சித்தத்தைச் சுத்தப்படுத்துங்கள்

நீங்கள் ஒரு நாளில் எப்போதாவது எந்தவித நினைவுகளுமே இல்லாத ஒருநிலையில் இருந்திருக்கிறீர்களா? இரவு வேளைகளில் கனவுகளில்லாத ஆழ்நிலைத் தூக்கத்தை அனுபவித் திருக்கிறீர்களா? ‘சித்த விருத்தி நிரோதஹ’ என்று பதஞ்சலி முனிவர் சொல்லியிருக்கிறார். சித்தத்தை வளர்க்காமல், விருத்தி செய்யாமல், எண்ணமில்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள். எண்ணமென்பது நேற்றிலிருந்தும் வரும், நாளை என்பதிலிருந்தும் வரும், வேறு எங்கிருந்தும்கூட வரும். கர்மாவின் தூண்டுதலால் அப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் எழும். ஆழ்ந்த நித்திரையில் சில வேளைகளில் சமாதி நிலையை நீங்கள் அனுபவித்திருப்பீர்கள். விழிப்பு நிலையில் நினைவுமில்லை; எண்ணமுமில்லை என்ற சமாதி நிலையை சற்றேனும் அனுபவித்திருக்கிறீர்களா?

இறைவனை அணுகுவதென்பது சித்தத்தைச சுத்தம் செய்த பின்பு தான் முடியும். சித்தம் கர்மாவால் நிறைக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறது. எனவே முதலில் சித்தத்தை சுத்தப் படுத்த வேண்டும். அதன்பிறகு சி;த்தத்தில் தித்திக்கும் தேனா கிய அது வந்துவிடும். அதற்கு ஞானம் உதவி செய்யும். சித்தம் என்பது ஞாபகப் பெட்டகம். சித்தத்தில் இருந்துதான் எண்ணம் வருகிறது. அது வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இல்லாமல், சித்தத்தில் கலங்காமல் இருக்கிறதா என்று கவனியுங்கள். திட்டங்கள், அதைச் செய்ய வேண்டும், இதைச் செய்ய வேண்டும் என்ற அலைபாய்தல்கள் இல்லாமல் அமைதி நிலையில் சித்தம் தெளிவாக இருக்கிறதா என்று உற்று நோக்குங்கள். அதாவது சித்தத்தால் திட்டம் போட்டுப் போட்டுக் குழம்பாமல் ஞான பலத்தால் அனைத்தையும் கொண்டு செல்லக்கூடிய தன்மை உங்களுக்கு ஏற்பட்டு விட்டதா?

நீங்கள் நினைத்தது நடக்க வேண்டும் அல்லது உங்களுக்குத் தேவையானது நடக்க வேண்டுமென்றால் முதலில் நீங்கள் திட்டம் போடுவதை நிறுத்த வேண்டும். ஒன்றும் யோசிக்கக் கூடாது. நான் திட்டம் போட்டு அதை இறைவனிடம் ஒப்படைத்து விட்டேன் என்றும் சொல்லக் கூடாது. சித்தம் உண்டு அதில் திட்டங்களில்லை; இறை சக்திதான் நிரம்பி இருக்கிறது என்று இருக்க வேண்டும். சித்தம் வெறுமையாக எந்தவித எண்ணமோ, கருத்தோ இல்லாமல் இருக்க வேண்டும். சமுதாயம் சொன்னது, மரபு அணு வழியாக வந்தது, இது நல்ல விஷயம். இது நான் பின்பற்றி வந்தது என்றெல்லாம் எண்ணச் சேமிப்புக்கள் என்னில் இன்னும் இருக்கிறதா அல்லது அவையெல்லாம் நீங்கிய நிலையில் சித்தம் வெறுமையாகி விட்டதா என்று ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

