanity) என்று பெயர். மாறாக மனத்தின் தன்மையையும், அது தன் ஏற்றுக்கொள்ளும் எண்ணங்களோடு உருவாக்கிக்கொள்ளும் உறவின் தன்மையையும் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, எண்ணங்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க முயற்சிக்காமல் அவ்வெண்ணங்களால் அடைய விரும்பும் நோக்கங்களைப் ‘பல’ வற்றிலிருந்து, ‘ஒன்றாக’க் குறைத்துக்கொண்டால் அதற்கே மனக்கட்டுப்பாடு என்று பெயர். இதையே கொள்கைப்பற்று என்றும், லட்சியப் பிடிப்பு என்றும், ஒரு நிலைப்பட்ட மனம் என்றும் பலவாறாகக் கூறுகிறார்கள்.

இந்த உண்மையை இன்னும் ஆழமாகப் பார்ப்போம். சலிப்படையாமல் சிந்தித்துப் பழகுங்கள்! எண்ணங்களின் தொடர்ச்சியான ஓட்டம் – மனம்! சரி. எண்ணம் என்பது நாம் காணும் பொருட்களின் மனச் சாயல்;;: இந்தச் சாயலுக்கும் மனம் என்று பெயர். இச்சாயலை ஏற்றுக்கொள்ளும் கருவிக்கும் மனம் என்று பெயர்!

உதாரணமாக என் வாழ்க்கையில், இந்த நிமிடம்தான் முதன் முதலாக ஒரு பொருளைப் பார்ப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். இப்பொழுது நான் பார்த்த புதுப்பொருள் பற்றிய இரண்டாவது எண்ணம் என் மனதில் சாத்தியமில்லை. காரணம் இதனுடைய தன்மை என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. ஏனெனில் நான் இதை இன்னும் அனுபவத்திற்குரிய பொருளாக மாற்றவில்லை! இதனால்; ‘ஞாபகசக்தி’ என்னும் எண்ணச் சுரங்கத்திலிருந்து இதற்குத் துணையாக ஒரு எண்ணத்தை உருவி, பார்த்த பொருளை இரண்டு எண்ணங்களாலோ, இரண்டிற்கு மேற்பட்ட எண்ணங்களாலோ சுற்றிச் சுற்றி வரச்செய்ய முடிவதில்லை. இந்த நிலையில் என் மனம் என்னும் கருவியை இப்புதிய பொருளைப் பொறுத்த வரையில் வளர்த்துக்கொண்ட கட்டுப்பாட்டிற்கோ ஒழுக்கத்திற்கோ நான் செலவழித்த சக்தியும், காலமும் எவ்வளவு?

இப்புதிய பொருளுக்கு ‘A’ என்று பெயரிடுவோம். நான் என் நண்பரிடம் சென்று ”நண்பா, ‘A’ என்ற பொருளைப்பற்றி நான் சிந்திப்பதே இல்லை! என் மனத்தை அச்சிந்தனையிலிருந்து முற்றாகக் கட்டுப்படுத்தி விட்டேன்”. – என்று டம்பம் அடிப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். நண்பர் நம்மைப்பற்றி என்ன நினைப்பார்! பைத்தியக்கார நிலைக்கு நாம் வந்துவிட்டதாகப் பரிகசிப்பார்;. இந்த நிலைதான் இன்று பெரும்பாலான ஆன்மீகச்சந்தைகளிலே நமக்கு வினியோகமாகி வரும் மனக்கட்டுப்பாட்டு முறைகள்.

மேலே சொன்ன உதாரணத்திலிருந்து நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை: மனக்கட்டுப்பாடு அல்லது ஸ்திரபுத்தி என்பது, ஒரே ஒரு பொருளை ஒரே எண்ணத்தால் சிறைப்படுத்தி, ஒரு நாள் முழுவதும் அதே எண்ணத்தில் லயித்து விடுவது என்பது அல்ல. மாறாக மனம் யாருடைய துhண்டுதலும் இன்றி, தன் கடந்த கால அனுபவங்களிலோ அல்லது பழக்கத்திலோ, ஒரு பொருளையும் அதனால் விளைந்த சுகத்தையும் மீண்டும் அசைபோட ஆரம்பித்து அந்த அந்தரங்க அசைவுகளை எண்ணச் சிதறல்களாக வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருந்தாலும், அல்லது பெற்ற ஒரு குறிப்பிட்ட அனுபவத்தை மீண்டும் வலுப்படுத்த, விரிவுபடுத்த சிந்தனைகளை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும் அந்த அசைபோடும் நிலையில் இருந்து மனதை விடுவிக்க வேண்டும். உலகில் நாம் பெறும் பொருட்களோ, அனுபவமோ ஆத்மா என்ற மெய்ப்பொருளின் துணையில்லாமல் இருப்பதில்லை.

