சூழ்நிலைகளின் சாட்சியாக இருக்கப் பழகுங்கள்

நீங்கள் இப்போது உங்கள் மனதில் ஆசையினால் அடுக்கப் பட்ட விஷயங்களை இல்லாமல் செய்து மரபுவழிக் கர்மாவால் பதிக்கப்பட்ட மனதையும் தூய்மைப்படுத்தி விட்டீர்கள். உங்கள் மனதில் இன்னும் யோசிக்கவென்று ஏராளமான விஷயங்கள் இருக்கிறதா? உங்கள் நவீன வாழ்க்கை முறை உங்களுக்குச் சில நிகழ்ச்சி நிரல்களைப் போட்டுக் கொடுக்கும். அவைகூடக் கர்மாவாக மாறுவதற்கு ஒரு ஆரம்பமாக இருக்கும். நீங்கள் ஆரம்பிக்கின்ற நிகழ்ச்சிகள் உங்களுக்கே பிரச்சனையைக் கொடுக்கும். இதுவரை நீங்களே ஒரு திட்டத்தைப் போட்டு அது எந்தவிதத் தடையுமின்றி நிறைவேறி இருக்கிறதா அல்லது வேறு யாராவது திட்டத்தைப் போட்டு அதை நீங்கள் முன்னெடுத்துச் செய்து அதில் முழுத்திருப்தி அடைந்திருக்கிறீர்களா?

பணமும் வசதியும் இருந்தால் பல பிரச்சனைகள் இருக்காது என்னும் சமூகத்தினரின் மேற்போக்கான கருத்தை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களா? ஒருவர் சந்தோஷமாக இருப்பதற்கும் கவலைப்படுவதற்கும் அதுதான் காரணமா? உண்மையில் எது இருந்தால் சந்தோஷம் நிலைத்திருக்கும் என்றால் தன்னோடு தான் இருந்து நிறைவுடன் இருக்கப் பழகினால் போதும் என்னும் மனப்பக்குவம் ஏற்பட்டு விட்டால் எந்தச் சூழ்நிலை யிலும் சந்தோஷமாக இருக்கலாம். அதற்கு மிகக் குறைந்த அளவில் மனதைப் பாவிக்கப்பழகுதல் மிகச் சிறந்தது.

சிலவேளைகளில் யோசித்துப் பார்த்தால் எதிர்காலத்தில் இப்போது இருக்கின்ற அளவிற்குக் கோவில்களோ வழிபாட்டுத் தலங்களோ இருக்காது என்றே தோன்றுகின்றது. நாத்திகர்களே இப்போது இல்லை என்று சொல்லலாம். ஒரு தெய்வீகச் சக்திதான் அனைத்தையும் கொண்டு செலுத்தி இயக்குகின்றது என்பதை உலகமே ஏற்றுக் கொண்ட உண்மையாகிவிட்டது. அந்தத் தெய்வீகச் சக்தி எனக்குள்ளே இருந்து வழிகாட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது. நான் அதை உணராமல் இருப்பதற்குக் காரணம் எனது ஈகோ.

தாவரங்கள்தான் சூரிய ஒளியை எடுத்து இலைகள், காய், கனிகள் எல்லாவற்றிற்கும் பிரித்துக் கொடுக்கின்றன. சூரிய ஒளியால் நிரம்பிய அந்தத் தாவர உணவை எடுத்துச் சாப்பிட்டால் நம்மிலும் அந்த சூரிய சக்தி ஒளியாக வந்து சேரும். இறைவனுக்கு நன்றி தெரிவித்து அந்த உணவுகளை உண்ணப் பழக வேண்டும். நம்மில் ஒளித்தன்மை ஏற்பட வேண்டுமென்றால் பச்சை நிறத் தாவர வகைகளை அதிகம் உணவில் சேர்க்க வேண்டும். தாவர உணவு உண்பவர்களிடம் ஒளித்தன்மை அதிகம் காணப்படும். கவனித்துப் பார்த்தால் இது தெரியும். ஒளியில் ஒளிர்வதற்குத் தாவர உணவு ஒரு முக்கிய காரணியாகும்.