கர்மாவின் எந்தவிதப் பிரதிபலிப்பும் எங்களில் இல்லை என்று உங்களால் சொல்ல முடியுமா? நிகழ்காலத்திலேயே இருக்கப் பழகியவர்களுக்கு சித்தத்தில் எந்தவிதத் திட்டங்களும் இருக்க முடியாது. உங்களது சித்தத்தில் உள்ளவை நிறை வேற்றப்பட்டால் அவற்றிற்கு எதிர் விளைவு உண்டு. சித்தம் முழுமையான ஆற்றல் நிறைந்த ஞாபகப் பெட்டகம். அதில் உங்களது கர்ம மனதால் அதைச் செய்ய வேண்டும், இதைச் செய்ய வேண்டும் என்று எதையெதையோ திட்டங்களாகப் போட்டு வைத்திருப்போம். ஆனால் அப்படிப் போட்டவுடன் தூய்மையான அந்த சித்தம் அழுக்காகிவிடும். ஞாபகத்திலே கூட எந்தத் திட்டமும் பதிக்கப்படக்கூடாது என்று நான் சொல்வேன். சித்தத்தைச் சுத்தப்படுத்துங்கள்.

சித்தத்தை விருத்தி செய்யாதே. ஏனெனில் கர்ம வழிகாட்டலில் தான் நாம் வந்திருக்கிறோம். அதில் மேலும் கர்மாவைக்கூட்ட வேண்டாம் என்பதே இதன் பொருள். ஏனெனில் உங்கள் கர்மாவின் வழியில்தான் நீங்கள் திட்டங்களைத் தீட்டுகிறீர்கள். ஆனால் உங்கள் பாதை ஆன்மீகத்திற்குத் திரும்பியபிறகு கர்மவழிச் செல்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும். கர்மவழிச் செல்லாமல் நின்றாலே பிறகு அங்கு நீயாகிய ஜீவன் இல்லை. அவன் மட்டும்தான் உன்னில் இருந்து செயல்படுகிறான். இந்நிலையில் சித்தம் அடங்கி சிவம் முழு ஆற்றலுடன் இயங்க வேண்டும்.

இப்போது நான் தங்கியிருப்பது வெறுமையான சித்தத்திலேயே. அங்கு உள்ளம் இல்லை. வெறுமையாகிவிட்ட அந்த சித்தத்தில் தொடர்ந்து ஒளி பிரகாசித்துக் கொண்டிருப் பதற்குத்தான் தியானமும் சமாதியும். தியானத்தின் மூலம் நான் மனதைப்பார்த்தேன். அதில் ஏராளமான வக்கிரங்கள் கிடந்தன. அந்த வக்கிரங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்தேன். என்னுடைய சித்தத்தில் எனது பிறப்பு, வளர்ப்பு, என் சாதனைகள், என் அவமானங்கள் இவையெல்லாம் இருந்தன. இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சம் ஏதும் இருக்கலாம்; இல்லா மலும் போயிருக்கலாம். அது ஞாபகமறதியா? என்னால் விலக்கப்பட்டதா? எந்தச் சூழ்நிலையிலும் எனது சித்தம் அழுக்குப் படாது என்று உறுதியாகச் சொல்ல உங்களால் முடியுமா? உள்ளே கிடந்த சின்னச் சின்னத் துண்டு, துணுக்குகளை எல்லாம் பொறுக்கித் தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டும். இந்த ஞாபகப் பெட்டகத்திலிருந்துதான் ஒவ்வொரு கர்மாவும் எண்ணங்களாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆகையால் சித்தம் கலங்காத நிலையில் இனி நான் இருக்க வேண்டும். அதற்கு எனது கர்ம மனதால் சேர்க்கப்பட்ட அனைத்தையும் நான் மறக்க வேண்டும். சித்தத்தால் தான் சிவனை இழுக்க முடியும்.

சித்தம் தெளிந்திருந்தால் நாள்தோறும் நீங்கள் ஆழ்ந்த நித்திரையை அனுபவிக்க முடியும். எண்ணங்களும் கனவுகளும் இல்லாத உறக்க நிலை அது. எனது நினைவுகள்தான் ஆழ் உறக்கத்திற்குப் போக விடாமல் தடுக்கின்றன. ஆழ்நிலைத் துயிலை அனுபவித்தால்தான் சமாதி நிலை ஏற்படும். கர்மா இருந்தால் ஆழ்துயில் வராது. உள்ளத்தில் வாங்கிய அல வாங்குக் குத்துத் தாக்குதல்கள் மறைய நீண்டகாலம் எடுக்கும். ஆழ்ந்த தியானம்தான் இதற்கு உதவி செய்ய முடியும். எண்ணமில்லாத நிலையில் இருக்கப் பழகினால் அது இனிமையாக இருக்கும். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தன்னை இழக்கக் கூடாது. சித்தமென்பது மனதோடு, உணர்வோடு சார்ந்த ஒரு பெட்டகம். என்னோடு நான் ஒடுங்குதல் என்பது தான் ‘சித்த விருத்தி நிரோதஹா’ என்னும் சொற்றொடரின் உட்பொருள்.

ஆதிக்குச் சமமான நிலையை சமாதி என்று சொல்கின்றோம். அன்றாட அலுவல்கள் பற்றிய தகவல்களை சித்தத்தில் அடு;க்கக்கூடாது. எவர் ஒருவர் ஆழ்ந்த தூக்கத்தை அனுபவிக் கிறாரோ அவருக்குச் சமாதி சித்திக்கும் என்பது உண்மை. ஆழ்ந்த தூக்கத்தை அடைய விடாமற் செய்பவை, நினைவு களும் காரணங்களும். நாம் நம்மைப் புத்திசாலிகளாக நினைத்திருக்கிறோம். ஆனால் எத்தனை இடங்களில் தடுமாறி இருக்கிறோம், எத்தனை விஷயங்களைக் கோட்டை விட்டிருக்கிறோம் என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால்தான் தெரியும். நீ உன்னை அவனாக நினைப்பதற்கு முதல் நீ செய்ய வேண்டியது உனது சித்தத்தைச் சுத்தப்படுத்துதல். எதுவுமே எனது திட்டமாக இருக்கக்கூடாது. நான் விரும்புவதை விடக் கூடுதலாகத்தந்தால் என்ன செய்வது? வாழ்க்கையில் எதையெதையோ பெற்று பெற்று செத்துப் போகிறோம். நல்லதைப் பெற்றால் அதிர்ஷ்டக்காரன் என்கிறார்கள். கெட்டவை வந்தால் துரதிர்ஷ்டம் பிடித்தவன் என்கின்றனர். எல்லாமே அவனுடைய கணக்கே தவிர இதில் என் விருப்பமென்ன? நான் பெற்ற வெற்றிகள் எனக்குத் தேவையில்லாத குணங்களையே தந்தன.

ஆன்மீகத்திற்குத் தேவையான அமைதி, நிம்மதி போன்ற நல்ல குணங்கள் எல்லாம் நம்மிடம் இருந்தால்தான் ஆழ்ந்த தூக்கம் வரும். ஒவ்வொரு மனிதனும் தெய்வீக சக்தியை வெளிப்படுத்தலாம். இனி உங்களது சித்தம் அங்குமிங்கும் அலைபாய்ந்து விரிந்து விரிந்து போகக்கூடாது. சித்தத்தைக் கட்டுப்படுத்திவிட்டால் சமாதிநிலையை அடையலாம். சமாதி நிலை என்பது கர்மாவைத் துப்புரவாக என்னிலிருந்து எடுத்து விட்டேன் என்ற வெற்றியின் அடையாளம். ஆனால் இன்னும் எல்லோரிலும் கர்மா இருக்கிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். என்னில் எந்தச் சிதறலும் இல்லையென்றால் என்னில் கர்மா இல்லை என்று பொருள்.

நாம் படித்து வருகின்ற குணங்களை, தெய்வீகப் பண்புகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துச் சிந்திக்க வேண்டும். நற்பண்புகள் எவை என அறிவதனால் அவற்றை அடைய முடியாது. முயற்சியுடன் பின்பற்றுவதனால், பயிற்சி செய்வதனால்தான் அடைய முடியும். பயிற்சி செய்யும்போது சிலவேளை தோல்வி யில் விழுந்து விடுவதைக் காணலாம். இது இயற்கை. இருந்தாலும் மனம் தளராது பயிற்சி செய்ய வேண்டும். இம்மாதிரி அவரவர் விரும்பிய பண்பை எடுத்துத் தியானிப்போம்.