ஒரு பொருளைப் பார்க்கவும் அனுபவிக்கவும் சித்ரூபமாகிய ஆத்ம தத்வம் இல்லாவிட்டால் இயலாது – என்ற உண்மையை விசாரபலத்தால் மீண்டும் மீண்டும் ஸ்திரப்படுத்தி, ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை தன் ஸ்வரூபமாக ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் பிற பொருட்களின் மீது பழக்கதோஷத்தால் வைத்திருந்த பற்றுதல்களிலிருந்து மனம் பெறும் விடுதலையே, உண்மையான மன ஒழுக்கம் அல்லது ஸ்திரபுத்தி ஆகும்.

இந்த விடுதலை நிலையானதாக இருந்தால், அவனுக்குச் ‘சித்தன்’ என்று பெயர். இன்னும் முயற்சிக்கும் நிலையில் இருந்தால் அவனுக்குச் ‘சாதகன்’ என்று பெயர். எது சித்தனின் லட்சணமோ, அது சாதகனுக்கு லட்சியம்! எது விடுதலையின் குறியோ, அது விடுதலை விரும்பிக்குக் குறிக்கோள். சித்தன் பெற்ற தெளிவும் விடுதலையும் எதுவென்று தெரியாமல், ஒருவன் சாதனையில் இறங்கினால் அது வேதனையாகவே முடியும்!

மனிதனுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம் இருப்பதால் அவனது மனம் எப்பொழுதும் சிக்கல்களையும் போராட்டங்களையும் உடையதாக இருக்கிறது. ஏனெனில் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்ற சிக்கல்கள் ஏற்படும். அனைவரது மனமும் ஒரு போர்க்களம்தான். அனைவருக்கும் பிரச்சனைகள் உண்டு என்பதுதான் உண்மை. எந்த நேரத்தில் எப்படிச் செயல்படும் என்று அறிய முடியாத மனம் மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மற்றவர்களுடன் ஒரே விதமான உறவு அவனால் கொள்ள முடிவதில்லை.

ஏன், தன்னுடனேயே எப்படி உறவு கொள்வது என்பது அவனுக்குத் தெரிவதில்லை. இந்த மனப் போராட்டம் மனிதன் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே வந்திருக்கிறது. இது மனிதனின் அடிப்படைப் பிரச்சனை. தற்காலிகமாக மனதை அடக்கி வைப்பதால் அல்லது வேறு விடயங்களுக்கு மாற்றி வைத்தாலும் மீண்டும் மனம் தனது சிக்கலைத் தோற்றுவித்துக்கொண்டே இருக்கும். அதனால் இந்த மனம் என்றால் என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது. மனம் எண்ணங்களின் தொகுப்பு. அதற்குப் பதிலாக வேறு எண்ணங்களை நட்டால் மனதை மாற்றி விடலாம் என positive Thinkingஐ நட்டுத் தோல்வி கண்டுவிட்டது நவீன உளவியல் துறை.

ஆனால் வியாசரால் தொகுக்கப்பட்ட உபநிடதங்களோ (வேதாந்தம்), மனதில் தோன்றும் எண்ண எழுச்சிகள், தொடர் பிறப்புக்களில் ஏற்பட்ட அழுத்தமான பதிவுகளின் வெளிப்பாடே என அறிவு பூர்வமாக உரைக்கின்றன. அவற்றின் எழுச்சிகள், செயல் உருவம் பெறும்போது வாழ்க்கை என மேலும் கூறுகிறது. இவற்றைத் தெளிந்த அறிவு பெற்ற (ஞானம்) புத்தியினால் – ஆன்மிகப் பயிற்சிகளால் – தியானத்தால் அழிக்கவும் மேலும் பதிவுகள் ஏற்படாமலும் புலன்கள், மனம், புத்தியாக எனது பதிவுகளை ஏற்றுச் செயலாற்றிய ஆத்மாவின் உயிரின் விரிவுகளைச் சுருக்கி மீண்டும் ஆத்மாவுடன் இணைப்பதே – இணைத்து மகிழ்வதே இப்பிறப்பின் நோக்கமாகும் என அடித்துச் சொல்கிறது. மற்றைய மதங்களோ, தத்துவங்களோ இவ்வளவு ரத்னச்சுருக்கமாகச் சொல்லவில்லை. இவற்றை உணர்ந்து கொள்ள ஒரு வழிகாட்டி – ஒரு குரு அவசியம். தானே நுhல்களில் கற்று, வீடியோக்களில் பார்த்துத் தனக்குள் பதியம் வைத்துக்கொள்ள முடியாது. அம்முயற்சிகள் அகந்தையை வளர்க்குமேயன்றி அழிக்காது. முதல் குருவாகக் கொள்ளப்படு;ம் வியாசர் வேதங்களைத் தொகுத்து வேதாந்தமாகிய உபநிஷதங்களுக்கு விளக்கம் கொடுத்து அவ்விளக்கத்தை மகாபாரதத்தில் அறிவுப் பொக்கிஷமான பகவத்கீதையாகச் செலுத்தி அப்பொழுதும் திருப்தியுறாமல் புராணங்களாக – கதைகளாக வைத்து, தத்துவ உண்மைகளுக்கு வடிவம் கொடுத்து, சனாதன தர்மநெறிகளை சாதாரண மக்கள் மத்தியில் உலவவிட்டு, கலாச்சார நெறிகளை ஏற்படுத்தி மனிதனை அதியுயர் நிலைக்குச் செல்ல வழி செய்தார்.

இன்று சாதாரண இந்து மனங்களில் உள்ள தெய்வங்கள், வழிபாட்டு முறைகள், மத உணர்வுகள் வியாசரின் முயற்சியினால் ஏற்பட்ட வெளிப்பாடுகளே. இதிகாசமான மகாபாரதச் செய்திகள் எல்லாம் உளவியல் சொத்துக்களே! (Psychological Treatise) வியாசரைத் தெரிந்திருக்காவிடிலும் அவரால் ஏற்படுத்திய உளவியல் பாத்திரங்கள் எல்லா குடும்பங்களிலும் வாழ்ந்து வருகின்றன.

எல்லோரது குடும்பத்திலும் ஒரு பீமன், அர்ச்சுனன், தருமர், சகுனிமாமா, குந்தி, பீஷ்மர் என்று பாத்திரமேற்பவர்கள் தவறாமல் உண்டு என்பதையும் ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். ஆகவே வழிகாட்டி Preceptor கிடைப்பதும் பரிணாம உந்தலே என்பதுவும் உபநிடதக் கூற்று.

 

கிருஷ்ணர் குறிப்பிடுகின்ற ‘தூய்மை” (சௌசம்) என்பதை ஆய்வுக்கு உட்படுத்துவோம். இதனால் புனிதத்தன்மையை மீட்டெடுப்போம்.

ஆத்மா நித்ய சுத்தமானது. இனிமேல் தனி ஒருமுயற்சியால் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என்ற அவசியமற்றது. இந்த சுத்த சுபாவமே தன்னிலை என்று உணர்ந்து, அதில் மனதைக் கரைத்துக்கொண்டால் அதுவே முக்தி நிலை. ஆனால் மனிதனின் சுபாவமோ, உடலோடும், உள்ளத்தோடும் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக் கொண்டு, அதன் செயல்களைத் தன் செயல்களாகவும், அதன் தன்மைகளைத் தன்னுடைய தன்மைகளாகவும் பாவித்து, அன்றாட வாழ்க்கையில் ஈடுபடுவதாகும்.

தானல்லாத, ஆனால் தன்னோடு இருக்கின்ற உடல், மனம் என்னும் உபாதிகளோடு தன்னை ஐக்கியப்படுத்தி, அனுபவத்தைத்தேடும் முயற்சிகளையே அன்றாட வாழ்க்கையின் சாரமாக ஏற்றுக்கொள்வது நாம் எளிதாய் பற்றிக்கொண்ட ஒரு பழக்கம்! இந்த உபாதிகளே (உறைகளே) ஆத்மாவின் குணத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிகளாகும். உபாதிகளின் தன்மை ஆத்மா என்னும் பிம்பத்தைத் தெளிவாக பிரதிபிம்பம் செய்தால், அந்த உபாதியைத் தூய்மையான உபாதி என்றும், மலம் நீங்கியது என்றும், மாசற்றது என்றும் சமய இலக்கியங்கள் வருணிக்கின்றன. இப்பிரதிபிம்ப சுபாவத்தை அதிகரிக்கும் முயற்சியே சுத்திகரணம் எனப்படும்.

இது இரண்டு வகையானது. அகம் என்றும், புறம் என்றும் பெயர். புறம் என்பது புறச் சூழ்நிலைகளுக்கும், அதனோடு தொடர்பு கொள்ளும் ஸ்தூல (physical) உபாதிகளுக்கும் பொருந்தும்.

உடல் உட்கொண்ட உணவின் விகாரம் உடல். நேற்று அருந்திய பாலும், தேனும் இன்று உயிரணுக்களாகவும், இரத்தமாகவும், மாறுகின்றன. இது விஞ்ஞானமும், சமயமும் தெரிவித்த உண்மைகள். உணவு என்பது பஞ்சபூதங்களின் விகாரம். (மாறுபாடு). இவைகளிடத்தில் ஆறு சுவைகள் இருப்பதாகக் கருதுகின்றனர். சற்று ஆழமாகப் பார்க்கின் உணவின் சாரம் இந்தச் சுவைகளே! இந்தச் சுவைகளின் ரசாயன மாற்றங்களே நம் உடலில் தன்மயமாகும் உயிர் அணுக்கள்! அவைகளின் வளர்ச்சி உடலுறுப்புகளாக மாறிவிடுகின்றன. அப்படி மாறிக்கொண்ட, மிகச் சிக்கலான அமைப்புக்களைக் கொண்டதே மனித மூளை. உடல் அசைவுகளுக்கு முக்கியமானது மூளை. மனிதன் வளர்த்துக் கொள்ளும் பழக்கங்களின் பதிவேட்டிற்கும் மூளை என்றுதான் பெயர். இவ்வுடலை எப்படி உபயோகித்துப் பழகுகிறோமோ, அதே நிலையில் மீண்டும் உபயோகிக்கத் தூண்டுவது மூளையே. இத்தூண்டுதல்களுக்கு இரகசியமான காரணங்களாக அமைவது நாம் உட்கொண்ட உணவின் அம்சங்களாகிய ருசி.

உட்கொள்ளும் உணவில் ருசிகளை அடிப்படையாகக்கொண்டே ‘ஆஹார சௌசம்” என்னும் உணவுத் தூய்மை கருத்தில் கொள்ளப்பட்டது. இவ்வுணவு வகைகளை மூன்று விதமாகப் பெரியவர்கள் பிரித்துள்ளனர். அவை சத்வம், இராஜசம், தாமஸம் என்பனவாகும். சத்வ குண உணவு ஜீரணிக்க எளிமையானதும், இனிப்பானதும், பிற ருசிகளில் மிதமானதும் ஆகும். இராஜச உணவு கடினமாகவும், காரம் நிறைந்ததாகவும், உடலில் திடீர்ச் செயல்களைத் துhண்டுவதாகவும் இருக்கும். இவ்வகை உணவுகள் நமக்கு மிகவும் பழக்கமானவை. சனி, ஞாயிறுகளில் நம்மில் பெரும்பாலோர் உட்கொள்ளும் விசேட உணவெல்லாம் இவ்வகையைச் சார்ந்தவையே. கண்களில் நீரை ஆறாய்ப்பெருக்கும் ஆற்றல் அதிகமுள்ளது. ஏனெனில் அவை உடலில் இருக்கும் நீர்ச்சுரப்பிகளைத் தூண்டிவிடும் தன்மை கொண்டவை.

தாமஸம் என்பது உட்கொள்ளும்பொழுதே மயக்கத்தைத் தருவது. உண்ட இடத்திலேயே உறங்க வைப்பது. இவைகளையெல்லாம் கருத்தில்கொண்டு பார்க்கையில் சத்துவ உணவு, உடலின் மென்மைக் குணத்திற்கும், ஒரு விழிப்புணர்ச்சிக்கும், மூளையின் சீரான செயல்களுக்கும், நரம்பு மண்டலங்களின் வலிமைக்கும் காரணமாகின்றது.

ரஜோகுணம் – உடலில் ஒரு விறைப்பையும், தற்காலிகமான சுறுசுறுப்பையும் முடிவில் களைப்பையும் தருகிறது. தாமஸம் என்பது சோர்வில் சுகத்தையும், உறக்கத்தில் காதலையும் வளர்க்கிறது. இவைகளை உணர்ந்து உணவால் உடலை ஆரோக்கியமாக வைத்துக்கொள்வது புறத்தூய்மையின் ஆரம்ப அம்சம்.

உட்கொண்ட உணவு சத்வ குணத்தினதாய் இருந்தாலும் கூட, உடலியக்கத்தை ஊக்குவிப்பது பிராணன் எனும் சுவாசமே. இதில் ருசியில்லை. அழகான மூக்கை வளர்த்துக்கொண்டு அசுத்தமான காற்றை விரும்பிச் சுவாசிப்பது ஒருவன் உடல் நலத்திற்கு அடிப்படையானது அல்ல. இதனால் புறத்தூய்மையின் இரண்டாவது அம்சமான பௌதீக சூழலும் அமையவேண்டியது அவசியம். இது காலையில் நீராடுதல், தூய ஆடை அணிதல், தான் வசிக்கும் சூழ்நிலையைச் சுத்தமாக வைத்திருத்தல் போன்றவை அடங்கும். இதனால் உடலில் மென்மையும், மூளைக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியும் தோன்றி, மனம் தன் சிந்தனைகளைச் செயலாக்கும்போது, உடலுக்கும் உள்ளத்திற்கும் ஒரு முரண்பாடு இல்லாமல் இருக்கத் துணை செய்கிறது. மாறாக புறத்துhய்மை என்பது, உடல் துhய்மை பெற வேண்டும் என்ற பெயரில் மாதம் நுhற்றுக்கணக்கான டொலர்களை ஒப்பனைப்பொருட்களில் செலவழித்து, உயர் ரக ஆடைகளை அணிந்து, இறைவனைத் தரிசிக்கத் தயாராகும் ஊர்வல முயற்சிகள் என்று கருத வேண்டாம்.

இதுவரை உடலைப்பற்றிப் பார்த்தோம். தூய்மையான உடல் என்பது ஆரம்பத்தேவை. இதனோடு திருப்திப்பட்டுக்கொண்டால், ஆன்மீக வளர்ச்சி அதோ கதிதான்! இன்று சிறைச்சாலையில் காணும் பல திருடர்களும், குற்றவாளிகளும் துhய ஆடை அணிந்தவர்களாயும், சத்துள்ள உணவுகளையே உட்கொண்டு ஆரோக்கியசாலிகளாகவுமே சிறைக்கு அழைத்துவரப்பட்டனர். உடல் ஆரோக்கியமானதாக இருந்தாலும், இல்லா விட்டாலும், அது தானாக இயங்;கப் போவதில்லை. உடலை இயக்குவது மனம்! மனம் உணவின் விகாரமல்ல. உணவின் விகாரமாகிய மூளையைத் தனக்கு இருப்பிடமாகக் கொண்டிருந்தாலும் மனதிற்கு உணவு, ஒருவன் தேர்ந்தெடுக்கும் சிந்தனைகளே! சிந்தனை செயலுக்குக் கருவாய் அமைவது நம் அனைவரின் அனுபவமே! நாம் ஆற்றும் அன்றாடச் செயல்களைப் ‘பழக்கங்கள்’ என்று கூறினால், இப்பழக்கங்களின் ஆரம்ப இடம் மனித மனமாகவே இருக்கிறது. மனதின் பழக்கங்கள் துhய்மையானதாக இருந்தால், அப்பழக்கங்களைச் செயல் வடிவங்களாக்கும் உடலையும் பெருமளவிற்குத் துhய்மையுடையதாக வைத்துக்கொள்ள ஒருவனால் முடியும். எப்படி உணவின் ருசிகளை மூன்று விதங்களாகப் பிரித்தார்களோ அதேபோல உள்ளத்திற்கு உணவாகிய எண்ணங்களையும், நோக்கங்களையும் மூன்று விதங்களாகப் பிரித்திருக்கின்றனர்.

ஆரோக்கியம் அவசியமென்று கருதிய நோயாளி எப்படித் தனக்கு வேண்டிய மருந்தை ஒரு கடையில் இல்லாவிட்டாலும், மற்றொரு கடையில் தேடி வாங்கி உட்கொள்வானோ, அதேபோல் உள்ளம் சிறக்க வேண்டும் என்று ஒருவன் உண்மையில் விரும்பினால், அவன் அந்த உணவு எங்கிருந்தாலும் தேடிக்கொள்வான். அவன் தேட வேண்டிய முதல் ரக உணவே சாத்வீக எண்ணங்கள்.

1) ப்ரஹ்மாநு சந்தானம் (சாந்த விருத்தி) என்றும் சத்தியத்தின் அல்லது ஆத்மாவின் சாந்த சொரூபத்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளுதல்.
2) நேற்று வளர்த்த சாந்தத்திற்கு அச்சுறுத்தல்களாக அமைவது இன்று நடக்கும் சம்பவங்கள். இவைகளை அச்சுறுத்தல்களாக ஏற்றுப் பழகாமல் இறைவனின் பிரசாதமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் ‘பிரசாத புத்தி.’
3) அன்றாட வாழ்வில் தோன்றிய மகிழ்வூட்டும் பெருமை கொள்ள வைக்கும் சம்பவங்களைத் தன் திறமையால் வளர்த்ததாகக் கருதாமல் இறைவனின் அருள்வடிவமாக ஏற்று மீண்டும் அவனுக்கே சமர்ப்பிக்கும், ஈஸ்வர அர்ப்பண புத்தி இம்மூன்றும் சத்வ குணமென்றும், தெய்வ சம்பத்தென்றும் அழைக்கப்படும்.

தவிர்க்க வேண்டிய ரஜோகுண எண்ணங்கள்:
நேற்று நடந்த சம்பவங்களைப் பற்றியும், நாளை நடக்கப்போகும் சம்பவங்களைப்பற்றியும் மாறி மாறிச் சிந்தித்து மன விறைப்பை உருவாக்கும் எண்ணங்கள் ரஜோகுணம். பயமும், தோல்வி மனப்பான்மையும் இவைகளுக்குக் காரணம்.

தோல்வி மனப்பான்மையால் பிறர் நலத்தில் வெறுப்பும், பய உணர்வால் ஒன்றிலிருந்து ஒன்றிற்குத் தாவும் மன உளைச்சல்களும் ரஜோ குணத்தின் பிரதிபிம்பங்கள். இக்குணம் ஒருவனுடைய மனதில் திடீர் உற்சாகத்தையும் அவசர முடிவுகளையும் எடுக்கத் தூண்டுகோலாய் அமையும். இவ்விரண்டும் சரீரத்தின் தன்மைகளை உணராமல் சரீரம் தளரவும், ஏற்கனவே தேடி வைத்திருந்த உடல் ஆரோக்யம் சரியவும் வைக்கும். சாதகன் இவ்வாழ்க்கை முறைகளிலிருந்து, தன்னை புத்தி பூர்வமாக விடுவித்து, சத்வ குணத்தின் பிரகாசங்களை, சாந்தவிருத்தி, பிரசாதபுத்தி, ஈஸ்வர அர்ப்பணபாவம் முதலிவற்றை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

அறிவின் பகைவன் தமோகுணம்:
உறக்கத்தை உயர்ந்த ரக சுகமாகக் கருதி, எதைப்பற்றியும் அறிய முயற்சிக்காமல், உணவும், உடற்போதையும் போதுமானதென்ற லட்சியத்தோடு அவையிரண்டையும் பிறர் உழைப்பில் பெற நினைக்கும் இவ்வெண்ணங்கள் தாமசத்தின் தடித்த பிரதிபிம்பங்களே! அவர்கள் மனத்திலும் சிந்தனைகள் தோன்றும்! ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட தெளிவை நோக்கிச் செல்லாமல், நேற்று அடைந்த சுகத்தை இன்றும் சிரமமில்லாமல் பெறுகின்ற வழியை மட்டும் நினைத்துத் தீர்த்துவிட்டு மீண்டும் உறங்கப்போவதற்குத் துணையாய் அமையும். இவர்களைப் பகலில் ஒளியிருந்தும் பார்க்கமுடியாத கோட்டான்களுக்கு ஒப்பாகக் கூறுவர். இம்மூன்று விதமான எண்ணங்களில் முதல்வகை எண்ணங்களையே தன் சுபாவமாக மாற்றிக்கொண்டு, பின்னுள்ள இரண்டையும், மிகுந்த சிரத்தையோடு அவைகள் மனம் என்னும் வீட்டிற்குள் புக முயற்சித்தாலும் கூடத் தூரத் தள்ளிவைத்து அகத்தைத் துhய்மையாக வைத்திருப்பது ”உள்ளத்து உயர்வு” என்பதாகும்.! புறத்தூய்மையின் அவசியத்தை ஒருவன் உணர்ந்துகொள்ள வைக்கும் வளர்ச்சி, இவ்வகைத் தூய்மையையே பெரிதும் சார்ந்திருக்கிறது. இதை மறுத்து புறத்தூய்மையைப் பெருக்குவதில், பெருமைகொண்டு, அகத்துhய்மையை மறந்தால், நாமெல்லோரும், லௌகிகம் என்னும் சிறையில், ஆரோக்கியமான கைதிகளாகவே வாழ்வோம்!