குடும்பத்தாலோ, உறவினராலோ, சமுதாயத்தாலோ மனதில் விதைக்கப்பட்ட வெறுப்புத்தான் வளர்ந்து பகையாக மாறித் தீமையை விளைவிக்கின்றது. நமது நாட்டில் வாழ்ந்தபோது நாம் பார்த்துப் பழகிய இந்த வெறுப்பு இங்கே இந்த நாட்டில் அதுவும் தற்போதைய சூழ்நிலையில் இல்லை. எதையும் சாதாரணமாக ஏற்றுக் கொள்கின்ற மனப்பக்குவம் இங்குள்ள சூழ்நிலையால் ஏற்பட்டிருக்கிறது. மனிதாபிமானம் அதிகரித்திருக்கிறது. பூமியின் பரிணாம உயர்வினாலும் மனித உணர்வு இதய சக்கரத்தை அடைந்துள்ளதாலும் இந்த வளர்ச்சி ஏற்படடுள்ளது. வளர்கின்ற காலத்தில் இந்த மனம் எத்தனையோ பிரச்சனைகளால் இழுபட்டு அவற்றில் சிக்குப்பட்டுத் தடுமாறியிருக்கின்றது. உடலியல் ரிதியாகவும் உளவியல் ரிதியாகவும் பலவிதத் தாக்கங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. உடலியல் ரிதியாக ஏற்படுபவர்களுக்கு உணவும் பாலுணர்வும் காரணமாகின்றன. மனம் இவை இரண்டிலும் திருப்தியடைவதில்லை என்று காம சூத்திரம் சொல்கிறது. இவற்றைத் தூண்டுவது உயிர். பரமாத்மா என்னும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஒன்றுடன் இந்த உயிராகிய ஆத்மாவிற்குத் தொடர்பு இருக்கிறது. ஆத்மாவின் சைகைதான் உயிரிலிருந்து மனதிற்கும் மனதிலிருந்து உடலுக்கும் அனுப்பப்படுகின்றது. என்னால், அதாவது எனக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்ற புத்தியால் மனதையும் உடலையும் ஒதுக்கி ஆத்மாவுடன் சென்று சேர முடியும்.

படித்தவர்கள் எல்லோரும் தங்களது மனப்பதிவுகளான கர்மாவை நெரசழவசயளெஅவைவநசளஆல் மாற்றுகிறார்கள். இதைத் தான் தளர்வின்றித் தொடர்ந்து முயல்பவர்கள் விதியையே மாற்றியமைத்து விடுகிறார்கள் என்று கூறினர். ஊழ் என்ற விதியில் நான் தலையிடாவிட்டால் அதுதான் என்னை இழுத்துக்கொண்டு போகும். நான் படிக்கிறேன் அல்லது வேறு ஒரு தொழில் நுட்பத்தைக் கற்றுக் கொள்கிறேன் என்றால் நான் என் கர்மாவை மாற்றுகிறேன் என்று அர்த்தம். இருந்த கர்மாவை நான் மாற்றியமைப்பதுதான் நான் புதிய முயற்சிகளில் ஈடுபடுவது, புதிய விஷயங்களைக் கற்பது போன்றவை எல்லாம்.

என்னுடைய கர்மாவின் பிரதிபலிப்புத்தான் எனது அறிவாக இயங்குகின்றது. படித்துப் புதிய விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வதால் எனது கர்மாவை நான் மாற்றியமைக்கிறேன். அந்தப் புரிதலுக்கு ஊடாகத்தான் இனி வர இருக்கின்ற விஷயங்களை நான் அணுகுவேன். இந்த விதத்தில்தான் நீங்கள் இந்த சாகாக் கல்வியான வேதாந்தத்தை அறிவதன் மூலம் புதிய புரிதலுக்கு உங்களை ஆட்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். இந்தப் புதிய புரிதலின் வழியாக இப்போது உங்களுக்கு ஏற்படுகின்ற பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க முயல்கிறீர்கள். அறிவுத் தெளிவுடன் அவற்றை அணுகித் தீர்க்கின்றபோது அவை புதுக் கர்மாவாக மாறிப் பதியப்படுகின்றன. பெற்ற அறிவின் அடிப்படையில் செயல்படும்போது அவை பரிணாம உயர்விற்கு வழிவகுக்கின்றன. தர்ம நெறிப்படி நடப்பதால் பிரச்சனைகளும் சுமுகமாகத் தீர்க்கப்படுகின்றன. இவற்றில் பல படிகள் இருக்கின்றன. பிரச்சனையை அறிந்து கொண்டு, சரியான விதத்தில் அதைப் புரிந்து கொண்டு அனுபவிப்பது இதில் ஒன்று. ஒன்றை அறிந்து கொண்டால் அதை அனுபவிக்கத் தான் வேண்டும். புரிந்து கொண்டு அனுபவிப்பது சாலச் சிறந்தது. இப்படி வருபவற்றைச் சரியாக அறிந்து, புரிந்து அனுபவிப்பதுதான் வாழ்க்கையின் பூரணத்திற்குக் கொண்டு செல்லும்.