தியானம் பலவகைப்படும். முதலில் நமது உடல், மனம், புத்தி முதலியவற்றை அமைதிப்படுத்தினோம். அமைதிப்படுத்தும் தியானத்தைப் பயிற்சி செய்தோம். (சுநடயஒநன அநனவையவழைn) மனதை அமைதிப்படுத்த ஜபத்தைப் பயிற்சி செய்தோம் அடுத்து நற்பண்புகளைப் பயிற்சி செய்தோம். அடுத்த தியானம் நிதித்யாசனம். இதுவரை செய்தது உபாசனம். நிதித்யாசனம் என்றால் அறிவுக்கு முன் செய்வது; அறிவுக்குப் பின் செய்வது. (ஏநனயவெiஉ ஆநனவையவழைnஇ ஊழவெநஅpடயவழைn) அறிவை அடைந்ததற்குப்பின் செய்யும் தியானம் நிதித்யாசனம். இதில் தியானப்பொருள் நாம் பெற்ற ஞானம்.

பகவத்கீதை உபநிஷத்துகளிலிருந்து எந்த அறிவைப் பெற்றோமோ அதுவே ஞானத்தியானம் (கற்றதை மீண்டும் மீண்டும் மனதில் நிறுத்திச் சிந்தித்தல்) ஞானத்தைத் தியானமாக்கலாம். (ஞான நிஷ்டா) அறிவில் நிலைபெறுதல். ஞானத்தின் துணைகொண்டு நிலைபெறும் அறிவிற்கும் வாழ்க் கைக்கும் உள்ள இடைவெளியை நீக்குதல் நிதித்யாசனம். சிரவணம் (கேட்டல்) என்ற சாதனையில் எந்த அறிவைப் பெற்றோமோ அதை மீண்டும் கொண்டு வந்து அசை போடுவது இத்தியானம். பலன், ஞான நிஷ்டை, மோட்சம்.

தியானம் பலவகைப்படும். நாம் படிப்படியாகப் பலவிதமாகத் தியானப் பயிற்சியை மேற்கொண்டோம். இறுதியாக நிதித்யா சனம் என்ற தியானத்திற்கு வருகிறோம். உண்மையைப் பின்பற்றியதற்கு அதாவது பரமாத்மாவைப் பின்பற்றியதற்கு முன், பின் செய்யும் தியானம் இது. மேற்சொன்ன எதைக் கேட்கிறோமோ, எந்த அறிவை சிரவணம் – மனனம் மூலம் அறிந்தோமோ அந்த ஞானமே தியானத்திற்கு மெய்ப்பொருள். சிரவணம் என்பது காதுகளால் பிரம்மத்தைப் பற்றிக் கேட்டல். மனனம் என்பது கேட்டவற்றை மனப்பாடம் செய்தல், ஞானத்தை அடைந்தபோதிலும் விபரித பாவனைகளைப் பழக்க தோஷத்தால் காண்கிறோம். பழக்க தோஷத்தினால் மீண்டும் மீண்டும் பழையமுறை வாழ்க்கைக்கே போய்ப் போய்த் திரும்புகிறோம். அறிந்தும் பலவீனமாகி விடுகிறோம். அப்படி இல்லாமல் ஞானத்திற்குப் பலத்தைக் கொடுப்பது நாம் மேற்கொள்ளும் தியானம்.

இதில் இரண்டு முக்கிய விஷயங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன. இரண்டு தத்துவங்களைத் தியானிக்கப்போகிறோம். ஒன்று ஆத்ம சொரூபம் (இறையாற்றல்), இரண்டாவது அநாத்ம சொரூபம் (ஆற்றல் இல்லாத உருவம்). இதைப் பற்றிய அறிவை அடைந்துள்ளோம். அடைந்த அறிவை மீண்டும் மனதிற்குக் கொண்டு வந்து பழகுதல் இப்போது செய்யும் தியானம். ஆத்மாவின், அநாத்மாவின் தன்மைதான் தியான விஷயம். ஆத்மா அறிவு சொரூபம். அநாத்மா என்பது உடல்களும,; பார்த்து அனுபவிக்கின்ற உலகமும். ஆத்மா சைதன்ய, ஞான சொரூபம். அநாத்மா நாம் அனுபவிக்கின்ற உலகம்.

நாம் எடுத்துக் கொண்ட தியானத்தில் இரண்டு விஷயங்க ளைத் தியானிக்க இருக்கின்றோம். இவ்விரண்டும் வேதாந்தத் தின் மையக் கருத்து. பிரம்மம் சத்யம்; ஜகம் மித்யா. பிரம்மம்தான் உண்மை; உலகம் பொய்.

நான் ஆத்ம சொரூபமாய் இருப்பவன்; சத்தியமானவன். உடல், உலகம் வெறும் தோற்றம். சாரமற்றது; உண்மை யல்ல. இந்த அறிவை சாத்திரங்களில் இருந்து பெற்றபின் இந்த அறிவிலேயே நிலைத்து இருக்க முடியாததனால் நாம் நிதித்யாசனத்தில் நிலைபெறுகிறோம். இதில் நியதிகள் இல்லை. காலம், இடம் இல்லை. நியதியைப் பின்பற்று வதிலும் தவறில்லை. இவ்விதம் நிதித்யாசனம் மேற்கொள்ள வேண்டும். அதாவது காலம் இடம் பார்க்காமல் ஆத்மா சத்யம் என்பதை நாம் உணர்ந்து பார்க்கிறபோது இந்த உலகமே சத்தியமாகத் தெரியும். சத்தியமற்றவை எல்லாம் சத்தியமாகப் பிரம்ம வடிவாகத் தெரியும். இந்த உண்மையை இடைவிடாமல் தியானித்தால் மனதில் அப்படியே பதியும்.

நாம் அனுபவிக்கின்ற இந்த உலகம் என்னைப் பண்படுத்து வதற்கான சாதனமே தவிர துன்புறுத்த அல்ல. நாம் அனுபவிக்கும் சூழ்நிலை, தட்ப வெப்ப நிலை, மக்கள் போன்றவை என்னைப் பண்படுத்துவதால் துயரம் ஒரு பகுதி யாக இருப்பினும் அல்லது இவை சில இன்பங்களைக் கொடுத்தாலும் இந்த உலகம் இன்பத்திற்காக அல்ல. இவ்வுலகம் என்னைப் பக்குவப்படுத்த ஒரு சாதனம். புண்படுத்தவோ துயரப்படுத்தவோ இவ்வுலகம் இல்லை. இதுவரை நாம் இதைப் பிழையாகப் புரிந்து வைத்திருந்தோம். நாம் இந்த உலகத்தில் பெறுகின்ற அனுபவப் பாடங்கள் அவை. இன்பமோ துன்பமோ நாம் பண்படுவதற்கே.

நாம் இப்போது செய்துவரும் தியானத்தில் நாம் பெற்ற அறிவை எடுத்துக கொண்டு அந்த அறிவிலேயே அந்த ஞானத்தை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். அப்பொழுது அந்த அறிவு நிலை பெறுகிறது. நாம் என்ற சொல்லுக்கு உண்மைப் பொருளைப் புகட்டுவதே வேதாந்தம். ஆத்ம ஆற்றலும் சடப்பொருளான உடலும் ஒன்று சேர்ந்ததே நாம் ஆகும். அறிவு சொரூபமான ஆத்மா, சடரூபமான உலகம். அநாத்மாவில் அடங்கும் ஆத்மாவையும் ஆத்;மா இல்லாத அநாத்மாவைப் பற்றியும் சிந்திப்பதே இந்தத் தியானம். முதலில் அநாத்மா.

தியானம் செய்கின்ற முறை இவ்விதம் அமைய வேண்டும். நான் பார்க்கின்ற மனிதர்கள், சந்திக்கின்ற சூழ்நிலைகள், எனக்குள்ள சங்கடங்கள், உள் மகிழ்ச்சிச் சூழ்நிலைகள், துயரத்தைத் தரும் சூழ்நிலைகள், எனது பொறுப்புக்கள் அனைத்தும் சில வேளைகளில் மாறிப்போய் விடுகின்றன. இவை அனைத்தும் முற்றிலும் மாற்றத்தை அடையும். சில காலத்திற்குப்பின் நான் அறிகின்ற சூழ்நிலைகள் அனைத்தும் வேறாக இருக்கப்போகிறது. இக்கருத்தைத் தியானித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருப்போம். அவை தற்காலிகமானவை என்றும் சிந்திக்க வேண்டு;ம்.

நாம் அனுபவிக்கின்ற இன்பம், துன்பம், சூழ்நிலைகள் எல்லாமே ஒருகாலகட்டத்தில் தலைகீழாக மாறும். ஆகை யால் என்ன நடந்தாலும் அதற்காகத் தலையை உடைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. எத்தனையோ சூழ்நிலைகள் மாறி இருக்கின்றன.

ஞானம் பெறுவதற்குமுன் அநாத்மா உங்களை இழுத்துக் கொண்டு சென்றது. இப்போது ஆத்மாதான் உங்களை இழுக்க வேண்டும். அநாத்மா இழுத்தபோது உங்களுக்கு அனுபவங்கள் அதிகம். அவற்றில் சிக்கி நீங்கள் அல்லல்பட்டீர்கள். என்னை ஆத்மாவை அறிகின்ற சூழ்நிலைக்கு அனுப்பி வைத்தது அநாத்மா என்று சொன்னால் மிகையாகாது. இந்த உலகம் மற்றும் நான் உண்மையென்று நம்பியவை எல்லாம் அநாத்மா. வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்திலாவது ஏன் என் மனம் அமைதிகொள்ளவில்லை என்றால் அறியாமைதான் அப்போது இருந்தது. ஆத்மா, அநாத்மா ஆகியவைபற்றி நான் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. இப்போது ஞானம் பெற்ற நிலையில் உங்கள் மனம் நிம்மதியாக, அமைதியாக இருக்கின்றது அல்லவா? சாதாரணமாக சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட்டுவிட்ட நிலை, நிம்மதி என்று சொல்லப்படுகிறது. நிம்மதி வரும்; போகும். அமைதி என்பது நீண்ட நிலையான நிம்மதி. அமைதி அடைகின்றபோது உடல், உள்ளம் ஆகியவை அடையும் நிலை யாது? உடலின் ஒவ்வொரு னுNயுயும் ஒழுங்காக வேலை செய்வதற்கு உடலுக்கும் உள்ளத்திற்கும் அமைதி தேவை. அதனால்தான் நோயாளிகளை மருத்துவ மனையில் சேர்த்து சிகிச்சையளிக்கிறார்கள். உடற்கூறு சாத்திரத்தில் அமைதிக்கு மிகமிக முக்கியமான ஒரு பங்கு உண்டு. மனத்திலும் உடலிலும் பூரண அமைதி இருந்தால் முழு நலத்துடன் இருப்பார்கள்.

நிம்மதியைத் தேடுபவர்களுக்கு உடல் பலவீனமாக இருக்கும். நான் நிம்மதி இல்;லாமல் தவிக்கிறேன் என்று பலரும் கூறுவார் கள். சாந்தியில் உள்ளம் தோய்ந்தால் நிம்மதி தானாகவே ஏற்படும். எனக்குள்ளேயே இருக்கின்ற அமைதியை நான் தேடிப் பெற்றுக்கொள்வது சாந்தி. எல்லோருக்கும் நிம்மதி இருக்கலாம். ஆனால் பலருக்கும் அமைதி இருக்காது. அதை அடைய முயற்சி செய்யுங்கள். இந்த அமைதிக்கும் சித்த சுத்திக்கும் ஆழ்ந்த நித்திரைக்கும் ஆழ் தியானத்திற்கும் தொடர்பு இருக்கிறது. ஒன்று மற்றொன்றிற்குக் கொண்டு செல்லும். அமைதி அடைந்தவர்களிடம் படபடப்பின்றி செயலிலும் பழகும் விதத்திலும் ஒரு நிதானமிருக்கும். பதட்டம் இராது, செயல் இராது, ஆரவாரம்; இராது, மௌனம் மிகுந்திருக்கும், எண்ணம் இராது. அமைதி அடைந்தவர்களைப் பார்த்தால் தெரியும். அமைதி, ஆனந்தம் எல்லாம் பிரம்ம நிலை. அதை அனுபவிக்கத்தான் முடியும். விவரிக்க இயலாது. சும்மா இரு, சொல் அற! எல்லாம் செய்ய முடிந்தாலும் ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பது என்பது இதன் பொருள்.

பூமிக்கு வந்தது, உடல் எடுத்திருப்பது எல்லாம் இயங்குவதற் காகத்தான். கை, கால் முதலியவை செயல்படத்தான் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் உனது மிஞ்சிய கர்மாவை அனுபவிப்பதற்காக இந்தக் கர்மேந்திரியங்களும் (செயல்படும் உறுப்புக்கள்) நீ போக வேண்டிய இடத்தை அடைய உதவுவதற்கு ஞானேந்திரியங்களும் (அறியும் உறுப்புக்கள்) உனக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த உண்மை நன்றாகப் புரிய வேண்டும். தொடர்ந்து வேலை செய்து கொண்டேதான் இருக்க வேண்டும் என்றில்லை. குடும்பக் கடமைகளை முடித்துவிட்டால் உலக வாழ்வு முறையிலிருந்து ஓய்வு எடுத்து அரைவாசி வாழ்க்கையிலேயே அதன் போக்கை மாற்றி ஞானப் பாதைக்குத் திரும்ப வேண்டும். இந்த ஆன்மீகப் பாதை உங்களைப் பரிணாம உயர்விற்குக் கொண்டு செல்லும். அப்படி உயர்கின்றபோது மற்றவர்களுக்குப் புரியாதவை உங்களுக்கும் புரியும்.

இதனால் என்ன லாபம்? பிறவி இன்மை, சக்தி சேமிப்பு, நிம்மதி, அமைதி, நற்பண்புகள், அறநெறி வாழ்க்கை என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். எனது இயல்பு, சாந்த சொரூபம். அமைதியின் வடிவம். என்னிடம் உள்ள மற்ற அனைத்தும் ஏற்றிவைக்கப்பட்டவை. இதை உணர்த்தத்தான் வேத மந்திரங்கள் ஓம் சாந்தி! சாந்தி! சாந்தி! என்று முடிக்கின்றன. மூவகைகளிலும் அமைதி நிலவுக என்பது இதன் பொருள். மனிதனுக்கு வருகின்ற துன்பங்களெல்லாம் மூன்று விதத்தில்தான் ஏற்படும். அவை தெய்வச் செயலாக நிகழும் பூகம்பம், வௌ;ளம், தீ, விபத்து போன்றவை. (ஆதி தெய்வீகம்) முற்பிறவிகளில் செய்த பாவங்களை அனுபவிப் பதற்காக வருபவை கர்மப் பலனை அனுபவித்தல் (ஆதி ஆத்மீகம்). உடலுக்கு வருகின்ற நோய்கள், விபத்துக்கள், காயங்கள் போன்றவை (ஆதி பௌதிகம்). இந்த மூன்று வகைத் துன்பங்களிலிருந்தும் விடுபட அருள்க என்னும் பிரார்த்தனையே இதன் பொருள். வெளியில் சாந்தி, உடம்பில் சாந்தி, உள்ளத்தில் சாந்தி. மூவகையிலும் சாந்தி நிலவ வேண்டும். இவை அனைத்தும் என்னில் நான் பதிக்கப்பட வேண்டியவை.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *