உங்கள் வாழ்க்கை ஆன்மீகத் தளத்திற்கு மாறியிருக்கின்றதா? உங்கள் பார்வை மாறியிருக்கிறதா? பார்வை மாறியிருந்தால் நீங்கள் மாறியிருக்க வேண்டும். சொல்லப்பட்ட நல்ல குணங்கள் உங்களிலிருந்து வெளிப்படத் துவங்கிவிட்ட தென்றால் உங்களுடன் பழகுகின்ற எல்லோருக்கும் நீங்கள் புதிய மனிதராகக் காட்சியளிப்பீர்கள். முன்பு உங்கள் அளவு கோல் உலகாயத அறிவாக இருந்தது. இப்போது பொருளியல் மனநிலை நீங்கி ஆன்மீக மனநிலை ஏற்பட்டு விட்டது. அதாவது உலகத்திலுள்ள எல்லாப் பொருள்களுக்கும் அடியில் மூலமாக இருக்கின்ற ஆற்றல் ஆத்மா எனப்படுகிறது. அதனுடன் இணைகின்ற உங்கள் அறிவு ஆத்ம நோக்கு அல்லது இறை நோக்கு என்றாகி விடுகிறது. விஞ்ஞான ரீதியாக இதைப் பார்த்தாலும் எல்லாமே கடைசியில் சக்தியாகப் போய் முடிகிறது. இந்த சக்திக்குத் தோற்று வாயாக அல்லது மூலமாக இருப்பது எல்லாவற்றையும் அளிக்கக்கூடிய, உயர்த்தக்கூடிய அனைத்தையுமே செய்யக் கூடிய ஒரேயொரு சக்தியென்று ஆகிறது. இந்த சக்தி எனக்குள்ளேயும் இருக்கிறது.

நான் உயிரைக் கொண்டு உடம்பை இயக்குகிறேன். அந்த உயிரை இயக்குவதே அது. நான் இப்போது உயிர் மட்டத்திலிருந்து ஆத்ம மட்டத்திற்குப் போய் விட்டேன். அதாவது பொருளியலிலிருந்து, அறிவு மட்டத்திலிருந்து, உணர்ச்சிகளிலிருந்து ஆத்ம நிலைமைக்குப் போய் விட்டேன். நான் பெறுகின்ற உபதேசத்தின் பயன் இது. ஆத்ம தளத்தில் இருந்து நான் அனைத்தையும் பார்க்கிறேன் என்பவருக்கு வெற்றி தோல்வி இல்லை. எல்லாமே சமம். முந்தைய வாழ்க்கையில் நல்லது கெட்டது இருந்தது. ஆன்மீகத்தில் நல்லது, கெட்டது இல்லை. வெற்றி, தோல்வி, நல்லது, கெட்டது எல்லாமே நமது பார்வைதான். தோல்வி என்பது தள்ளி வைக்கப்பட்ட வெற்றி. அவ்வளவுதான்! சமுதாயத்தில் பழக்கப்பட்ட உங்கள் மனம் தோல்வியை வெற்றிக்கான படிக்கட்டாக ஏற்றுக் கொள்கிறதா? ஏற்றுக் கொண்டால் அதனால் வருகின்ற துன்பமில்லை. இப்படியே ஒவ்வொரு பின்னடைவையும் மனம் ஏற்றுக் கொள்ளப் பழகினால் பிறகு துன்பமே இருக்காது. வாழ்க்கையில் இதுவரை ஏற்பட்ட இன்ப துன்பங்கள் அனைத்தையும் மறக்க வேண்டும். அந்த நிலைக்கு மனதை உயர்த்த வேண்டும். உங்களுக்கு முன்னால் இருக்கின்ற வாழ்க்கையை ஆன்மீக மனப்போக்கில் இருந்து வருகின்ற அனைத்தையும் ஏற்று வாழவேண்டும்.

சமுதாயப் போக்கில் வாழப் பழக்கப்பட்ட நான் எனக்குள் இருக்கின்ற ஆத்மா என்னும் சக்தியை நோக்கிப் போகின்ற போது விழுந்து எழுகின்றேன். அந்த முயற்சி தோல்வியா? எனது மனம் கர்மாவாலும் சமுதாயத்தாலும் வடிவமைக்கப் பட்டது. அந்த மனம் ஆன்மீகத்தில் முயன்று முன்னேறுகின்ற போது உடனடியாக அதை அடைய முடியவில்லை. ஏனெனில் பல படிகள் இருக்கின்றன. அவற்றைத் தாண்டிச் செல்ல முயற்சிக்கையில் விழுந்து எழுகிறேன். அதை வீழ்ச்சியாகக் கருதக்கூடாது. இனி எனக்கு ஆன்மீகமோ தியானமோ சரிவராது என்று கைவிட்டு விடலாமா? பல மகான்களும் ஞானியரும் கூடத் தங்களுக்கு இவை சரிவராது என்று சொன்னவர்கள்தான். பூரண மகிழ்ச்சி, பூரண நிறைவு ஏற்படு வதற்கு விழுந்து எழத்தான் வேண்டும். அப்படி நடப்பதுகூட என்னை மெருகேற்றுவதற்காக அவன் செய்கின்ற அருளே ஆகும்.

நீங்கள் இப்போது உங்களை மற்றவர்களுடன் ஒப்பீடு செய்கிறீர்களா? கர்வம் இருக்கிறதா? ஈகோ வெளிப்படுகின்றதா? அவனும் நானும் ஒன்று என்ற உணர்வு உங்களில் எழுகின்றதா? ஆத்மாவின் வெளிப்பாட்டை அன்றாட வாழ்வின் நிகழ்வுகளில் உணர்கின்றீர்களா? ஆத்மா நமக்குள்தான் இருக்கிறது. பிறந்தது முதல் நம்மை அதுதான் இயக்குகிறது. நீங்கள் விழிப்படைந்து உங்களை அதுதான் இயக்குகிறது என்பதை உணர்ந்து தெய்வீக மனநிலையுடன் வாழ்கிறீர்களா? படிப்படியாக உங்களில் ஏற்படுகின்ற மாற்றமும் வளர்ச்சியும் தான் இந்த நிலையை உணர்த்தும். முந்தைய நிலையில் நான் முயன்றாலும் வராதது இப்போது தானாகவே வெளிப் பட்டு என்னை நோக்கி வருகிறது. இந்த மனப்பான்மையை வளர்க்க வளர்க்க எல்லாமே அவன் சொல்வதாகவே நமக்குத் தெரியும். நடக்கிற எல்லாமே அவன் செய்வது என்று நம்மால் உணரமுடியும். நான் சேகரித்த அறிவு எனது கர்மா. நான் அந்த அறிவை விட்டு அவனோடு இருக்கிறபோது எனக்கு நடைபெறவேண்டிய அனைத்தையும் எனது அறிவிற்குள் நுழைந்து அவனே என்னை இயக்கிச் செய்விக்கிறான். அவன் அப்படி நம்மை இயக்குவதை நீங்கள் நேரடியாக இப்போது உணர்கிறீர்களா? இன்பமோ, துன்பமோ உங்களைப் பாதிக்கவில்லையென்றால் அவன் வெளிப்பட்டதை நீங்கள் உணர்ந்து விட்டீர்கள் என்று பொருள்.

அவன் அருள் உங்களில் கலந்து வெளிப்படத் துவங்கி விட்டால் உடனே நீங்கள் உங்களிலிருந்து கருணையைத் திறக்க வேண்டும். கருணையைத்தான் அருள் என்று சொல்கிறோம். இறையருள் என்னிலிருந்து கருணையாக வெளிப்பட வேண்டும். இந்த நிலையில் மற்றவருக்கு எற்படுகின்ற துன்பம் எனது துன்பமாக மாறுகிறது. ஆப்பிரிக்காவிற்குச் சென்று நோயாளிகளுக்குத் தொண்டு புரிகின்ற வௌ;ளையர்களைப் பார்த்தால் கருணை என்றால் என்ன என்பது தெரியும். அவர்கள் நாய், பூனை போன்ற பிராணிகளிடம் காட்டுகின்ற அன்பும், கருணையும் நம்மவருக்குக் கிடையாது. சுனாமிப் பேரழிவின்போது ஒரு கனேடியச் சிறுவன் தான் உண்டியலில் சேர்த்து வைத்த சேமிப்பை அப்படியே எடுத்து நிவாரண நிதிக்காக என்று அழுதழுது கொடுத்தான். மேற்கு நாடுகள் உணர்வு மயமாக அந்த அழிவைப் பார்த்தன. நாமோ அதனை ஒரு நிகழ்வாகப் பார்த்தோமே தவிர அந்தத் துன்பம் நம்மைத் தாக்கவில்லை. சுனாமிப் பேரழிவு நிகழ்ந்து பத்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன. நாம் அதை மறந்து விட்டோம். கனடாவின் தொலைக்காட்சிகள் அந்தத் துயரத்தை இன்றும் உணர்வுபு+ர்வமாகப் பகிர்ந்து கொண்டன. இந்த வரையறை யற்ற கருணை நம்மில் மலர வேண்டும்.

இப்போது இந்து மதத்தின் சிறப்புக்கள் இந்தியாவில் உணரப்படுவதைவிட மேற்கு நாடுகளில்தான் மிகச் சிறப்பாக உணரப்படுகின்றன. வௌ;ளையரில் பெரும்பாலோர் இந்து மதம் சார்ந்த அனைத்தையும் கடைப்பிடிக்கத் துவங்கி யோகா, தியானம், வேதநூல்களைப் பயிலுதல், தாவர உணவுப் பழக்கம், சாத்வீகப் பழக்க வழக்கங்கள் என ஆன்மீகத்தைத் தேடி அலைகின்றனர். இந்துமதம் சம்பந்தப் பட்ட அனைத்து விளக்கங்களையும் வாசித்து அறிந்து அதன் பிறகே அவர்கள் அவற்றைப் பின்பற்றத் துவங்கியுள்ளனர். விளக்கம் இல்லாததால் இந்துக்களோ மனம் போன போக்கில் அலட்சியமாக நடந்து கொள்கின்றனர்.

இந்து மதத் தத்துவம் புரியாததால் ஏதாவது ஒன்று வாழ்க்கையில் நடந்தால் பதறித் துடித்துக் கலங்குகிறானே தவிர இதுவும் மாறும் என்று மனதில் அவற்றை இழப்பாக எடுக்காமல் ஏற்கின்ற மனநிலை எத்தனை பேருக்கு இருக்கின்றது? வாழ்க்கையில் இதைப்போல எத்தனையோ நடந்து விட்டன. வருவதை ஏற்றுக் கொள்ளத் தான் வேண்டு மென்ற மனோவலிமை இந்த உபதேசத்தைக் கேட்பவர்களுக்கு ஏற்பட வேண்டும். இந்த அறிவு உங்களுக்கு ஏற்பட்டு விட்டால் உங்களை எந்த விதத் துன்பமும் நேரடியாகப் பாதிக்காது. அப்படிப் பாதிக்கின்றது என்றால் போதனை உங்களில் பதியவில்லை என்று அர்த்தம்.

அதோடு மட்டுமின்றி இந்த நிலையிலும் கர்மா உங்களோடு விளையாடும். தொடர்ந்து ஆன்மீகப் பாதையில் போக விடாமல் இடறச் செய்து சிக்க வைக்கும். இந்த நிலையில் நீ தான் எல்லாம் செய்கிறாய்! நீயே எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள் என்று விட்டுவிட்டால் கர்மா அடங்கி விடும். கர்மா என்பது மனதிலிருந்து வெளிப்படுவதுதானே. மனம் வலிமையுடன் இருந்தாலும் சமுதாயத்திலிருந்து கர்மா வரும். வந்தால் என்ன? மரணத்தையேகூட எதிர்கொள்கின்ற ஒரு மனோதிடத்தை நாம் வளர்த்துக் கொண்டு விட்டால் பிறகு எது நடந்தால்தான் என்ன? நம்மைத் தாக்குகின்ற மிகப்பெரிய இழப்பு மரணம் தானே. உயிரையே இழக்கத் துணிந்தால் பிறகு எல்லாம் அவன்பாடு. என்னோடு நீ இருக்கிறாய் என்பதை நான் உணர்ந்து விட்டேன். என்னைக் கொண்டு போக வேண்டியது உன்னுடைய கடமை. என்னைவிட உனக்குக் கடமை கூட இருக்கிறது. கர்மா போன்றவை எல்லாம் உனது கட்டமைப்பு. நீ பார்த்துக்கொள்! என்ற மனநிலை உங்களில் ஆழமாகப் பதிந்து விட்டால் உலகத்தில் உங்களுக்கு வருகின்ற எது என்றாலும் மிகச் சாதாரணமாக அவற்றை எதிர்கொள்ள முடியும். மண்டை வெடிப்பதுபோல் வருகின்ற பிரச்சனைகளெல்லாம்கூட இலகு வாக முடிந்துவிடும். இலகுவாகச் செல்கின்ற வாழ்க்கை தானே நல்ல வாழ்க்கை?

இப்படிப்பட்ட நல்ல வாழ்க்கை அமையவேண்டுமெனில் நாம் இதுவரை பார்த்து வருகின்ற நற்பண்புகளை உங்களுடையதாக்கினால் சமுதாயத்தால் கெட்டுப் போயிருக்கின்ற மனம் ஆத்ம சக்தியாக மாறிச் செயல்படும். வைக்கோற்போர் போல் உலக விஷயங்களை அடைத்து வைத்திருக்கின்ற உள்ளத்தை வெறுமையாக்கிச் சுத்தப்படுத்தி ஒழுங்கு படுத்தினால்தான் ஆத்ம ஒளி தெரியும். எனக்குள் இதுபோன்ற சிலவற்றை நெறிப்படுத்தி விட்டால் என்னை நான் அடைவதென்பது மிகச் சுலபம். இதுவரை சுமையாகத் தெரிந்த வாழ்க்கை மிக எளிதாக மாறிவிடும். இப்படிக் கொஞ்சங் நான் எப்பொழுதுமே என்னைப் பெரிதாக நினைத்துக் கொண்டு எந்தப் பிரச்சனை எனக்கு ஏற்பட்டாலும் என்னுடைய மட்டத்தில் நின்று அதை எப்படித் தீர்க்கலாம் என்றுதான் பார்க்கிறேன். என்னுடைய மட்டமென்பது வளராத, உலகத்தில் உள்ள குப்பைகள் எல்லாவற்றையும் போட்டு வைத்திருக் கின்ற மனதை வைத்துக் கொண்டு என்னுடைய வாழ்க்கை என்ற வண்டியை இதற்குள் எவ்வாறு ஓட்டுவது என்று யோசிக்கின்ற நிலை. எப்போதும் நான் என்னை மட்டுமே வைத்து யோசிக்கின்றேன். ஆனால் இந்த நான் என்பது பிரபஞ்சத்தோடு ஒட்டியது. இதில் நான் என்று தனியாக எதுவுமில்லை. இருப்பது எல்லாமே அதுதான்.

அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்று மனதில் நினைத்துத் தியானத்தில் அமர்கின்ற போது சொல்லமுடியாத ஓர் அமைதி தானாகவே நமக்குள் ஏற்படும். இந்த அமைதி நிலையை உணர்ந்தால் தான் அவனை நெருங்க முடியும். நான் பதட்டமின்றி அமைதியாக இருக்கும்போது அவனது சக்தி என்னில் முழுமையாக நிரம்புகின்றது. ஆகவே அந்த நேரத்தில் அவனாகவே நான் இருக்கிறேன். அவனது குணங்கள்தான் என்னில் இருக்கும். வெளிச் சூழ்நிலை நம்மைப் பாதித்தால் தான் நமது அமைதி குலைந்து சஞ்சலம் ஏற்படும். முழுமையான தியானத்தைப் பழகி சமாதி நிலையை அடையும்வரை உங்களுக்கும் பிரச்சனைகள் இருந்து கொண்டே இருக்கும். ஏதாவது குளறுபடி நடந்து கொண்டே தான் இருக்கும். ஏனெனில் முறுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள நிலையிலிருந்து இந்த மனம் நேராக நிமிர்ந்து நிற்கின்ற தனது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப சதா முயற்சிக்கின்றது. அதைத்தான் நாம் பிரச்சனைகளாகப் பார்க்கிறோம். ஒரு கம்பியை முறுக்கினால் கையை விட்டவுடன் அது அந்த முறுக்கிலிருந்து விடுபட்டு நேராக நிமிர்ந்து விடுவதைப் பார்க்கிறீர்கள் அல்லவா? இந்த மனமும் அப்படித்தான். மனதின் முறுகல்தான் பிரச்சனை.

மனம் எங்கே போக நினைக்கிறது? அது தோன்றின இடத்திற்குச் செல்ல. மனம் வெளியில் அலை பாயாமல் ஒன்றில் நிலைத்து நிற்கத்தான் கோவில்களில் தெய்வ வடிவங்களை வைத்திருக்கின்றனர். அதிலும் தஞ்சாவு+ருக்கு அருகில் உள்ள ஆவுடையார் கோவிலில் லிங்க வடிவம் இருக்காது. அடிப்பகுதி மட்டும் தான் இருக்கும். ஒரு விளக்கு இருக்கும். அதன் பொருள் உருவமற்ற வெளியில் பிரம்மமென்ற ஒளிதான் இருக்கிறது. அதுதான் நீ என்பதைப் புரிந்துகொள் என்ற கருத்தை உணர்த்தத்தான். எண்ணங்கள் இல்லாத மனமென்ற வெளியில் இறைசக்திதான் நிரம்பியிருக்கும். அது ஒளியாக இருக்கும். ஒன்றுமில்லை என்று எதுவுமே கிடை யாது. எல்லா இடங்களிலும் ஒலி, ஒளி அலைகள் நிரம்பி இருக்கின்றன என்பது நிரூபிக்கப்பட்டு விட்டது.

இறைசக்தியை விளக்குவதற்கு ஏதுவான காரணங்கள் வந்துவிட்டன. அலை என்பதை விஞ்ஞானம் கண்டுபிடித்து ஏற்றுக் கொண்டபின்பு தெய்வீக அலை எல்லா இடங்களிலும் ஆழமான கருணையாகப் பரவியிருக்கிறது என்பதை எளிதாக எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். நான் யார்? என்ற கேள்வியை இந்த நிலையில் கேட்டால் நான் அவன்! என்பது தான் பதில். உருவம் அழியும். பரவி நிற்கின்ற தெய்வீக சக்தி நிலைத்திருக்கும்.

உலக இன்பங்கள் அமைதியைத் தருகின்றனவா? உலக இன்பங்கள் நிரந்தரமில்லை என்று உணர்ந்து கைவிடுதல் வைராக்கியம். இந்த உடலும் மனமும் உலக இன்பங்களைத் தான் விரும்புகின்றன என்று நாம் பழகி வைத்திருக்கிறோம். ஆனால் மனம் உண்மையில் விரும்புவது சாந்தியை. உலக இன்பங்களை அனுபவிக்க மனம் விரும்புவதாகத் தோன்றுவது கூட அதில் கிடைக்கும் தற்காலிக சுகத்திற்காகத்தான். நிரந்தர சுகத்தை உணர்ந்து விட்டால் இவற்றில் உள்ள விருப்பம் போய்விடும். நான் கடவுள் என்று எனக்கு நானே அடிக்கடி சொல்லிப் பழகுவது ஓர் உறுதி மொழிபோல் எனக்குள் மிக ஆழமாக இறங்கிப் பதியும். ஏனெனில் வாழ்க்கையில் பழகிய மனம் இறைசக்திதான் நானாக வாழ்கின்றது என்ற உண்மையை இலேசில் ஏற்றுக் கொள்ளாது.

உன்னைச் சுருக்குகின்ற உணர்வுகளுக்கு நீ இடம் கொடுக்காதே. நீ அஹம் பிரம்மாஸ்மி தான். மனிதர்களுடைய சொற்கள் உன்னைச் சுருக்கப் பார்க்கும். அதாவது உன்னை வரையறைகளுக்குள் கட்டுப்படுத்தப் பார்க்கும். ஆனால் நீ சுயமாக இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டு விட்டால் அந்தச் சொற்கள், அவற்றிற்குரிய அர்த்தங்கள் மறைந்து போகும். யாராவது ஏதாவது தாழ்வானதாகவோ உயர்வானதாகவோ சொன்னால் நீண்டநேரம் அந்த வார்த்தைகளையே பிடித்து வைத்துக்கொண்டு யோசிக்கின்ற பழக்கம் பெரும்பாலோர்க்கு இருக்கிறது. அதோடு மட்டுமின்றி அவற்றை மறக்காமல் மனதிற்குள்ளேயே போட்டு வைத்து அப்படிச் சொன்னாளே! என்று திரும்பத் திரும்ப அதை நினைத்துப் பார்க்கின்ற தன்மையும் இருக்கக்கூடாது. நான் பிரம்மம், நான் பிரம்மம் என்பதை மட்டுமே நினைத்து நினைத்துப் பழகுகின்றபோது அடி மனதில் அது ஆழமாகப் பதிந்துவிடும். பிறகு பிற நினைவுகள் எழாது. சொற்களைப்பற்றி இனி நீ கவலைப்படாதே. எதுவாக ஆகவேண்டுமென்று நீ விரும்பு கிறாயோ அதை மந்திரம் போல் சொல்லிப் பழகு.

ஓம் நமசிவாய என்று மந்திரத்திற்கு அன்பே சிவம் என்று பொருள். சகல உயிர்களிடத்திலும் அன்பாய் கருணையாய் இருக்கச் சொல்லும் மந்திரம் இது. பன்னெடுங்காலமாய் சொல்லப்படுகின்ற ஒரு மந்திரம் இது. நமது இயல்பே அன்பும் கருணையும்தான். ஒரு முனிவர் ஆற்றில் விழுந்து தத்தளித்த கருவண்டைக் கையில் எடுத்துக் கரையில் விட்டார். அப்பொழுது அது அவர் கையில் கொட்டிவிட்டது. அது மீண்டும் அந்த நீரில் விழுந்து தத்தளித்தது. முனிவர் மீண்டும் அதை எடுத்துக் கரையில் விடும்போது அவரது கையை அது கொட்டியது. பலமுறை அது ஆற்றில் சென்று விழுவதும் அவர் கையில் எடுத்துக் கரை சேர்;ப்பதும் அது அவர் கையைக் கொட்டுவதும் நடந்தது. இதையெல்லாம் கவனித்த அவரது சீடன் என்ன சுவாமி அது பலமுறை உங்களைக் கொட்டியும் நீங்கள் அதைத் திரும்பக் காப்பாற்றுகிறீர்களே! என்று வினவினான். அதற்கு அவர் கொட்டுவது அதனுடைய சுபாவம். உயிர்களிடத்தில் அன்பும் கருணையும் கொண்டு அவற்றைக் காப்பாற்றுவது எனது சுபாவம். நான் எத்தனை முறை காப்பாற்றியும் அது திரும்பத் திரும்பச் சென்று தண்ணீரில் விழுகிறது. ஆகவே அது வண்டாக இருக்க முடியாது. என்னை அவன் சோதிக்கிறான் என்று அமைதியாகக் கூறினாh;. இந்த அன்பும் கருணையும் இறைத்தன்மை. இவை என்னில் வெளிப்பட வேண்டுமென்பதற் காகத்தான் ஓம் நமசிவாய! என்னும் மந்திரத்தை உங்களுக்கு உபதேசித்தேன். இனி அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்பதையும் மனதிற்குள் பழகி வாருங்கள்.

உலக இன்பங்களிலிருந்து ஒதுங்கியிருத்தல் வைராக்கியம் ஆகும். நற்பண்புகளைப் பற்றி நன்கு அறிந்து அவற்றின் மதிப்பை உணர்ந்து நாம் பின்பற்றினால் அதன் வழியாக இறையருள் நமக்குக் கிடைக்கும். அந்த இறையருள் தக்க நேரத்தில் தக்க விதத்தில் வந்து நமக்குக் கட்டாயம் உதவி செய்யும். நமக்குத் தற்செயலாக நடந்ததாக நினைப்பவை கூட அதனருளால்தான் இது நடந்தது என்பது சிந்தித்துப் பார்த்தால் விளங்கும். எனவே அமைதியாய் அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்று இருந்தால் நடக்க வேண்டியவை தானாக நடக்கும். அதனோடு தொடர்புகொண்டு மானசீகமாய் பேச வேண்டும். அமைதியாய் அதை நோக்கி மனதைத் திருப்பி அதனோடு பேசினால் அது கட்டாயம் நம்மில் இறங்கும். அருளாளர்களெல்லாம் இறையருளைப் போற்றிப் புகழ்ந்து ஆயிரம் ஆயிரம் பாடல்களை இயற்றி இருப்பது அது அவர்களோடு பேசி அவர்கள் பாடல்களை விரும்பிக் கேட்டதால்தான்.

வைராக்கியம் விவேகத்திலிருந்து தோன்ற வேண்டும். எல்லாம் நிலையானவை அல்ல. என்னோடு எதுவும் வராது. இவற்றின் மீது ஆவலை வளர்த்து என் சக்தியை வீணாக்குவது சரியல்ல என்ற அறிவினால் தெளிவடைவது விவேகம். விவேகத்தின் கனிந்த, முதிர்ந்த நிலை வைராக்கியம். எப்படிப்பட்ட விவேகம் வைராக்கியமாக உருவெடுக்குமோ அதனைத் தியானத்தில் கொண்டுவர வேண்டும். அந்த அறிவு இந்த உலகத்தைப் பற்றிய உண்மைகளைக் கூறுகிறது. அநித்யம் என்னும் நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து வாழ்தல் விவேகம். உலகப் பொருள்கள் நிலைப்பதில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். இருப்பினும் அந்த அறிவில் கவனத்தைச் செலுத்துவதில்லை. இப்போது அதில் கவனத்தைச் செலுத்துவோம். நம் உடல் நிலையானதல்ல. ஒரு காலத்தில் தோன்றியது, சில காலத்தில் வளர்ந்தது, ஆரோக்கியமாக சில வருடங்கள், நோய்வாய்ப்பட்டு சில வருடங்கள், பின் மரணம். இவ்வளவு தான் இந்த உடல்.

இந்த உடலிலுள்ள ஆரோக்கியம், சக்திகள் மிகக் குறுகிய காலத்திற்கே இருக்கின்றன என்பதை நாம் பார்க்கிறோம். உடல் ஆரோக்கியமானது, உடல் சக்தியின் தோற்றம். அது குறுகிய காலத்தில் இழுக்கப்படும். உடலின் நிலமையை நாம் தியானிக்கிறோம். அவரவரின் மனக்கண்முன் முன்பு இந்த உடல் எப்படி இருந்தது? இப்போது எப்படி இருக்கிறது? இனி வரும் காலங்களில் எப்படி இருக்கும்? என்பதை நிறுத்திப் பார்த்தால் இந்த உடல் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது என்பது புரியும். நாம் நமது உடலின் நிலையாமையை உணர்வோம்.

நமது வாழ்க்கையில் மிகக் கடினமான சாதனை வைராக்கியத்தை அடைவது. பல நூல்களைக் கற்கலாம், பொருட்களை ஈட்டியிருக்கலாம். பட்டம், பதவி அனைத்தையும் மிகக் கடின முயற்சியினாலேயே அடைந்திருக்கிறோம். இருந்தபோதிலும் வைராக்கியத்தை அடைதல் அனைத்திலும் மிகக் கடினம். சரியான முயற்சி தேவை. மெதுவாகப் பொறுமையாக வைராக்கியத்தை அடைய நிலையாமை என்ற அறிவை அடைய வேண்டும். நிலையாமையின் உண்மைப் பொருளை நாம் தியானித்து உணர வேண்டும். அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதை அறிந்திருந்தும் மனம் உணர்வ தில்லை. தியான காலத்தில் நிலையானதை உணர முற்படு வோம். ஸ்தூல உடலின் நிலையாமையைத் தியானிப்போம். உடல் மாற்றத்தை அடைகிறது. வளர்ந்து தேய்ந்து மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. நடத்தல், உயர்த்துதல், பேசுதல், பார்த்தல், ஞாபகம் போன்றவை எல்லாம் குறிப்பிட்ட காலம்வரை இருந்து பிறகு மெல்ல மெல்ல அவற்றின் சக்தி குறைவதை உணர்கிறோம்.

உடல், புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றின் சக்திகள் நிலை அற்றவையாக இருப்பதை மனக்கண்ணில் பார்க்கிறோம். இந்த உலகை அனுபவிக்கும் உறுப்புக்கள் நிலையற்றவை என்றால் பொருள்களும் நிலையற்றவையே. நம் வசதிகள் நிலையானவை அல்ல. வருகின்றன, செல்கின்றன, இந்த நிலையாமையைக் கண்முன் நிறுத்திக் காண்போம். பதினைந்து, இருபது வருடங்களுக்கு முன்பிருந்த சூழ்நிலை இப்போதில்லை. அனைத்தும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. பல வருடங்களுக்கு முன் மகிழ்வித்த உறவுகள், நட்புகள் பொருள்கள் இப்போது மாறிவிட்டன. மற்றவர்களைத் திருப்திப் படுத்தவே இயலாது. இத்தன்மைகளை மனதில் நிறுத்திப் பார்ப்போம். வைராக்கியம் விவேகத்திலிருந்து உதிக்க வேண்டும். அந்த விவேகத்தைத் தியானிப்போம்.

நிலையாமையை உணர்தல் மிக மிக அவசியமான ஒரு சிந்தனை. அனைத்தும் அழிவுக்குட்பட்டவை என்பதை அறிவோம். அறிந்தும் உணர்வதில்லை. இத்தியானத்தின் மூலம் இதை உணரப் பயிற்சி மேற்கொள்வோம். தூல உடல் ஒரு காலத்தில் இழக்கப்படும். மரணத்தை அடையும். இந்த உடலை அழிக்கின்றதென்றால் உடலைப் பாதுகாக்க நாம் தேடிய செல்வங்களால் பலன் என்ன? தர்மத்தை விட்டு அதர்மமாகத் தேடுகின்றோமே அவற்றின் நிலையாமையைப் புரிந்து கொண்டபின் அதர்மத்தை மேற்கொள்வோமா? இவற்றைப்பற்றியெல்லாம் தியானத்தில் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இந்த உடலுக்கு எத்தனை விதமான பாதுகாப்புகள், திட்டங்கள்! அவற்றை அறிந்திருந்தாலும் இது நிலையற்றது என்பதை உணர்வில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

அடுத்த நிலையாமை ஆரோக்கியம். இந்த உடல் சில வருடங்கள் ஆரோக்கியமாக செயல்படுகிறது. வலிமையுடன் சிலகாலம் செயல்படுகிறது. தேய்வடைவதும் சிலகாலம். உடலின் சக்திகளும் குறிப்பிட்ட காலம்தான். நடக்கும் சக்தி, பார்த்தல், கேட்டல், சுவைத்தல் ஒரு காலம் வரைதான் செயல்படும். நன்கு செயல்படும் சக்தியைத் தியானிப்போம். இதன் குறுகிய கால இருப்பைத் தியானிப்போம். உடல் சக்தியின் குறுகிய காலத்தைத் தியானிப்போம்.

வாழ்க்கையின் உண்மைத் தன்மையை நிலையாமை மூலமாக அறிய முடிகிறது. உண்மை என்னவென்று தெரிந்தாலும் உணர்வில் கொள்வதில்லை. நிலையாமையை உணர்ந்த நிலையில் என்னுடைய எல்லா நடவடிக்கைகளிலும் இந்த உணர்வு பிரதிபலிக்க வேண்டும். இவ்விதம் இருக்கும்போது எனக்குள் எழும் ஒரு கேள்வி நான் எதற்காக மனிதர்களையும் பொருள்களையும் பற்றி இருக்க வேண்டும்? சில காலங்களுக் குப் பிறகு நான் விட இருப்பவைகளை ஏன் நான் இன்றே விடக்கூடாது. இதை நன்றாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

வைராக்கியத்தை அடைய நிலையாமை என்ற அறிவை அடைய வேண்டும்; உணரவேண்டும். அதைத் தியானத்தில் அப்பியாசம் செய்து வருகிறோம். மனம், அறிவு, ஞாபகசக்தி என்பவையிடம் நிலையாமையைத் தீர்மானித்துப் பார்ப்போம். இவை நிலையற்றவை என்றால் இவற்றிற்கு இன்பத்தையும் பாதுகாப்பையும் தரும் பொருள்களும் இவற்றைவிட நிலையற்றவை. எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளையும் மரணம் தகர்த்துவிடும். இவ்விதம் நிலையாமையை அமைதியான மன நிலையில் சிந்திக்க சிந்திக்கப் பொருள்களின் மீதுள்ள மோகம் குறைந்துவிடும்.

நிலையாமையையும் நிலையானதையும் தெரிந்து கொள்வது வேறு, உணர்வது வேறு. விவேக அப்பியாசத்தால் அறிவை உணர்வு மயமாக்க வேண்டும். மனம் பல்வேறு குணக் குறை பாடுகளால் சிக்குப்பட்டுக் கிடக்கிறது. இதைப் பழைய நிலைக்குத் திருப்பிக் கொண்டு வருவது ஆன்மீகம். ஞானத்தைத் தொட்டு, இவை அனைத்தையும் அழித்து, நான் ஞானமாகவே ஆகி, என்னுள் எழுகின்ற அலைகளை நேராக்கி வைத்தால் எனக்கும் அவனுக்கும் இணைப்புக் கிடைத்து விடும். சுருட்டி, முறுக்கி வைத்திருக்கின்ற பக்தியை நீட்டி நேராக்கி விஷம் படியாமல் எனது சக்தியை அதன் சக்தியாக்கி என்னில் வைத்தவுடன் அது பேசும்.

இந்து மதத்தின் வேர்களான வேதங்களின் உதவியால்தான் உங்களுக்கு ஞானம் உபதேசிக்கப்படுகின்றது. தத்வமஸி-அது நீ தான் என்பதை உணர்த்துவதே உபதேசம். இந்தத் தத்துவத்தை நான் உண்மையாக உணர்ந்தால் நானும் அவனும் ஒன்று.

நிலையாமை உணரப்படுகின்றபோது வைராக்கியம் மேலெழுகின்றது. வைராக்கியமுள்ள மனம் மற்ற பண்புகளைச் சுலபமாக அடைகின்றது. வைராக்கியம் மெதுவாகக் காலப் போக்கில் கிடைக்கின்றது. உடனடியாக ஒரேநாளில் கிடைத்து விடாது. மன வளர்ச்சியைக் காட்டும் ஒரு சாதனையே வைராக்கியம். வைராக்கியம் முழுமையாகின்றபோது விருப்பும் வெறுப்பும் நீங்கி விடுகின்றன. கெட்ட குணங்கள் எல்லாம் மறைந்துவிடும். வைராக்கியம் வந்தால்தான் அவனை அடைய முடியும். உலகம் தருகின்ற இன்பங்களை விருப்பமில்லாமல் ஏற்று அனுபவித்தலே வைராக்கியம். ஒருவர் சந்நியாசியாக வருவதற்கு வைராக்கியம் மிக அவசியம்.

நமக்குள் உயிராக இருக்கின்ற தெய்வீக சக்தியை நாம் புலனின்பங்களை அனுபவிப்பதற்காக எடுத்துச் செலவழித்துக் கொண்டிருப்பது தான் வாழ்க்கை. இதில் தன்னைப்பற்றி அறிந்தவர்களாய் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் ஈடுபடுபவர்கள் மூச்சுப் பயிற்சி செய்வது வழக்கம். மூச்சைக் கட்டுப்படுத்து வதன் மூலம் சக்தியைச் சேமிக்க முடியும். மூச்சுப் பயிற்சி உடல் நலத்திற்கும் நல்லது. மூச்சு என்பது வடமொழியில் வாயு என்று சொல்லப்படுகின்றது. அந்த வாயுவிற்கு ஒரு வடிவம் கொடுத்து வாயுபுத்திரன் அனுமான் என்று வழிபடு கின்றனர். மார்கழிமாத அமாவாசையான இன்று அனுமான் ஜயந்தி. மூச்சைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது அனுமானை வணங்குவது ஆகும்.

நாம் இதுவரை அனுமான் என்பது ஒரு குரங்கு, அவரை மக்கள் பலத்திற்காக வழிபடுகிறார்கள் என்று நினைத்தோம். எல்லோருக்கும் உயிரைத் தந்து கொண்டிருக்கின்ற வாயுவை மேம்படுத்த வேண்டுமென்பதற்காகப் புராணத்தில் அப்படிச் சொன்னார்கள். அனுமான் சிவனுடைய பதினோராவது அவதாரம். மற்றவர்களால் செய்ய முடியாதவைகளை அவர் செய்தார். காற்று மற்றவற்றால் செய்ய முடியாதவற்றைச் செய்யும், புரட்டிப் போட்டுவிடும். அதேவேளையில் தென்றலாக வீசிக் குளுமைப்படுத்தும். இந்தக் காற்றிற்கு ஒரு சிறப்புக் கொடுத்து, வடிவம் கொடுத்து வழிபடுகின்றனர் இந்துக்கள். அனுமான் மலையைக் கையில் தூக்கிச் சென்றான் என்று புராணம் சொல்கிறது. சுனாமியில் காற்றின் வேகத்தை நேரடியாகக் கண்டவர்கள் இதை ஒப்புக்கொள்வார்கள்.

எவ்வளவு குறைந்த சுவாசத்தை நாம் விடுகிறோமோ அந்த அளவிற்கு ஆயுள் நீடிக்கும். எனவேதான் மூச்சுப் பயிற்சியை வலியுறுத்துகின்றனர். சிவன் அனுமானாக அவதாரம் எடுத்து ராமருக்கு உதவினார். திருமால் நந்தியாக உருவெடுத்து சிவனைத் தாங்கினார் என்றெல்லாம் புராணங்களில் வருகின்றன. சிவனுக்கும் நாராயணனுக்கும் பேதமில்லை என்று புரிந்து கொண்டவர்களுக்கு இதன் உட்பொருள் விளங்கும். இது புரியாதவர்கள்தான் சிவனுக்காகவும் விஷ்ணு விற்காகவும் தங்களுக்குள் சண்டை பிடித்துக் கொண்டிருக் கின்றனர்.

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு குறைவாக சுவாசிக்கிறோமோ அந்த அளவிற்கு நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும். நாம் ஒரு நிமிடத்திற்கு 12 என்ற அளவிற்கு சுவாசம் விட வேண்டும். ஆனால் நாம் 18, 20 என்ற அளவிற்கு எடுக்கிறோம். மனம் எந்த அளவிற்கு ஆடி, அசைந்து ஓடுகிறதோ அந்த அளவிற்கு சுவாசமும் அதிகரிக்கும். மனம் அடங்க அடங்க சுவாசமும் 7, 8 என்ற அளவிற்குக் குறையும். பாம்பு 5 இலிருந்து 7 முறைதான் சுவாசிப்பதால் நீண்டகாலம் உயிர்வாழும். புலி அதிக சுவாசம் எடுப்பதால் 10 வருடங்களுக்குள் செத்துப் போகும். கெட்ட பழக்கங்கள் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு சுவாசம் மிக அதிகமாக இருக்கும். யோகம் என்பது சுவாசத்தை மிகக் குறைக்கும். முறையாகத் தியானப் பயிற்சி செய்துவந்தால் சுவாசம் 3, 4 தரம்தான் இருக்கும். சுவாசம் குறையக் குறைய முகத்தில் தேஜஸ்கூடும். பதறாதவனுக்கு ரென்ஷன் இல்லாத வனுக்கு மூச்சு சீராக ஓடும். உயர்ந்த ஞானம் பெற வேண்டு மெனில் மூச்சு ஓட்டம் அமைதியாக நடைபெற வேண்டும். எதற்கும் பதட்டமடையாமல் நிதானமாக செயல்படுபவனுக்கு ஞானம் சித்திக்கும். அவனது கேள்வித்திறன் கூடும்.

உலகத்திற்கு எனது கவனம் என்ற சக்தியைச் செலுத்துகின்ற போது, உலக விஷயங்களில் நான் ஈடுபடுகின்றபோது எனது மூச்சு ஏற்ற இறக்கத்தை அடைகிறது. உலகத்தை விலக்கி நான் என்னுடன் இருக்கப் பயின்றால் மூச்சு நிதானமாக மெதுவாக இயங்கும். எதிலும் ஈடுபடாமல் என்னை வேறாகப் பார்க்கும் நிலையில் ஞானம் கூடும். ஞானம் உடையவர் களுக்கு இருக்க வேண்டிய முதல் தகுதி அளவிட முடியாத அமைதியை அனுபவித்தல். அந்த நிலையில் சுவாசம் சீராக இருக்கும். இதுவரை நான் உபதேசித்தவற்றில் மிக முக்கியமாக வலியுறுத்தி வருபவை; தினமும் இரண்டு வேளை தியானப் பயிற்சி, எல்லாவற்றிலும் பரிபூரண அன்பைச் செலுத்துதல், உன்னால் செய்யக்கூடிய சேவையைச் செய்தல் ஆகியவை ஆகும். ஒவ்வொரு நாளும் இவற்றைத் தொடர்ந்து செய்துவர உலகத்தில் சமாதானம் ஏற்படும். அதோடு உன்னுடைய வாழ்க்கையின் நோக்கம் நிறைவேறும். என்னை ஒருமுகப்படுத்தி அமைதியடைதல் தியானம். எதனால் நாமெல்லாம் உருவாகியிருக்கிறோமோ அதனால்தான் மற்ற எல்லாம் உருவாகியிருக்கின்றன. காற்றுப் பரவுகின்ற இடம் எல்லாம் எனது அன்புக்குரியவை. ஏனெனில் மூச்சால் அனைத்துடனும் நான் தொடர்பு கொள்கிறேன். காற்றுப் பரவி இருப்பது போலத்தான் அன்பும் எங்கும் பரவியிருக்கிறது. அந்த அன்பை நான் உருவாக்கவில்லை. அன்பு என் இதயத்திலிருந்து ஊற்றெடுப்பது. இதில் முரண்பாடு ஏதும் ஏற்படாது. ஆனால் அன்பை மனதிற்குள் எடுத்து உனது மதிப்பிற்கும் சமுதாயம் தந்துள்ள மதிப்பிற்குமாகப் போட்டுப் பார்த்தால் அன்பின் பரிமாணத்தையே இழந்து விடுகிறாய். அன்பைப் பற்றிச் சமுதாயம் பிழையாகச் சொல்லி வைத்திருக்கிறது. அன்பென்று சொன்னால் குழந்தைமீது வைக்கின்ற அன்பு, பெண்ணிடம் கொள்கின்ற அன்பு, இவற்றைத் தவிர வேறெதையும் அன்பென்று சமுதாயம் கற்றுத் தரவில்லை. உண்மையில் அன்பென்பது நெருக்கம். பக்தி என்பதும் நெருக்கம். அன்பில் வெவ்வேறு உணர்ச்சிகள் கலக்கலாம். ஆனால் பக்தியில் தெய்வீக உணர்ச்சி மட்டும்தான் வெளிப்படும். அனுமானைப் பக்தியின் முழுமை யான வடிவமாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். எந்தவிதமான கேள்வியும் கேட்காமல் ராம பக்தனாகச் சேவை புரிந்தான்.

இப்போது நான் இவற்றை விட்டு உங்களுக்கு நான் வழங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற பாடத்திட்டத்திற்கு வருகிறேன். ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகின்ற நீங்கள் உங்கள் வளர்ச்சியை இடைவிடாமல் கவனித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். உங்களுக்குள் ஒரு ஒளியுடல் சூட்சுமமாக இருக்கின்றது. அதேபோல் விரிந்த அண்டத்தில் இதன் மறு பகுதி எங்கோ ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த ஒளியுடலை வெளியிலெடுத்து அந்த மறுபாதியில் கொண்டு இணைக்க வேண்டும் என்பதற்கான பயிற்சிதான் இந்தப் பாடத்திட்டம். ஆனால் இது இலேசான காரியமல்ல. மிகப் பெரிய முயற்சி இதற்குத் தேவை. இருந்தாலும் உங்கள் தியானத்தில் உங்கள் ஆத்மாவின் நுண்ணிய ஒளிச்சிதறல்களையாவது தரிசித்து வருகிறீர்களா?

நீங்கள் மேற்கொண்டு வருகின்ற ஆன்மீகப் பயிற்சிகள் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்ற அளவிற்கு உயர்கின்ற னவா? அல்லது குறையுணர்வைத் தருகின்றனவா? குறை யாகத் தெரிகின்றதென்றால் உலகாயதம் அந்த அளவிற்கு உங்களை ஆட்கொண்டிருக்கிறது என்று பொருள். அப்படியெனில் அந்த உலகாயத ஈர்ப்பையும் ஆன்மீகக் கண்ணோட் டத்தில் அணுகிச் செய்ய முற்படுங்கள். ஏனென்றால் உலகாயதம் உங்களால் தவிர்க்கப்பட முடியாத ஒன்றென்ப தால் உங்களை அணுகுபவை எல்லாம் ஆத்மாவே என்றும் உங்களது கர்மாவோடு தொடர்பு கொண்டவை என்றும் உணர்ந்து செயல்படுங்கள். அப்படி இல்லாமல் உங்களைப் பற்றி உயர்வாக நினைத்துக் கொண்டு மிதப்பாக நடந்தீர்கள் என்றால் கட்டாயம் அடிவிழும். கர்மாவினால் விழுகின்ற அடி என்றால் அதனை ஆன்மீக இதயம் ஏற்றுத் தாங்கும். அது தன்னை நிலைகுலையச் செய்ய விடாது. இப்படிப்பட்ட ஆன்மீக சக்தியை வளர்த்துப் பெருக்கிக் கொள்வது உங்கள் கடமை. இனி உங்களை நீங்களே ஆழமாகக் கவனித்துப் பரிணாம வளர்ச்சியில் முன்னேற வேண்டும். நான் தூண்டிக் கொண்டே இருக்க இயலாது. ஆன்மீகத்தின் உண்மைத் தன்மை உணரப்படும்போதுதான் சமுதாயத்திலிருந்து எடுத்துக் கொண்ட தேவையில்லாத சுமைகளை எல்லாம் நம்மிலிருந்து இறக்கி வைக்க முடியும்.

சமுதாயத்தில் உள்ள குறைகளைத் துணிவுடன் சுட்டிக் காட்டுபவனுக்கு எதிர்ப்புகள் அதிகம். எல்லா சமூக சீர்திருத்த வாதிகளுக்கும் சமுதாயம் நஞ்சு கொடுத்தது. ஒன்றிலிருந்து மேலே மற்றொன்றிற்குப் போகும்போது ஏற்படும் மாற்றத்தை உலகம் சுலபத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளாது. வேதாந்தம் இந்த உண்மைகளை நியாயப்படுத்துவதால் ஏற்றுக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. ஆன்மிகப் பயிற்சி மன வலிமையை ஏற்படுத்தும். ஆனால் அதில் முயற்சி அவசியம். இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் அணுப்பை கூறுகளால் உருவாகி உள்ளது. மூன்று அணுக்கள் கொண்டது அணுப்பை. இந்த அணுப்பை எல்லா இடங்களிலும் ஒளியாய் சிதறிக் கிடக்கிறது. இந்த அணுப்பை உமிழ்கின்ற ஒளியைப் பாருங்கள்! என்பதுதான் எனது உபதேசம்.

பால் பிரண்டன் என்ற இங்கிலாந்து தத்துவஞானி இந்தியாவில் உள்ள அனேக மகான்களையும் சந்தித்து உரையாடியவர். இந்துசமய ஞானிகளைப்பற்றி உலகிற்கு எடுத்துரைத்தவர் இவர். ரமணரின்மீது அளவற்ற மதிப்பும், பக்தியும் கொண்டவர். ரமணரிடம் ஆன்மீகம் சம்பந்தமான வினாக்களை இவர் எழுப்பியபோது ரமணர் எந்தவித பதிலும் சொல்லாத நிலையில் தானாகவே பால் பிரண்டன் மனதில் அவற்றிற்கான பதில்கள் வெளிப்பட்டனவாம். இந்த பால் பிரண்டன் கந்தா பாபா என்ற வடநாட்டில் வாழ்ந்த ஞானியைத் தரிசித்தார். அவரைச் சந்தித்த வேளையில் ரோஜாவின் மணம் அறையில் கமழ்ந்ததாம். கந்தம் என்றால் வாசனை. பூக்களைக் காண வில்லை, ஆனால் ரோஜாவின் மணம் வீசுகின்றதே! என்று அவர் கந்தா பாபாவிடம் வினவினாராம். முடிந்தால் கண்டுபிடி என்று அவர் கூறினார். அடுத்த நிமிடம் ரோஜாவிற்குப் பதில் மல்லிகை மலரின் மணம் வீசியது. இது என்ன கண்கட்டு வித்தையா என்று பால் பிராண்டன் கேட்க, பாபா, உனக்கு எந்தப் பூவின் மணம் வேண்டும் கேள்! என்று சொல்லி இருக்கிறார். இவரும் இந்தியாவிற்கு அறிமுகமில்லாத மக்னோலியா என்ற மலரின் மணம் இப்போது வீச வேண்டும் என்று கேட்க, அதே மலரின் மணத்தை வீசச் செய்தது மட்டுமன்றி அந்த மலரையும் பால் பிரண்டன் கைகளில் கொடுத்து அவரை வியக்க வைத்தாராம். அதில் என்ன ரகசியம்? எனக்குச் சொல்லக்கூடாதா? என்று பிரண்டன் கேட்டார். இதில் ரகசியம் ஒன்றுமில்லை, மனதிலுள்ள அனைத்தையும் நீக்கி விட்டால் அங்கு ஒளி நிறையும். அந்த ஒளியை மூலக்கூற்றுக்குள் உள்ள அணுவை மக்னோலியா வாக நினை. இதற்கு மிகச் சிறந்த தியானப் பயிற்சி வேண்டும். தொடர்ந்து தியானப் பயிற்சியை உண்மையாக மேற்கொண்டு மூலத்துடன் நீ இணைந்திருந்தால் மக்னோலியா உன் கைக்கு வரும். மணமும் வீசும் என்று சொன்னார். இப்போதே நீ மிகத் தூய்மையான மனநிலையிலிருந்து இந்த மலரை ஆழமாக நினைத்துப் பெயரை உச்சரி. உன் கைக்கும் மலர் வரும் என்று சொல்ல, பால் பிரண்டனும் அதே போல் உச்சரிக்க மலர் அவர் கைகளிலும் கிடைத்ததாம். மூன்று மூலக்கூறுகளான அணுக்களும் மக்னோலியாவாக மாறி வந்தன. மனம் வெறுமையாகித் தூய்மையடைந்தால் எதை எண்ணமாக நீ வைத்திருக்கிறாயோ அது உண்மையாகி நிறைவேறும்.

திரைப்படங்களில் காதலன் காதலி ஒருவரையொருவர் நினைக்கும்போது பார்க்கின்ற எல்லாமும் அவனாக, அவளாகக் காட்சியளிப்பதைப் போல் காட்டுவார்கள். அவர்களது சிந்தனையின் தீவிரம்தான் எல்லாம் அப்படித் தோற்றமளிக்கச் செய்கிறது. பக்தர்கள் பகவானைப் பார்க்குமிடமெல்லாம் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதாக உணர்வதும் இப்படித்தான். ஒருமித்த மனதுடன் ஒன்றை நினைத்தால் அப்படி நினைப்பது நிறைவேறும். இப்படி இந்த மனதை வெறுமையாக்குவதற் கும், திருகிக்கொண்டிருக்கின்ற மனதை நேராக நிமிர்த்து வதற்கும்தான் வைராக்கியம் முதலான நற்பண்புகளை மேற் கொள்ளப் பழக வேண்டும் என்று சொல்கிறேன்.

தீய பண்புகள் நம் மனதைத் திரித்து சூடாக்கி விடுகின்றன. கோபம் என்ற தீய பண்பு நீங்கி அன்பு ஏற்பட்டு விட்டால் கோபத்தால் ஏற்பட்ட உள்ளப் பிரட்டல் மாறிவிடும். அன்புதான் இந்த உலகத்தை ஆள்கின்ற உண்மையான சக்தி. ஏனெனில் அன்பு படைத்தவனிடமிருந்து வருகிறது. புரோட்டோன், நியூட்ரோன், எலக்ட்ரோன் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒட்டியிருப்பதற்கு அன்புதான் காரணம். இந்த அன்பு கருணை என்ற பெயரால் உலகம் முழுவதையும் பசைபோல் ஒட்டி இருக்கிறது. இந்த அன்பை நாம் வேண்டியவர் வேண்டாதவர் என்று பார்த்துப் பார்த்து விடுகிறோம். அன்பு எனது ஆத்மாவில் இருந்து வெளிப்படுவது. நாம் பேசுகின்ற வார்த்தைகளை ஆத்மாவில் பெருகுகின்ற அன்பில் தோய்த்துக் கொடுத்தால் அது உண்மையான அன்பு. சும்மா காரியம் ஆவதற்காக எண்ணத்திலிருந்து அன்பாகப் பேசிப் பழகுவதுபோல் நடித்தால் அது சுயநலத்திற்காக வெளிப்படுத்துவது.

நற்பண்புகளால் ஏற்படும் நன்மைகளை, உள்ள உணர்வினை நான் உங்களுக்குப் படிப்படியாக விளக்கிக் கொண்டு வரு கிறேன். அவற்றை உள் வாங்கியபின் நீங்கள் உங்கள் மன முறுகலிலிருந்து, விஷத் தோய்விலிருந்து விடுபட்டு விட்டீர்களா? அன்பாக அனைத்தையும் பார்க்கத் துவங்கி விட்டீர்களா? மனம் அன்பென்னும் மாற்றத்தைக் கொண்டு விட்டதென்றால் பார்க்கின்ற அனைத்திலும் அன்பு செலுத்தத் தோன்றும். கோபம், வெறுப்பு போன்ற தீய உணர்வுகள் இனி உங்களில் எழாது. இனி உங்கள் உறவுகளிடமும் பொருள் களிடமும் அன்பாக இயங்க முடியும். ஆனால் விதவிதமாக உங்கள் தேவைக்கேற்ப அன்பைப் பாவிக்கிறீர்களே தவிர உங்களது முழு அன்பினால் யாரையும் மூழ்கடிப்பதில்லை. உங்கள் அன்பை நீங்கள் முழுமையாக வெளிப்படுத்தினால் தான் உலகம் முழுவதையும் அன்பால் பிணைத்து வைத்திருக்கின்ற பரம்பொருள் உங்களைத் திரும்பிப் பார்க்கும். அன்பு தெய்வீகம்; தெய்வத்திலிருந்து வெளிப் பட்டது. அது என்னிலிருந்து முழுமையாக வெளிப்பட்டால் உடல் நலம் சிறக்கும். இயற்கையில் அன்பு பொங்கிப் பெருகி வழிகின்றதைக் கவனித்தால் தெரியும். பறவைகள், விலங்குகள், பூச்சி, புழுக்கள் எல்லாமே அன்பை அழகாக வெளிப்படுத்துகின்றன. அன்பு பெருகினால்தான் உலகம் முழுவதையும் ஈஸ்வரதரிசனமாக, அன்புமயமாகப் பார்க்க முடியும்.

இந்தப் படைப்புக்கள் அனைத்துமே உலகம் என்ற மாபெரும் மேடை அனுபவம் பெறுவதற்காக அமைக்கப் பட்டுள்ளன. நம்முடைய வாழ்வில் எவ்வளவோ அனுபவங்கள் நிகழ்கின்றன. ஒவ்வொரு அனுபவமும் அறிவைக் கொடுத்துச் சென்றால் வாழ்க்கை வெற்றிமயம். தற்செயல், அதிர்ஷ்டம் எல்லாம் இறையருளே தவிர வேறல்ல. அதிர்ஷ்டக்காரன் என்று உலகத்தார் சொன்னாலும் அது அணைப்பதற்கா, அழிப் பதற்கா? என்ற உண்மைச் சிந்தனை ஆன்மீகவாதிக்குத்தான் ஏற்படும். அனுபவங்கள் அறிவைக் கொடுக்கவில்லை என்றால் வயதாகுமே தவிர வளர்ச்சி ஏற்படுவதில்லை. அனுபவம் என்பது நமது அனுபவம், மற்றவரின்; அனுபவம் என இரண்டு விதம். மற்றவர் அனுபவத்திலும் நாம் பாடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

வைராக்கியத்திலும் மற்றவர்களால் பெறும் அனுபவங்கள் நமக்குப் பாடங்களாக அமைய வேண்டும். செல்வந்தர்களாய்த் திகழ்ந்தவர்கள், பதவியில் மகிழ்ந்தவர்களெல்லாம் எதிர்மாறான நிலைக்கு வந்ததைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஆரோக்கியமாக இருந்தவர்கள் நோயுற்று விடுவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். நாம் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நமது அனுபவம், மற்றவரின் அனுபவம், இதில் இருந்து நாம் பெறவேண்டிய அறிவு எல்லாம் ஒரு காலத்தில் இழக்கப்பட வேண்டியவை. அறிவு, ஞாபகசக்தி, உடல்பலம், செல்வம், பொருட்கள் எனக்கு இருந்தாலும், மற்றவர்களுக்கு இருந்தாலும் இழக்கப்பட வேண்டும். இழப்புக்கு உட்பட்டதே எல்லாம் என்று புரிந்து இன்றைய நாளை இறுதி நாளாக உணர்ந்து வாழ்வாயாக. இந்த எண்ணம் நமக்கு நிலையா மையை உணர்த்தும். இது வைராக்கியத்தைக் கொடுக்கும். இது உண்மையும் ஆகலாம். எனவே இந்த வாக்கியத்தை மனதில் கொள்வோமாக. “இன்றைய நாளை இறுதி நாளாக உணர்ந்து வாழ்”. இந்த உலகை இரண்டு கோணங்களில் பார்க்கலாம். ஒன்று நிலையற்ற தன்மை. நிலையாமையைப் பார்க்கும்போது அது வைராக்கியத்தை ஏற்படுத்தும். அடுத்து ஈஸ்வர விபூதி என்று இறைமயமாக அனைத்தையும் பார்த்தல். இவ்வுலகம் அனைத்தும் இறைவனால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பொருளும் இறைவனே. இந்த அறிவும் வைராக் கியத்திற்கு உதவும்.

வைராக்கியத்திற்கு எதிர்ச்சொல் மோகம், மயக்கம். இறை அருளை அனைத்திலும் பார்த்தாலும் வைராக்கியத்தை ஏற்படுத்தும். இவ்வுலகில் சில பொருள்களின்மீது மோகம் அடைந்துள்ளோம். இன்பத்திற்காகப் பொருள்களின் மீது மோகம் கொண்டோம். அப்பொருளையே இறைவனாகப் பாவித்தல் மோகத்தை நீக்குவதற்குரிய உபாயம். தியான நேரத்தில் மோகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் இறைவனாகப் பார்க்க வேண்டும். அதனால் அப்பொருள்களிலுள்ள கீழான எண்ணம் நீங்கும். மோகத்தை அடக்கும் ஈஸ்வரபுத்தி வர வேண்டுமானால் சாஸ்திரங்களின் உதவி தேவை. இறைவன் தன்னிடமிருந்தே அனைத்துப் பொருட்களையும் உருவாக்கி னான். பார்க்கும் பொருள்கள் அனைத்தும் ஈசுவரன். இது தியானத்திற்கான காரணம். ஈஸ்வரனே அனைத்துப் பொருள் களுக்கும் காரணம். எனவே பொருட்கள் அனைத்தும் ஈஸ்வரனே. அனைத்தும் நிலையானவை அல்ல என்று எதிர் மறையாகச் சிந்திக்காமல், அனைத்தும் ஈஸ்வரன் என்று சிந்திப்பது சிறந்தது.

இதுவரை வைராக்கியம் என்ற சாதனையைத் தியானித்தோம். வைராக்கியம் மெதுவாகக் காலக்கிரமத்தில் நமக்குக் கிடைக்கும். மற்றப் பண்புகளும் வைராக்கியத்திற்குத் துணை புரிய வேண்டும். உலகின் நிலையாமையும், ஈஸ்வர தரிசனமும் வைராக்கியத்திற்கு முக்கிய காரணம்.

அடுத்த பண்பு திருப்தி. போதுமென்ற மனநிலை உங்களுக்கு இருக்கின்றதா? அனுபவிக்கின்ற அனைத்திலும் திருப்தி ஏற்பட வேண்டும். திருப்தி ஏற்பட்டு விட்டதா என்று ஒவ்வொன்றிலும் கவனத்தைச் செலுத்திப் பார்க்க வேண்டும். திருப்திக்கும் பூரண நிறைவு என்ற முக்தி நிலைக்கும் தொடர்பு உண்டு. திருப்தி வர வர நிறைவு வந்துவிடும். ஞானம் வளர வளர ஆசைகளின் ஆதிக்கம் குறையும். ஆசை குறைந்தால் போது மென்ற நிறைவு தானே ஏற்படும். ஞானம் பெற்றபின் விரும்பியோ விரும்பாமலோ உங்களால் திருப்தியடையாமல் இருக்க முடியாது. வாழ்க்கையின் உண்மைத் தன்மை புரிந்து விட்டால் எதிலும் விருப்பமிருக்காது. எல்லாம் போதுமென்ற மனநிலை தானாக ஏற்பட்டுவிடும்.

திருப்தி என்ற பண்பு வேதாந்தத்தில் மிக முக்கியமானது. திருப்தி வந்துவிட்டால் வாழ்க்கையில் முன்னேற்றமடைய முடியாது என்று எண்ணுவது தவறு. திருப்தி வளர்ச்சிக்கு எதிரியில்லை. வளர்வதற்கு திருப்தி உந்துசக்தியாக இருக்கும். போதுமென்ற மனநிலை வளர்ச்சியைத் தடுக்காது. இக்கருத்தை நன்கு உணரவேண்டும். திருப்தி என்ற பண்பு தீயகுணங்களை நீக்கும். பொறாமை, கோபம், ஒப்பீடு போன்ற பல தீயகுணங்கள் திருப்தி என்ற பண்பினால் நீக்கப்படும். திருப்தியினால் மனம் ஓரளவு முதிர்ச்சி அடையும். யாரிடம் முதிர்ச்சி இல்லையோ அவர்களிடம் மகிழ்ச்சி இருக்காது. எந்த முன்னேற்றத்திலும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைய மாட்டார் கள். தியானத்தில் இந்தத் திருப்தியைச் சிந்திக்க வேண்டும்.

இப்பண்பு நம் வளர்ச்சிக்குத் தடையல்ல. அறிவு, பொருளியல் ஆகியவற்றிற்கு இது தடையல்ல. நாம் செய்யவேண்டிய முயற்சியைச் செய்து பலனைப் பெற்றவுடன் வரவேண்டிய சாதனை திருப்தி. செயலுக்கு முன் அல்ல, செயலின் விழைவை அடைந்ததற்குப் பின். எவையெல்லாம் ஏற்கனவே இருக்கின்றனவோ அவற்றில் திருப்தி அடைய வேண்டும். சூழ்நிலைகள், உறவுகள், பொருளியல் நிலை, கல்வியறிவு, ஞாபகசக்தி, தனிப்பட்ட திறன் போன்றவற்றை நாம் அடைந்திருப்பதில் திருப்தி ஏற்படவேண்டும். குறை என்பது இல்லாமல் இல்லை. குறையாக நமக்குக் கிடைத்திருக் கலாம். கிடைத்ததில் திருப்தி. மற்றவருக்கு எல்லாம் அதிக மாகக் கிடைத்திருக்கலாம். எனக்குக் கிடைத்தவற்றில் நான் திருப்தியடைகிறேன் என்ற மனநிலை ஏற்படவேண்டும்.

வீடு, பொருள் என்று எவையெல்லாம் நம்மிடம் இருக்கின்ற னவோ அவைகளால் திருப்தி. அவை இல்லாமலும் மிக அதிக அளவில் அவற்றைப் பெற்றும் பலர் வாழ்கின்றனர். நாம் அடையப்பட வேண்டியவை வளர்ச்சிக்கு உட்பட்டவை. கிடைத்தும் திருப்தி இல்லையென்றால் பலனில்லை. எல்லாமே அவன்தான் தந்தது. அவனுக்கு நன்றி செலுத்தாதவனாக நான் மாறிவிடுகிறேன். திருப்தியடைந்தால்தான் அவனருளுக்கு நன்றி செலுத்துபவர்களாக ஆகிறோம்.

வேத உபநிஷதங்கள், அடிக்கடி உபதேசித்த மகா வாக்கியங்கள் நான்கு. அவற்றில் ஒன்று அஹம் பிரம்மாஸ்மி. நானே கடவுள் என்பது இதன் பொருள். உங்களைப்பற்றி உண்மைகளை அறிவதற்கு முன் நான் கடவுள் என்று யாராவது சொன்னால் அது உங்களுக்குப் பரிகாசத்திற்குரிய ஒரு சொல்லாகத் தோன்றியிருக்கும். ஆனால் தற்போது நான் யார்? இந்த உலகம் என்றால் என்ன? நான் பிறவி எடுத்ததன் நோக்கம் யாது? போன்றவற்றை அறிந்து ஞானம் பெற்ற நிலையில் ‘நான் கடவுள்’ என்பதன் உள்கருத்து உங்களுக்கு நன்கு விளங்கி ஏற்றுக் கொள்ள முடியும். இப்படி உணர்ந்த நிலையில் உங்களால் இப்போது ‘நானே பிரம்மம்’ என்று உணர்ந்து அமைதியுடன் அனைத்தையும் எதிர் கொள்ள முடியுமா? இப்படி மாறும் பொழுது இதுவரை வாழ்ந்த வாழ்க்கை, பெற்ற அறிவு எல்லாம் அடிபட்டுப் போகும் அல்லவா? ஆனால் நீங்களோ இன்னும் அழியும் பொருள்களில் அல்லது நிரந்தரமில்லாதவற்றில் அந்த ஆத்ம சக்தியை மனமென்ற பெயரில் வைத்துச் செலவழித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அன்றாடம் உங்களுக்கு வருகின்ற பிரச்சனைகளைப் பாhக்கிறீர்களே தவிர எந்த ஒன்றைப் பிடித்தால் எல்லாப் பிரச்சனையும் தானே தீர்ந்து போகுமோ அதைப் பிடிப்பதற்குச் சொல்லிக் கொடுத்தும் அதைப் பிடிக்க விரும்பவில்லை.

இயல்பாக நம்மில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கின்ற அந்த தெய்வீக சக்தியை நாம் நமது மனதாலும் ஆசைகளாலும் போட்டு முறுக்கி வைத்திருக்கிறோம். அதனுடைய சக்தி பிரதி பலிக்கின்றபோது எனது மனம் எந்த நிலையில் இருக்கின்றதோ அந்த நிலையில்தான் பிரதிபலிக்கும். நாம் கற்கின்ற நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடிக்கத் துவங்கும்போது இதுவரை முறுக்கி வைத்திருந்த அந்த சக்தி இறுக்கம் தளர்ந்து போகும். தியானத்தின் மூலம்தான் அப்பண்புகளைத் திரும்பத் திரும்ப சிந்தித்து உங்களில் பதிக்க முடியும். மனதால் அந்த நற்பண்புகளைப் புரிந்து கொண்டு தொடர்ந்து செயல்பட முற்படும்போது புனிதமானவனாக மாறுகின்ற முயற்சியில் தொடர்ந்து வெற்றி கிடைக்கும்.

நான் எப்பொழுதுமே என்னைப் பெரிதாக நினைத்துக் கொண்டு எந்தப் பிரச்சனை எனக்கு ஏற்பட்டாலும் என்னுடைய மட்டத்தில் நின்று அதை எப்படித் தீர்க்கலாம் என்றுதான் பார்க்கிறேன். என்னுடைய மட்டமென்பது வளராத, உலகத்தில் உள்ள குப்பைகள் எல்லாவற்றையும் போட்டு வைத்திருக் கின்ற மனதை வைத்துக் கொண்டு என்னுடைய வாழ்க்கை என்ற வண்டியை இதற்குள் எவ்வாறு ஓட்டுவது என்று யோசிக்கின்ற நிலை. எப்போதும் நான் என்னை மட்டுமே வைத்து யோசிக்கின்றேன். ஆனால் இந்த நான் என்பது பிரபஞ்சத்தோடு ஒட்டியது. இதில் நான் என்று தனியாக எதுவுமில்லை. இருப்பது எல்லாமே அதுதான்.

அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்று மனதில் நினைத்துத் தியானத்தில் அமர்கின்ற போது சொல்லமுடியாத ஓர் அமைதி தானாகவே நமக்குள் ஏற்படும். இந்த அமைதி நிலையை உணர்ந்தால் தான் அவனை நெருங்க முடியும். நான் பதட்டமின்றி அமைதியாக இருக்கும்போது அவனது சக்தி என்னில் முழுமையாக நிரம்புகின்றது. ஆகவே அந்த நேரத்தில் அவனாகவே நான் இருக்கிறேன். அவனது குணங்கள்தான் என்னில் இருக்கும். வெளிச் சூழ்நிலை நம்மைப் பாதித்தால் தான் நமது அமைதி குலைந்து சஞ்சலம் ஏற்படும். முழுமையான தியானத்தைப் பழகி சமாதி நிலையை அடையும்வரை உங்களுக்கும் பிரச்சனைகள் இருந்து கொண்டே இருக்கும். ஏதாவது குளறுபடி நடந்து கொண்டே தான் இருக்கும். ஏனெனில் முறுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள நிலையிலிருந்து இந்த மனம் நேராக நிமிர்ந்து நிற்கின்ற தனது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப சதா முயற்சிக்கின்றது. அதைத்தான் நாம் பிரச்சனைகளாகப் பார்க்கிறோம். ஒரு கம்பியை முறுக்கினால் கையை விட்டவுடன் அது அந்த முறுக்கிலிருந்து விடுபட்டு நேராக நிமிர்ந்து விடுவதைப் பார்க்கிறீர்கள் அல்லவா? இந்த மனமும் அப்படித்தான். மனதின் முறுகல்தான் பிரச்சனை.

மனம் எங்கே போக நினைக்கிறது? அது தோன்றின இடத்திற்குச் செல்ல. மனம் வெளியில் அலை பாயாமல் ஒன்றில் நிலைத்து நிற்கத்தான் கோவில்களில் தெய்வ வடிவங்களை வைத்திருக்கின்றனர். அதிலும் தஞ்சாவு+ருக்கு அருகில் உள்ள ஆவுடையார் கோவிலில் லிங்க வடிவம் இருக்காது. அடிப்பகுதி மட்டும் தான் இருக்கும். ஒரு விளக்கு இருக்கும். அதன் பொருள் உருவமற்ற வெளியில் பிரம்மமென்ற ஒளிதான் இருக்கிறது. அதுதான் நீ என்பதைப் புரிந்துகொள் என்ற கருத்தை உணர்த்தத்தான். எண்ணங்கள் இல்லாத மனமென்ற வெளியில் இறைசக்திதான் நிரம்பியிருக்கும். அது ஒளியாக இருக்கும். ஒன்றுமில்லை என்று எதுவுமே கிடை யாது. எல்லா இடங்களிலும் ஒலி, ஒளி அலைகள் நிரம்பி இருக்கின்றன என்பது நிரூபிக்கப்பட்டு விட்டது.

இறைசக்தியை விளக்குவதற்கு ஏதுவான காரணங்கள் வந்துவிட்டன. அலை என்பதை விஞ்ஞானம் கண்டுபிடித்து ஏற்றுக் கொண்டபின்பு தெய்வீக அலை எல்லா இடங்களிலும் ஆழமான கருணையாகப் பரவியிருக்கிறது என்பதை எளிதாக எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். நான் யார்? என்ற கேள்வியை இந்த நிலையில் கேட்டால் நான் அவன்! என்பது தான் பதில். உருவம் அழியும். பரவி நிற்கின்ற தெய்வீக சக்தி நிலைத்திருக்கும்.

உலக இன்பங்கள் அமைதியைத் தருகின்றனவா? உலக இன்பங்கள் நிரந்தரமில்லை என்று உணர்ந்து கைவிடுதல் வைராக்கியம். இந்த உடலும் மனமும் உலக இன்பங்களைத் தான் விரும்புகின்றன என்று நாம் பழகி வைத்திருக்கிறோம். ஆனால் மனம் உண்மையில் விரும்புவது சாந்தியை. உலக இன்பங்களை அனுபவிக்க மனம் விரும்புவதாகத் தோன்றுவது கூட அதில் கிடைக்கும் தற்காலிக சுகத்திற்காகத்தான். நிரந்தர சுகத்தை உணர்ந்து விட்டால் இவற்றில் உள்ள விருப்பம் போய்விடும். நான் கடவுள் என்று எனக்கு நானே அடிக்கடி சொல்லிப் பழகுவது ஓர் உறுதி மொழிபோல் எனக்குள் மிக ஆழமாக இறங்கிப் பதியும். ஏனெனில் வாழ்க்கையில் பழகிய மனம் இறைசக்திதான் நானாக வாழ்கின்றது என்ற உண்மையை இலேசில் ஏற்றுக் கொள்ளாது.

உன்னைச் சுருக்குகின்ற உணர்வுகளுக்கு நீ இடம் கொடுக்காதே. நீ அஹம் பிரம்மாஸ்மி தான். மனிதர்களுடைய சொற்கள் உன்னைச் சுருக்கப் பார்க்கும். அதாவது உன்னை வரையறைகளுக்குள் கட்டுப்படுத்தப் பார்க்கும். ஆனால் நீ சுயமாக இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டு விட்டால் அந்தச் சொற்கள், அவற்றிற்குரிய அர்த்தங்கள் மறைந்து போகும். யாராவது ஏதாவது தாழ்வானதாகவோ உயர்வானதாகவோ சொன்னால் நீண்டநேரம் அந்த வார்த்தைகளையே பிடித்து வைத்துக்கொண்டு யோசிக்கின்ற பழக்கம் பெரும்பாலோர்க்கு இருக்கிறது. அதோடு மட்டுமின்றி அவற்றை மறக்காமல் மனதிற்குள்ளேயே போட்டு வைத்து அப்படிச் சொன்னாளே! என்று திரும்பத் திரும்ப அதை நினைத்துப் பார்க்கின்ற தன்மையும் இருக்கக்கூடாது. நான் பிரம்மம், நான் பிரம்மம் என்பதை மட்டுமே நினைத்து நினைத்துப் பழகுகின்றபோது அடி மனதில் அது ஆழமாகப் பதிந்துவிடும். பிறகு பிற நினைவுகள் எழாது. சொற்களைப்பற்றி இனி நீ கவலைப்படாதே. எதுவாக ஆகவேண்டுமென்று நீ விரும்பு கிறாயோ அதை மந்திரம் போல் சொல்லிப் பழகு.

ஓம் நமசிவாய என்று மந்திரத்திற்கு அன்பே சிவம் என்று பொருள். சகல உயிர்களிடத்திலும் அன்பாய் கருணையாய் இருக்கச் சொல்லும் மந்திரம் இது. பன்னெடுங்காலமாய் சொல்லப்படுகின்ற ஒரு மந்திரம் இது. நமது இயல்பே அன்பும் கருணையும்தான். ஒரு முனிவர் ஆற்றில் விழுந்து தத்தளித்த கருவண்டைக் கையில் எடுத்துக் கரையில் விட்டார். அப்பொழுது அது அவர் கையில் கொட்டிவிட்டது. அது மீண்டும் அந்த நீரில் விழுந்து தத்தளித்தது. முனிவர் மீண்டும் அதை எடுத்துக் கரையில் விடும்போது அவரது கையை அது கொட்டியது. பலமுறை அது ஆற்றில் சென்று விழுவதும் அவர் கையில் எடுத்துக் கரை சேர்ப்பதும் அது அவர் கையைக் கொட்டுவதும் நடந்தது. இதையெல்லாம் கவனித்த அவரது சீடன் என்ன சுவாமி அது பலமுறை உங்களைக் கொட்டியும் நீங்கள் அதைத் திரும்பக் காப்பாற்றுகிறீர்களே! என்று வினவினான். அதற்கு அவர் கொட்டுவது அதனுடைய சுபாவம். உயிர்களிடத்தில் அன்பும் கருணையும் கொண்டு அவற்றைக் காப்பாற்றுவது எனது சுபாவம். நான் எத்தனை முறை காப்பாற்றியும் அது திரும்பத் திரும்பச் சென்று தண்ணீரில் விழுகிறது. ஆகவே அது வண்டாக இருக்க முடியாது. என்னை அவன் சோதிக்கிறான் என்று அமைதியாகக் கூறினாh;. இந்த அன்பும் கருணையும் இறைத்தன்மை. இவை என்னில் வெளிப்பட வேண்டுமென்பதற் காகத்தான் ஓம் நமசிவாய! என்னும் மந்திரத்தை உங்களுக்கு உபதேசித்தேன். இனி அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்பதையும் மனதிற்குள் பழகி வாருங்கள்.

உலக இன்பங்களிலிருந்து ஒதுங்கியிருத்தல் வைராக்கியம் ஆகும். நற்பண்புகளைப் பற்றி நன்கு அறிந்து அவற்றின் மதிப்பை உணர்ந்து நாம் பின்பற்றினால் அதன் வழியாக இறையருள் நமக்குக் கிடைக்கும். அந்த இறையருள் தக்க நேரத்தில் தக்க விதத்தில் வந்து நமக்குக் கட்டாயம் உதவி செய்யும். நமக்குத் தற்செயலாக நடந்ததாக நினைப்பவை கூட அதனருளால்தான் இது நடந்தது என்பது சிந்தித்துப் பார்த்தால் விளங்கும். எனவே அமைதியாய் அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்று இருந்தால் நடக்க வேண்டியவை தானாக நடக்கும். அதனோடு தொடர்புகொண்டு மானசீகமாய் பேச வேண்டும். அமைதியாய் அதை நோக்கி மனதைத் திருப்பி அதனோடு பேசினால் அது கட்டாயம் நம்மில் இறங்கும். அருளாளர்களெல்லாம் இறையருளைப் போற்றிப் புகழ்ந்து ஆயிரம் ஆயிரம் பாடல்களை இயற்றி இருப்பது அது அவர்களோடு பேசி அவர்கள் பாடல்களை விரும்பிக் கேட்டதால்தான்.

வைராக்கியம் விவேகத்திலிருந்து தோன்ற வேண்டும். எல்லாம் நிலையானவை அல்ல. என்னோடு எதுவும் வராது. இவற்றின் மீது ஆவலை வளர்த்து என் சக்தியை வீணாக்குவது சரியல்ல என்ற அறிவினால் தெளிவடைவது விவேகம். விவேகத்தின் கனிந்த, முதிர்ந்த நிலை வைராக்கியம். எப்படிப்பட்ட விவேகம் வைராக்கியமாக உருவெடுக்குமோ அதனைத் தியானத்தில் கொண்டுவர வேண்டும். அந்த அறிவு இந்த உலகத்தைப் பற்றிய உண்மைகளைக் கூறுகிறது. அநித்யம் என்னும் நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து வாழ்தல் விவேகம். உலகப் பொருள்கள் நிலைப்பதில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். இருப்பினும் அந்த அறிவில் கவனத்தைச் செலுத்துவதில்லை. இப்போது அதில் கவனத்தைச் செலுத்துவோம். நம் உடல் நிலையானதல்ல. ஒரு காலத்தில் தோன்றியது, சில காலத்தில் வளர்ந்தது, ஆரோக்கியமாக சில வருடங்கள், நோய்வாய்ப்பட்டு சில வருடங்கள், பின் மரணம். இவ்வளவு தான் இந்த உடல்.

இந்த உடலிலுள்ள ஆரோக்கியம், சக்திகள் மிகக் குறுகிய காலத்திற்கே இருக்கின்றன என்பதை நாம் பார்க்கிறோம். உடல் ஆரோக்கியமானது, உடல் சக்தியின் தோற்றம். அது குறுகிய காலத்தில் இழுக்கப்படும். உடலின் நிலமையை நாம் தியானிக்கிறோம். அவரவரின் மனக்கண்முன் முன்பு இந்த உடல் எப்படி இருந்தது? இப்போது எப்படி இருக்கிறது? இனி வரும் காலங்களில் எப்படி இருக்கும்? என்பதை நிறுத்திப் பார்த்தால் இந்த உடல் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது என்பது புரியும். நாம் நமது உடலின் நிலையாமையை உணர்வோம்.

நமது வாழ்க்கையில் மிகக் கடினமான சாதனை வைராக்கியத்தை அடைவது. பல நூல்களைக் கற்கலாம், பொருட்களை ஈட்டியிருக்கலாம். பட்டம், பதவி அனைத்தையும் மிகக் கடின முயற்சியினாலேயே அடைந்திருக்கிறோம். இருந்தபோதிலும் வைராக்கியத்தை அடைதல் அனைத்திலும் மிகக் கடினம். சரியான முயற்சி தேவை. மெதுவாகப் பொறுமையாக வைராக்கியத்தை அடைய நிலையாமை என்ற அறிவை அடைய வேண்டும். நிலையாமையின் உண்மைப் பொருளை நாம் தியானித்து உணர வேண்டும். அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதை அறிந்திருந்தும் மனம் உணர்வ தில்லை. தியான காலத்தில் நிலையானதை உணர முற்படு வோம். ஸ்தூல உடலின் நிலையாமையைத் தியானிப்போம். உடல் மாற்றத்தை அடைகிறது. வளர்ந்து தேய்ந்து மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. நடத்தல், உயர்த்துதல், பேசுதல், பார்த்தல், ஞாபகம் போன்றவை எல்லாம் குறிப்பிட்ட காலம்வரை இருந்து பிறகு மெல்ல மெல்ல அவற்றின் சக்தி குறைவதை உணர்கிறோம்.

உடல், புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றின் சக்திகள் நிலை அற்றவையாக இருப்பதை மனக்கண்ணில் பார்க்கிறோம். இந்த உலகை அனுபவிக்கும் உறுப்புக்கள் நிலையற்றவை என்றால் பொருள்களும் நிலையற்றவையே. நம் வசதிகள் நிலையானவை அல்ல. வருகின்றன, செல்கின்றன, இந்த நிலையாமையைக் கண்முன் நிறுத்திக் காண்போம். பதினைந்து, இருபது வருடங்களுக்கு முன்பிருந்த சூழ்நிலை இப்போதில்லை. அனைத்தும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. பல வருடங்களுக்கு முன் மகிழ்வித்த உறவுகள், நட்புகள் பொருள்கள் இப்போது மாறிவிட்டன. மற்றவர்களைத் திருப்திப் படுத்தவே இயலாது. இத்தன்மைகளை மனதில் நிறுத்திப் பார்ப்போம். வைராக்கியம் விவேகத்திலிருந்து உதிக்க வேண்டும். அந்த விவேகத்தைத் தியானிப்போம்.

நிலையாமையை உணர்தல் மிக மிக அவசியமான ஒரு சிந்தனை. அனைத்தும் அழிவுக்குட்பட்டவை என்பதை அறிவோம். அறிந்தும் உணர்வதில்லை. இத்தியானத்தின் மூலம் இதை உணரப் பயிற்சி மேற்கொள்வோம். தூல உடல் ஒரு காலத்தில் இழக்கப்படும். மரணத்தை அடையும். இந்த உடலை அழிக்கின்றதென்றால் உடலைப் பாதுகாக்க நாம் தேடிய செல்வங்களால் பலன் என்ன? தர்மத்தை விட்டு அதர்மமாகத் தேடுகின்றோமே அவற்றின் நிலையாமையைப் புரிந்து கொண்டபின் அதர்மத்தை மேற்கொள்வோமா? இவற்றைப்பற்றியெல்லாம் தியானத்தில் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இந்த உடலுக்கு எத்தனை விதமான பாதுகாப்புகள், திட்டங்கள்! அவற்றை அறிந்திருந்தாலும் இது நிலையற்றது என்பதை உணர்வில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

அடுத்த நிலையாமை ஆரோக்கியம். இந்த உடல் சில வருடங்கள் ஆரோக்கியமாக செயல்படுகிறது. வலிமையுடன் சிலகாலம் செயல்படுகிறது. தேய்வடைவதும் சிலகாலம். உடலின் சக்திகளும் குறிப்பிட்ட காலம்தான். நடக்கும் சக்தி, பார்த்தல், கேட்டல், சுவைத்தல் ஒரு காலம் வரைதான் செயல்படும். நன்கு செயல்படும் சக்தியைத் தியானிப்போம். இதன் குறுகிய கால இருப்பைத் தியானிப்போம். உடல் சக்தியின் குறுகிய காலத்தைத் தியானிப்போம்.

வாழ்க்கையின் உண்மைத் தன்மையை நிலையாமை மூலமாக அறிய முடிகிறது. உண்மை என்னவென்று தெரிந்தாலும் உணர்வில் கொள்வதில்லை. நிலையாமையை உணர்ந்த நிலையில் என்னுடைய எல்லா நடவடிக்கைகளிலும் இந்த உணர்வு பிரதிபலிக்க வேண்டும். இவ்விதம் இருக்கும்போது எனக்குள் எழும் ஒரு கேள்வி நான் எதற்காக மனிதர்களையும் பொருள்களையும் பற்றி இருக்க வேண்டும்? சில காலங்களுக் குப் பிறகு நான் விட இருப்பவைகளை ஏன் நான் இன்றே விடக்கூடாது. இதை நன்றாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

வைராக்கியத்தை அடைய நிலையாமை என்ற அறிவை அடைய வேண்டும்; உணரவேண்டும். அதைத் தியானத்தில் அப்பியாசம் செய்து வருகிறோம். மனம், அறிவு, ஞாபகசக்தி என்பவையிடம் நிலையாமையைத் தீர்மானித்துப் பார்ப்போம். இவை நிலையற்றவை என்றால் இவற்றிற்கு இன்பத்தையும் பாதுகாப்பையும் தரும் பொருள்களும் இவற்றைவிட நிலையற்றவை. எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளையும் மரணம் தகர்த்துவிடும். இவ்விதம் நிலையாமையை அமைதியான மன நிலையில் சிந்திக்க சிந்திக்கப் பொருள்களின் மீதுள்ள மோகம் குறைந்துவிடும்.

நிலையாமையையும் நிலையானதையும் தெரிந்து கொள்வது வேறு, உணர்வது வேறு. விவேக அப்பியாசத்தால் அறிவை உணர்வு மயமாக்க வேண்டும். மனம் பல்வேறு குணக் குறை பாடுகளால் சிக்குப்பட்டுக் கிடக்கிறது. இதைப் பழைய நிலைக்குத் திருப்பிக் கொண்டு வருவது ஆன்மீகம். ஞானத்தைத் தொட்டு, இவை அனைத்தையும் அழித்து, நான் ஞானமாகவே ஆகி, என்னுள் எழுகின்ற அலைகளை நேராக்கி வைத்தால் எனக்கும் அவனுக்கும் இணைப்புக் கிடைத்து விடும். சுருட்டி, முறுக்கி வைத்திருக்கின்ற பக்தியை நீட்டி நேராக்கி விஷம் படியாமல் எனது சக்தியை அதன் சக்தியாக்கி என்னில் வைத்தவுடன் அது பேசும்.

இந்து மதத்தின் வேர்களான வேதங்களின் உதவியால்தான் உங்களுக்கு ஞானம் உபதேசிக்கப்படுகின்றது. தத்வமஸி-அது நீ தான் என்பதை உணர்த்துவதே உபதேசம். இந்தத் தத்துவத்தை நான் உண்மையாக உணர்ந்தால் நானும் அவனும் ஒன்று.

நிலையாமை உணரப்படுகின்றபோது வைராக்கியம் மேலெழுகின்றது. வைராக்கியமுள்ள மனம் மற்ற பண்புகளைச் சுலபமாக அடைகின்றது. வைராக்கியம் மெதுவாகக் காலப் போக்கில் கிடைக்கின்றது. உடனடியாக ஒரேநாளில் கிடைத்து விடாது. மன வளர்ச்சியைக் காட்டும் ஒரு சாதனையே வைராக்கியம். வைராக்கியம் முழுமையாகின்றபோது விருப்பும் வெறுப்பும் நீங்கி விடுகின்றன. கெட்ட குணங்கள் எல்லாம் மறைந்துவிடும். வைராக்கியம் வந்தால்தான் அவனை அடைய முடியும். உலகம் தருகின்ற இன்பங்களை விருப்பமில்லாமல் ஏற்று அனுபவித்தலே வைராக்கியம். ஒருவர் சந்நியாசியாக வருவதற்கு வைராக்கியம் மிக அவசியம்.

ஆன்மீக உபதேசத்திலும் பயிற்சியிலும் வாழ்க்கை இலகுவாக ஆகியிருக்க வேண்டும். நீங்கள் என்னென்ன நினைத்தீர்களோ அவை ஒவ்வான்றாக நிறைவேற வேண்டும். உங்களுக்கு என்னென்ன தேவையோ அவை கிடைக்கவில்லையென்றால் யாரில் பிழை? இறைவனிருக்கிறான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அந்த இறைவனால் எல்லாம் முடியும். அவனுக்கும் எனக்கும் என்ன தொடர்பு? இறைவனிடம் கருணையும் அருளும் இருக்கிறது. ஆனால் அவற்றை எனக்கு ஏன் முழுமையாக வழங்கவில்லை? கடவுள் என்ற சக்தி படைப்புகளுக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. நானும் அவனுடைய படைப்பு. எனக்கு ஏன் தரவில்லை? எங்களது கர்மாவும் நாங்கள் அதனை நோக்கி எங்களைத் திருப்பி வைத்து சரணாகதி அடையாததும்தான் காரணமா? பிள்ளைகள், குடும்பம் போன்ற கட்டுக்கள் எங்களைப் பிடித்து வைத்திருக்கின்றதால் அவனை நோக்கி எங்களால் போக முடியவில்லையா?

உங்களிடம் மாறுபாட்டையோ, வளர்ச்சியையோ அல்லது விருப்பு வெறுப்பையோ கருதுகின்ற ஒன்று இருக்கிறது. அதன் மூலம்தான் நீங்கள் அதைப் பிடிக்க முடியும். இறைவன் தந்த சக்தியான அதைத்தான் மனம் என்று நாம் சொல்கிறோம். இந்த மனம்தான் அவனைப் பிடிக்க வேண்டும். வேறு ஒன்றாலும் அதைப் பிடிக்க இயலாது. மனம் ஏன் பிடிக்க மறுக்கின்றது? என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் மனதில் அவனைத் தவிர மற்ற எல்லாமும் இருக்கிறது. அப்படி என்றால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? அவனை மட்டும் வைத்திருக்க வேண்டும். மற்ற எண்ணங்களை, ஆசைகளை இல்லாமற் செய்ய வேண்டும். வாழ்க்கையில் செய்ய வேண்டிய எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டும். ஆனால் அவற்றை மனதில் ஏற்றி வைத்துக் கொண்டு அவற்றையே அலசி ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கக்கூடாது. அப்படி இருந்தால் அதனால் பூரணமாக வெளிப்பட முடியாது.

படைத்து, காத்து அழிக்கின்ற ஒரு மாபெரும் சக்தி இறைவன் என்ற பெயரில் எங்கும் நிறைந்த நானாகவும் இருக்கிறது. அது கருணை மிக்கது. கேட்கும் முன்பே கொடுக்கக்கூடியது. ஏன் நான் பெறவில்லை? அதைப் பெற்றால் அனைத்தையும் பெறலாம். ஆனால் நானோ படைப்புகளுக்குப் பின்னால் ஓடித்திரிந்து கொண்டிருக்கிறேனே தவிர அதன் பக்கம் திரும்பவில்லை. அந்த சக்தி எனக்குள்ளேதான் இருக்கிறது. கருணை என்ற பெயரில் அதன் அருள்தான் இந்த வாழ்க்கை யாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கின்ற அதனிடம் நீங்கள் பேசுகின்றீர்களா? பேசி இருக்கின்றீர்களா? அது உங்களிடம் பேசியிருக்கின்றதா? மனச்சாட்சி என்ற பெயரில் அது எத்தனையோ முறை உங்களுக்குள் பேசியிருக்கிறது. இதைச் செய்யாதே, இதைச்செய் என்று சொல்லியிருக்கிறது. ஆனால் நீங்கள் உங்களின் அகங்காரத்தினால் ஆசைகளால் சூழப்பட்டு சொல்வதைத் தவிர்த்திருக்கிறீர்கள். நீங்கள் செய்வது பிழையாகப் போனால் அது மெல்லிய குரலில் நான் சொன்னேனே, கேட்டாயா? என்று கேட்கும். எனவே மனச் சாட்சியின் குரலை வலுவடையச் செய்ய அது சொல்பவற்றை எப்போதும் கேட்கின்ற நிலையில் நான் பழக வேண்டும். அதன் குரலுக்குச் செவி சாய்த்து நடக்கப் பழக வேண்டும்

என்னுடைய நடைமுறைகளும் விருப்பங்களும் உலகத்தைச் சார்ந்தவையாக இருக்கின்றன. இறைவனின் நோக்கமோ வேறு ஒன்றாக இருக்கிறது. எனக்கு என் வாழ்க்கை சம்பந்தமான திட்டங்களை அவன் நிறைவேற்றித் தரவேண்டும் என்பது நோக்கமாக இருக்கிறது. வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட உண்மைகளைப் புரிந்து கொண்டு அதன்படி நடந்து நீ என்னை நோக்கி வா! என்பது அவனது நோக்கமாக இருக்கிறது. ஒன்று நீ உன்னுடைய திட்டங்களை முழுமையாகக் கைவிட்டு விட்டு இறைவனின் திட்டங்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அல்லது புத்திசாலி என்றால் உன்னுடைய திட்டங்களை அவனது திட்டங்களாக மாற்ற வேண்டும். அதாவது உன்னை அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் உனது திட்டங்கள் என்று எதுவுமில்லை. இப்படி அவனிடம் உன்னை ஒப்படைப்பதற்கு அவன் உன்னைப் பக்குவப்படுத்த சோதனைகளால் வாட்டி வதைக்க வேண்டும். சோதனை மேல் சோதனை போதுமடா சாமி! என்று கதறுமளவிற்கு உன்னைப் போட்டுப் பிரட்ட வேண்டும். இப்படிச் செய்தால்தான் மனம் பிடிப்புகளை விடும்.

எந்தச் செயலைச் செய்ய முற்பட்டாலும் அதனுடைய அருள் இருந்தால்தான் முடியும் என்பதைப் புரிந்துதான் எமது இந்துக் கலாச்சாரமும் முதலில் இறைவனை வணங்கி அவனிடம் அந்தப் பணியை ஒப்படைத்து விட்டுப் பிறகுதான் அதைத் துவங்குவது என்னும் பழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. கல்வி, வேலை. குடும்ப நிகழ்வுகள் எது என்றாலும் பு+சை செய்யாமல் துவங்குவதில்லை. பயத்தாலும் பலவீனத்தாலும் தான் பலரும் பக்தி செய்கின்றனர். ஆனால் என்னுடைய இயக்கம் முழுவதுமே அவனால்தான் நடக்கிறது என்னும் உண்மை யாருக்கும் நினைவிருப்பதில்லை. ஒரு மூன்று நிமிடம் மூச்சு விடாமல் நின்றுவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்பது முடிந்த பிறகுதான் தெரியும். மூளைக்கும் இதயத்திற்கும் சிறுநீரகத்திற்கும் இரண்டு நரம்புத் தொகுதிகள் அமைக்கப்பட்டிருப்பது ஏன்? ஒன்று பழுதடைந்தாலும் அடுத்தது இயங்கும் என்பதற்காகத்தான். அவனது கருணை யினால் தானே இந்த அமைப்பு? நம் உடம்பிற்குள் நுட்பமாக நடந்து கொண்டிருக்கின்ற வேலைகளைப்பற்றிச் சிந்தித்தாலே மனிதன் கடவுளின் பேராற்றலைப் புரிந்துகொண்டு திகைத்துப் போய் விடுவான்.

நீங்கள் முயன்றால் இந்தத் தெய்வீகப் பேராற்றலை உங்கள் பக்கம் இழுக்கலாம். எந்தப் பிரச்சனை தீர்க்க முடியாமல் இருந்தாலும் இறை சக்தியைக் கொண்டே அதைத் தீர்த்துவிட முயல வேண்டும். உங்களது முயற்சி நிறைவேறாமல் தடைப்பட்டால், உங்களில் நீங்கள் கருணையை நிரப்பினால் இறைவனைக் கொண்டு அவனது உதவியால் அதை நிறைவேற்றலாம். ஏனெனில் உங்களுக்கு மிக அதிக நெருக்கமானவன் அவன். இந்த உலகிற்கு ஏதோ ஒன்றை அடைவதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறோம். நான் பெறுவதற்கு இந்தப் பு+மியில் ஒன்றுமில்லை என்ற மனோநிலையைப் பெறுவதற்கும் அவனது உதவி தேவை. எல்லோரும் எல்லாமும் பெற வேண்டும், இங்கு இல்லாமை இல்லாத நிலை வேண்டும் என்ற பாடல் வரிகள் நிறைவேற முடியும். ஏனெனில் அவனது கருணை எல்லா இடங்களிலும் பரவி இருக்கிறது. அந்தக் கருணை நம்மிலும் பெருகிற்றென்றால் நிச்சயம் அவன் எல்லாவற்றையுமே நிறைவேற்றித் தருவான்.

தியானத்தின் மூலம் நீங்கள் உங்கள் மனதைக் கவனித்து, அதிலிருந்த தீயகுணங்களைக் கண்டறிந்து, அவற்றை ஒவ்வொன்றாக நீக்கி, நற்பண்புகளைப் பற்றி விளக்கமாக அறிந்து கொண்டு, அவற்றை மனத்தில் பதித்து வளர்த்துக் கொண்டு வருவதன் மூலம் மனம் தூய்மையடைகிறது. தூய்மையடைந்த மனதில் எண்ணங்களும் எழாத நிலை ஏற்பட்டால் மனம் வெறுமையாகி விடுகின்றது. அந்த வெற்றிடத்தில் தெய்வீக சக்தி ஒளியாக நிறைகிறது. மனம் தெய்வீகமானால் நம் இயக்கமும் தெய்வீகமாகி விடும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டுமா? அந்த நிலையை நாம் முயன்று அடைந்தால் நம்மால் அதனுடன் தொடர்பு கொள்ளவும் முடியும். அதனுடன் பேசிப் பதிலைப் பெறவும் முடியும்.

ஆனால் அந்த நிலையை மனம் அடையவிடாமல் இன்னும் என்னில் கர்வம், பொறாமை, தலைக்கனம் எல்லாம் இருக்கின்றன. அது உன்னுடன் பேச எப்பொழுதும் தயாராக இருக்கிறது. ஆனால் நீயோ அதனுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ள முயற்சி செய்யாமல் உன் விவகாரங்களிலேயே மனதைப் போட்டு அலைக்கழித்துக் கொண்டிருக்கிறாய். நீ தொடர்ந்து அதனுடன் உரையாடிக் கொண்டே இருந்தால் அது நிச்சயம் பதிலளிக்கும். உணர்வுதான் இங்கு செயல்பட வேண்டும். உனது அன்பு திறக்கப்படும்போது அவன் கருணை திறக்கப்படும்.

திறமை இருந்தால் கர்வம் இருக்கும். அவன்தான் அதை அளித்தவன் என்று எண்ணுவது ஞானத்தின் முதிர்ச்சியால். திறமை வளரும்போது கர்வமும் சேர்ந்து வளரும். சமுதாயம் பாராட்டும்போது கர்வம் வளர்ந்தால் நிச்சயம் அடிவிழும். ஒவ்வொரு நாளும் மனதின்மீது உங்கள் கவனத்தை வைத்திருந்தால் அது சரி பிழைகளை உணர்த்துவது தெரிய வரும். பிழையாகச் செய்தால் உடனே குறிப்பால் உணர்த்தும். அதை நாம்தான் கவனிக்க வேண்டும்.

நாம் இப்போது அதம்பித்துவம் (எளிமை) என்னும் பண்பு பற்றி ஆராய்வோம். நாம் செய்கின்ற தானம், தவம் ஆகியவற்றைப் பற்றி பிறரிடம் வெளிப்படுத்தி வீண் பெருமை பேசுவது தம்பித்வம் எனப்படுகிறது. டம்பமடித்துக் கொண்டு திhpவதுஉலகில் இயல்பாக உள்ள ஒரு குணம். பெண்களிடம் இது அதிகமாக உள்ள பண்பு. நம் உடை, ஆபரணங்களில் பேச்சுக்களில் நம்மை உயர்வாகக் காட்டிக் கொள்வது டம்பித்துவம். அது வராமல் பார்த்துக் கொள்வது அதம்பித்துவம். பிறரின் எளிமை, உடை, அலங்காரம், சொற்கள் ஆகியவற்றைக் கவனிக்கின்ற நாம் இனி நம்மையே கவனிப்போம். நம்மிடம் தற்புகழ்ச்சி, வீண்பெருமை உள்ளதா என நன்கு உற்றுக் கவனித்துத் திருத்த வேண்டும். ஆடம்பரம், கட்டு ஆகியவற்றில் வீழ்ந்திருக்கிறோம். மற்றவர் முன் உயர்வாய்க் காட்டிக் கொள்ளும்போது நாம் வீழ்ந்து விடுகிறோம். தியான காலத்தில் எப்படியெல்லாம் என்னை நானே உயர்த்திக் காட்டியிருக்கிறேன் என்பதைச் சிந்தித்து உணர்ந்து அவற்றை நீக்கிக் கொள்ள வேண்டும். நம்மைப் பெருமைப்படுத்துவதற்கு எப்படியெல்லாம் நடந்து கொண்டுள் ளோம் என்பதை அறிவது இத்தியானம். ஆன்மீகவாதிகள் கூடத் தாங்கள் ஆன்மீகத்தில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் என்பதைப் பெருமையாகச் சொல்லி மற்றவரைத் தாழ்த்தும்போது அது வீண் பெருமையாகிவிடும்.

நம்மிடமுள்ள செல்வம், அறிவு இவற்றை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாதிருத்தல், உடை, ஆபரணங்கள், சொற்கள் ஆகிய வற்றில் நம்மை உயர்த்திக் காட்டாதிருத்தல் போன்றவை எளிமை என்னும் நற்பண்பின் அடையாளமாகும். தியான நேரத்தில் நாம் எப்படி நடந்து கொள்கிறோம் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்த்து இந்த நற்குணத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். எவ்வளவு தற்பெருமைகள் நாம் கொண்டிருக் கிறோம் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்போம். நம்மிடமுள்ள தீயவைகளை மறைத்து நல்லவற்றை மட்டும் காட்டிக் கொள்வது மனித இயல்பு. தியானத்தில் ஈடுபடுகின்ற நாமோ நல்லவற்றையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் இருப்போம். இப்படிக் காட்டிக் கொள்வதால் மற்றவரின் பொறாமையைத் தூண்டு கிறோம். அவரவர்கள் எங்கு பெருமையுடன் பேசுகிறார்கள், எதைப் பெருமைப்படுத்துகிறார்கள் என்பதைக் கவனித்து நாம் நம்மில் அவற்றை நீக்க வேண்டும்.

எங்கு நாம் பகட்டுடன் செயல்படுகிறோம் என்பதைக் கண்டு பிடியுங்கள். அச்சிந்தனையை மேற்கொள்ளுங்கள். பகட்டு, தாழ்வு மனப்பான்மையால் அல்லது கர்வத்தால் ஏற்படுகிறது. சமுதாயத் தாக்கமும் பகட்டிற்கு ஒரு காரணம். யாரிடத்தில் நம்மை நாம் பெருமைப்படுத்துகிறோம், எதை வைத்துக் கொண்டு நம்மை நாம் பெருமைப் படுத்துகிறோம், எவரிடத்தில் எதன் நிமித்தமாக நம்மை நாம் பெருமைப்படுத்துகிறோம், எவ்விதத்தில்? சொல்லிலா, உடையிலா, வெளியிலா? இவைகளைக் கண்டறிவோம்.

நாம் அடைய வேண்டிய பண்புகளைத் தியானிக்கிறோம். வேதாந்தத்தில் குறிப்பிட்ட பண்புகளைத் தியானித்து வருகிறோம். அடுத்த பண்பு வைராக்கியம் என்பது. சமுதாயத்தில் வைராக்கியம் என்ற சொல் வறட்டுப் பிடிவாதம் என்ற பிழையான விதத்தில் பாவிக்கப்படுகிறது. வைராக்கியம் என்பது உலகம் கொடுக்கின்ற இன்பத்தில் பற்றின்மை, விருப்பமின்மை. இது சில சமயங்களில் மனதில் தோன்றி மறைந்து விடுகிறது. இதற்குக் காரணம் இது அறிவிலிருந்து தோன்ற வேண்டும். விவேகத்திலிருந்து உதிக்கின்ற வைராக்கியம் நிலையானது. விவேகமில்லாத வைராக்கியம் குறுகிய காலத்திற்கே நிற்கும். எந்தெந்த பொருள்களில் அதிக மோகம், போகம் இருக்கின்றன என்பதைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு மனதிற்கு ஒவ்வொரு பொருளின் மீது பற்று அதிகரித்தால் அதற்கு அது அடிமையாக இருக்கும். சில மனிதர்கள்மீது கொண்ட மதிப்பால் மனம் அவர்களுக்கு அடிமையாக இருக்கும்.

சில சமயங்களில் மனதில் வைராக்கியம் தோன்றிப் பிறகு மறைந்துவிடும். எந்தப்போக இச்சை என்னைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறது? உணவு, பொருள், மனிதர் இவற்றில் எது உங்களைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று ஆராய்ந்து பாருங்கள். எப்பொருள், எந்த மனிதர்கள், எதைச் சார்ந்திருக் கிறேன் என்பதை ஆராய வேண்டும். நம்பூத உடலைக் கண்ணாடியில் பார்ப்பதுபோல் மனதைப் பார்க்க வேண்டும். எந்தப் பொருள் என்னை அடிமையாக்குகிறது, எந்த உறவு எனக்குள் வந்து வந்து போகிறது, மனம் எதன்மீது அதிகம் ஆசை கொண்டிருக்கிறது என்றெல்லாம் மனதை உற்று நோக்கி அறிய வேண்டும்.

வைராக்கியம் என்ற பண்பை எடுத்துக் கொண்டுள்ளோம். வைராக்கியம் என்பது உலகம் தரும் போகப் பொருள்களில், போகங்களில் விருப்பமின்மை. உலகத்தில் ஏராளமான போகப் பொருள்கள் இருக்கின்றன. அதில் நம்மை எந்தப் பொருள்கள் ஈர்க்கின்றன என்பதை அறிய வேண்டும். எந்த போகங்களுக்கு அடிமையாக இருக்கிறோம், எந்தப் பழக்கங்களை விடமுடியவில்லை ஆகியவற்றை அமைதியான மனதின் துணைகொண்டு அறிய வேண்டும். தியான நேரத்தில் எதை நோக்கி ஓடுகிறேன், எப்பொருள்களெல்லாம் என்னை இழுக்கின்றன? எதை அதிகமாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன், எவற்றையெல்லாம் விடமுடியவில்லை? இக் கேள்விகளை நம் மனதிற்குள் அடிக்கடி கேட்க வேண்டும். நிம்மதி, நிம்மதி இன்மை இரண்டுமே நம்மால் ஏற்படுத்தப்படுபவைதான். எதையுமே எடுத்து எடுத்து சிந்தித்தால் நிம்மதியில்லை. எல்லாம் அவன் செயல், அனைத்தையும் அவனே பார்க்கட்டும் என்று எதையுமே மனதில் எடுக்காமல் இருந்தால் நிம்மதி. ஆனால் அறிவு நிம்மதியை அடைய விடாது.

நம்முடைய பலவீனங்களை மற்றவர்கள் அறிந்துள்ளார்கள். நாம் அறியவில்லை. நாமே அறிவது ஆன்மீக முன்னேற்றப்படி. அதற்கு நற்பண்புகளைப் பற்றிச் சிந்தித்தல் என்னும் தியானப் பயிற்சி உதவி செய்யும்.

தொடர்ந்து ஆன்மீக உபதேசம் பெறுகின்ற நிலையில் ஆன்மீகப் பயிற்சியில் உங்களது முன்னேற்றம் எந்த அளவிற்கு உயர்ந்திருக்கிறது என்று இப்போது சுய சிந்தனையில் ஈடுபட்டு ஆராய்ந்து பாருங்கள். முன்பு சாதாரண விதத்தில் வாழ்ந்து வந்த உங்களுக்கும் இந்த உபதேசத்தில் நனைந்த உங்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் உங்களுக்குத் தெரிகின்றதா? இதை எவ்வாறு அளப்பது என்றால் உங்களது மன அமைதியை, நிம்மதியை அல்லது உங்களது வேலையில் இப்போது ஏற்பட்டுள்ள ஈடுபாட்டையும் சிறப்பை யும் வைத்துக் கணக்கிடலாம். வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது என்று நீங்கள் உணர்ந்தீர்களா? உங்களோடு உங்களுக்கு உள்ள உறவு, உங்கள் உறவுகளோடு உள்ள உறவு, சமுதாயத்தில் பழகுகின்ற உறவு, உங்கள் பொருள்களோடு உங்களுக்கு உள்ள உறவு போன்றவை எல்லாம் வளர்ச்சிக்கு மாறி விட்டனவா? இன்னமும் உங்களை நீங்கள் குறைசொல்லிக் குற்ற உணர்வுகளோடு பார்க்கின்ற நிலைதான் இருக்கிறதா? முன்பு செய்த பிழைகளை நினைத்து இன்னும் வருந்திக் கொண்டிருக்கிறீர்களா?

சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளும் சுற்றி இருப்பவர்களும் என்னில் ஏற்படுத்துகின்ற தாக்கங்கள் மன பாதிப்புகள் எதுவும் இப்போது என்னிடமில்லை. அதற்கு மாறாக அவை ஏன் வருகின்றன என்கிற காரணத்தை நான் புரிந்து கொள்கிறேன். எனக்கு வருகின்ற பிரச்சனையை நான் தவிர்த்தால் அது கர்மாவாகி மீண்டும் வரும். புரிந்து கொள்வதுதான் நல்லது போன்ற சிந்தனைத் தெளிவுடன் கூடிய ஆன்மீக வளர்ச்சி உங்களுக்கு ஏற்பட்டதென்றால் உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் இதன் விளைவு சென்று சேரும். நீங்கள் நிம்மதி யாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தால் அந்த அமைதி அலை மற்றவரையும் அமைதிப்படுத்த அணுகும்.

இயல்பிலேயே நம்மிடம் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குரிய தன்மைகள் அமைந்திருக்கின்றன. சிறு வயதிலிருந்தே பிறரிடம் அன்பு செலுத்துதல், உதவி செய்தல், பிராணிகளிடம் அன்பு, இரக்கம் போன்ற நல்ல பண்புகள் எல்லோரிலும் இருக்கின்றன. ஆனால் சரியான உண்மைகள் தெரியாததால் அவற்றைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி நம்மிடம் இல்லை. நம்மைப்பற்றி அறிய முற்படுகின்ற தருணத்தில்தான் இவற்றின் உயர்வில் நமது கவனம் சென்றது. இப்போது இந்த ஆன்மீக வளர்ச்சி பற்றிய ஆராய்ச்சி அவசியம். இந்த சுய ஆராய்ச்சிதான் உங்களை உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்டும். இல்லாவிட்டால் உலகத்தோடு உங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்துத் தன்நிலை பற்றிப் புரியாத மனக்குழப்பத்தில் டல்லடிக்கப் பார்க்கும். ‘டல்’ என்பதே ஒருவித வளர்ச்சியின்மைதான். எனவே ஆன்மீக வளர்ச்சி உங்களில் ஏற்பட்டிருக்கிறதா என்பதைப் பற்றி இப்படிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஆன்மீக வளர்ச்சி என்பது பலருக்குப் பலமாதிரி இருக்கும். உனக்கு எதைச் சுட்டி நிற்கிறது? ஆன்மீக வளர்ச்சியில் எது உனக்கு விருப்பமுடையதாக இருக்கிறது?

அறிவு என்பது அடைவதற்காகவே. ஒன்றைப்பற்றி அறிவதால் பயனில்லை. எனக்குத் தெரியும் என்ற கர்வம்தான் அதன் பயன். பெற்ற அறிவு செயல்முறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். மற்றவர் பாராட்டுவதற்காக அல்ல. அவர்களின் பாராட்டு நிலையானதல்ல. நன்மையிருந்தால் பாராட்டுவான். தீமையாகத் தெரிந்தால் குறை சொல்வான். பாராட்டுதலுக்கும் ஏசுதலுக்கும் இடைப்பட்ட உறுதியான மனோநிலை ஒன்றைப்பற்றிய உண்மைகள் முழுமையாகப் புரிந்தால்தான் ஏற்படும். அந்த மனோநிலைதான் வலிமையைத் தந்து ஒருவனை உயர்த்திக் கொண்டு போகும். விவேகம் இருப்பவனுக்குத்தான் உறுதி யான மனோநிலை வைராக்கியமாக மாறும்.

எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது நமக்கு முன்வருகின்ற பிரச்சனைகளின் உண்மைத் தன்மையைப் புரிந்து கொண்டு அவற்றைக் கையாள்வது, குறையிருந்தாலும் அவற்றை நிறைவாக ஏற்றுக் கொள்வது போன்ற எல்லாமே ஆன்மீக வளர்ச்சிதான். நீங்கள் பெறுகின்ற மன அமைதிதான் ஆன்மீகத்தின் வெற்றி.

கர்மாவை அழிக்க இயலாது என்று சொல்கின்றனர். கர்மாவின் பிரதிபலிப்பு மனதில் தீய பண்புகளாக உருவெடுத்து நின்றன. இந்த உபதேசங்களின் வாயிலாக நற்பண்புகளை எடுத்துச் சொல்லிச் சொல்லி அந்தத் தீய உணர்வுகளை உங்கள் மனதிலிருந்து நீக்க முயன்று கொண்டிருக்கிறேன். பொறாமை உங்கள் மனதில் இல்லை என்றால் கர்மா எங்கே? எண்ண ரூபத்தில் பொறாமை உங்கள் மனதில் இருக்கிறது. இந்த உபதேசத்தால் அதை எடுத்து விட்டேன். பொறாமைபற்றிச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டபின் இனி உங்களுக்குள் பொறாமை இருக்குமா? இதுதான் கர்மாவை மனத்திலிருந்து எடுக்கின்ற முயற்சி.

நற்பண்புகளைத் தியானித்து வருகிறோம். சில குணங்களை முயற்சி செய்து அடைய வேண்டும். சிலவற்றை முயற்சி செய்து நீக்க வேண்டும். எவற்றைச் சேர்க்க வேண்டும், எவற்றை நீக்க வேண்டும் என்ற அறிவு போதாது. ஆகவே பண்புகளைத் தியானமாகப் பயின்று வருகிறோம். ஏனெனில் மனதில் இவை ஆழமாகப் பதிய வேண்டும்.

அடுத்து நாம் புரிந்து கொள்ளவேண்டிய நற்பண்பு அமானித் துவம். அமானித்துவம் என்றால் கர்வம் கொள்ளாதிருத்தல் என்று பொருள். கர்வம் கொள்கின்ற கடைசித்தளம் ஆன்மீகம். எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்ற கர்வம் ஆன்மீகவாதிக்கு எழும். தன்னை அறிந்தவன் அடங்கி இருக்க வேண்டும். கர்வம் கூடாது.

பணம், பதவி, அறிவு, வெற்றி, மற்றவர்களைக் காட்டிலும் மேலான பொருட்களை வைத்திருத்தல் இவைகளெல்லாமே நமக்குக் கர்வத்தைக் கொடுக்கலாம். ஆனால் இவைகளைப் பெற்றிருந்தும் அதற்காகக் கர்வப்படாமல் இருத்தலே அமானித்துவம். என்ன இருந்தாலும் கர்வப்படாமல் இருத்தல் அமானித்துவம்.  அதை நாம் தியானத்திற்கு இனி எடுத்துக் கொள்வோம். தியானிக்க வேண்டிய முறை, எந்தெந்த செல்வங்கள் என்னிடத்தில் வந்துள்ளனவோ அவையனைத்தும் அவனுடைய அருளினால் வந்தவை. என்னுடைய முயற்சி சிறிதளவே. ஈஸ்வரன் கருணையினால் இவற்றை நான் அடைந்துள்ளேன். இவ்வாறு நாம் அடைந்துள்ள பிரசாதங்களில் அவனது அருளை எண்ணிப் பார்த்து அனைத்துப் பெருமையும் அவனுடையதே என்று நினைத்து அமானித்துவம் பெறவேண்டும். அவற்றின் நிலையாமையைத் தியானிக்க வேண்டும். இறையருள் என்று தியானிக்க வேண்டும். நாம் பெற்றுள்ள அனைத்துச் செல்வங்களுமே ஈஸ்வரனுடைய பிரசாதம். இறைவனை நினைத்து நினைத்துத்தான் கர்வத்தை நீக்க முடியும். அகங்காரத்தை ஒடுக்க முடியும். நாம் அனுபவி;க்கும் அனைத்திற்கும் அவனே காரணம். அகங்காரத்தை முன்வைத்து அதற்குள் அவன் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான். அனைத்தும் அவனது பெருமையாக இருந்தும் இறைவன் அவற்றைக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

நாம், நமது என நினைப்பது அறியாமை. கர்வமின்மை என்பது நாம் எடுத்துக் கொண்ட பண்பு. வாழ்க்கையில் வெற்றிகளைச் சந்தித்துக் கொண்டே வந்தால் மனமகிழ்ச்சி, உற்சாகம் இவற்றுடன் தவறான விளைவாக வருவது கர்வம். அகங்காரம் வலுவடைகிறது. அதை நீக்குதல் நாம் எடுக்க வேண்டிய முயற்சி. நமது பொருள், செல்வம், அறிவு மற்ற உடமைகள் நம்மைக் கர்வமுடையவனாக மாற்றுகிறது. நாம் அடைகின்ற அனைத்துச் செல்வங்களின் நிலையாமையை நாம் உணர வேண்டும். அனைத்துச் செல்வங்களும். விளையாட்டும் வாழ்வில் ஒருகாலம் வரைதான். இந்த உணர்வைத்தான் பொருட்களை அனுபவிக்கும் போது நாம் புத்தியில் கொள்ள வேண்டும். அனைத்துச் செல்வங்களின் நிலையாமையை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். எந்த ஒன்று கர்வத்தைக் கொடுக்கிறதோ அதைக் கண்முன் நிறுத்தி அதன் காலத்திற்கு உட்பட்ட தன்மையை எண்ணிப்பார்த்து உண்மை நிலையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். எதுவுமே நிலையானதல்ல, எல்லாமே வரும், போகும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டால் நிம்மதி கெடாது; மனம் பக்குவப்படும். கர்வத் துடன் நடந்து கொள்பவர்கள் பிரம்மத்திற்குப் பதில் சொல்லித் தான் ஆக வேண்டும். கீழ்நிலைக்கு இறங்கத்தான் வேண்டும்.

நம் உடல், ஆரோக்கியம், நண்பர்கள், வயது, இளமை, பொருட்கள், உரிமை உள்ளவை, அறிவு, ஞாபகசக்தி போன்ற அனைத்தும் ஒரு காலம்வரைதான். இவை எதுவும் நிரந்தரமான தல்ல. இதன் காரணமாகக் கர்வம் கொள்ளுதல் வேடிக்கைக் குரியது. நம்முடைய மனதில் கர்வம் ஏற்படாமல் இருக்க இரண்டு விதமான சிந்தனைகளை மேற்கொள்ளலாம். ஒன்று நாம் அடைந்தவற்றை நிலையற்றவையாக எண்ணிப் பார்த்தல். பெற்ற அறிவு, செல்வம், புகழ், இளமை எல்லாமே நிலையற்றவை என்பதைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளுதல். இரண்டாவது இவையனைத்தும் ஈஸ்வரனது பெருமையே தவிர எதுவுமே என்னுடையதல்ல. இவையனைத்திற்கும் ஈஸ்வரனே உரிமையாளன். எவை குறித்துக் கர்வப்படுகிறோமோ அவை எனது கர்வத்தைச் சார்ந்ததல்ல. எனவே எது குறித்தும் என்னில் கர்வம் ஏற்படாமலிருக்க அனைத்துமே இறைவனைச் சார்ந்தவை என்ற சிந்தனையில் மூழ்குவோம். இப்படிச் சிந்திக்கப் பழகினால் மனச் சமநிலை கெடாது.

எனது பொருள்கள், ஆயுள், அடைந்த அறிவு அனைத்தும் இறைவனுடைய அருளினால் அடையப் பெற்றவை; எனது அகங்காரத்தினால் அல்ல. இன்று நான் இவ்விதம் இருப்பது இறைவன் எனக்கு இட்ட பிச்சை. ஆகவே கர்வத்திற்கு இடமில்லை. அவனை அடைய நான் முயற்சித்தது, முயற்சித்ததால் அவனைப் பற்றி நான் சிந்தித்தது எனது எதிர்மறைக் குணங்களை நீக்க முயற்சிப்பது இவை எல்லா வற்றையும் நான் அவனை நம்பித்தான் மேற்கொள்கிறேன். அவனை நான் அடைய வேண்டும் என்பதுதான் எனது நோக்கம். ஆகவே எனது முயற்சியில் அவனது பொறுப்புத் தான் அதிகம்.

அளவற்ற ஆற்றலைக் கொண்ட பெரும் சக்தியிடம் உங்களை அறியாமலேயே நீங்கள் உங்களை ஒப்படைத்து விட்டீர்கள். நான் உன்னை என்னில் நிறுத்துவதற்கு உன்னை என்னில் இருந்து வெளிப்படுத்துவதற்கு பல முயற்சிகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். உனது அருளால்தான் இவற்றை மேற் கொள்ள என்னால் முடிகிறது. எனவே எனது முயற்சிகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டியது நீதான். எல்லாவற்றையும் செய்ய வைக்கிற என்னை உன்னில் சேர்க்கவும் வேண்டும். என்னைப் பொருள்களிலிருந்தும் உடலிலிருந்தும் நான் பிரிக்கிறேன். அப்படிப் பிரித்துப் பார்க்கின்றபோது உனது தெய்வீக சக்தி மட்டும்தான் இருக்கிறது. என் வாழ்க்கையை நான் வாழ்கின்ற போது எனக்குத் தேவையானவற்றை நீதான் அருளுகின்றாய். அதேவேளையில் இடையூறுகளைத் தந்து என்னைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்துவதும் நீ தான்! என்று அவனோடு நீங்கள் உரையாடிப் பழகவேண்டும். அவனோடு தொடர்புகொள்ள மானசீக உரையாடல் ஒருவழி.

என்னுடையது என்று ஒன்றும் இல்லை. எல்லாமே அவனுடை யது. எனது இயக்கம் அனைத்துமே அவனதுதான். இதை எப்போதும் நினைப்பதற்கு விழிப்புணர்வு தேவை. அவனுடைய வெளிப்பாடு நான். என்னுடைய உள் தூண்டல் அவன். இதைத்தவிர வேறு ஒன்றுமில்லை. இதை உணரும்போது என்னில் ஒரு திருப்தி, ஒரு நிறைவு ஏற்படும். எனது கர்ம அளவிற்கு ஏற்றபடி எனது வாழ்க்கை அமைந்திருக்கிறது. இதில் அமைதி கெடாமல் வாழ்ந்து முடிப்பதுதான் நாம் செய்ய வேண்டியது. எனது மனம் எப்போதும் அவனில் ஒட்டியிருக்க வேண்டுமே தவிர உலக விவகாரங்களில் சிக்கி அலைபாயக்கூடாது. ஒட்டாத நிலையில் உலகத்தை அனுபவிக்க வேண்டும். உலகத்தை அனுபவிக்கும் போதே அதில் ஈடுபட விடாமல் அது தடுக்கும் என்று வேதம் சொல்கின்றது. தன்னை நோக்கி என்னை இழுப்பதற்காகத் தான் அது வாழ்க்கையில் இப்படிப்பட்ட தடைகளை ஏற்படுத்து கின்றது. ஒவ்வொரு நாளுமே நான் எதை அனுபவிக்க வேண்டும் எதை அனுபவிக்கக் கூடாது என்பதைத் தீர்மானிப்பவன் அவனாகத்தான் இருக்கிறான். நமது வாழ்க்கையில் நடப்பவற்றைக் கூர்ந்து கவனித்திருந்தால் நான் சொல்வது விளங்கும். இவையெல்லாம் உணர்த்துவது என்ன? நம் கையில் ஒன்றுமே இல்லை, நீ தேடவேண்டியது படைப்பையல்ல; படைத்தவனைத்தான். ஆகவே தியானத்தின் மூலம் தீய பண்புகளை நீக்கி நற்பண்புகளை வளர்த்து அவனை அடைவதையே நோக்கமாகக் கொண்டு வாழுங்கள்.

ஆன்மீகப்பயிற்சி என்ற சொல்லிற்கு உங்களை நேர்ப்படுத்துதல் என்று ஒரு பொருள் இருக்கிறது. நாம் இப்போது பார்த்து வருகின்ற பண்புகளைத் தியானம் செய்து அவற்றை எங்களில் பதிக்கின்ற பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். எங்களது கர்மாவால் இந்தப் பண்புகளின் ஆழம் முன்பு எமக்கு விளங்கவில்லை. இவற்றைப்பற்றி அறிந்திருந்தும் கடைப் பிடிப்பதில் எமது கவனம் முன்பு செல்லவில்லை. ஓரிரண்டு பண்புகள் சிலருக்கு இருக்கலாம். ஆனால் எல்லா நற்பண்புகளும் நம்மில் செயல்பட்டன என்று சொல்ல முடியாது. அதற்குக் காரணம் மனோ சக்தி எனது கர்மாவால் திரிந்து செயல்பட்டதுதான். இந்தப் பண்புகளைப் புரிந்து எனதாக்குவதன் மூலம் மன ஆற்றலை நேர்க்கோட்டிற்குக் கொண்டு வரலாம். கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்கின்ற சூட்சும சரீரத்தில்தான் இந்த மன ஆற்றல் இருக்கிறது. இதனை சித்தர்கள் நாடி என்று சொன்னார்கள். இந்த நாடிகள்தான் சக்தியைக் கொண்டுசெல்கின்ற பாதை.

நரம்புகள் ரத்தத்தைக் கொண்டு செல்கின்றன. நாடிகள் சக்தியைக் கொண்டு செல்கின்றன. நாடிகளைக் கண்களால் பார்க்க முடியாது. மூச்சுப் பயிற்சி செய்பவர்கள் நாடி சுத்தி செய்கிறோம் என்று சொல்வார்கள். அதாவது மூச்சுப் பயிற்சி மூலம் நாடிகளைச் சுத்தம் செய்யலாம். எப்படி உயிரும், மனமும், புத்தியும் கண்ணுக்குத் தெரியாதோ அதுபோல நாடியும் கண்ணுக்குத் தெரியாது. இவையெல்லாம் சூட்சுமமாக அமைந்திருப்பவை.

விபத்தில் அகப்பட்டுத் தன் வலது காலை இழந்த ஒருவன் தனக்குக் கால் இல்லை என்பதை மறந்து பாதத்தில் மிகவும் வலிக்கிறது என்று வலியை உணர்ந்து சொல்லியிருக்கிறான். ஏனெனில் அங்கு நரம்பில்லை ஆனால் நாடி நிற்கிறது. தனக்குக் கால் இல்லை என்பதை அவன் நன்றாக உணரும்வரை கால் இருப்பது போன்ற உணர்வு அவனுக்கு இருக்கும். நாடியை மருத்துவர்கள் இன்னும் ஒத்துக் கொள்ள வில்லை.

ஒருவனது மனம் எப்படி இருக்கிறதோ அப்படித்தான் அவனது நாடி இருக்கும். அழுக்கு இல்லாத மனத்தை உடையவனது நாடி பிரகாசமாக இருக்கும். அதனால் அவனது முகம் பிரகாசமாக இருக்கும். அதைத்தான் தேஜஸ் என்று சொல்கிறார்கள். குண்டலினி சக்தி என்னும் ஆதாரசக்தி ஒவ்வொரு சக்கரமாகத் தொடுவதற்கு இந்த நாடிதான் உதவுகிறது. இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை என்றெல்லாம் கேள்விப் பட்டிருப்பீர்கள். அவை நமது சூட்சும சரீரத்தில் அமைந்துள்ள சில நாடிகளின் பெயர்களே. நான் இப்போது விளக்கிக் கொண்டிருக்கின்ற நற்பண்புகள் நம்மிடம் இல்லாவிட்டால் இந்த நாடி ஓட்டம் ஆறு சக்கரங்களையும் தொடாது. அதாவது நாளமில்லாச் சுரப்பிகளை இணைக்காது. மனம் கோணினால் சக்கரங்களின் தொடர்பும் கோணும். சுரப்பிகள் தாங்கள் சுரப்பதை நிறுத்திவிடும்.

அதிக அளவில் ஒருவர் கவலைப்பட்டால் அவரது கணையம் பாதிக்கும். என்ன மனநிலை இருக்கிறதோ அந்த அளவிற்கு உடல் பாதிப்பு அடையும். மனம் மிருதுவாகவும் எந்தவித வில்லங்கங்களுக்கும் உட்படாமலும் இருக்க வேண்டும். ஒரு தொலைக்காட்சி போட்டி நிகழ்ச்சியில் ஒரு பாடகி ‘மார்கழித் திங்களல்லவா’ என்ற பாடலைப் பாடினாள். இந்தப் பாடலை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள் என்று நடுவர் கேட்டதற்கு அவள், ஒரு பக்கம் பக்கவாதத்தால் கையும் காலும் பாதிக்கப் பட்டிருந்தேன். அச்சமயத்தில் இந்தப் பாடலை எப்போதும் தொடர்ந்து பாடிக் கொணடே இருந்தேன். கர்நாடக ராகத்தில் அமைந்த அந்தப் பாடலின் சக்தியால் எனது பக்கவாதம் சிறிது சிறிதாகக் குணமடைந்து விட்டது. இன்று இங்கு வந்து பாடும் சக்தியை எனக்குத் தந்தது. இந்த உண்மையை மக்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துப் பாடினேன் என்றாள். மருந்துகளால் தீர்க்க முடியாத நோய்களை இசையின் அங்கங்களான பலவித ராகங்கள் தீர்த்து வைக்கின்றன. அந்தப் பெண் பாடலால் மனதை ஒன்றுபடுத்தினாள். நாடிகளை ஒழுங்குபடுத்தினாள். அவை சுத்தமாகி நோய் தீர்ந்தது.

நாம் முன்பு பொறாமை என்ற தீயகுணத்தால் ஏற்படும் விளைவுகளைப் பார்த்தோம். பொறாமைப் படுவதால் சுரப்பிகள் ஒழுங்காகச் சுரக்காது. நோய்கள் ஏற்பட இவை அடிப்படைக் காரணம். நாடியைச் சுத்தம் செய்து நேராக்குவதற்கு நற்பண்புகளை வளர்த்தலும் தியானித்தலும் முக்கியத் தேவைகள் என்று வேதம் சொல்கிறது. தொடர்ந்து கோபப் பட்டால் ரத்தத்தில் கட்டிகள் வந்துவிடும். கோபப்படுவது இறுதியில் மாரடைப்பில் சென்று முடியும். பொறாமை என்பதும் அவ்வளவு கொடுமையானதுதான். திறமைக்கும் திறமையின்மைக்கும் இடையில் தாழ்வு மனப்பான்மைக்கும் கர்வத்திற்குமிடையில் பொறாமை நிச்சயம் இருக்கும். தொடர்ந்து தியானப் பயிற்சியை மேற்கொண்டால் நாடிகளில் ஓடுகின்ற உயிர்ச்சக்தி நேர்ப்படுகிறது. நாடிகளில் இடகலை என்பது இடப்பக்கமாகவும் பிங்கலை என்ற நாடி வலப்பக்க மாகவும் இயங்குபவை. நாடிகளைச் சுத்தப்படுத்தி ஒழுங்கு படுத்தி அடி ஆதாரத்தில் இருக்கின்ற மின்னல் கொடிபோன்ற குண்டலினி சக்தியை மேலெழுப்பி மூளையோடு இணைப்பது தான் தியானம் எனப்படுகிறது. அப்பொழுது எல்லா இடங்களும் ஒளியாகத் தெரியும். இதுதான் தியானப் பயிற்சி.

கர்மப் பதிவுகள் தான் நாடிகளின் வழியாகச் செயல் படுகின்றன. இதே நாடிகள்தான் கர்மாவிற்கு ஏற்றபடி நரம்புகளை இயங்கச் செய்கின்றன. சிந்தனை செய்கின்ற ஆற்றல் உடம்பின் எந்தப் பகுதியில் இருக்கிறது என்பது இதுவரை முடிவாகத் தெரியவில்லை. மூளையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து சிந்தனை செயல்படுகிறது என்று அறிவுலகம் நம்பி ஏற்றுவருகிறது. இப்படி மூளையிலிருந்து உற்பத்தியா கின்ற எண்ணங்களை உடல் முழுவதும் எடுத்துச் செல்லும் பொறுப்பு நாடிகளுக்கு இருக்கிறது. இந்த நாடிகள் மூலமாகவே குண்டலினி சக்தி கீழேயிருந்து மேலே ஏறிச் செல்கிறது.

நாடிகள் மிக நுட்பமானவை. இவை சாதாரண கண்களுக்குத் தட்டுப்படாது. மனித எலும்புகளை நரம்புகளைப் பார்க்கலாம். நாடிகளைப் பார்க்க முடியாது. நவீன உருப்பெருக்கிகள் மூலம் கூடக் காண முடியாது. இந்த நாடிகள்தான் மனித உடலை ஆட்சி செய்கின்றன. உயிர் உடலில் தங்குவதற்கு நாடிகளே ஆதாரமாய் இருக்கின்றன என்பதை முதலில் உலகிற்கு உணர்த்தியவர்கள் நமது சித்தர்களே ஆவார்கள். பூதசுத்தி ஸம்ஹிதை என்ற வைத்தியநூல் நம் உடலில் 72,000 நாடிகள் இருக்கின்றன என்று கூறுகிறது. பிரபஞ்ச சாரம் என்ற நூல் 3 லட்சம் நாடிகள் இருப்பதாகச் சொல்கிறது. சிவஸம்ஹிதை என்ற நூல் மூன்றரை லட்சம் என்று குறிப்பிடுகிறது. இந்தக் கணக்கு எப்படி இருந்தாலும் இடைகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை, சரஸ்வதி, லட்சுமி, மேதா, காந்தாரி, அலங்குடை, சுக்குணி, குரு ஆகிய பத்து நாடிகளே முக்கியம் என சித்தர்கள் கூறுகின்றார்கள்.

இவை மூலாதாரத்திலிருந்து சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம், அநாகதம், விசுப்தி, ஆக்ஞை ஆகிய ஐந்து ஆதாரங்களைத் தொடர்பு கொண்டு மேலெழும்பும்போது ஒன்றையொன்று நேருக்குநேர் சந்தித்துக் கொள்கின்றன. கத்தரிக்கோல் போன்று மேலே வருகின்ற இரு நாடிகளும் புருவ மத்தியில் வந்து விரிந்து இடகலை நாடி என்று இடது மூக்கையும் பிங்கலை நாடி என்று வலது மூக்கையும் ஆதாரமாகக் கொண்டு நிற்கின்றன. இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை ஆகிய நாடிகளுக்குள் இடகலையிலிருந்து இரண்டு நாடிகளும் பிங்கலையிலிருந்து இரண்டு நாடிகளும் உருவாகி வலமாகவும் இடமாகவும் இரண்டு கண்களையும் இரண்டு காதுகளையும் செயல்படச் செய்கின்றன. சுழுமுனையிலிருந்து தோன்றும் ஒரு நாடி, நாவின் அடிப்பகுதியில் நிற்கிறது. இந்த நாடியை சிகுவை அல்லது சிங்குவை என்று சித்தர்கள் குறிப்பிடு கின்றார்கள். சுவாதிஷ்டானத்திலிருந்து இரண்டு நாடிகள் புறப்படுகின்றன. இவை கீழ் நோக்கிச் சென்று ஆண்குறி, பெண்குறிகளைத் தொடுகின்றன. இதற்குச் சங்கி என்று பெயர். எரு வாயைத் தொடுகின்ற இன்னொரு நாடிக்குக் குரு என்று பெயர்.

இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை நாடிகள் கடவுளோடு மனிதனை இணைக்கும் நாடிகள் என்றால் சரஸ்வதி, லட்சுமி, மேதா என்ற நாடிகள் இந்த உலகியல் வாழ்க்கையைச் செம்மையாக்கித் தருகின்றன. இந்த அமைப்பினால்தான் சிலர் கல்வி, கலைகளில் ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும் சிலர் செல்வச் செழிப்பு மிக்கவர்களாகவும் சிலர் மேதைகளாகவும் திகழ்கின்றார்கள். இடகலை நாடிக்கும் சரஸ்வதி நாடிக்கும் உறவு உண்டு. அதுபோல சுழுமுனை நாடிக்கும் மேதா நாடிக்கும் நெருக்கம் உண்டு. சரஸ்வதி நாடி மூளையோடு தொடர்பு கொண்டது. மனிதனின் சிந்தனை ஆற்றல் சரஸ்வதி நாடியாலேயே செயல்படுகிறது. இதனால்தான் சரஸ்வதியைக் கல்வி மற்றும் கலைகளின் கடவுளாக ஞானிகளும் முனிவர்களும் கண்டார்கள்.

லட்சுமி, சரஸ்வதி, சுழுமுனை, மேதா நாடிகள் எல்லா மனிதர்களுக்கும் சமமாக, ஒரே மாதிரியாகச் செயல்படுவது கிடையாது. தனிமனிதனின் தன்மைகளுக்கேற்பக் கூட்டியோ குறைத்தோ செயல்படுகின்றன. இதன் செயற்பாட்டிற்கு வம்சாவளி, பரம்பரை, சுற்றுப்புறச் சூழல், சுய சிந்தனை போன்றவை வெகுவான காரணங்களாக இருக்கின்றன. மனிதன் திறமையானவனாகவும் திறமையற்றிருப்பதற்கும் இந்த நாடிகளே ஆதாரங்கள். கடவுளிடம் மனிதனை அழைத்துச் செல்லும் நாடிகளாக இடகலை, பிங்கலை நாடிகள் இருப்பதனால் அவை பேதமில்லாமல் அனைவருக் கும் செயல்படுவதாக இருக்கிறது. பிராண சக்தியை உடம்பில் கட்டுப்படுத்தி உடல் இயக்கத்திற்கு எந்த நேரத்தில் எது தேவை என்பதைக் கண்டறிந்து இந்த நாடிகள் செயல்படுகின்றன. அதனால் இவற்றைச் சூரியகலை, சந்திரகலை என்று சித்தர்கள் அழைக்கின்றார்கள். சந்திரகலை என்ற இடகலை நாடி செயல்படும்போது இடது மூக்கு வழியாக சுவாசம் நடக்கிறது. சூரியகலை என்ற பிங்கலை நாடி செயல்படும்போது வலது மூக்கு வழியாக சுவாசம் நடக்கிறது. சூரியகலை இயங்கும்போது சந்திரகலை அசையாது. சந்திரகலை செயல்பட்டால் சூரியகலை நின்றுவிடும். சந்திரகலை சுவாசம் குளிர்ச்சியையும் சூரிய கலை சுவாசம் வெப்பத்தையும் உடம்பிற்குத் தருகின்றன. இந்தத் தட்ப வெப்ப நிலையைப் பயன்படுத்தியே குண்டலினி சக்தி மனித உடலின் வெப்பத்தை சீராக வைக்கிறது.

சுவாசம் என்பது மனித உடலில் பல இந்திர கலைகளை நடத்துகின்றது. உடம்பு உயிரோடு இருப்பதற்குப் பிராண வாயுவை உள் வாங்கி வெளியே விடுவதோடு மட்டும் சுவாசத்தின் பணிகள் முடிவதில்லை. அருள்நிலை என்ற ஆன்மீகப் பாதைக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்வதற்கும் சுவாசம் பயன்படுகிறது. சுவாசத்தை ஒழுங்குபடுத்தினால் மனம் ஒழுங்குபடும். சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்தினால் மனம் அடங்கும். மனம் ஞானத்தாலும் தொடர்ந்த தியானப் பயிற்சியாலும் அமைதியடைந்தால் சுவாசம் சீராக இருக்கும். பொருள்கள் நிறைந்த இவ்வுலக வாழ்க்கைக்குத் தேவை யானவற்றைப் பெற்றுக் கொள்வதற்கும் சுவாசம் பயன்படு கிறது. சுவாச ஓட்டத்தில் நமது ஆயுளின் அளவு அடங்கி இருக்கிறது என்று வாசியோகம் குறிப்பிடுகிறது. ஒரு நிமிடத்திற்குப் 10, 12 என்று சுவாசம் இருந்தால் சரி. அதுவே 19, 20 என்று அதிகரித்தால் விரைவில் போய் விடுவார். 4, 5 என்று குறைந்தால் அவர் பெரிய யோகி. கெட்ட பழக்கங்கள் என்று சமூகத்தால் அடையாளம் காணப்பட்டவை எல்லாம் சுவாசத்தை ஒரு நிமிடத்திற்கு 20, 25 ஆக அதிகரிக்கச் செய்யும். நம்மை அமைதிப்படுத்தினால் சுவாசம் அமைதிப்படும். சுவாசத்தைக் குறைவாக விடுகின்ற நாகம், ஆமை போன்றவை எல்லாம் 100, 125 வருடங்கள் உயிர் வாழும். எனவே இனி எதற்கும் பதட்டப்படாமல் அமைதியான சூழ்நிலையில் இருக்கப் பழகுங்கள்.

சுவாசத்தை மாற்றியமைத்தால் நமது விருப்பப்படி விரும்பிய வற்றை அடையலாம் என்று ஹடயோகம் கூறுகிறது. நமது ஊரில் உள்ள சிலபழக்க வழக்கங்களைக் கவனித்திருந்தால் இது உண்மை என்பது விளங்கும். பெரிய பண்ணையார்களிடம் பணிபுரிகின்ற வேலையாட்கள் தங்களுக்கு எஜமானிடம் இருந்து ஏதாவது கேட்டுப் பெறவேண்டுமென்றால் தமது மேல்துண்டை எடுத்து இடது கை இடுக்கில் வைத்துக் கொண்டு கேட்பார்கள். அப்படிச் செய்யும்போது வலது மூச்சு ஓடும். அப்படி வலது பக்க சுவாசம் ஓடும்போது அவர்கள் சொல்வதை எதிரில் உள்ளவர் கேட்பார். தரகர்கள் குடையை இடது பக்கம் வைத்துப் பேசுவதும் ஒரு வீட்டிற்குள் வலது காலை எடுத்து வைத்து உள்ளே நுழையச் செய்வதும் இந்தக் காரணத்திற்காகத்தான். வலது பக்க சுவாசம் ஓடிற்றென்றால் கோபம் போன்ற எதிர்க் குணங்கள் ஏற்படாது. இடது பக்கமாக அழுத்திக் கொண்டு அமர்ந்தால் வலது பக்கம் சுவாசம் ஓடும்.

சூரிய கலையை வலது நாசிவழியாக சுவாசத்தை நடத்து வதற்குக் கற்றுக் கொண்டால் படித்தது அனைத்தும் மனதில் ஒட்டிக் கொள்ளும். சுவாசத்தால் எத்தனையோ சாதனைகளைச் செய்யலாம். சித்தர்களின் தலைவரான திருமூலர் சுவாசத்தை மாற்றித் தாம்பத்தியத்தில் ஈடுபட்டால் விரும்பின குழந்தை பிறக்கும் என்று கூறுகின்றார். இப்படி சுவாசத்தின் பயன்கள் விரிந்து கொண்டே செல்கின்றன. நீங்கள் தியானம் செய்வது இந்த நாடிக்கு உள்ளாகத்தான் மனதைச் சென்று அடைகின்றது. இந்த உடம்பைச்சுற்றி நாடி ஒளியாக ஒளி அலையாக உணர்வாகக் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்கிறது. அதைத்தான் ஒளி உடம்பு என நான் சொல்லிக் கொண்டு வந்தேன்.

அமெரிக்காவில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு கருத்துக் கணிப்பில் 1960ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு மக்கள் பூமியை நேசிக்கத் துவங்கி விட்டனர். சுற்றுச் சூழலில் மாசு படுவதைத் தவிர்க்க விரும்புகின்றனர். சிறுசிறு குழுக்களாகத் தங்களுக்குள் சண்டையிடுவதை விரும்புவதில்லை. நட்புணர்வு வளர்ந்திருக் கிறது. பிறரது திறமைகளை வளர்ப்பதில் உதவி செய்ய முன்வருகின்ற மனப்போக்குடன் சுய முன்னேற்றத்தையும் பெண்களுக்கு சம உரிமை தருவதையும் வரவேற்கின்றனர். புதிய வழியில் சிந்தனை வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது. இந்தப் பூமியை இது எங்களது பூமி என்று நேசிக்கவும் பாதுகாக்கவும் துவங்கி விட்டனர் என்று தெரிய வந்திருக்கிறது. இப்படி ஆன்மீகத்தை நோக்கிய ஒரு முன்னேற்றம் ஏற்படத்துவங்கி இருக்கிறது. இப்போது மக்களின் கவனம் கோவில்களில் இருந்து விடுபட்டு ஆன்மீகத்தை நோக்கி நிம்மதியைத் தேடுகின்ற முயற்சியாகத் திரும்பியிருக்கிறது.பூமியே மனிதர் களை ஆன்மீகத்தை நோக்கித் தள்ளிச் செல்கின்ற நிலை தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது. மனிதத்தன்மை வெளிப்பட்டு உயர்கின்றது.

எனவே நம்மிடமுள்ள தீய குணங்களின் குறைபாடுகளையும் அவற்றால் ஏற்படுகின்ற பாதிப்புக்களையும் நன்றாகச் சிந்தித்து அவற்றை நம்மிடமிருந்து இல்லாமற் செய்கின்ற முயற்சியில்  தொடர்ந்து ஈடுபட்டால் நாடிகள் சுத்தமடையும். நாடிகள் சுத்தப்பட்டால் மனம் தூய்மையடைந்து வாழ்வு சிறக்கும். மனம் கெட்டவனுக்குத்தான் சுரப்பிகள் இயங்காது. மனதைத் திருத்தினால் சுரப்பிகள் சிறப்பாகச் செயல்படும்.

மிக நேர்மையாக எந்தவிதத் தில்லுமுல்லுகளும் இல்லாமல் மனதை ஒழுங்குபடுத்தி வைத்திருப்பவர்களுக்கு ஆரோக்கியம் கெடுவதில்லை. ஆனால் அப்படிப்பட்டவர்களுக்கும் பூர்வ கர்மா இருந்து அவற்றை அனுபவிக்க வேண்டிய நேரம் வரும்போது வருவதை ஏற்று மனதில் படாமல் அனுபவித்துத் தீர்க்கத்தான் வேண்டும். எத்தனையோ மகான்கள் கருணை யினால் பிறரது கர்மாக்களைத் தாங்கள் ஏற்றுத் துன்பப் பட்டிருக்கிறார்கள். ஞானம் மனதைச் சமநிலையில் வைத்திருக்க உதவும். நான், எனது பிரச்சனைகள், எனது நிலை எல்லாவற்றிற்கும் அவன் காரணம். ஆகவே எல்லாவற்றையும் அவனிடமே விட்டாயிற்று என்று மனம் பக்குவப்பட்டு இயங்கினால் நிம்மதி கெடாது. எல்லா ஆசைகளையும் ஒருவனால் நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாது. எனவே இவற்றை எப்போதும் சிந்தித்து வாழ்க்கையை உயர்த்திக் கொள்ளுங்கள்.

வேதாந்தப் பாடங்களைப் படிக்க முனைந்ததால் பிரம்மத்தைப் பற்றி அறிய முடிந்தது. என்னையும் பிரபஞ்சத்தையும் நான் ஆராய்ச்சி செய்து அறிய முயன்றபோது அது பிரம்மம் என்று தெரியவந்தது. எல்லாவற்றிற்குள்ளேயும் எல்லாமாய் நிறைந்து இருப்பது பிரம்மமே என்று நான் நம்புகிறேன். இது உண்மையை அறிந்ததால் ஏற்பட்ட அறிவுத் தெளிவு. என்னைப்பற்றிய, இந்த வாழ்க்கையைப்பற்றிய, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய, நான் இங்கு வந்ததன் காரணத்திற் குரிய தெளிவு இது. நான் என்பது பிரம்மத்தின் ஒரு துளி, ஒளியாய் இருப்பது. எனது கட்டமைப்பு பஞ்சபூதங்களின் சேர்க்கையால் கர்மாவினால் வடிவமைக்கப்பட்டது. ஆசைகளின் அடிப்படையில் எழுந்த எண்ணங்கள் தேவைகளாக மாறி அந்தத் தேவைகளைத் தேடித் திரிந்து நிறைவேற்றுவதே வாழ்க்கை என்று ஆயிற்று. தேவைகளில் தெளிவு ஏற்பட்ட பின் மனம் நிறைவைத் தேடியது. நிறைவு பெறுதலே விடுதலை அல்லது முக்தி என்பது புரிந்தது.

ஆழமான பிரார்த்தனை மூலம் எனது மனதை அந்த எல்லையில்லாத சக்தியான பிரம்மத்துடன் தொடர்பு படுத்தியவுடன் அந்த சக்தி எனக்குள் வந்து உதவுகின்றது. அந்த சக்தியை இழுக்கின்ற அளவிற்கு மனம் விரிகின்றது. எந்த அளவிற்குப் பிரம்மம் விரிந்திருக்கிறதோ அதை அணுகுகின்ற சக்தி மனதிற்கு இருக்கிறது. இவ்வளவு ஆற்றல் மிகுந்த மனதை நான் சின்னச் சின்னத் தேவைகளுக்காகச் செலவழித்து வீணாக்குகின்றேன். மாறாக பேராற்றல் இந்த மனதைச் சுருட்டி தியானத்தில் ஆழ்த்தி வைத்திருந்தால் எனது சக்தி பெருகுமல்லவா? இப்போதைய மனதைத் திறந்து அதன் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று பார்த்தால் ஒரு சின்னவீடு, வங்கியில் சேமிப்பு, ஒரு கார் என்று ஒருசில அற்ப ஆசைகள்தான் அதில் நிரம்பியிருக்கும்.

அளப்பரிய ஆற்றலை நாம் ஒவ்வொருவரும் பெற்றிருக்கிறோம். அதை எப்படிப் பயன்படுத்துவது? வாழ்க்கைக்கு உரிய அனைத்துத் தேவைகளுக்கும் முயற்சி என்ற பெயரில் எனக்குள் இருக்கின்ற ஆற்றலைத் தான் பயன்படுத்துகிறோம். எவ்வளவு கடினமான முயற்சி என்றாலும் அதை அந்த சக்தியை இழுத்துப் பயன்படுத்துகின்றபோது அது அந்த அளவிற்கு உதவுகிறது.

உங்களுடைய உள்ளத்தில் நிரப்பி வைத்திருப்பதோ உங்களுடைய கர்மா. இந்தக் கர்மாவை வைத்துக்கொண்டு அந்தப் பேராற்றலை நீங்கள் அடைய முடியுமா? கர்மா என்பது அழுக்கு. தீய உணர்வுகளால் நிரம்பிய அழுக்கு. இந்த நீக்க முடியாத அழுக்கைத் தியானத்தாலும் பக்தியாலும்தான் கழுவிக் களைய முடியும். அதற்கு மிகப்பெரிய முயற்சி தேவை. அவன் அருள் தேவை.

இப்போது நாம் பழகி வருகின்ற நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்வதன் மூலம் மனமுடிச்சுகளை அவிழ்க்க முடியும். இன்று நாம் ஆராய்ச்சி செய்ய இருப்பது நம்மிடம் இருக்கக் கூடாத தீய குணமான பொறாமைபற்றி. பொறாமைக்கு அடிப்படைத் தூண்டல் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது. பொறாமை உள்ளத்தில் இருந்து கொண்டு மனச் சமநிலையைக் குறைக்கும். ஒப்பிட்டுப் பார்த்து மனச்சஞ்சலத்தை இடை விடாமல் இருக்கச் செய்யும். பொறாமை என்பது தன்னிடம் இல்லாத எது என்றாலும் நமக்கு வேண்டியவரிடமிருந்தால் அவரிடம் உள்ள அந்த உயர்வைப் பார்த்துப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் வயிறெரிவது. அந்த உணர்வை வெளிக்காட்ட முடியாமல் உள்ளுக்குள்ளே குமைவது.

உள்ளத்தில் பொறாமை இருந்தால் முகத்தில் முழுவிரிவு அல்லது மலர்ச்சி ஏற்படாது. முகத்தில் முழு விரிவு ஏற்படுவதற்கு இதயம் மலர வேண்டும். இதயம் என்பது கருணைமயமான உணர்வு. படைப்பால் பெண்கள் கருணை மிக்கவர்கள். ஆனால் தாய்க்குலத்திற்குத்தான் பொறாமையும் அதிகம் இருக்கும். பொறாமை உணர்வு கல்லீரலையும் இருதயத்தையும் அடிவயிற்றையும் பாதிக்கும். பொறாமை இருந்தால் தியானம் செய்ய இயலாது. பொறாமை என்ற தீயகுணம் இல்லாமல் இருந்தால் உடல்நலம் சிறக்கும். முக்கிய உறுப்புக்கள் பாதிப்படையாது. பிறருடைய உயர்வை, முன்னேற்றத்தைப் பார்த்து உள்ளுக்குள் பொருமுவதால், தொடர்ந்து பொறாமைப்பட்டால் ரத்தம் கொதிப் படையும். பிறரைப் பாராட்டுவதன் மூலமும் பொறாமை வெளிப்படும். தன்னிடமில்லையே என்ற ஏக்கத்தை மறைத்துக் கொண்டு அவர்களைப் பாராட்டுவதைப்போல் பொறாமை ஏற்படும் விதம் இது.

பொறாமை போன்ற தீய குணங்களை முழுமையாக மனதில் இருந்து அகற்றினால்தான் மனம் தூய்மை பெறும். முக்தி அடைய முயற்சிக்க முடியும்; நிறைவடையும். சமுதாயப் போக்கால் பொறாமை பிறந்ததிலிருந்தே ஏற்றப்படுகிறது. வீட்டில்தான் இது துவக்கப்படுகிறது. ஒப்பிட்டுப் பேசுகின்ற போது மனதில் தனது குறை அடுத்தவர்மீது பொறாமையாக உருவெடுக்கிறது. நாளாக நாளாக அது பல விதத்தாலும் விரிவடைகின்றது. உங்களை நீங்களே ஆழமாக ஆராய்ந்தால் உங்களுக்குள்ளும் அது ஒளிந்திருப்பது தெரிய வரும். பொறாமை என்ற இந்த உணர்வுதான் என் மனதைப் பழுதாக்கி உடலையும் தாக்கும். என்னுடைய நோக்கம் தடைப்படுகிறது. நிம்மதியும் நித்திரையும் இல்லாமற் போகும். அதனுடைய வெளிப்பாடு அகங்காரத்தை வளர்க்கும். நம்மை அறியாமல் நமது நிலை பிறரது பொறாமையைத் தூண்டும்.

எல்லோரும் எல்லாமும் பெறவேண்டுமென்றுதான் இயற்கை எல்லா வளங்களையும் கொட்டி வைத்திருக்கிறது. ஆனால் அவற்றைப் பெறுவதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் மனிதனுடைய சுயநலம் குறுக்கிட்டு பாகுபாட்டையும் ஏற்றத் தாழ்வையும் ஏற்படுத்தி விட்டது.

நாம் செய்துவரும் தியானத்தில் நற்பண்புகளை நம் வசமாக்கும் பயிற்சி செய்கிறோம். சில பண்புகளை நாம் அடைய வேண்டியுள்ளது. சில பண்புகள் நம்மை அறியாமலேயே நம்மிடம் பொதிந்துள்ளன. அடைய வேண்டிய வற்றை அடையவும் நீக்க வேண்டியவற்றை நீக்கவும் நாம் முயற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும். நம்மிடமிருந்து நீக்க வேண்டிய முக்கிய குணம் பொறாமை. அசூயை என்றால் பொறாமை. அநசூயா என்றால் பொறாமையற்றவள் என்று பொருள். மற்றவர்களின் உயர்வைப் பார்த்துப் பொறுத்துக் கொள்ளாமல் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து தாழ்வு மனப்போக்கு ஏற்பட்டு அது பொறாமையாகிறது. பிறர் முன்னேற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் பொறாமைப்படுவது மனிதரது இயல்பாகி விடுகிறது.

கெட்டவை நம்மிடமிருந்தால் அவை வெளிப்பட்டு அவற்றைக் காட்டிக் கொடுக்கும். கோபம் காட்டிக் கொடுக்கும். ஆனால் பொறாமை காட்டிக் கொடுக்காமல் இருக்கும். கான்சர் கிருமிகள் போல் உள்ளேயே மறைந்திருக்கும். அனைத்து ஐஸ்வர்யங்கள் இருந்தாலும் பொறாமை இருந்தால் நிம்மதி இல்லை. இதற்கு மகாபாரதத்தில் துரியோதனனே சரியான சான்று. நாம் நீக்க வேண்டிய எவ்வளவோ குறைகளில் முதலாவது பொறாமை. பொறாமையை முதலில் ஏற்றுக் கொள்வோம். எனக்கு இல்லையென்று ஏமாற்ற வேண்டாம். அது இருப்பதைக் காட்டாமலே நம்மை அழிக்கின்றது. இந்த உணர்விலிருந்து விடுதலை அடைய வேண்டும் என்ற சங்கற்பத்தை முதலில் ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். மற்றவர்கள் பொறாமைப்படுகிறார்கள் என்பதை நாமறிவோம். நாம் பொறாமைப்படுவதை மற்றவர்கள் அறிவார்கள். நாம் பொறாமைப்படுவதை நாம் அறிந்தால் அது வளர்ச்சியின் முதல்படி.

சில குணங்களை நாம் முயற்சி செய்து அடையவேண்டும். சில உணர்வுகள் நம் முயற்சியின்றி நம்மிடம் இருக்கும். அவற்றைக் களைதல் ஆன்மீகம். பொறாமை நம்மை அறியாமல் நம்மிடம் உள்ள ஒரு தீயகுணம். பொறாமை நாம் முயற்சி செய்து அடைந்ததல்ல. நிறைவின்மை பொறாமையாக வளர்ந்து விடுகிறது. அது இப்போது நம்மால் நீக்கப்படவேண்டிய ஒன்று. நம் எல்லோரிடமும் இது மறைந்து இருக்கிறது. எனக்குள் பொறாமை இருக்கிறது என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் இதனை நீக்க முதற்படி. விழிப்புணர்வுடன் இருந்தால்தான் அது எனக்குள் எழுவதைக் கண்டு பிடிக்க முடியும். பல சமயங்களில் பொறாமையால் தூண்டப்பட்டு சில காரணங்களைக் கூறுவோம். அவற்றை ஆராய்ந்து பார்த்தால் அது பொறாமையின் வெளிப்பாடு என்பது விளங்கும்.

மற்றவர் நம்மீது பொறாமைப்படுவதைப்போல் நானும் சில சமயங்களில் பொறாமையால் தூண்டப்படுகி;றேன். இதைக் கண்டுகொள்ள வேண்டும். பொறாமைக் கிருமிகள் நமக்குள் இருப்பதைக் கண்டுகொள்ளுதல் முக்கியம். பொறாமையால் பீடிக்கப்பட்டு உள்ளேன் என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால் உணர்தல் என்பது முதற்படி. பொறாமைப் பழக்கத்திலிருந்து நான் என்னை மாற்ற விரும்புகிறேன் என்ற சங்கற்பத்தை மேற்கொள்ளுதல் இரண்டாவது படி. பொறாமையில் இருந்து விடுபடுவேன் என்ற சங்கல்பத்தைச் சில காலங்கள் தியானத்தில் கொள்ள வேண்டும். நான் பொறாமைப்பட மாட்டேன் என்ற உறுதியை நாம் தொடர்ந்து தியானிக்க வேண்டும். ஏனெனில் பொறாமைப்படுவதால் நம் உடலிலுள்ள ஏழு சக்கரங்களும் (நாளமில்லாச் சுரப்பிகள்) சிறிது சிறிதாகப் பழுதாகி சுரக்க வேண்டியவை சுரக்காமல் வற்றிவிடும். பிறகு சரியாகச் செயல்படாது. மூலாதாரச் சக்கரத்திலிருந்துதான் இது ஆரம்பிக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நோய்கள் வளர்ந்து அதிகரிக்கும். தியானம் செய்யச் செய்ய மனம் தூய்மை அடைந்து நோய்கள் குறையும்.

நம்முடைய வாழ்வில் எவ்வளவோ பொருள்களை, இன்பங் களை, உறவுகளை, சுகங்களை அடைகிறோம். நம்மைப் பாதுகாக்கும் இன்பத்தைக் கொடுக்கும் பொருள்கள், உறவுகள், மனிதர்கள் எமது தேவைக்கு அதிகமாக இருக்கின்றன. உண்ண, உறங்க, உடுக்கத் தேவைக்கு மேல் கிடைக்கின்றன. இவ்வளவு பெற்றும் இன்னும் ஏன் பொறாமை? இருப்பினும் மனம் இன்னும் அவற்றில் குறைவைப் பார்க்கின்றன. இவையெல்லாம் தேவைக்குமேல் கிடைத்தும் நாம் நிறைவடையாததற்குக் காரணம் மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தல்தான். எல்லோருக்கும் கிடைத்தது தேவைக்கு மேல்தான். ஒப்பிட்டுப் பார்த்து நிறைவடையாமல் செய்வது பொறாமை. நம்மிடம் இருக்கின்ற பொருட்களை இல்லாததாக அது ஆக்குகின்றது. நிறைவின்மையைப் பொறாமை காட்டுகின்றது. இந்த நிறைவின்மை ஏழையாக்கித் துயரப்படுத்துகின்றது.

தேவைக்குமேல் இருக்கின்ற பொருட்கள் பயனற்றவை. பயனற்ற பொருள்கள் ஒருவனிடம் அதிகமாக இருப்பதைப் பார்த்து மனம் பொறாமைப்படுகிறது. உன்னிடமும் அப்படித் தான் இருக்கிறது. ஆனால் அதை உணராமல் அவனைப் பொறாமைப்படுவது எந்த விதத்தில் நியாயம்? ஏனெனில் மனதில் நிறைவில்லை; இது சிறுமையானது. பொறாமை எவ்வளவு வேடிக்கையானது! என் வீட்டில் குறைவான குப்பைகள். உன் வீட்டில் அதிகமான குப்பைகள். அதைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுதல் அறிவுடைமை ஆகாது. குப்பைக்காக நான் பொறாமைப்படுகிறேன்.

இவ்வுலகில் எப்பொருளுக்கும் மதிப்பில்லை. ஒரு பொருளின் மதிப்பை நிர்ணயம் செய்வது நாம்தான். நாம் ஏற்றிவைத்துப் பார்க்கிறோம். ஒரு பொருளை உலகம் மதித்து அதை நான் மதிக்கவில்லையெனில் அதன் மதிப்பு என்னைப் பொறுத்த வரை ஜீரோ. நாம் எப்பொருளை மதிக்கிறோமோ, உண்மை, சத்தியம் என்று பாவிக்கிறோமோ அது மற்றவரிடம் அதிகமாயிருந்தால் அது பொறாமையைத் தூண்டும். மதிக்கப்படாத பொருள்கள் மற்றவரிடம் இருந்தால் நாம் பொறாமைப்படுவதில்லை. நான் வைக்கின்ற மதிப்புத்தான் பொறாமை தோன்றக் காரணம். இந்த உண்மையை நாம் உணர்ந்த பின்பு பொருளில் வைத்த மதிப்பை நாம் நீக்க வேண்டும்.

உண்மையான மெய்ப்பொருள் ஆத்மசக்தி. அது ஒன்றுதான் உண்மை. மற்றவை அனைத்தும் தோற்றங்களே. ஆத்மசக்தி என்னைவிட ஒருவரிடம் அதிகம் வெளிப்பட்டால் அவரை மதித்துப் போற்றி வணங்கத் தோன்றுமே தவிரப் பொறாமை ஏற்படாது. அப்படி மதித்தால் பக்தி, மதிப்பு, அன்பு எல்லாம் வளரும்.

இப்பொழுது நாம் தியானத்தில் பொறாமை என்ற உணர்வை நம்மிலிருந்து நீக்க முயற்சி செய்கிறோம். பொறாமை நம்மைத் துயரப்படுத்துகிறது.

இறைவன் நமக்குத் தேவையான அனைத்தையும் கொடுத் திருந்தபோதும் அதனால் நிறைவுறாது பொறாமையால் துயருறுகிறோம். என்னிடம் இருக்கின்ற பொருட்களைக் காட்டிலும் என்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடம் அதிகமாக இருக்கும்போது பொறாமை தோன்றுகிறது. நாம் விரும்பாத பொருள், பற்று வைக்காத பொருள், அவர்களிடம் அதிகமாக இருந்தால் நாம் பொறாமைப்படுவதில்லை. ஆகையால் பொறாமைக்கு மூலகாரணம் பொருள்களுக்கு நாம் கொடுக்கும் அதிகமான மதிப்பு. இந்த உலகத்திலுள்ள எல்லாப் பொருள்களும் அழியும். ஒன்றையும் நாம் கொண்டுபோக முடியாது. எல்லாரிடமுமே இருப்பதும் பொறாமைப்பட வைக்காததுமான ஒரே பொருள் இறைவன் மட்டுமே. யார் எதைக் காட்டிப் பெருமைப்பட்டால் என்ன? அது பாதிக்கக் கூடாது.

ஒரு குழந்தை அதிக பொம்மைகள் வைத்திருக்கும். மற்றொரு குழந்தையைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுகிறது. ஆனால் நாம் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்துப் பொறாமைப் படுவதில்லை. ஏனெனில் நமக்குப் பொம்மைமீது பற்றில்லை. நாம் வைப்பதுதான் மதிப்பு. உலகப் பொருள்கள் அனைத்தும் குழந்தைகளின் பொம்மைகள் போன்றவைதான். இந்த உணர்வோடு பார்ப்பதால் இவ்வுலகப் பொருட்கள் அனைத்தும் குழந்தைகளின் பொம்மைகள் போல். இதைக் குறித்தா நான் பொறாமைப்படுவது? என்ற எண்ணம் நம்மில் ஏற்படும்.

மனதை அமைதியாகத் தியானத்தில் வைத்திருக்கும் போது தெளிவான உடல், நல்ல குணங்கள், சரியான உபாயம், இவை நமக்குக் கிடைக்கின்றன. நம்மிடமிருந்து உடனடியாக நீக்க வேண்டிய குணம் பொறாமை. ஆத்மதத்துவம், ஆத்மா, இறைவன் ஆகியவை எல்லாம் உண்மையான மதிப்பு உடையவை. எல்லாமே ஒன்று. என்னுடைய ஆத்மா பிறருடைய ஆத்மாவைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பொறாமைப் படுவதில்லை. உடல், வயது, பணம், அறிவு, புகழ், ஞாபக சக்தி, அதிகப்புலமைகள், அழகு, குடும்பம் போன்ற எவற்றிற்கும் மதிப்பில்லை. யாரால் எதைக்குறித்து எப்படிப் பொறாமைப்பட முடியும்?

ஆத்மா மதிப்புடையது. மற்ற எதற்கும் மதிப்பில்லை. இக்கருத்தைச் சிந்தித்து அமர்ந்திருப்போம். எப்பொருள்கள் எல்லாம் பொறாமைக்குக் காரணமாக அமைகிறதோ அவற்றிற்கு மதிப்பில்லை. ஆத்மா ஒன்றிற்குத் தான் மதிப்பு. குழந்தையின் பொம்மைகள் நமக்கு மதிப்பில்லாதவைதான். அதுபோல் உலகப் பொருள்கள் அனைத்தும் மதிப்பில்லா தவை. அனைத்துப் பொருள்களும் இறைவனுக்குச் சொந்த மானவை. உடமையானவை. நமது உடல், அறிவு, பணம் எல்லாம் இறைவனுக்குச் சொந்தம். நாம் பொருட்களைப் பயன்படுத்துபவர்கள். உரிமையாளர் இறைவன்.

பகவான் கீதையில் இவ்வுலகத்தில் உள்ள அனைத்து சக்திகளையும் மேன்மைகளையும் தனதாகக் கூறுகிறார். நம்மிடம் உள்ள அனைத்துச் சிறப்புகளுமே இறைவனுடையவை. அதுபோல மற்றவரின் உயர்வும் சிறப்புக்களுமே இறைவனுடையவைதான். அறியாதவர்கள் எல்லாம் தன்னுடையவை என்று நினைக்கின்றனர். அனைவரிடமும் உள்ள அனைத்துமே இறைவனுடையதாக இருக்கையில் யாரைக்கண்டு பொறாமை? இக்கருத்து மனதில் பதியட்டும், பொறாமையை வெல்லட்டும்.

ஆன்மீக உபதேசங்களைத் தொடர்ந்து கேட்டு வருவதால் நோயைத் தாங்கிக் கொள்ளக்கூடிய மனச் சமநிலை ஏற்படும். அப்படித் தாங்கக்கூடிய மனநிலை இல்லாவிட்டால் நோயின் வலியும், துன்பமும் கூடுதலாக இருக்கும். ஆன்மீகத்தைக் கேட்பது, சிந்திப்பது, பயிற்சி செய்வதெல்லாம் மனப்பக்குவத் தைப் பெறுவதற்காகத்தான். மனதில் எடுக்காமலிருந்தால் வலியை உடம்பு தாங்கும். வலியும் துன்பமும் எல்லாம் மனதில்தான் எழுகின்றன. துன்பம் இன்பம் எல்லாவற்றையும் ஏந்திப் பிடிப்பது மனம்தான். ஆகையால்தான் மனதை மாற்றுகிறோம். மாற்றுவது என்று சொல்வதைவிட மனதைப் பழைய நிலையில் இல்லாமல் செய்கிறோம். மனமென்னும் சக்தி உயிரிலிருந்து வெளிப்படுவது. அந்த மனதில் நமது விஷயங்களையெல்லாம் போட்டு வைத்திருக்கிறோம்.

இயற்கையும், இயற்கையின் அமைப்பும் எல்லாவற்றையும் மறக்கச் சொல்கிறது. ஆனால் நாமோ பழைய சம்பவங்களையே மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துத் துன்பத்தை வரவழைத்துக் கொள்கிறோம். எவ்வளவு சந்தோசமாக வாழ்ந்தாலும் ஒரு துன்பச் சாயல் மனதில் எப்போதும் இருக்கிறது. மனதிற்கு அல்லது உடலுக்கு இவ்வளவுதான் என்றொரு கட்டுப்பாடு இருக்கிறது என்பதை அறியாமல் உலகம் முழுக்க உள்ளதெல்லாம் எனக்கு வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு யோசிப்பதால்தான் உடலில் பல பிரச்சனைகள் ஏற்படுகின்றன. ஆனால் இந்த உடலைப் பரிபாலிப்பதன் மூலம் பல உண்மைகள் தெரியவரும்.

தற்போது மருத்துவ விஞ்ஞானம் ஒருவரின் நிம்மதியான தூக்கத்தை வைத்துத்தான் உடல் ஆரோக்கியத்தைக் கணக்கிடுகின்றது. ஒருவருக்கு ஒழுங்கான நித்திரை இல்லை என்றால் அவருக்கு உடலில் ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று மருத்துவர்கள் கருதுகின்றார்கள். நித்திரை இல்லாமைக்கு உண்மையில் உடலைவிட மனம்தான் காரணம். மனம் ஆசைகள், ஏக்கங்கள் போன்றவற்றைத் திரும்பத் திரும்பக் கொண்டுவந்து அசை போட்டவுடன் அது உடம்பைத் தாக்குகிறது. மனதைப் போட்டு அலட்டிக் கொள்ளாமல் நீ தூங்கு என்று மருத்துவர்கள் தூக்க மாத்திரைகளைக் கொடுத்து நோயாளியின் மனதை அமைதிப் படுத்துகின்றனர். நமது மதமும் ஆன்மீகமும் மனம் அமைதி அடைய நீ தியானம் செய்! என்று சொல்கின்றன.

ஆன்ம அறிவு இல்லாமல் வாழ்பவர்கள் மன நோயாளிகள். உலகம் ஒரு பைத்தியக்கார மருத்துவமனை. நாமெல்லாம் அந்தப் பைத்தியம் தெளிவிக்க அனுப்பப்பட்ட நோயாளிகள். விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமல் ஒருவரை உற்றுநோக்கி ஆராய்ந்தால் அவருடைய பல குணாதிசயங்கள் பைத்தியக் காரத்தனமாகத் தெரியும். எவ்வளவு படித்து நாகரீகமாக நடப்பவராக இருந்தாலும் அவர்களையும் அறியாமல் சிலவற்றைப் பழக்கமாகச் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். கர்மவாசனைதான் அது. மனிதர்கள் தாங்கள் எதைச் செய்கி றோம் எதற்காகச் செய்கிறோம் என்று தெரியாமலே வாழ்கின்ற விதத்தில் காலம் அவர்களை இழுத்துக் கொண்டு போகிறது. சிந்திக்கத் தெரியாததால் எழுகின்ற சிக்கல் இது.

ஆன்மீகத்தில் முதலாவது பாடம் நீ எண்ணங்களோடு இருக்காதே! நீ உன்னோடு இரு! என்பதுதான். எண்ணம் என்பது பழைய குப்பை. நிகழ்காலத்தில் வாழ். அப்பொழுது தான் என்னென்ன கர்மா உன்னை நோக்கி வருகிறது என்பதை உன்னால் அறிய முடியும். பழைய நினைவுகளால் நீ வழிநடத்தப்பட்டாய் என்றால் உனது கர்மா செயல்படுகிறது என்று பொருள். கர்மாவை உடைப்பது கஷ்டம் என்றாலும் உடைக்கலாம் என்ற விதியையும் படைத்தவன் வைத்திருக் கின்றான். நாமெல்லாம் கர்மாவை வெல்ல முயற்சிப்பவர்கள். கர்மாவிலிருந்து விடுபட நாம் எண்ணிச் செயல்படுகிறோம். ஆத்மாவை எந்த அளவிற்கு நாம் உயர்த்துகிறோமோ அந்த அளவிற்குக் கர்மாவும் மெலிந்து மெலிந்து வரும். இல்லாமற் போகாது; பலவீனப்பட்டுப் பிறகு மாறிவிடும்.

சூரன்போரில் சூரன் அழிக்கப்படவில்லை; சேவலாக, மயிலாக மாற்றப்படுகிறான். அது இந்திய இலக்கியங்களில் சொல்லப் படுகின்ற ஒரு புதிய கருத்து. மற்ற கதைகளெல்லாம் தீமை அழிக்கப்பட்டது, அதர்மத்தை அழித்தான் என்றுதான் இருக்கும். முருகன் கருணையினால் மாற்றி வைத்தான். அகங்காரம் என்பது ‘நான்’ என்று முன்னால் தள்ளி நிற்கின்ற சக்தி. அந்த சக்தியை மாற்றாமல் அழிக்க இயலாது. ஏனெனில் அது என்னிலிருந்துதான் வெளிப்படுகிறது. எது கோபமாக, ஆங்காரமாக வெளிப்படுகிறதோ அதுவே சிறிதுகாலம் சென்ற பின் அன்பாக நேசமாக வெளிப்பட்டுச் சூழ்நிலையை மாற்றும். அந்த உணர்வுதான் இப்படியெல்லாம் மாறுகின்றது.

வியாசமுனிவர் வேதங்கள், உபநிஷதங்கள் எல்லாவற்றையும் தொகுத்து. இதிகாசங்களையும் எழுதித் திருப்திப்படாமல் சாதாரண மக்களுக்கும் உண்மைகள் போய்ச் சேரவேண்டும் என்பதற்காகப் பதினெட்டுப் புராணங்களை எழுதினார். அவற்றில் ஒவ்வொரு தெய்வத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். அந்தத் தெய்வங்களைத்தான் சங்கரர் ஆறு பிரிவுகளாகப் பிரித்து இந்து மதத்தை நெறிப்படுத்தினார். வேத காலத்தில் தெய்வங்கள் இல்லை. அவர் எழுதிய 18 புராணங்களும் 4 லட்சம் சுலோகங்களில் அடங்கும். இவற்றில் ஸ்கந்த புராணத்தில் மட்டும் ஒரு லட்சம் சுலோகங்கள் உள்ளன. இந்த ஒரு புராணத்திலேயே சொல்லவேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லியிருக்கிறார். அப்படிப்பட்ட அந்த ஸ்கந்த புராணத்தில் தான் அரக்கனை சேவலும் மயிலுமாக மாற்றுதல் என்ற புதிய முறையைக் கூறியிருக்கிறார். சக்தியை ஒருக்காலும் அழிக்க முடியாது. உருவத்தை மாற்றலாமே தவிர அதன் சக்தி எப்போதும் இருக்கும். இதை விஞ்ஞானம் ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆன்மாவிலிருந்து வெளிப்படுகின்ற இதே உணர்வு மனதில் கருணையாக மாறவேண்டும். உள்ளத்திலிருந்து அன்பும் கருணையும் வெளிப்பட வெளிப்பட முகம் ஒளிரும். கருணையும் அருளும் ஒன்று. நான் இவற்றை சகல ஜீவராசி களிடமும் செலுத்த வேண்டும். அப்படிச் செலுத்தினால்தான் அது என்னிலிருந்து மேலும் வெளிப்படும். இதற்குக் கால வேறுபாடு இல்லை. பழையகாலம் செத்தவை. அவற்றை மீண்டும் நிகழ்காலத்தில் எடுத்தால் அவை மீண்டும் புதிதாக சக்தி பெறும். ‘இப்போது’ என்ற நொடியைக் கருணையாக மாற்றுவது நம் கையில்தான் இருக்கிறது. எப்படி மாற்றுவது என்றால் கருணை எனக்குத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கிறது. நான் இருப்பது கருணையால்.

ஒரு பதினைந்து நிமிடம் நம்மூச்சு நிறுத்தப்பட்டு விட்டது என்றால் அதன் விளைவு என்ன? பூமியில் 15 நிமிடங்களுக்கு ஆக்சிஜன் இல்லாமற் செய்தால் மாரி காலத்தில் தவளைகள் செத்துக் கிடப்பதைப்போல் மனிதர்கள் விழுந்து கிடப்பார்கள். மனிதகுலம் இல்லாமற் போய்விடும். எனவே எனது வாழ்க்கை இந்த 5 நிமிடக் காற்றுக்குள்தான் தங்கியிருக்கிறது. ஆனால் நான் போடுகின்ற திட்டங்களோ உலக அளவிற்குப் போகின்றது.

இந்த உண்மை புரிந்தவுடன் ஒரு தயவான தாழ்மை நிலை ஏற்படும். இது என்னுடைய பிரச்சனை என்று நீங்கள் எடுத்துப் பார்த்தால் உங்கள் ஈகோ உங்களைத் தூண்டிவிடுகிறது என்பது தெரியும். ஒரு பிரச்சனை உங்களைக் குற்றவாளியாக்கி இருந்தால், உங்களை ஒரு தாங்க முடியாத நிலைக்குக் கொண்டு வந்ததென்றால் அது நீங்கள் உங்களுக்குள் ஏற்றிய கர்வம். எனக்குள் இருக்கிற சக்தியை பிரச்சனையால் தாக்கப் பட்டு சூடேற்றுவதால் பிரச்சனை பெரிதாகிறது. நானோ மூன்று நிமிடக் காற்றிற்காக இறைவனில் தங்கியிருப்பவன். அவனே காற்றை என்னில் விட்டு வெளியில் எடுக்கிறான். அப்படிச் செய்வது என் கையில் இல்லை. அவனது கருணை யிலும் கட்டுப்பாட்டிலும் எனது மூச்சு தங்கியிருக்கிறது. உனது அன்றாடச் செயல்கள் உங்களைச் சார்ந்தவையாய் இருக்கின்றன. ஆனால் இதயத் துடிப்பையும் சுவாசித்தலையும் அவன் கையில் வைத்திருக்கிறான். இதற்கு எந்த விஞ்ஞானமும் பதில் சொல்ல முடியாது.

இந்த மனம் என்ற சக்தியைத்தான் நான் கருணையாக்கிப் பயன்படுத்துகிறேன். மனம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை எத்தனை தரமென்றாலும் சுற்றலாம். உண்மையிலேயே இதன் மூலம் சக்தி பாய்கின்றது. எனவேதான் தேவையில்லாமல் சிந்திக்கக் கூடாது என்று சொல்வது. சிந்தனையால் ஏற்படும் மனக் குழப்பத்தை முகம் உடனே காட்டும். இறைசக்தி எனது கர்மப் பதிவின்படி தொடர்ந்து எனக்கு வந்து கொண்டே இருக்கிறது. அதாவது நவக்கிரகங்கள் என்னும் கட்டுக் கோப்பின் வாயிலாக எனது வாழ்க்கையின் போக்கு கர்மாவின் பின்னணியில் செயல்படுகிறது.

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்துமே அவனுடைய ஏற்பாட்டால் படைக்கப்பட்டவை. நமது முன்னோர்களான ரிஷிகளும் முனிவர்களும் தமது உள்ளுணர்வால் நேரடியாக அவனைத் தொட்டுத் தொடர்பு கொண்ட நிலையில் தான் எல்லா உண்மைகளையும் சரியாக உணர்ந்து அவற்றிற் கேற்ப வான சாஸ்திரம், ஆயுர்வேதம், சித்த வைத்தியம் போன்ற அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் இம்மிபிசகாமல் எந்தவித அளவுகோலுமின்றி எழுதி வைத்திருக்கின்றார்கள்.

உதாரணத்திற்கு தமிழ்நாட்டில் திருநள்ளாறு என்ற ஊரில் சனீஸ்வரனுக்குக் கோவில் அமைந்திருக்கிறது. அது ஒரு சிவன் கோவிலில் உள்ள சின்ன சன்னதியாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அது அமைக்கப்பட்டுள்ள விதம்தான் வியக்கத்தக்க ஒன்றாக இப்போது குறிப்பிடப்படுகிறது. விண்வெளி ஆராய்ச்சி மையங்கள் வான்வெளி ஆராய்ச்சிக் கென ஏராளமான செயற்கைக் கோள்களை செலுத்தி வருகின்றன. அதில் சமீபத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓர் உண்மை என்னவென்றால் அந்த சட்டிலைட்டுகள் பூமியைச் சுற்றி வருகையில் திருநள்ளாறு அமைந்துள்ள அந்தக் குறிப்பிட்ட இடத்தைக் கடக்கின்றபோது 13 நிமிடங்கள்வரை சிக்னல் இல்லாமற் போய்விடுகிறதாம். திருநள்ளாற்றைக் கடந்தபின் மீண்டும் செயல்பட்டிருக்கின்றன. இது நாஸாவால் வெளியிடப்பட்ட உண்மை.

அப்படி அந்தக் கணக்கின்படி அந்த சனீஸ்வர மூர்த்தியை அங்கு வைத்தது யாரோ ஒரு சித்தரால் தியானத்தில் சொல்லிச் செய்யப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும். அந்த சனிக் கிரகத்தைச் சுற்றி 16 சந்திரன்கள் சுற்றி வருகின்றன. அவை சுற்றுகின்ற வட்ட ஒளிப்பாதைக்கு டைட்டான் என்று பெயர். இந்த சனிக்கிரகத்திற்கு இத்தனை சக்தியுள்ள சந்திரன்கள் சுற்ற வேண்டும் என்ற கணக்கைப் போட்டுத் தீர்மானித்தது யார்? பிரம்மம்.

நடைமுறை வாழ்க்கைக்குள் எங்களுக்கு ஏற்படுபவைகளுக்கு உடனடியாக எதிரொலிக்காமல் எதற்காக இதை எனக்குத் தருகிறார்? ஏன் தருகிறார்? என்று ஆராய முற்பட்டால் உள்ளேயிருந்து உண்மை வெளிப்படும். என்ன செய்வது? என்ற பிரச்சனை உங்கள் எல்லோருக்கும் அடிக்கடி ஏற்படும். முடிவெடுப்பதில்தான் உங்களுக்குப் பிரச்சனை. முடிவெடுப் பதில் உங்களுக்கு எது உதவி செய்கிறது? நாலைந்து சிந்தனைகள் முடிவாக வரும். மனம் சுத்தமாக இருந்தால் சரியான முடிவு தெளிவாகத் தெரியும். இல்லையேல் உங்களை மீண்டும் கர்மாவின் வழியாகத் திருப்பி அடிக்கும். இதில் முக்கியமானது என்னவென்றால் தொடர்ந்த தியானம் உங்களது உள்ளுணர்வை வளர்க்கும். உள்ளுணர்வு உங்களை வழிநடத்துகின்றது என்றால் நீங்கள் கடைசிவரை எதையும் பிழையாகச் செய்யமாட்டீர்கள்.

நீங்கள் இந்தப் பூமிக்கு வந்ததன் காரணம் உண்மையை அறிவதற்கும், ஆனந்தமாக இருப்பதற்கும்தான். இந்த நிலை யில் நீங்கள் இவற்றை விட்டுவிட்டு உங்கள் உறவுகளோடும் பொருள்களோடும் காலத்தைக் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறீர் களா? உங்கள் மனைவி, குடும்பமெல்லாம் உங்களது கர்மாவை அனுபவிக்க. அவர்களுடைய பிரச்சனைகள் உங்களுடையவை அல்ல. நீங்கள் பாதுகாவலர் என்ற வகையில் அன்பைக் கொடுத்து அன்பைப் பெறலாம். அறிவுரைகள் கூறலாமே தவிர இதைத்தான் செய் என்று அவர்களிடம் சொல்ல இயலாது. அப்படிச் செய்யப் போனால் பிழைக்கும். இந்த நிலையில் பூமிக்கு வந்ததன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதில் எத்தனை சதவீதத்தைப் பூர்த்தி செய்திருக் கிறீர்கள்? இன்று நீங்கள் இறந்தால் உங்கள் நோக்கம் முழுமையடைந்துவிட்ட நிறைவு உங்களில் இருக்கிறதா? உங்களது ஆத்மா காட்டிய வழியில் அன்போடு அதை அணுகி அடைந்துவிட்டீர்களா? வேதாந்த அறிவு உங்களில் அன்பை நிறைத்திருக்கிறதா? உங்களது அணுக்களில் அன்பு நிறைந்திருந்தால் அது பிற உயிர்களின் அணுக்களோடு பேசும்.

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் என்னைப்போல ஒரு உடல் நிறைவான ஒளியுடலாக இருக்கிறது. எனது உடல் குறையுடையது. அந்த ஒளியுடலை இறக்கி இந்த உடலுடன் சேர்ப்பதுதான் மோட்சம். பிறவிகள் தோறும் முயன்று, முயன்று இந்த உடலையே ஒளியுடையதாக்கினால் அந்த ஒளியுடல் இந்த ஒளியுடலுடன் இணையும். அந்நிலையில் இந்த உடலில் உள்ள மனம், புத்தி எல்லாம் ஒளி. எனது கர்மாவை நான் ஏற்றி வைத்திருப்பதால் இப்போது ஒளியில்லாமல் இருக்கிறது.

மனித அறிவு பொருட்களை ஆராய்ந்து, ஆராய்ந்து இந்த மூளையிலுள்ள ஸெல், அடுத்த ஸெல்லை அறிந்து வைத்திருக்கிறது. ஏதாவது ஒரு உணவைச் சாப்பிட்டால் அதிலுள்ள புரோட்டீனை எடுத்துப் புரோட்டீனைச் சேகரிக்கின்ற அணுக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கிறது. தண்ணீரைச் சேகரிக் கின்ற ஸெல்லிடம் அதைக் கொடுப்பதில்லை. மாப்பொருளை சேகரிக்கின்ற ஸெல்கள் மாப்பொருளைத்தான் எடுக்கின்றனவே தவிரப் பிறவற்றை எடுப்பதில்லை. என்னைவிட எனது ஸெல்களுக்கு அறிவு அதிகம். கீமோ தெரபிக்குக் கட்டுப் படாத கேன்ஸர் ஸெல் (tumor) எலுமிச்சைச் சாற்றுக்குக் கட்டுப்படுகிறது. அதிகாலையில் சுடுதண்ணீரில் சிறிது தேசிக்காயைப் பிழிந்து அப்படியே குடித்தால் உடம்புக்கு மிக நல்லது.

நம்முடலில் சூட்சுமமாக அமைந்திருக்கின்ற ஆறு சக்கரங்களின் வழியாகக் குண்டலினி சக்தி மேலே ஏறி ஏழு, எட்டு, ஒன்பது என்று தலைக்கு மேலாகப் பல அடுக்குகள் தாண்டி சக்தி, தளம், சிவதளம் எல்லாம் கடந்து 12வது அடுக்கை அடைந்தால் அதுதான் பிரம்மஸ்திதி. பதினெட்டு என்ற எண் வேதாந்தத்தில் மிக முக்கியமானது. பதினெட்டாவது நிலை தான் இறுதிநிலை. இவையெல்லாம் இப்போது உங்களுக்குத் தேவையில்லை என்றாலும் தெரிந்து கொள்வதில் தப்பில்லை. இந்த நிலைமைக்கு என்னை உயர்த்திக் கொண்டு போகின்றது எனது தியானமும் ஞானமும்.

தியானத்தில் இப்போது நாம் வழிகாட்டல் தியானத்தைப் பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்த வழிகாட்டல் தியானத்தில் நற்பண்புகளை நம்வசமாக்கிக் கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். இதில் கடைசியாக உண்மை பேசுதல் என்ற நற்பண்பை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். உண்மை பேசுவதன் மூலம் நான் என் சக்தி ஓட்டத்தை நேர்ப்படுத்துகிறேன். பொய் சொல்லும்போது எனது சக்தி ஓட்டத்தை மாறுபடச் செய்கிறேன். அப்படிப் பொய் சொல்லும் போது எனது சூட்சும சரீரத்தில் நான் ஓட்டையை ஏற்படுத்து கிறேன். எனது உடலமைப்பும் இதனால் பழுதடைகின்றது. இயற்கையாய் உண்மைதான் முதலில் வெளிப்படும். அதைத் தடுத்து நிறுத்திச் செயற்கையாய் ஒரு பொய்யைச் சொல்ல முற்படும்போது அங்கு முரண்பாடு எழுகின்றது. அது எனது கட்டமைப்பைப் பலவீனப் படுத்துகிறது. ஒருவரை ஏமாற்றித் தப்பிக்கத்தான் பொய் சொல்லப்படுகிறது. அவனும் ஆத்மா, நானும் அவனும் ஒன்று என்று நினைத்து உண்மையைப் பேசும்போது அங்கு நன்மைதான் ஏற்படும். வர இருக்கின்ற பெரிய இழப்பை எதிர்கொள்ளாமலிருக்க சில சிறிய இழப்புக் களைத் தாங்கத்தான் வேண்டும்.

இயல்பான ஆன்மீக வாழ்க்கையை நீங்கள் பின்பற்றுவதால் அன்றாட வாழ்க்கை மாறி இருக்கிறதா? ஞானம் பெற்றதால் வெளிப்படும் கருணையை நீங்கள் பயன்படுத்துகிறீர்களா? வாழ்க்கையில் ஏற்படுகின்ற பிரச்சனைகள் எல்லாமே என் கர்மாவைக் கழிப்பதற்காக ஏற்படுபவை. அவற்றிற்கேற்ப நான் செயல்படத்தான் வேண்டும். ஆனால் எல்லாமே மாயை என்ற அடிப்படை உண்மை புரிந்திருக்க வேணடும். அன்றாடம் அனுபவிக்கின்ற சின்னச் சின்ன இன்பங்களுக்கும் பேரின்பத் திற்கும் உள்ள வேறுபாடு உங்களுக்கு விளங்குகிறதா? சிற்றின்பங்கள் குறையுள்ளவை; விரைவில் மறைந்து போகும். நிரந்தர இன்பம் நிறைவானது; மறையாதது; அமைதியைத் தரக்கூடியது. தொடர்ந்த சின்ன இன்பம், இன்ப வாழ்க்கையாக மாறும். ஆனால் அது தொடர்ந்து திருப்தியைத் தராமல் இன்னும் வேண்டும் என்று தேடவைக்கும். எனவே சின்ன இன்பங்களைத் தேடி விழாமல் பேரின்பத்தை நாடி முயல்வதே நல்லது. மனித இன்பமெல்லாம் சிற்றின்பம். இறைவனை நாடிச் செல்லல் பேரின்பம்.

உடல் சற்று ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது உடற்பயிற்சி செய்து ஆரோக்கியத்தை வளர்க்கிறோம். அதுபோல மனமும் சற்று அமைதியாக இருக்கும்போதுதான் நற்பண்புகளை வளர்க்கிறோம். மன அமைதி இருந்தால்தான் பண்புகளை வளர்க்க முடியும். நற்பண்புகளை உணர்ந்து கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கியதால் ஏற்பட்ட அமைதி முன்னர் பெற்றிருந்த அமைதியைவிட அதிகம். நமக்குத் தீமை செய்பவரையும் ஆத்மாவாகப் பார்க்கின்ற பண்பு ஏற்பட்டுவிட்டதா? ஒவ்வொரு மனப்பதிவாக வெளியில் எடுத்து நீக்க, நீக்க மனம் பு+ரண நிலையில் இருக்கின்றபோது அந்த மனம் முழுவதும் இறைசக்தியாக நிரம்பியிருக்கும். உங்களது மன ஓட்டைகள் அடைபட நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்தல் அவசியம். அந்த மன ஓட்டைகள்தான் கர்மாக்கள். கர்மாதான் மனதில் எதிரொலித்து செயலாக வெளிப்படுகிறது. இப்போது உங்கள் மனம் பாசி மூடிய கிணறாகத் தெரிகிறதா? தெளிந்த நீராக இருக்கிறதா? அப்படியென்றால் உங்கள் மனம் தூய்மை அடைந்து விட்டது என்று பொருள். மனம் ஆரோக்கியமடைந்தால் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்.

மனம் தூய்மை அடைந்துவிட்டால் உங்களைச் சுற்றி உங்களுக்கு மேலாக நிறைந்து இருக்கின்ற தெய்வீக சக்தி உங்களுடன் தொடர்பு கொள்ளத் துவங்கும். அதனுடைய வழிகாட்டலில் உங்கள் வாழ்க்கை செல்லும். அந்த நிலையை அடைந்து விட்டீர்களா? மனம் இன்னும் தூய்மை அடைய வில்லையென்றால் தொடர்ந்து தியானத்தில் ஈடுபடுங்கள். அப்படியும் முடியவில்லை என்றால் பார்க்கின்ற அனைவரையும் ஈஸ்வரனாக நினைத்துப் பார்க்கப் பழகுங்கள். பிரம்மமயம் என்ற உணர்வில் தோய்ந்து வாழ். இதைத்தவிர வேறு வழியில்லை.

தியானத்தில் அமர்ந்து பண்புகளை வளர்க்கின்றோம். சத்யம்வத – உண்மைபேசு என்பது வேதத்தின் கட்டளை. அது இறைவனின் ஆணை. சத்யமேவஜயதே வேதவாக்கு. வாய்மையே வெல்லும். சத்தியம் என்பது எண்ணத்திற்கும் சொல்லுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை. எண்ணம் வேறு சொல் வேறு என்றால் அது பொய். சொல்லிய சொற்கள் எண்ணப் பட்டிருக்க வேண்டும். சத்தியபலன் கைமேல் கிடைக்கிறது. ஆனால் இது உடனடியாகத் தெரிவதில்லை. உபநிஷத்தோ சத்தியம்தான் வெல்லும் என்கிறது. உண்மையை விட்டு விடுவதனால் வரும் நஷ்டத்தை உணரவில்லை. அந்த உணர்வைத் தியானத்தினால் அடைகிறோம். உண்மையினால் ஏற்படும் லாபத்தை உணரவில்லை. மனம் அமைதியாக இருக்கும்போதுதான் நுட்பமான விஷயங்கள் விளங்கும்.

சில சந்தர்ப்பங்களில் தீமை பயக்காத விதத்தில் பிறரைப் பாதிக்காத அளவில் சமுதாயப் போக்கின் காரணமாகப் பொய் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். “பொய்மையும் வாய்மையிடத்து புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கும் எனின்” என்று அதற்கு ஒரு விதிவிலக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. உண்மை பேசுதல் என்பது உங்களது சக்தியைச் சுருக்காமல் நேரடியாகப் பாயச் செய்கிறது. அது ஒரு விரதம் மாதிரி. மேலும் ஆத்மாவை நோக்கிப் பயணம் செய்து முழு இறைவனாக நீங்கள் மாறுவதற்குப் பொய் பேசுகின்ற பண்பு தடையாய் இருக்கும். பொய் பேசுவதால் குற்ற உணர்வு எப்போதும் இருக்கும். உடல் உள்ள ரீதியாக உங்களை நீங்கள் உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இந்த நிலையில் நீங்கள் உண்மையைத் தான் பேச வேண்டும். ஆனால் அதைத் தாங்கிக் கொள்கின்ற சக்தி நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்கும் மற்றவருக்கு இருக்க வேண்டும். உண்மை பேச முடியாத நிலையில் மௌனமாக இருப்பது வழக்கம். ஆனால் அதுகூட உண்மையை மறைப்பது தான். அதற்குப் பதிலாக உண்மையை எடுத்துக்கூறி விளக்க வேண்டும். பிரச்சனையை வளர்க்காமல் இருக்க மௌனம் சிறந்தது என்றாலும் உண்மை சொல்லப்பட வேண்டும்.

மௌனம் என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத நிலையை எனக்குள் பதிப்பது. அதற்குப் பின்னால் அமைதி இருக்கிறது. உலகத்தை விலக்கிப் பற்றறுத்து வாழ்பவர்களுக்குத்தான் மௌனம் சித்திக்கும். உலகத்தில் சம்பவங்களுக்கு சாட்சியாக இருந்துகொண்டு மௌனமாக இருப்பதென்பது நடப்பவற்றை மறைப்பதாக முடியும். உலகத்தோடு சம்பந்தப்பட்டு வாழ்ந்தால் பிரச்சனைகள் ஏற்படும். நீங்கள் உலகத்தில் இருப்பதால்தான் நான் இதைச் சொல்கிறேன். இவற்றை எல்லாம் ஏன் நான் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்கிறேன் என்றால் உங்கள் தியானம் எவ்வித இடையு+றுமின்றி முழுமையாக நிகழ வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.

நம் நெஞ்சை நாம் ஏமாற்ற முடியாது. ஒவ்வொரு பொய்யும் நம்மை அறியாமல் நம்மைக் குற்றவாளி ஆக்கியிருக்கின்றது. குற்ற உணர்வைப் பதிவு செய்கிறது. குற்ற உணர்வுடன் இருக்கின்ற மனம் அந்தச் சுமையைத் தாங்குவது சுலபமானதல்ல. மேலோட்டமான வெற்றி, ஆழ்ந்த தோல்வி என்பதுதான் பொய் சொல்வதால் ஏற்படுகின்ற விளைவு. பொய் சொல்லும்போது உள்ளே உனக்குள் துயரப்பட வேண்டும். சூழ்நிலைக்காக முகத்தை மகிழ்ச்சியாக வைத்துக் கொள்கின்றோம். ஆனால் அது பொய்யான நடிப்பு. இதை உணரும்போது உண்மையின் மேன்மை புலப்படுகின்றது. சத்தியத்தைப் பின்பற்றவில்லையென்றால் குற்ற உணர்வைச் சுமப்போம்; பயத்தை அடைவோம். உண்மை பயத்தைக் கொடுக்காது; சத்தியம் அபயத்தைக் கொடுக்கும். பொய், பயம், குற்ற உணர்வு நமக்குள்ளே பிளவுபட்ட நிலை (split personality) யை உருவாக்கும். இந்நிலைக்கு சத்தியத்தைப் பின்பற்றாததே காரணம்.

ஒவ்வொரு முடிவுகளிடமும் விதவிதமாக நடந்து கொள்வதால் பயம். பிளவுபட்ட தன்மை வந்துவிடுகிறது. அவரவர் வாழ்க்கையில் சத்தியத்தைப் பின்பற்றாததால் ஏற்பட்ட துன்பங்களை மனக்கண்ணில் பார்க்க வேண்டும். சத்தியத் தைக் கைவிட்ட தருணத்தில் எமக்கு ஏற்பட்ட துன்பங்களை அனர்த்தங்களை எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். நாம் பாடமாக மாற்றுவதுதான் தியானத்தின் பலன். அவரவர் வாழ்க்கையில் சத்தியத்தைக் கைவிட்டதனால் ஏற்பட்ட விளைவுகளை எண்ணிப் பார்த்தால் சத்தியமில்லாதபோது துன்ப அனுபவங்களைத் தான் காண்போம். இவற்றைப் பாடமாகக் கொள்வோம். உண்மையை மறைக்க, மறைக்க குடும்பத்தில் இருள் சூழும். விடியாத வீடு என்று சொல்வார்கள்.

சத்தியத்தைப் பின்பற்ற அனைவருக்கும் விருப்பம் உண்டு. இருந்தபோதிலும் பலமுறை சத்தியத்தை விட்டுவிடுகிறோம். அதற்கு முக்கிய காரணம் சத்தியத்தை விடுவதால் தற்காலிக மாகக் கிடைக்கின்ற பலன். சில சூழ்நிலைகளில் சத்தியத் தைப் பின்பற்றினால் இழப்புக்களை அனுபவிக்கின்றோம். பொய்யில் சில லாபங்கள் கிடைப்பதால் அந்த லாபத்திற் காகப் பொய் சொல்கிறோம். அந்த லாபம் உண்மையான லாபமில்லை. மது முதலிய பானங்கள் அருந்தும்போது அவை தற்காலிக இன்பத்தைக் கொடுப்பதைப் போல் இருந்தாலும் உண்மையில் லாபமில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த நுண்ணிய உண்மைகள் அமைதி யாக இருக்கும்போது சிந்தித்தால் விளங்கும். சத்தியத்தைப் பின்பற்றுவதனால் வரும் இழப்பு இழப்பு அல்ல. சத்தியத் தைக் கைவிடுவதால் வரும் லாபம் லாபமல்ல. அனைவருக்கும் உண்மை பேசுவதில் விருப்பம் இருந்தும் உண்மையைக் கைவிடக் காரணம் லாப நஷ்டக் குழப்பம்.

சத்தியத்தைப் பின்பற்றுகின்றபோது ஏற்படுகின்ற துன்பத்தை ஏற்றுக்கொள்வோம். உண்மை பேசுவதால் ஏற்படுகின்ற நட்டத்தை லாபமாகக் கருதுவோம். இந்தச் சிந்தனைகளை மனதிற்கொண்டு தியானிக்க வேண்டும். இங்கேயும் மனதை மாற்றுகின்ற பயிற்சி மூலம்தான் இந்த மாற்றத்தை நமக்குள் கொண்டுவர முடியும். ஏனெனில் நமது மனம் இந்தச் சமூகம் சார்ந்த வாழ்க்கையில் லாபத்தையே விரும்புகிறது. மனதில் மாற்றம் ஏற்பட்டால்தான் எனக்கு ஏற்படுகின்ற நஷ்டத்தையும் நான் லாபமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். எனவே நட்டம் நட்டமல்ல.

உண்மை பேசுவதனால் ஏற்படுகின்ற நட்டத்தை லாபமாகக் கொள்வோம். ஒரு மனிதனுடைய மன வளர்ச்சி, மனப் பக்குவம், அறிவின் முதிர்ச்சி என்பது எது நற்பண்புகள், எது கெட்டவை என்பவற்றை அறிவது அல்ல. ஆனால் தீய குணங்களைப் பின்பற்றும்போது ஏற்படும் இழப்பை யார் உணர்கிறார்களோ அவர்களே பக்குவமடைந்தவர்கள். லாபம் பெற்றவர்களல்ல.

அனைவருக்கும் நல்லவை, தீயவை பற்றிய அறிவுண்டு. ஆனால் பண்பட்டவர்கள்தான் இழப்புக்களை உணர்வார்கள். அங்கு லாப நட்டம் தெரியாது. இழப்புத்தான் தெரியும். இந்த மனமே பக்குவப்பட்ட மனம். பொய்யால் மேலோட்டமாக லாபத்தைப் பெறுவோம். ஆனால் அது இழப்புக்குத்தான் இட்டுச்செல்லும். நாம் செய்துவரும் தியானம் மீண்டும், மீண்டும் இதே கருத்தைப் பின்பற்ற வேண்டுமென்று சிந்திப்போம். பொய்மையைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் நாம் வெற்றியடைந்தவர்கள் என்று கருதினாலும் உண்மையில் நாம் தோல்வியடைந்தவராவோம்.

வாய்மையே வெல்லும். சத்தியம் தோல்வியடைந்ததுபோல் தோற்றமளித்தாலும் வெற்றி சத்தியத்திற்குத்தான். சத்தியத் தையே தன் வாழ்க்கை முழுவதும் பின்பற்றிய காந்திஜியைச் சுட்டுக் கொன்றான் ஒருவன். இருந்தாலும் இதில் உள்ள உண்மை என்ன? மகாத்மாகாந்தி என்று அவரை உலகம் முழுவதும் இன்றுவரை போற்றிக் கொண்டாடுகிறது. அவர் இயற்கையாய் இறந்திருந்தால் இந்த அளவு புகழ் கிடைத்திருக்காது. அவர் சத்தியத்தையே கடைப்பிடித்து வாழ்ந்ததால் இந்த உயர்வு அவருக்குக் கிட்டியது.

ஒவ்வொரு நற்பண்பிற்குப் பின்னால் இந்த அளவு அறிவும் மேன்மையும் இருப்பது எங்களுக்கு அன்று தெரிந்திருக்க வில்லை. இந்த அறிவு முன்பே இருந்திருந்தால் வாழ்க்கையை இன்னும் செம்மையுறச் செய்திருக்கலாம்.

வேத உபநிஷத்துக்கள் படித்துப் பிரம்மசூத்திரம் பயின்று தற்போது நடத்தையைச் சுத்தப்படுத்துகின்ற விஷயங்களைப் பயிற்சி செய்து கொண்டிருக்கின்றோம். மனமென்பது என்னவென்று அறிவுள்ளவன் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கின்ற போது வேத வழிகாட்டலால் ஆத்மாவின் வெளிப்பாட்டில் எனது விருப்பு வெறுப்புக்கள், ஆசைகள், அபிலாஷைகள் எல்லாம் எண்ண வடிவில் பதிந்திருப்பதே மனமாகும் என்பது நமக்கு விளங்கியிருக்கிறது. எண்ண வடிவில் உள்ளவற்றைப் புரிந்துகொண்டு தியானத்தின் மூலம் நான் வேறு, என் உடல் வேறு, உடலுக்கு ஏற்பட்ட கவலைகள், இன்பங்கள் எல்லாம் வேறு என்பதைப் பிரித்து உணர்ந்து சமூகத்தாலும் என்னுடைய உணர்ச்சிகளாலும் நிரப்பப்பட்ட எனது மனதை வெறுமையாக்கிக் கொண்டு வருகிறேன்.

ஆத்மா ஒளியுடையது. எனவே வெறுமையாக்கப்பட்ட மனமும் ஆத்மாவின் ஒளிச்சிதறலால் ஒளியுடையதாக மினுங்குகிறது. இந்த ஒளி தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுப் பொன்னொளியாக ஒளிரும். என்னில் தொடர்ந்த பிறப்புக்களால் ஏற்றப்பட்ட தீய குணங்களை நீக்கித் தற்போது நற்பண்புகளை எனது மனதில் பதிப்பதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன். ஒரே ஒரு ஆத்மாதான் விரிந்து இந்தப் பிரபஞ்சமாகக் காட்சி அளிக்கின்றது. இதில் அவரவர் கர்மாவிற்கேற்றபடி மனிதர்களாக, ஆணாக, பெண்ணாக வெவ்வேறு வடிவம் எடுத்திருக்கின்றனர். எல்லோரும் தேடுவது நிம்மதி என்ற பெயரில் அமைதியை. அமைதி என்று ஒன்று இருக்கிறதா என்று கேட்கின்ற நிலையில் இன்று உலகம் இருக்கிறது. இந்த அமைதி எனக்குள்தான் இருக்கிறது. அமைதி ஏற்பட்டு விட்டால் உடனே ஆனந்தம் தானாக ஏற்பட்டுவிடும்.

இந்த நிலையை அடைவதற்காகத்தான் நாம் நம்மில் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய நற்பண்புகளைப் பற்றி ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்து வருகிறோம். இந்தப் பயிற்சி நம்மைப் புடம் போட்டு எங்கிருந்து நாம் ஆரம்பித்தோமோ அந்த ஆதி நிலைக்கு நம்மைக் கொண்டு செல்கிறது. இந்த வளர்ச்சியினால் நமது வாழ்க்கைச் சுழற்சியில் ஏற்பட்ட பதிவுகள் எல்லாம் அழிக்கப்படுகின்றன. எந்த முயற்சியும் எனக்கு விளைவைக் கொடுத்து அந்த விளைவை நான் அனுபவித்து அமைதி கொள்ள வேண்டும் என்பது வாழ்க்கை நியதி. எனவேதான் நாம் முயற்சிகளை மேற்கொள்கின்றோம். அவற்றின் பலன் இரண்டு விதமாக இருக்கும். ஒன்று ஏற்கத் தக்கதாகவும் ஒன்று தள்ளத்தக்கதாகவும் இருக்கும். ஏற்கத் தக்கதையே நோக்கி எல்லோரும் பயணித்தாலும் அதன் விளைவு வேறு யாருடைய கையிலோ இருக்கிறது. இதை ஏன் இப்படி அமைத்திருக்கின்றது? எனக்கும் மீறின ஒரு சக்தி என்னைப் படைத்துக் காத்து அழிக்கின்ற ஒரு சக்தியாக இருக்கின்றது. அது எனக்குள்ளும் இருக்கிறது. எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறது. அதை எப்படி அடைவது என்பது தான் மனித முயற்சியின் உச்சக் கட்டம். படைப்பு தன்னை நோக்கி வரவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் அந்த சக்தி இத்தகைய அமைப்பை வைத்திருக்கிறது.

இதில் பலன் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ முயற்சியே ஆனந்தம். இந்த வகையில் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய நற்பண்புகளில் தற்போது ஏற்றுக் கொள்ளுதல் என்னும் நற்பண்பைப் பற்றி ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்ளும் பண்பு நம்மில் ஏற்பட வேண்டும். ஏனெனில் எனக்கு வருபவற்றில் விருப்பு, வெறுப்பு அவற்றைக் கொண்டு வருபவரில் விருப்பு, வெறுப்பு என்றெல்லாம் எனக்குள் இருக்கும். இதை ஆழமாகப் பார்த்தால்தான் இந்த விருப்பு வெறுப்பு எல்லாமே எனது கர்மாவால் நான் செய்த வினையால் இவற்றைக் கொண்டு வந்து என்னிடம் சேர்த்திருக்கின்றன என்பது விளங்கும். கர்மாதான் உள்ளத்தில் விருப்பு வெறுப்பாகப் பதிந்து வெளிப்பட்டு செயல்படுகின்றது.

இந்த உண்மையை வேதாந்த அறிவால் நாம் பெற்றிருக் கிறோம். ஆனால் இதற்குக் கல்வி மிக அவசியம் என்றில்லை. கிராமத்தில் வசிக்கின்ற பாமர மக்கள்கூட இந்த உண்மை யைத் தெரிந்து வாழ்க்கையைச் சுலபமாகக் கொண்டு செல்லத் தெரிந்திருக்கிறார்கள். இந்த உலகம் புரியாத புதிராக இருக்கும். ஆனால் ஏதோ ஒன்று எல்லாவற்றிற் குள்ளேயும் இருக்கிறது. அதுதான் எல்லாவற்றையும் வழி நடத்துகிறது என்று அறிகின்றபோது வாழ்க்கை எந்தவிதச் சங்கடங்களையும் தராமல் சாதாரணமாக உணரப்படுகின்றது.

உலக அளவின்படி என்னை நான் நேசிக்கிறேனா? என்றால் இல்லை என்பதுதான் பதில். அவரவரும் ஈகோவால்தான் தன்னை நேசிக்கிறார்களே தவிர உண்மையான நானை உணர்ந்து நேசிப்பதில்லை. உண்மையில் தன்னை நேசித்தால் தன்னிலும் அன்பு செலுத்தி எல்லோரிலும் அன்பு செலுத்து வார்கள். அன்பு என்பது உலகத்தைப் படைப்பதற்கும் எனக்குள் இருப்பதற்கும் அணுக்கள் எல்லாம் ஒட்டியிருப்பதற் கும் இறைவனால் படைக்கப்பட்ட ஒரு பசை. அன்பினால் தான் எல்லாம் ஒன்றோடொன்று ஒட்டியிருக்கின்றன. எனக்குள் இருப்பதை அன்பென்றும் எங்கும் பரவி நிறைந்திருப்பதைக் கருணை என்றும் சொல்கிறோம்.

மனித குலத்தில் மிக உயர்ந்தவர்களாக வாழ்ந்த பெரியோர் கள் எல்லோருமே அன்பு செய்! கருணை செய்! உதவி செய்! என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஒரு சொல் சொல்வதற்கே அதுதான் எனக்கு சக்தியைக் கொடுக்கிறது. அதன் கருணை எனக்கு உதவாவிட்டால் என் நாக்கு அசையாது. சொல் வெளிவராது. கருணை என்பது படைத்தவனுக்கும் படைப்பிற் கும் இடையில் உள்ள நெருக்கம். இதைப் பக்தி என்று சொல்கிறார்கள். இதை உணர்ந்து விட்டால் அடுத்த பிறப்பு இல்லை. இதை உணராமல் உணர்ச்சிகளிலும் சமுதாயப் போக்கிலும் வாழ்ந்தால் அடுத்த பிறவி கர்மாவின்படி உண்டு.

ஏற்றுக் கொள்ளுதல் என்ற பண்பை மேற்கொள்கின்றபோது எதுவும் உன்னைக் கட்டிப் போடக்கூடாது. நீ இந்து அல்ல, நீ மனிதனல்ல, நீ பிரம்மத் துளி. சமுதாயம் கொடுத்த அடை மொழிகளெல்லாம் இனி உனக்குத் தகுந்தவையல்ல. இதுவரை எதிரியாக இருந்தவரை இனி எதிரியாக நினைக்கக்கூடாது. அவர் வழியாக வந்த கர்மா முடிந்தது என்று நினைத்து அவரை மன்னித்து மறந்துவிட வேண்டும். பூச்சி, விலங்கு எது என்றாலும் அதை அடிக்க முற்படக்கூடாது. பூமியில் நீயும் படைக்கப்பட்டிருக்கிறாய். உன் வழியில் நீ போ என்று சொல்ல வேண்டும். கருணையுடன் கூடிய சுத்தமான சிந்தனையுடன் அவற்றுடன் பேசினால் அவை புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப செயல்படும். செய்து பார்த்தால் தெரியும். உனது மனம் சுத்தமாக இருந்தால் மற்றவர்களால் உங்கள் மனதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். தியானம் மேம்பட மேம்பட பிறமனங்களின் போக்கும் நடக்க இருப்பவையும் தெரிய வரும். மனமென்னும் சக்தி எனக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த மனம் உலகத்திலுள்ள அனைத்தையும் தனக்குள் ஏற்றி வைத்திருக் கிறது. இந்த மனத்திலிருந்து அவை எல்லாவற்றையும் நீக்க வேண்டும். நீக்கினால் மனம் ஒளியாய் இருக்கும்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் யோகிகள் வான்வெளி இடங்களுக்குப் பயணம் செய்து அங்கு என்ன இருக்கிறது என்பதைக் கண்டறிந்து சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களது ஒளியுடலால் அப்படிப் பயணம் செய்திருக்கின்றனர்.

தியானத்தில் பல எண்ணங்கள் எழாமல் ஒரே எண்ணமாக மாற்ற மானசீக ஜபம் செய்யப் பழக வேண்டும். ஓர் எண்ணம் எப்படி மூன்று பரிமாணம்; கொண்ட விஷயமாக மாறும்? உங்களைச் சுற்றியுள்ள பொருட்களெல்லாம் எண்ணங்களில் உள்ள பொருட்கள் தானே? உங்களால் ஒரு பொருளை ஆழ்ந்து கவனித்தால் உருவாக்கமுடியும். நன்றாக இறுகிய விழிப்புணர்வுடன் கூடிய மூலசக்திதான் பொருளாகத் தெரிகிறது. அதைப் பார்த்து அதனுடன் உறவு கொள்ள மனோசக்தி துடிக்கின்றது. அது பிறகு தேவையாகவும் அது இல்லாமல் இருக்க முடியாது போலவும் ஆகிவிடுகிறது. புத்திக்குப் போதனை கொடுத்தால் அப்படி ஏற்படுகின்ற ஆசைகள் எழாது.
எப்படி உடல் ஒளியாக மாறுகிறது? எண்ணங்கள் இல்லாமல் போனால் உடல் ஒளியாக மாறும். எதன்மீது ஆசைப்பட்டாலும் எனது செயல்கள் தனது சக்தியை இழக்கும். ஒன்றுமே தேவையில்லை என்று இருப்பதுதான் வயதாகாமல் இருப்பதற்கு ஒரு ரகசியம். உடலிலுள்ள ஸெல்கள் வளர்ந்து தேய்ந்து வயதை அதிகரிக்கச் செய்கிறது. ஆசைப்பட வில்லை என்றால் எனது சக்தி அதன்மீது பாயாமல் அப்படியே சேமிக்கப்படுகிறது. அதனால் இளமையாக இருக்க முடியும். முதுமையை விரைவாக வரவழைப்பது நாங்கள் தான். ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு வயது இருக்கிறது. அந்த வளர்ச்சியை அதிகரிக்கச் செய்வதும் வீணடிக்காமல் சேமித்து சக்தியோடு இருப்பதும் நம் கையில் இருக்கிறது. இந்த சக்தியை எதன்மீதும் விடாமல் உன்னுடனேயே வைத்திருக்க வேண்டும். இது ஆன்மீகத்தில் மிக உயர்ந்த பாடம். இந்த ளுரிநச ழெசஅயட நநெசபல pழறநச ஐ உன்னிலிருந்து அது வெளியேறாமல் பாதுகாப்பதன் மூலம் நீ அதிகரிக்கச் செய்யலாம். நீ அழகை ரசிப்பதற்கும் ஒன்றைப் பார்ப்பதற்கும் பேசுவதற்கும் என்று எல்லாவற்றிற்கும் சக்தி தேவைப்படு கிறது. சக்திதான் பின்னின்று அனைத்திற்குமாக செலவழிக்கப் படுகிறது. மன இயக்கம்தான் புலன்களின் வழியாக சக்தியைச் செலவிடச் செய்து முதுமையை வரவழைக் கின்றது. ஆகையால்தான் சும்மா இரு என்று சொல்லியிருக் கின்றனர். நீ சும்மா இருந்தால் அது வெளிப்பட்டு உன்னோடு பேசும்.

மனம் சிறிது முயற்சி செய்தாலே உயர்ந்த நிலைக்குப் போய்விடும். அழியக்கூடியவை, அழியாதவை பற்றிய தெளிந்த அறிவு உன்னில் ஏற்பட்டாலே நீ மனதைக் குழப்பிக் கொண்டிருக்க மாட்டாய். மனம் மிகக் கூரிய சக்தி வாய்ந்தது. கலைகளில் மிகுந்த திறமை கொண்டவர்களின் வாழ்க்கை உணர்ச்சி மயமானது. அவர்களின் சக்தி ஒரே விஷயத்தில் மிகக் கூர்மையாகப் பாய்ந்து வெளிப்படுகிறது. அதனால் அவர்களின் வாழ்க்கையில் அவர்கள் உணர்ச்சிகளால் தடுமாறுகின்ற நிலை ஏற்படும். பொருள் முதல் சார்ந்த வாழ்க்கைக்கு மாயை அவசியமான ஒன்று. இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாகக் கற்பிப்பது மாயை. உனது மனதில் எது நிற்கக்கூடாதோ அதை நிற்கவைப்பது அல்லது வந்துபோவது மாயை. தொழிலும் அதில் ஏற்படுகின்ற பிரச்சனைகளும் மாயையே. தியானத்தால் மட்டுமே கர்மாவை வெகுவிரைவில் நீக்கி இல்லாமற் செய்யமுடியும்.

நான் போதித்த உண்மைகளை நீங்கள் அடிக்கடி சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். உங்களை விட்டுவிட்டுப் பொதுவாக சிந்தித்துப் பிறகு உங்களைச் சேர்த்து சிந்திக்க வேண்டும். அப்படி சிந்திக்கும்போது விவரம் புரியும். மனம் அமைதியாக இருந்தால்தான் இவற்றைப்பற்றி சிந்திக்க முடியும். எத்தனையோ பிறவிகளுக்குப் பிறகு இந்த உபதேசத்தின் மூலம் எனது வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன என்பதைப்பற்றி அவன்தான் என்னை அறியச் செய்திருக்கிறான்.

நம்மைச் சுற்றி நாம் விரும்பாத நமக்கு சங்கடத்தைக் கொடுக்கின்ற மனிதர்கள், சூழ்நிலைகள், அதர்மங்கள் நடைபெறுவதை நாம் பார்க்கின்றோம். அவைகளினால் பாதிப்பை அடைகின்றோம். அந்தப் பாதிப்பைக் குறைக்க முக்கியமான பண்பு ஏற்றுக் கொள்ளுதல் என்னும் பண்பு. அந்தப் பொருள்களை, மனிதர்களை நான் அவ்விதமே ஏற்றுக் கொள்கிறேன் என்று தியானம் செய்ய வேண்டும். என்னைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களின் குணங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். இதில்தான் பிரச்சனை வரும். ஏனெனில் சமுதாயம் சொல்லித் தந்த கருத்துக்களின் மூலம் தான் நாம் அனைத்தையும் பார்க்கிறோம். நமது சொந்த சிந்தனையால் சிந்தித்துப் பார்த்து முடிவெடுப்பதில்லை.

என்னைக் குறித்துப் பலர் ஒவ்வொரு முடிவை வைத்திருக்கிறார்கள். அவை அவரவர்களின் பார்வை. நல்லவராகவும் சிலர் என்னைப் பொல்லாதவராகவும் பயனற்றவனாகவும் பயன் கொடுப்பவனாகவும் உயர்வாகவும் தாழ்வாகவும் முடிவு செய்திருக்கிறார்கள். நாங்கள் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை மற்றவர்களின் அபிப்பிராயத்தைச் சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது. நாலுபேர் என்ன சொல்வார்கள் என்றுதான் எல்லோரும் சொல்கிறார்கள். சில உண்மையாகவும் சில பொய்யாகவும் இருக்கலாம். அது அவர்களைப் பொறுத்தவரை சரி என்று நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். என்னைப் பற்றி முடிவெடுப்பது அவர்களின் சுதந்திரம். என்னைக் குறித்து மக்கள் வித விதமாகப் பேசியிருக்கலாம். சில மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகவும் தவறாகவும் இருக்கலாம். என்னைப்பற்றிப் பேசுவதற்கு மற்றவர்களுக்கு உரிமை உண்டு. ஏனெனில் நான் இந்தச் சமூகத்தில் ஒருவன். அவைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக் கின்ற உரிமை எனக்கிருக்கிறது.

என்னைப்பற்றி மற்றவர்களுடைய சொல் அல்லது கருத்து அவர்களுடைய உரிமை. அதை எந்த அளவிற்கு நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்பது என்னைப் பொறுத்தது. என்னைப்பற்றிப் பேச உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது என்று கேட்க முடியாது. ஏற்கத்தான் வேண்டும். நம்முடைய வாழ்வில் பலரைச் சந்தித்துப் பல சந்தர்ப்பங்களில் துயரம் பெறுவோம். அதற்கு முக்கிய காரணம் ஏற்றுக் கொள்ளாமை என அறிந்தோம். இப்போதே நாம் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொண்டு மனதை அமைதிப்படுத்தத் தியானம் செய்வோம்.

நான் என் கடந்த காலத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். இன்பம், துன்பம், மான அவமானங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். அது போல வர இருக்கும் எதிர்காலத்தையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். நிகழ்காலத்தில் நடப்பவற்றையும் நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். இவற்றை எனது மன அமைதி கெடாமல் இருப்பதற்காக நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். உடல், வயது, ஆரோக்கியம், சில குறைகள், சில நேரங்கள், சில பலவீனங்கள், நோய்கள் அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்பது பலவீனங்களைத் தொடர விடுவதில்லை. அவற்றை இல்லாமற் செய்ய முயற்சிக்கிறேன். நோய்கள் இருந்தால் நீக்க முயற்சிக்கிறேன். அவற்றையும் நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். புலன்களை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். என்னுடைய மனம் சஞ்சலமடையும். அமைதியற்ற நிலையில் சில சமயங்களில் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறேன். ஒரே மனது துன்பமாகவும் இன்பமாகவும் இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். என் அறியாமையைப் பிறர் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும் நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். உடல், மனம், புலன், அறிவு, அறியாமை ஆகிய அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு பழகுதலே இந்தத் தியானம்.

ஏற்றுக் கொள்ளுதல் என்ற பண்பைத் தியானித்து வந்தோம். ஏற்றுக் கொள்ளாத சூழ்நிலை நம்மைப் பாதிக்கின்றது. ஏற்றுக் கொண்டால் பாதிக்காது. இறுதியாக எதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் எதை நாம் மாற்ற முயற்சிக்க வேண்டும் என்ற அறிவு அவசியம். இறைவனிடத்தில் ஒரு பிரார்த்தனை, “இறைவா! மாற்றமுடியாத விஷயத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனநிலையைக் கொடுப்பாயாக. மாற்றக்கூடிய விஷயத்தை மாற்ற முயற்சி செய்யக்கூடிய சக்தியைக் கொடுப்பாயாக! எதை மாற்றமுடியும்? எதை மாற்றமுடியாது என்ற அறிவைக் கொடுப்பாயாக”. இறைவனிடத்தில் நாம் விடுக்கும் வேண்டுதலில் இது முக்கியமானது. நமக்கு வந்த அனுபவங்கள் அனைத்தையும் ஏற்றுக் கொள்வது அவசியம். இப்போது நாம் வாழ்வது நம் கையில் உள்ளது. முயற்சி செய்யாமல் ஏற்றுக் கொள்வதென்பது சரியானதல்ல. மாற்றக்கூடியதை மாற்ற முழுமுயற்சி செய்த பின்பே ஏற்றுக் கொள்ளுதல் என்னும் தியானம் அவசியம். மாற்றக்கூடியதை மாற்றுவதற்கு முயற்சி செய்வேனாக. எதை மாற்றமுடியாது என்கிற அறிவைக் கொடுப்பாயாக! எதை மாற்றமுடியும், முடியாது என்ற அறிவை அடைவேனாக! இவை இரண்டும் சரியான அறிவு.

நாம் அடைந்த நற்பண்புகளை நம் குணங்களாக, நமது தன்மையாக மாற்றுவதற்கு அப்பண்புகளைத் தியானத்தில் பயிற்சி செய்து வருகிறோம். ஏற்றுக் கொள்ளாமை என்னைச் சிக்கலில் கொண்டு விட்டுவிடும். ஏற்றுக் கொள்ளுதல் சிக்கலில்லாமல் என்னைக் கொண்டு செல்லும். எல்லா நேரங்களிலும் மனதைக் குவிக்க முடியாது. மனதைக் குவித்தல் தியானம். அந்த நேரங்களில் பண்புகளைத் தியானித்தல் அவசியம். அடுத்த நற்பண்பு உண்மை பேசுதல். சத்யம்வத – என்பது வேதவாக்கு. உண்மையே பேசு என்பது இதன் பொருள். நாம் ஏன் உண்மை பேச வேண்டும்? தேவை என்ன? என்ற கேள்விக்கு மீண்டும் உபநிஷத், சத்யமேவஜெயதே! வாய்மையே வெல்லும்! என்று பதிலுரைக்கிறது. உண்மைதான் உண்மையான வெற்றியை அடையும். இந்த இரண்டு வாக்கியங்களை மனதில் கொள்ள வேண்டும். இவற்றை இறை நாமத்தைப் போல மனதில் இருத்த வேண்டும். இறைவன் என்னிடத்தில் வேதம் மூலமாகப் பேசுகிறார். இறைவன் எனக்கிட்ட கட்டளை, உண்மை பேசு, வாய்மையே வெல்லும். இதை மனதிற்குள் வைத்து தியானம் செய்வோம்.

உண்மை பேசும்போது எனது சக்தி முழுவதும் ஒன்றாகும். பொய் பேசுகிறபோது உண்மை முன்னால் நிற்கும். அதை மறைத்துப் பொய் வெளிப்படும். தொடர்ந்து இப்படி மாறி மாறி வந்து செல்லும்போது எனது மூளை இரண்டு பக்கமும் இரண்டாகப் பிரியும். உனது சக்தி பிளவுபட்டதாக ஆகிவிடும். ஒன்றுபட்ட சக்தி வலிமையாகச் செயல்படும். பிளவுபட்ட சக்தி மூளையைப் பாதிப்படையச் செய்யும். உடல்நலத்தைப் பாதிக்கும். மனதில் பட்டதைச் சொல்வதுதான் சரி. அகிம்சை, மன்னித்தல், நன்றி தெரிவித்தல், பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை, ஏற்றுக் கொள்ளுதல், உண்மை பேசுதல் போன்ற நற்பண்புகளை நாம் ஏற்றுச் சிந்தித்துத் தியானிப்பதால், கடைப்பிடித்தலால் நம்மனதில் எப்போதும் அமைதி கெடாமல் நிம்மதியாக வாழ்க்கை அமையும்.

நம் உடலில் ஒரு மின்னல் கொடிபோல் உயிர் இருக்கிறது. வேதம் இதனைக் குண்டலினி என்று சொல்கின்றது. மூலாதாரத்தில் சுருண்டு கிடக்கின்ற இதுதான் சக்கரங்களின் வழியாக மேலே எழும்பி இந்த உடலை இயங்கச் செய்கிறது. ஒவ்வொரு உடலும் இயங்குவதற்கு ஒரு கட்டளை விதிக்கப் பட்டிருக்கிறது. அதற்குக் கர்மா என்று பெயர். ஒவ்வொருவரின் இயக்கமும் அவரவரின் கர்ம வினையின்படியே நடைபெறு கின்றன. சமுதாயத்தில் துன்பம் மட்டுமே, என்னுடைய கர்மா இது என்று சொல்லப்படுகின்றது. ஆனால் வேதாந்த அறிவைப் பெறுகின்ற நிலையில் இன்பம், துன்பம் இரண்டுமே எனது கர்மாதான். நான் செய்தவற்றின் பிரதி விளைவுகள் எனக்கே திரும்ப வருகின்றன.

ஞான உபதேசம் பெற்று ஆத்ம வித்தைக்குரிய பயிற்சிகளை மேற்கொள்ளத் துவங்கிய பிறகு மூலத்துடன் எனது தொடர்பை ஏற்படுத்த வேண்டுமே தவிர படைப்பின் நியதிக் காக உருவாக்கப்பட்ட தெய்வ வடிவங்களை இன்னமும் பிடித்துக் கொண்டு அதில் போகக்கூடாது. அவையெல்லாம் படிமுறைக்காக வைக்கப்பட்டவை. எல்லாமாக இருக்கின்ற இறைசக்திதான் அவற்றின் வழியாக ஒளிச்சிதறல்களாக வெளிப்படுகின்றன. அவற்றைக் கடந்து ஆத்மாவாகிய என்னுடன் நான் இணைவதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றேன்.

எல்லாவற்றிற்குள்ளேயும் ஈதரிக் எனர்ஜி இருக்கின்றது. அந்த ஆற்றல் இரவில் பு+மிக்கு வந்து போகிறது. அதை நாம் ஓசோன் என்கிறோம். குளிர் காலத்தில் ஈதரிக் எனர்ஜி அதிகமாக வரும். மேற்கு நாடுகளில் குளிர் மிக மிக அதிகம். குளிர் பட்டவுடன் நம் உடல் நடுங்குகிறது. அப்படி நடுங்கிச் சூடாகும் இது இயற்கையாய் நிகழ்வது. அதனால் உடலில் இருக்கும் ஈதரிக் எனர்ஜி வெளிப்படுகிறது. இது புதியதான ஒரு தகவலாக இருக்கும். குளிர் காலத்தில் எனக்குள் இருக்கின்ற தெய்வீக ஆற்றலை நான் அதிகமாக வெளிப்படச் செய்கிறேன். அது உடலில் வெப்பமாக வெளிப்படுகின்றது. உடல் சூடாவதற்குத்தான் நடுங்குகிறது.

சூரியனுக்கு நிறமில்லை. ஆனால் அதிலிருந்து ஏழு நிறங்கள் வெளிப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு நேரத்தில் ஒவ்வொரு நிறமாக அது வெளிப்படுத்துகின்றது. பூமியில் இருப்பவர்களுக்குத்தான் அதன் நிறங்கள் கண்களுக்குத் தெரிகின்றனவே தவிர சூரியனுக்கு நிறமில்லை. சூரியனுக்கு காலை மாலை என்று எதுவுமில்லை. பு+மி சுற்றுவதால் இரவு பகல் ஏற்படுகின்றன. அதைப் போலத்தான் பிரம்மம் என்பது பற்றிப் பூரணமான ஒரு விளக்கம் கொடுக்க இயலாது. யார் எந்தக் கட்டத்தில் நிற்கிறார்களோ அந்த அளவிற்குத்தான் பிரம்மத்தைப் பற்றி விளங்கிக் கொள்ள இயலும். எத்தனையோ மதப் பெரிய வர்கள், ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்களெல்லாம் அவரவர் நிலைகளில் நின்று பிரம்மத்தைப் பற்றி விளக்கியும் பாடியும் வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த நிலைகளை ஞானத்தால் மட்டுமே அடைய முடியும். வேதாந்த பார்வையால் பார்க்கின்றபோது ஒன்றை ஒன்று ஈர்ப்பதென்பது படைப்பிலேயே இருக்கின்றது. காம உணர்வு இயற்கையாகவே ஸெல்களுக்குள் வைக்கப் பட்டிருக்கின்றது. அந்தக் காம உணர்வு என்னைத் தூண்டு கிறது. தூண்டப்பட்ட அது பொருள்களிலோ, மனிதர்களிலோ உணர்வாக மாறுகிறது. அந்தக் காதல் உணர்வு நாட்கள் செல்லச் செல்ல அன்பாக மாறுகின்றது. பிறகு அந்த அன்பு நீக்க முடியாத அளவிற்குப் பேரன்பாக மாறுகிறது.

இந்த அன்பு தொடர்ந்து இருக்கின்றபோது தியானமாக, ஒரே நினைவாக மாறுகிறது. அந்தத் தியானம் தொடர்கின்றபோது ஒளியாக மாறுகின்றது. ஒளிதான் மூலம். ஒளியிலிருந்துதான் உலகம் வந்தது. இந்த ஒளிதான் எனது உள்ளமாக உலக விஷயங்களைக் காவிக்கொண்டு திரிகிறது. இந்த ஒளி நிலைமைக்கு என்னை உயர்த்தி எனக்குள்ளே அன்பை நிறைத்தால் ஆத்மாவும் இந்த ஒளியும் ஒன்று. இதுவரை மனமாகவும் புத்தியாகவும் எனக்கு உறைபோல் இருந்து செயல்பட்ட ஒளியை இவ்வாறு நான் விடுவித்தேன். இந்த ஒளி என்னில் தொடர்ந்து நிலைநாட்டப்பட்டால் அது ஆத்மாவாகவே ஒளிரும். அந்த ஆத்மாவிற்கும் பரமாத்மாவிற்கும் வேறுபாடு இல்லை. அது எனக்குள் இருக்கும்போது ஆத்மா. வெளியில் எல்லாமாகப் பரந்திருப்பது பரமாத்மா. இந்த தெய்வீக சக்தியைத் தான் நாம் சுவாசிக்கின்றோம். இதற்குள்ளேதான் நாம் வாழ்கின்றோம். இந்த தெய்வீகம் எல்லா இடங்களிலும் அலைகளாக, இயக்கமாக சுருண்டு கொண்டிருக்கிறது. அலையாக நிற்கின்ற ஈதரிக் எனர்ஜி படர்கின்றபோது எனக்குள்ளே மக்னெடிக் எனர்ஜியாக பொருளாக வருகிறது. நாம் தியானத்தின் வழியே மீண்டும் அலை நிலைக்குப் போகிறோம். அலையை உற்பத்தி செய்கின்ற மூலமாகிய எனது ஆத்மாவிற்குப் போகிறோம். மூலத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட அலையாக நான் இருக்கிறேன். அது உடம்பாக இருக்கும்போது எலக்ட்ரோ மெக்னடிக் என்றும் அது உயிராக இருக்கும்போது ஈதரிக் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இது மனித சமுதாயம் புரிந்துகொள்வதற்காகக் கண்டுபிடித்த அளவுகோலே தவிர இது உண்மையான ஈதரிக் இல்லை. காற்றுக்குள் நடுநாயக மாக இருப்பது ஈதரிக். தண்ணீருக்குள்ளும் மற்ற படைப்புகள் அனைத்திற்குள்ளும் நடுநாயகமாக நிற்;பது ஈதரிக். அதைத் தான் ஆத்மா அல்லதுஉயிர் என்று சொல்கிறோம். கீழ் மட்டத்தில் அதை ஜீவன் என்றும் நடுமட்டத்தில் பார்க்கின்ற போது உயிர் என்றும் உயர் மட்டத்தில் ஆத்மா என்றும் அதனை அழைக்கின்றோம்.

ஆத்மாவோடு நான் இணைந்திருந்தால் புத்துணர்வு பெறுவேன். புதிய மனிதன் ஆவேன் என்பதை உணர்த்துவதன் ஓர் அடை யாளம்தான் நித்திரை. இரவு படுத்துத் தூங்கி காலையில் எழும்போது இரவு முழுவதும் உடல், மனம், புத்தி எல்லாவற்றையும் துறந்து மூலத்துடன் நாம் தொடர்பு கொள்வதால்தான் இழந்த சக்தி புதுப்பிக்கப்பட்டு மறுநாள் காலை புத்துணர்ச்சியுடன் புதிய பொலிவுடன் எழ முடிகிறது. ஆழ்ந்த நித்திரையில் அறிவு இல்லை. ஆனால் தியானத்தில் அறிவு இருக்கிறது. இந்தத் தியானத்தில் நான் மனதையும் இந்த மனதில் என்னால் ஏற்றிவைக்கப்பட்ட ஏராளமான விஷயங்களையும் பிரித்து விடுகிறேன். மனதில் ஏராளமான விஷயங்களை ஏற்றினால் மன அழுத்தம் (stress) வரும். அதிலிருந்து தப்பிப்பதற்கு மாத்திரைகளைப் போட்டு அதை மழுங்கச் செய்ய முயல்கிறோம். என்னுடைய பிரச்சனைகளை நான் மறக்க முடியுமானால் என்னுடைய பிரச்சனைகள் பிரச்சனைகளே அல்ல என்ற விளக்கத்தைப் பெற முடியும் என்றால் இந்த மன அழுத்தமும் அதனால் ஏற்படுகின்ற வியாதிகளும் ஏற்படாது.

மின்னல்கொடி என்று ஆரம்பத்தில் நான் குறிப்பிட்ட குண்டலினி சக்தி உடலின் கீழ் பாகத்தில் மூலாதாரம் என்ற இடத்தில் ஒரு பாம்பாக சுருண்டு இருக்கிறது. இந்தக் குண்டலினி சக்தி நமது ஞானத்தாலும், தியானத்தாலும் மேலே எழும்ப வேண்டும். தியானத்தைத் தவிர வேறு எந்த முயற்சியாலும் அதனை எழுப்ப முடியாது. ஆனால் உலக வழக்கத்தின்படி தேங்காயை ஓங்கி அடித்தல், நெற்றிப் பொட்டில் குட்டிக் கொள்ளுதல், தலையில் கற்பு+ரம் ஏற்றுதல் தோப்புக்கரணம் போடுதல் போன்றவற்றைச் செய்வார்கள். ஆனால் ஞானம் இல்லாமல் எழும்பினால் ஆட்டம்போடும். கோவில்களில் மேள சத்தத்திற்குப் பலர் ஆடுவதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். ஐயா வந்து விபூதி போட்டவுடன் அது அடங்கி விடும் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் அந்த சக்தி சிறிது நேரத்திற்குத்தான் அப்படி இருக்கும். பிறகு கீழே இறங்கிவிடும். இவையெல்லாம் தற்காலிகமானவை. படிமுறை களாலும் ஞானப்பயிற்சிகளாலும் சக்தி எழும்புவதுதான் நல்லது.

இந்த உடலுக்குரிய குண்டலினி சக்தி மூலாதாரம், ஸ்வாதிஷ்டானம் ஆகிய சக்கரங்களின் வழியே மேலே எழும்பி மணிபூரக சக்கரம் எனப்படுகின்ற சூரிய சக்கரத்தில் நிற்கிறது. சூரிய சக்கரம் புத்தி சக்தியை அதிகரிக்கச் செய்யும். ஆனால் உலகத்தில் பெரும்பாலோர் உடல் தொடர்புடன் கூடிய ஸ்வாதிஷ்டான சக்கர நிலையிலேயே நின்று விடுகின்றனர். அதாவது கல்யாணம் முடித்துப் பிள்ளை பெறுவதுதான் வாழ்க்கை என்ற நிலையில் செயல்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு சக்கரத்திற்கும் ஒவ்வொரு ஒலி இருக்கின்றது. இளைய பருவத்தினர் காதல் வயப்பட்டுக் கருத்தை சிதற விடக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் பெற்றோர் அவர்களைப் படிப்பில் கூடுதல் கவனத்தைச் செலுத்தக்கூடிய விதத்தில் கண்காணித்து வளர்ப்பது. (பாலன் தேவராய சுவாமிகள் இயற்றிய) கந்தர்சஷ்டி கவசத்தில் ரி ரி ரி ரி ரி என்று ஒரு வரி வரும். இந்த ரி என்னும் ஒலி ஸ, ரி என்ற வரிசையில் இரண்டாவது எழுத்து. அந்த ஒலி இனப்பெருக்கச் சுரப்பியை இயங்கச் செய்து மேலே எழும்பச் செய்வதற்காக அமைக்கப் பட்ட மந்திர ஒலியாகும். இந்த ஒலிகளுக்கும் அலைகளுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது.

தமிழ் மொழியிலுள்ள வல்லினம் ரஜோகுணத்திற்குக் கொண்டு செல்லும். இந்த ரஜோகுண ஒலியமைப்பைத் தெலுங்கு மொழி அதிகம் பயன்படுத்துகின்றது. கன்னடமொழி இடையின ஒலியமைப்பை எடுத்துக் கொண்டு விட்டது. மலையாள மொழி மெல்லின ஒலியைச் சேர்த்துக் கொண்டு விட்டது. இடையின ஒலியைப் பயன்படுத்துகின்ற கன்னடக்காரர்களின் முன்னேற்றம்தான் சிறப்பாகத் தெரிகின்றது. ஒலியைப் பயன் படுத்துகின்ற விதத்தில் குண வேறுபாடு தெரியவரும்.

மின்னல்கொடியான குண்டலினியின் அதிர்வலைகள் உயிரை இயக்குகின்றன. உயிர் உடம்பை இயக்குகின்றது. ஒவ்வொரு அணுக்களிலும் குண்டலினி சக்தியின் வெளிப்பாடு சூட்சுமமாக நிறைந்திருக்கிறது. இது உடம்பில் நாடிகளின் மூலம்தான் இயக்கத்தைக் கொண்டு செல்கிறது. நாடிகள் கீழ்நோக்கிச் சென்று செயல்படும்போது பஞ்சபூதக் கலவையான உடம்பு சம்பந்தப்பட்டு அறியும் கருவிகள் மூலமும் கர்மயந்திரங்கள் மூலமும் (கை, கால், வாய், எருவாய், கருவாய்) செயல் படுகின்றது. இந்த விழிப்பு நிலையில் உடலும் மனமும் சிற்றின்பத்தை நோக்கி ஓடுகின்றன. இந்த உயிர் இயக்கம் சிற்றின்பத்தை ஆனந்தமயமாகப் பார்க்கின்றது. ஞானம் இல்லாததால் இந்த நிலை. இதே சக்தி மேல் நோக்கிப் பயணம் செய்து சகஸ்ரார தளத்தில் ஆற்றலாக மாறி அறிவுமயமாக ஆகின்றது. ஞானத்தைப் பெறுகின்ற நிலையில் உள்ளவர்களுக்குக் குண்டலினி சக்தி மேலே ஏறி அறிவு மயமாக இருக்கும். இந்த நிலையில் தியானத்தைத் தீவிரமாகப் பயிற்சி செய்தால் பிரம்மத்துடன் இணைப்புக் கிடைக்கும் நிலை வாய்க்கும்.

மனித உடம்பின் ஆற்றலானது சகஸ்ராரத்தில் அறிவு மயமாக அன்பில் ஒடுங்குகிறது. இப்படி அன்பில் ஒடுங்கும் நிலையை சித்தர்கள் சிவசக்தி ஐக்கியநிலை என்கிறார்கள். சக்கரங் களில் ஏழாவது நிலை சக்திதளம். இங்கு ஆற்றல் அதிகரித்து நிற்கும். அதற்கு மேலாக இருப்பது சிவதளம். அங்கு அன்பின் சக்தி அதிகமாக இருக்கும். இவை ஒன்று சேர்வதுதான் சிவசக்தி ஐக்கிய நிலை. மாறி மாறி தியானத்தின் மூலம் இந்த நிலைகளில் நிற்கப் பழகினால், அந்த நிலையில்தான் ளுழஅநடிழனல டிநஉழஅந ழெடிழனலஇ ழேடிழனல டிநஉழஅந நஎநசலடிழனல என்ற நிலை சித்திக்கும். சிவதளத்தில் நீ படைப்பின் பிரஜையாகின்றாய். ஒரு பூச்சிக்கும் உனக்கும் பிறகு வித்தியாசமில்லை. இரண்டும் ஒன்று. படைப்பால் வேறுவேறாக எல்லாம் தெரிந்தாலும் அடிப்படையில் இரண்டும் ஒன்றுதான். இருப்பது பிரம்மம்தான். அவரவரின் இயக்கத் திறன்தான் வேறு வேறு.

சகஸ்ர தளத்தில் குண்டலினி ஆற்றலானது தனது நிஜ உருவத்தை இழந்து அறிவாக மாறுகின்றது. ஞானமாக மாறிய அது அன்பில் ஒடுங்குகின்றது. சிவசக்தி ஐக்கியமே மனித உடம்பிலுள்ள சோம, சூரிய, அக்னி என்ற மும்மண்டலங்களாக ஒளிர்கின்றது. சிவசக்தி வடிவமான குண்டலினி சக்தி மூலாதாரம் முதல் சகஸ்ரார தளம்வரை உள்ள ஆறு சக்கரங்களைத் தனது சூட்சும உடம்பாக எடுத்துக் கொள்கிறது. (இந்த ஆறு சக்கரங்களைத்தான் ஆறுபடை வீடுகளாக அமைத்திருக்கின்றனர் சித்தர்கள். இந்த ஆறு சக்கரங்களும் விஞ்ஞான ரீதியாக டக்ளஸ் கிளாண்ட்ஸ் நாளமில்லாச் சுரப்பிகள் என்று குறிப்பிடப்படு கின்றன.)

அதனாலேயே இந்த சக்தி வயப்பட்ட சிவம் அல்லது சிவம் வயப்பட்ட சக்தி என்பது சத்சித் ஆனந்தமாக ஒளிர்கின்றது. மனத்திலிருந்து ஒளிமயயாக அது வெளிப்படும். இதுதான் உங்களை இறுதிவரை கொண்டு சேர்க்கும். குண்டலினி சக்தி ஜீவனை அம்மையப்பனை நோக்கித் தள்ளிச் செல்கின்றது. இதை நம் கண்களாலோ, காதுகளாலோ, புலன்களாலோ அறிய முடியாது. ஆனால் ஆனந்தநிலை நமக்குத் தெரியும். நாம் அதை அனுபவிப்போம். காரணம் நம் ஆத்மாவிலுள்ள மூன்றாவது கண் சிவசக்தி ஐக்கியத்தைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. இப்படி சிவசக்தி ஐக்கியமாகி ஆனந்தத் தாண்டவமாடுகின்ற எழுச்சி பெற்ற குண்டலினி சக்தியைப் புஜங்கி, சப்தப் பிரம்மம், பிராணசக்தி, பிரகிருதிமாத்ருகா, ஈஸ்வரி, குடிலாங்கி என்று சிறப்புப் பெயர்கள் கொடுத்து லலிதா, சகஸ்ரநாமம் சிறப்பாகக் கூறுகின்றது.

ஒவ்வொரு உடலும் தனித்தனி விதமாக சிருஷ்டிக்கப்படு வதற்கு முன் வினைப்பயன்தான் சரீரத்தின் வடிவமாக உயிர்களுக்குக் கிடைக்கப் பெறுகிறது. உலகைப் படைப்ப தற்கு விருப்பமுள்ள இறைவன் முதலில் உயிரையும் பிரகிருதியையும் படைக்கிறார். பிரகிருதியிலிருந்து சத்வ, ரஜோ, தமம் என்ற மூன்று குணங்களும் பிறந்து அவை உயிரையும் உடம்பையும் பிணைக்கின்றன. இயற்கையின் எல்லா அம்சங்களிலும் இந்த மூன்று குணங்களும் கலந்திருக்கின்றன. படைப்புக்கு முன்பே இவை இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் மாறி மாறி இவை வெளிப்படும். இந்தக் குணங்களால் ஏற்படுகின்ற தாக்கங்களைத்தான் நற்பண்புகள் என்றும் தீய குணங்கள் என்றும் சொல்கின்றோம்.

முக்குணங்கள் வெளிப்படையாகத் தோன்றுவதில்லை. ஆனால் பிரகிருதியுடன் சேர்த்து வரும்போது வெளிப்படும் பொருளாக மாறுகிறது. என்றாலும் இதற்கு முழு உருவம் கிடையாது. குணங்களுக்கு உருவம் இல்லையென்றாலும் வெளியில் தெரிவது எப்படி? சூரியனுக்கு என்ன நிறமென்று சொல்லமுடியாது. அந்த நிறமற்ற நிலையிலிருந்தே ஏழு வண்ணங்களும் தோன்றுகின்றன. அதுபோலவே முக்குணங்களும் மூலப்பிரகிருதியில் மறைந்திருக்கும் சுத்த சத்துவ நிலையிலேயே தோன்றுகின்றன. நீராவி கையில் பிடிக்கும் அளவிற்குத் திடமில்லாதது, உருவமில்லாதது, காற்றைப் போல நாலு திசைகளிலும் அலையக்கூடியது. ஆனால் அதே நீராவி நெருக்கமடையும் போது மேகமாக மாறி மழையாகக் கொட்டுகிறது. பிரகிருதியிலும் நீராவி போல் மிதந்து கொண்டிருந்த முக்குணங்கள் சுத்தசத்துவம் என்ற நெருக் கத்தை அடையும்போது உருவமாக மாறுகின்றது. உடல் முழுவதும் பரவியிருக்கின்ற முக்குணங்கள் உடலின் நெருக்கத்தால் மனம் என்ற ஒன்றாக உருவாகின்றது.

முக்குணங்களில் சத்வகுணம் என்பது நிர்மலத் தத்துவம் உள்ளது, ஒளிமயமானது, ஞானம் நிறைந்தது, சன்மார்க்கத்தில் ஈடுபடக்கூடியது, சிற்றின்பத்தைப் புறம் தள்ளுவது. இதன் ஆதிக்கத்தில் இருப்பவர்கள் ஞானிகள், மகான்கள், முனிவர்கள். இவர்கள் நாட்டையும், காட்டையும், உறவுகளையும், பகையையும், பெண்ணையும், மண்ணையும் ஒன்றாகக் கருதுவார்கள். இந்த சத்வகுணம் இவர்களுக்கு மனதிலிருந்தே தோன்றுகிறது.

இன்னொரு குணம் ரஜோ குணம். இது விருப்பமே வடிவெடுத்தது, ஆசை மிகுந்தது, மனிதனைத் தொழில் செய்யத் தூண்டுவது. உட்காராதே! எழுந்து ஓடு! வேண்டிய மட்டும் உழை! என்று துரத்தும். வெற்றி வந்தால் சிரிக்கச் செய்யும், தோல்வி வந்தால் அழச் செய்யும்.

மூன்றாவது தமோ குணம். மயங்குவது, மயக்க வைப்பது, எல்லாம் முடிந்து போச்சு என்று சலிப்பைத் தருவது, அப்பன், பாட்டன் சோறு போடுவான் என்று சோம்பிக் கிடப்பது, அறி யாமை நிறைந்தது, அடுத்தவர் சொத்தை அபகரிக்கவும் காத்திருக்கக் கூடியது. இந்த மூன்று குணங்களுமே பிரகிருதி மூலமாக நம் உடம்பில் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளேயும் கிருஷ்ணரும் இருக்கிறார், அர்ச்சுனனும் இருக்கிறான், சகுனியும் இருக்கிறான். இந்த மூன்று குணங்களுமே மாறி மாறி நம் மனதில் வெளிப்படு கின்றன. நமது மனம் இப்படித்தான் இயங்குகிறது. இந்த இயக்கம் நாடிகள் வழியாக நமது உடம்பிற்குள் எப்படி எல்லாம் ஊர்ந்து செல்கிறதோ, அதன்வழியாகக் குண்டலினி கொண்டுவரும் தெய்வீக சக்திகள் அப்படியெல்லாம் நடந்து நம்மைக் கடந்து செல்கிறது என்று சித்தர்கள் கூறுகிறார்கள், ரகசியமாக.

இனி நாம் மேற்கொண்டு பழகவேண்டிய நற்பண்பு ஏற்றுக் கொள்ளுதல் என்பதாகும். எதையும் நம்மால் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை. அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டா லும் மற்றவருக்காகத்தான் அதை ஏற்கிறோமே தவிர உண்மையில் மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அன்றாட வாழ்க்கையில் ஏராளமான விஷயங்களை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. உலகம் முழுவதுமே ஒன்றுதான் என்ற கருணை இருந்தால் எதையும் ஏற்க முடியும். இருப்பதை இருந்தபடி ஏற்றுக்கொள்ளத் தெரியவேண்டும்.

பொறுமையைப் பல இடங்களில் பின்பற்ற வேண்டியிருக்கிறது. அறிவிலும், அறிந்து கொள்ளும் நிலையிலும் பொறுமை தேவை. பொறுமையைக் குலைக்கக் கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் ஏராளம் ஏற்படும். அன்பு கலந்திருந்தால் தான் பொறுமை ஏற்படும். ஞானமும் இருக்க வேண்டும். மனக்கட்டுப்பாட்டிற்கும் என்னை வடிவமைப்பதற்கும் பொறுமை கட்டாயம் தேவை. பிழை செய்தவர்களைக் கண்டித்துத் திருத்துவதற்கும் பொறுமை தேவை. கண்டித்தல் எதிர்ப்பலையை உருவாக்கும். பிறகு அந்த எதிர்ப்பலை வளரும். மனதில் ஒரு காயத்தை ஏற்படுத்தாமல் பிழைகளைச் சரிசெய்யப் பொறுமை அதிகம் தேவை. கண்டிக்கப்பட்ட மனதின் அடிப்படையில் ஒரு பெரிய எழுச்சி உருவாகும். அப்படி ஏற்படாமல் அன்பின் அடிப்படை யில் பிழை திருத்தப்பட வேண்டும்.

சில தத்துவங்கள் புரியவில்லை என்றால் சிறிது காலத்திற்குப் பின் புரியும். அறிவிலும் குணத்திலும் மாற்றம் வரவேண்டு மானால் பொறுமை வேண்டும். நம்மிடமிருக்கின்ற பண்புகள் காலத்தினால் நற்பண்புகளாக மாறும். பொறாமை, கோபம், சலிப்பு போன்றவற்றை மெதுவாகத்தான் விடமுடியும். சாந்தம், கருணை, அகிம்சை, மெதுவாகத்தான் வரும். இங்கு பொறுமை மிக முக்கியமானது. என்னை மாற்ற நான் முயற்சி செய்கிறேன். இறைவன் அருளையும் நாடுகிறேன். இதுவரை பொறுமையாய் காத்திருந்தேன். என் மாற்றத்திற்குச் சரியான முயற்சி செய்கிறேன். மாற்றம் வரும்வரை பொறுமையுடன் காத்திருப்பேன். இந்த வார்த்தையை சிந்தித்து மெதுவாக அமர்ந்திருப்பேன்.

மனதில் வரும் மாற்றம் ஒரு மலர் மலர்வதைப்போல, அதற்குரிய காலம் வரும்வரை பொறுமையுடன் இருக்க வேண்டும். முயற்சி செய்து பலன் வரும்வரை பொறுமையுடன் இருப்பதே சாதனை. படைப்பில் காலம் மிக முக்கிய பங்கு பெறுகிறது. இதில் கர்மாவும் கலந்து செயல்படுகிறது. எப்படிப்பட்ட குணங்களுடன் வாழவேண்டும் என்ற அறிவை சுலபமாக அடைந்துவிடுவோம். என்ன குணங்கள் நமக்கு வேண்டுமென்பது எளிதில் நமக்குத் தெரிந்துவிடும். அவை நம் குணங்களாக மாறக் காலம் தேவை. பண்புகளை எடுத்துத் தியானம் செய்கிறேன்.

நாம் எவ்வளவோ சூழ்நிலைகளைச் சந்திக்கிறோம். அவற்றை ஏற்றுக் கொண்டால் அந்தச் சூழ்நிலை நம்மைப் பாதிப்ப தில்லை. ஒரு சூழ்நிலையை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையென்றால் நமக்குச் சிக்கல் அதிகம். நாம் பலருடன் பழகுகிறோம். சிலருடைய சொற்கள் சூழ்நிலைகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை. ஏற்றுக் கொள்ளாத குணங்கள், செயல்கள் கொண்ட மற்றவர்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் என்ற பண்பை நாம் ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டோம். நாம் சூழ்நிலைகளை ஏற்றுக் கொண்டால் பிறகு அவற்றால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. என்னுடைய மன அமைதியைப் பாதிக்கும் எதையும் நான் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. மன அமைதிக்குப் பின்னால் நிம்மதி இருக்கிறது. எனது நிம்மதியைப் பாதிக்கும் எதையும் நான் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். மனம் மாறினால் வாழ்க்கை எளிதாக இருக்கும். மனதின் அலை அன்பிலிருந்து வெளிப்பட்டால் என்னைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் அன்பாகப் பரவி அணைக்கும். அவை எல்லாமே அன்பாக மாறும். அடிப்படைக் கருணை விளங்கினால்தான் பொறுமை, அகிம்சை போன்ற நற்பண்புகள் என்னில் வளரும். அன்பு மயமான வாழ்க்கைக்குப் பொறுமை மிக அவசியம். இந்தப் பொறுமை விளைகின்ற ஆழ்பரப்பு கருணை. பக்தி, கருணை எல்லாம் நெருக்கத்தைத் தருபவை. மனதில் கருணை இருந்தால்தான் பொறுமை ஏற்படும். கருணை இல்லாத உன் நடவடிக்கை உன் மனதில் வடுவாக மாறி கர்மாவாகப் பதிந்து விடும். அதை அனுபவிக்க மீண்டும் ஒரு பிறவி எடுக்க வேண்டி வரும்.

இதுதான் நியதி. நல்லவிஷயங்கள் நல்ல கர்மாவால் வருபவை. அவையும் கருணையாக நடந்ததால்தான் ஏற்பட்டவை. மனிதர்கள் அன்பைத் தேடித்தான் அலைகிறார் கள். வீடு என்பதே அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்காகத் தான். ஆனால் நடைமுறையில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மூலையைப் பார்த்துக்கொண்டு வாழ்கின்ற வாழ்வாகப் போய் விட்டது. உள்ளத்தில் கருணை இருந்தால் அன்பு, அகிம்சை, பொறுமை என்று எல்லாம் நம்மில் இருக்கும். பக்தி என்று சமயம் சொல்வதும் கருணையால் விளைவதுதான். பக்தி என்பது கருணை சார்ந்த நெருக்கம். என்னில் கருணை நிரம்பி இருந்தால் தீய குணங்கள் எனக்குள் இருக்காது. இறைவனையும் என்னையும் இணைப்பது கருணை. நான் மற்றவரிடம் இணைந்து பழகவும் இந்தக் கருணைதான் தேவை. எல்லாப் பிராணிகளும் கருணையைப் புரிந்து கொள்ளும். இயற்கையில் கருணை நிரம்பியிருக்கிறது. அதைப் புரிந்து கொள்ளும் சக்தி நம்மிடம் இல்லை.