எது பூரணம்? எது நிறைவு? ஒரு நாளில் எந்த அளவிற்கு நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன், நிறைவாக இருக்கிறேன் என்பதுதான் பூரணம் அல்லது நிறைவு. இந்த நிறைவு சாதாரண மனிதர்களுக்கு ஆட்களில், சம்பவங்களில், பொருட்களில் இருக்கின்றதா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நாம் நிறைவடைந்தவர்களாக இருந்தால் தான் நாம் அனுபவிக்கின்ற அனைத்திலும் நமக்குத் திருப்தியை அடைய முடியும். இந்த ஆன்மீகக் கல்வியைப் பெறாத நிலையில் நீங்கள் வாழ்வதாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட ஒரு பிரச்சனை இப்போது மீண்டும் வருகிறது. இந்த அறிவைப் பெறாத நிலையில் அந்தப் பிரச்சனையைப் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு அணுகியதைப் போல்தான் தீர்ப்பீர்களா? அல்லது வித்தியாசமாகச் செயல்படுவீர்களா? உங்கள் அணுகு முறையில் அறிவுசார் நிலை இருக்குமா? உணர்ச்சிசார் நிலை இருக்குமா? நீங்கள் அறிவு சார்ந்த இனமா? உணர்ச்சி சார்ந்த இனமா? எதையும் சரியாக ஆராய்ந்து சிந்தித்துப் பார்க்காதவரை உணர்ச்சிதான் முன்னிற்கும்.

உணர்ச்சி சார்ந்த இனமாகத்தான் நீங்கள் வாழ்கின்றீர்கள். காலம், வயதில் முதிர்ச்சி, அனுபவம் எல்லாம் ஓர் அனுபவத்தைக் கொடுக்கும். அந்த அனுபவம் அறிவை அதிகரிக்கச் செய்யும். அதன்படி நடந்தால்தான் நீங்கள் அனுபவசாலியாகவும் அறிவார்ந்த விதத்திலும் செயல்படு வீர்கள். நான் கற்பிக்கின்ற இந்த ஆன்மீகக் கல்வி நீண்ட நெடுந்தூரம் செல்லக்கூடிய கல்வி. ஏனெனில் படைப்புக்கள் எல்லாம் ஒரு தொங்கலில் நிற்கின்றன. ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்டும் ஏற்கெனவே ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு;ம் இருக்கின்றன. இந்நிலையில் நான் தனிப்பட்ட முறையில் மேலே எழும்ப வேண்டுமென்றால் என்னை மீண்டும் மாற்றி அமைக்க வேண்டும். நான் இதற்குத் தயாரா? என்று சிந்தியுங்கள். குடும்பம், சூழ்நிலை போன்றவை உங்களை முன்னேறிச் செல்ல விடாமல் தடுக்கும். ஆத்மாவின் தூண்டலால்தான் மனம் தன்னைப்பற்றி அறிய முற்படுகின்றது. அந்தத் தூண்டல் னுNயு ஐ மாற்றி அமைக்கின்றது. முன்பு னுNயு பழைய கர்மாவில் நின்று பிறந்த சூழ்நிலை, வளர்ந்த சூழ்நிலை என்று வாழ்ந்தது. புது கர்மாதான் மனதை மாற்றிச் சிந்தித்துச் செயல்படத் தூண்டுகின்றது.

உங்களிடம் கொஞ்சமாவது பழைய நிகழ்ச்சி நிரல்கள் இன்னும் இருக்கின்றதா? அப்படி இருப்பதால்தான் ஆன்மீகக் கல்வியைத் தேடி முயன்ற செயல் உங்களில் ஏற்பட்டது. மன அலைகள் தற்போது னுNயு விலிருந்து, பக்டீரியா விலிருந்து எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தி ஒழுங்காக உடலின் எல்லா மண்டலங்களையும் மிகச்சரியாக வேலை செய்ய வைப்பதால்; உடல் நலம் சிறக்கின்றது. அடுத்து மன நலம் கெடாமல் இருக்க நற்பண்புகளையே தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஏழு ஆதார சக்கரங்களில் குண்டலினி உயர்ந்து இயங்கினால்தான் அந்த ஆதார சக்கரங்கள் சக்தியை வெளிப்படுத்திச் சரியாகச் செயல்பட வைக்கும்.

இரவில் மூன்று மணி நேரமாவது ஆழ்ந்த தூக்க நிலையில் நீங்கள் இருக்கிறீர்களா? ஆழ்துயில் கொள்ளாதவர்களுக்கு நித்திரை செய்யத் தெரியாது என்று சொல்லலாம். ஆழ்ந்த தூக்கத்தை அனுபவித்து எழுந்த பின்பு ஒரு சுகம் ஏற்படும். அப்படி அதை அனுபவித்தால்தான் ஆழ்ந்த தியானம் சித்திக்கும். இறை சக்தி இரவில் எட்டு மணி நேரம் உங்கள் உடலை சுவாசனத்தில் கிடத்தி, உள் உறுப்புக்கள் அனைத்தையும் சுத்தப்படுத்தி, ஏராளமான வேலைகளை உள்ளுக்குள் நிகழ்த்தி உடலைப் புத்துணர்ச்சி பெற வைக்கின்றது. இந்த நிலையில் உலக விவகாரங்களை எல்லாம் தலைக்குள் ஏற்றி ஆழ்ந்த நித்திரை கொள்ளாமல் எழுந்தால் உடல் நலம் கெடும். ஒழுங்காக நித்திரை கொள்பவர்களுக்குத் தியானம் ஒழுங்காக அமையும்.
ஒழுங்காக நித்திரை கொண்டால் வாயு, பித்தம், கபம் மூன்றும் சம நிலையில் நிற்கும். வாயு அதிகரித்தால் புத்தி தடுமாறும். பித்தம் கூடினால் படபடப்பு அதிகமாகும். மூன்றும் ஏறிவிட்டதென்றால் அடி, தடி என்ற அளவிற்குப் போய்விடும். இதையெல்லாம் சமப்படுத்தாமல் எவ்வளவு அறிவைப் பெற்றாலும் பயனில்லை. அடிப்படை சமமாக இருக்க வேண்டும். உணவில் மிகக் கட்டுப்பாடாக ஆறு சுவைகளுமே அளவாக இருக்கும்படி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த மூன்று காரணிகளும்தான் (வாயு, பித்தம், கபம்) நித்திரையைத் தீர்மானிக்கின்றன. நித்திரை ஆழ்நித்திரையைத் தீர்மானிக் கின்றது. ஆழ்நித்திரை பழகிவிட்டால் உங்களுக்குப் பிரச்சனைகள் குறைவு என்று பொருள். பிரச்சனைகள் ஏராளம் வெளியில் இருந்தாலும் அதை நீங்கள் பொருட்படுத்தவில்லை என்பது உங்களது ஆழ்நித்திரையில் இருந்து புலப்படும்.

நீ சம நிலையிலேயே இருக்கிறாய் என்பதற்கு அடையாளம் எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டே இருப்பதுதான். மகாபாரதத்தில் கிருஷ்ணரின் தன்மையைக் கவனித்தால் இது தெரியும். அவருக்குப் பிறந்த அன்றிலிருந்தே பிரச்சனை. பாரதப்போர் முடிந்த பிறகும் ஏராளமான பிரச்சனைகள். எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கிடையேயும் கிருஷ்ணர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். ஏனெனில் அவர் எதையுமே தனக்குள் எடுத்துக் குழம்பவில்லை. தனது சக்தியையும் பயன்படுத்த வில்லை. தர்மம் நிலை நாட்டப்பட வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் அவரது நோக்கம்.

இறைத் தன்மை சடப்பொருளாகி, சடப்பொருள் பிறகு ஆற்றலாகி, அந்த ஆற்றல் இறைத் தன்மையாகி அதுதான் பிரம்மமாகின்றது. சடப்பொருளிலிருந்து வந்ததுதான் ஆற்றல். சடப்பொருள் சித்தத்திலிருந்து வந்தது. சித்தம், ஆற்றல் இவற்றிற்குள் எல்லா அழுக்குகளும் கரைந்து போகின்றன. சித்தம் சுத்தமானால் பிறகு அதுதான் பிரம்மம். பிரம்மம் என்னும் ஒரே சக்திதான் பல்வேறு சக்திகளாகப் பிரிந்து படைப்புகளாகிப் பல்வேறு தொழில்களைப் புரிகின்றன. இருப்பது ஒரே பிரம்மம். அதனை இந்து தர்மம் செயல்படும் விதத்தை வைத்து படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என ஒவ்வொரு தொழிலுக்கும் ஒவ்வொரு தெய்வத்தை உருவாக்கி அவற்றின்கீழ் பல்வேறு ஆற்றல்கள், இயற்கை நியதிகள் மூலம் செயல்படுவதை வகைப்படுத்தி வைத்துள்ளது. செயல்படும் விதங்கள் வேறுவேறு என்றாலும் ஒரே ஆற்றல் தான் இப்படி வகைவகையாக மாறிச் செயல்படுகின்றது.

இதன்மூலம் பிரம்மத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆத்மா என்ற பிரம்மசக்தி படைப்பிற்கு என்று வித்தியாசமான சக்தியாக இருந்தாலும், அழிவிற்கு என்று வித்தியாசமான சக்தியாக இருந்தாலும் எல்லா சக்தியும் ஒன்றேதான். ஆனால் செயல்படு கின்றவிதம்தான் வேறுபடுகின்றது. மஹா சிவராத்திரி பண்டிகை மிக விமரிசையாக அபிஷேகம், ஆராதனை, சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் எனப் பலவிதமான கோலாகலங்களுடன் கொண்டாடப்பட்டாலும் அதன் மிக எளிமையான வழிபாடு என்பது அந்த நாள் முழுவதும் வேறுநினைவின்றி ‘ஓம் நமசிவாய’ என்னும் மந்திரத்தை இடைவிடாமல் ஜபித்துக் கொண்டிருந்தாலே போதும். உங்களால் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே மனதை இயங்கச் செய்ய முடியுமென்றால் எல்லா நாட்களுமே உங்களுக்கு சிவராத்திரிதான். மனம் அடங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள்.

நான் தூண்டுகின்ற அடுத்த சிந்தனை உனது உள்ள ஆற்றலைப் பயன்படுத்திப் பல்வேறு திட்டங்களைப் போட்டு அதைச் செயற்படுத்தி அதில் வருகிற திருப்தி சிறந்ததா? ஒன்றுமே யோசிக்காமல், திட்டம் போடாமல் நடப்பதைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பது சிறந்ததா? இரண்டில் எது சிறந்தது என்றால் வருவதை அவதானிப்பது தான் சிறந்தது என்று சொல்வீர்கள். அப்படியென்றால் உங்களது ஆளுமை என்னாவது? பிரம்மத்தைப் புரிந்து கொண்டு அதை நிறை வேற்றினால் என்ன? அதனால் சமுதாயம் பலனடையுமே? அப்படிச்செய்யக் கூடாதா?

எதற்காக நான் இப்படியெல்லாம் கேட்கிறேன் என்றால் inநெச ளநியசயவழைn எனப்படும் நான், அவன் என்ற உள்ளார்ந்த தனித்துவம் உங்களுக்கு வந்துவிட்டதா என்று அறியத்தான். உள்ளுக்குள் ஒன்று இருக்கிறது. நீங்கள் வெளியில் வேறு ஒன்றாகச் சொல்கிறீர்கள். இரண்டும் ஒன்றாகி விட்டால் என்ன? சோம்பேறிகளை உருவாக்கினார் என்று சொல்லாமல் ஆக்க பூர்வமான மனிதர்களை உருவாக்கியிருக்கிறார் என்று சொல்லக்கூடிய விதத்தில் ஏன் நீங்கள் செயல்படக்கூடாது? சேவையென்று செய்யப்போனால் அங்கு ஈகோ வந்துவிடும். ஊழல் வரப்பார்க்கும். இவை எழாமல் என்னால் செயல்பட முடியாதா? இறையருளை வேண்டி அதனுடைய உதவியுடன் நீயும் நானும் என்று அதனிடம் நம்மை ஒப்படைத்துச் செயல்பட்டால் தீமைகள் குறுக்கிடாது நற்பயன் விளையும்.

கர்மா இருக்கும்வரை நாம் என்னதான் நமது செயல்கள் அனைத்தையும் அவனுக்கு அர்ப்பணம் செய்து தேங்காய் உடைத்துக் கற்பூரம் காட்டித் துவங்கினாலும் அந்தக் கர்மா நாம் எதிர்பாராத பலன்களையும் அளிக்கக்கூடும். ஆனால் எதிர்மறைக் குணங்கள் அவ்வளவையும் நீக்கிய நிலையில் இப்போது நீங்கள் சமுதாயத்திற்குப் பயன்படக் கூடிய நற்செயல்களைச் செய்யப் பரிட்சார்த்தமாகப் பயிற்சி செய்து பார்க்கலாம். ஒன்றுமே செய்ய மாட்டேன் என்று சோம்பேறித் தனமாக இருப்பதைவிட்டு ஆக்க பூர்வமான செயல்களுக்குத் திட்டம்போட்டு அவற்றை நிறைவேற்றலாம்.

முயற்சி என்பது இறைவனால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒன்று. அது என் கர்மாவிற்கு ஏற்ற பலனைத் தருகிறது. நான் மாற்றி அமைத்த கர்மாவின்படி எனது முயற்சியைத் திருப்பிச் செய்ய முடியாதா? எந்த அளவில் எனக்கு இறையருள் இருக்கிறது? எந்த அளவில் ஆன்மீக முயற்சி என்னில் காணப்படுகிறது? எனக்குத் தேவை என்றில்லாமல் யாருக்காவது நன்மை கிடைக்கட்டுமே என்று செயல்படலாமே. நமக்கென்று இல்லாமல் நாலு பேருக்கு உதவியாக இருக்கட்டும் என்று எதுவும் செய்யலாம். ஒரு வருமானம் தரக்கூடிய தொழில் ஏதேனும் செய்து ஒரு சிலருக்கு வேலை வாய்ப்புத் தரலாம். தன்னை ஒரு கருவியாகக் கருதிக்கொண்டு ஒரு எளிய சேவையாளனாக, நமக்கும் பிறருக்கும் நன்மை தரக்கூடிய விதத்தில் ஏதாவது செய்ய வேண்டும். ஆன்மீகவாதியாக இந்த சமுதாயத்தில் இணைந்துதானே நீங்கள் பயிற்சி எடுக்க வேண்டும்.

நாம் எல்லோருமே ஒன்றால் வழிகாட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். நமக்கு ஏற்படும் உணர்வுகள், உணர்ச்சிகள் எல்லாமே எல்லோருக்கும் பொது. இந்த அடிப்படை விளங்கிவிட்டால் எனக்கு வேறாக யாருமே இருக்கமாட்டார்கள். அனைவருமே எனது சகோதரர்கள் என்ற மனநிலை எனக்கு ஏற்பட்டு விடுகின்றது. ஆனால் இந்த எனது மனநிலை அவர்களுக்கும் இருக்க வேண்டும் என நான் எண்ணினால் அது தவறு. ஏனெனில் அவர்கள் தங்களது பரிணாமத்தில் இன்னும் உயர்வடையவில்லை. நான் பரிணாமத்தில் உயர்கின்ற முயற்சியில் ஈடுபட்டிருப்பதால் எல்லாம் என் குடும்பம் என்ற மனோநிலை எனக்கு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். அதற்கு எதிராக சமுதாயம் எந்த நிலையில் நிற்கிறதோ அதற்கேற்றபடி எனக்குப் பூவும் போடும்; கல்லும் எறியும். நான் இப்போது சமுதாயப் போக்கில் போகவில்லை. அதைமீறி வளர்கின்றேன் என்னும்போது அனைத்தையும் சமநிலையில் இருந்து ஏற்க வேண்டும்.

என்னுடைய கர்மாவாலும் எனது அறிவாலும் ஏற்பட்ட பிரச்சனைகள்தான் எனது பிரச்சனைகளாக இருக்கின்றன. அதைமீறி நான் எனது மனதிலுள்ள எதிரான பதிவுகளையெல்லாம் அறிவால் விரட்டிவிட்டேன். நான் இப்போது நடுநிலையான தன்மைக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கின்றேன். இந்நிலையில் இறையருளை நிலைநாட்டுவதற்கு ஒளிச் சாட்சியாய் நான் ஒரு திட்டத்தைப் போட்டு அதை நிறைவேற்றினால் என்ன? அதற்குத் தேவை சமுதாயத்தில் இருக்கிறது. எனது குடும்பத்தினர் எனக்கு இன்பமளிப்பதற்காக இருந்தாலும் அவர்கள் இந்த சமுதாயத்தில் ஓர் அங்கம். அவர்களிலும் ஆத்மா இருக்கிறது. அவர்களுக்குத் தேவை யானவற்றை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேனா? என்னைச் சேர்ந்தவர்களான நலிவடைந்த உறவினருக்கு நான் ஏதாவது உதவி செய்திருக்கிறேனா? இந்த நாடு என்னை சர்வதேசக் குடிமகனாக ஆக்கியிருக்கிறது. இந்த நாட்டிற்கு நான் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள் ஏராளம். உண்மையான சேவைகள் செய்திருக்கிறேனா? என்றெல்லாம் இதுவரை அறிந்து வைத்திருக்கின்ற கருத்துக்களை மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கிறோம். இங்கு வேறு ஒரு கருத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது பல சூழ்நிலைகள் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் கொடுத்தன. அவை இப்போது இன்பத்தையோ துன்பத்தையோ கொடுப்பதில்லை. அதே சூழ்நிலைகள் இப்போது மீண்டும் வந்தாலும் அவை அதேவிதமான இன்ப துன்பங்களைக் கொடுப்பதில்லை. இப்போதுள்ள இன்ப துன்ப சூழ்நிலைகள் பலகாலத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் வரலாம். அவை மீண்டும் அப்படி வந்தாலும் துன்பத்தைக் கொடுப்பதில்லை. துயரத்தைக் கொடுக்காத சூழ்நிலையை, சில காலத்திற்குப் பிறகு வர இருக்கின்ற சூழ்நிலையை இப்போதே அனுபவிக் கலாம். அதாவது இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் முன்பு அனுபவித்தோம்; இப்போதும் அனுபவிக்கிறோம். ஆனால் அவற்றின் தன்மை வேறுவேறாக இருக்கும். இந்த இன்பமும் துன்பமும் எதிர்காலத்திலும் வரக்கூடும். அந்தத் துயரத்தை இப்போதே அனுபவிப்போம்.

இயற்கையின் நியதிப்படி இன்ப துன்பங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வரத்தான் செய்யும். சிறுவயதில் அவற்றை அனுபவித்தோம். இப்போதும் அந்த இன்ப துன்பங்களை வேறுமாதிரி அனுபவிக்கத்தான் செய்கிறோம். இனியும் அவை வரும். அவற்றையும் அனுபவிக்கத்தான் வேண்டும். அப்படி வரக்கூடிய துயரத்தை இப்போதே மனோரிதியாகச் சிந்தித்து அனுபவித்து விடுவது சிறந்தது. மனப்பக்குவத்திற்கான பயிற்சி இது. இன்ப துன்ப சூழ்நிலை சில காலத்திற்குப் பிறகு இருந்தாலும் அது துக்கத்தைக் கொடுப்பதில்லை. துயரத்தைக் கொடுக்காத அந்தச் சூழ்நிலையை இப்போதே அனுபவிக்கலாம். இக்கருத்தைத் தியானிப்போம். எனக்குத் துயரமே இல்லாத நிலைதான் இனி இருக்க வேண்டும். எதிர்காலத்தில் துன்பமே இல்லாத சூழ்நிலைதான் எனக்கு இன்றிலிருந்து என்ற கருத்தைத் திரும்பத் திரும்பத் தியானித்தால் உளவியல் ரிதியாக அந்தத் துன்பம் வராது. எதிர்காலத்தில் எனக்குத் துன்பம் இல்லை என்ற பயிற்சியை மனதிற்குத் திரும்பத் திரும்ப அளிக்கும்போது மனம் அதை முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டு விட்டால் மாற்றி அமைக்கின்ற பதிவின்படி ஆத்மாவின் இயக்கத்தால் எதிர்காலத்தில் துன்பம் வராது.

நாம் செய்து வருகின்ற தியானத்தில் கற்பனைகளுக்கும் இடமுண்டு. இக்கற்பனைகள் ஒருவிதமான பாவம். இப்போது ஒரு கற்பனையை மேற்கொள்வோம். நாம் ஒரு திருமண வீட்டில் இருக்கிறோம். நண்பர்கள், உறவினர்கள், ஆரவாரங்கள், மங்களகரமான ஓசைகள், அனைவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி போன்றவை நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. அவற்றை நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். கலந்து கொள்ளவில்லை; கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அனைவரும் முகமலர்ச்சி யுடன் பேசி மகிழ்ந்திருக்கின்றனர்.

இப்போது மற்றொரு காட்சியைப் பார்ப்போம். மருத்துவமனையில் புற்றுநோய் சிகிச்சைப்பிரிவில் ஓர் அறையில் நம் உறவினர் ஒருவர் நோய்ப்படுக்கையில் அவதிப்படுகிறார். சில நாட்கள்தான் இருக்கப் போகிறார். சுற்றியிருப்பவர்கள் சாவைப்; பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த இரு சூழ்நிலைகளையும் எண்ணிப்பார்ப்போம். ஒன்று மகிழ்ச்சி; அடுத்தது சோகம். நான் இரண்டையும் கவனிக்கிறேன். திருமண மண்டபம், நோயாளியின் அறை என்று மாறிமாறி; பார்க்கிறேன். இதில் நான் வேடிக்கை பார்ப்பவனாகவோ உறுப்பினராகவோ இருக்கலாம். சாட்சியாக இருக்கலாம். நம்மைச் சாட்சியாக வைத்திருப்பது வேதாந்த ஞானம். பங்கு பெற்றிருப்பது சம்சாரம். சூழ்நிலை வசப்பட்டிருப்பது சம்சாரம். சாட்சியாக இருப்பது மோட்சநிலை.

இன்பத்தைக் கொடுக்கும் சூழ்நிலை, துயரத்தைக் கொடுக்கும் சூழ்நிலை என்று இரண்டு வேறுபட்ட சூழ்நிலைகளைக் கற்பனை செய்து பார்த்தோம். ஒரு குடும்பத்தில் குழந்தை பிறந்துள்ளது. அனைவரும் மகிழ்கின்றனர். இன்னோரிடத்தில் இளம் வயதினன் ஒருவன் மரணித்து (இறந்து) விட்டான். மகிழும் கூட்டத்திலும், குமுறும் கூட்டத்திலும் நாம் இல்லை. வேடிக்கை பார்க்கின்ற நான் இன்ப துன்பத்தை அனுபவிப் பவனும் இல்லை. அறிபவனாக இருக்கிறேன். அறிபவன் மோட்ச நிலை. இப்படி இன்ப துன்பங்களை அனுபவிப்பவன், சம்சாரி. நம்மைச் சுற்றிச் சூழ்நிலை மாறிக்கொண்டு வருகின்றன. தொடர்ந்து நிற்பதில்லை. தொடர்ந்து நிற்பவன் நான்; மாறாதவன் நான். இந்த நானைச் சூழ்நிலையிலிருந்து பிரிப்பதே நமது குறிக்கோள். நான் அனுபவிப்பவனல்ல; நான் இன்ப துன்ப நிலைகளை அறிபவன். அனுபவிப்பவை உடலும் மனமும்; அறிபவன் நான். இந்த உண்மையை அறிவது ஞானம்.

வேதாந்தம் சொல்கின்ற இந்தச் சூழ்நிலைகளில் உங்களை உங்களால் நிறுத்திப் பார்க்க முடிகிறதா? அந்நிலைகளில் நீங்கள் எப்படி நடந்து கொண்டீர்கள்? உடைந்து போனீர்களா? உறுதியுடன் இருந்தீர்களா? என்றெல்லாம் நீங்களே சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *