அகிம்சையும் ஆனந்தமும்

நவராத்திரி விழா என்பது சக்திக்குரிய நாள். பிரம்மம் மூன்று சக்திகளாகப்பிரிந்து இயக்கத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த சக்திகளைப் பெண் தெய்வங்களாக்கி, அவற்றைச் சிறப்பாக வழிபடுகின்ற நாட்கள் இவை. தீய குணங்களை அறவே ஒழித்து, உள்ளத்தைத் தூய்மையுறச் செய்பவள் துர்க்கை. அப்படித் தூய்மையடைந்த உள்ளத்தில் நற்பண்புகளாகிய செல்வத்தை நிரம்பச் செய்பவள் மகாலட்சுமி. நற்பண்புகளைப் பெற்றபின் புத்தி தெளிவடைகின்றது. தெளிந்த நல்லறிவே ஞானம். பிறவியைக் கடப்பதற்கு ஞானம் தான் தேவை. அந்த ஞானத்தை அருள்பவள் சரஸ்வதி.

குண்டலினி சக்தி இதய சக்கரத்தில் நிற்கின்ற நிலையில் ஒருவரிடம் நல்ல குணங்கள் நிறைந்திருக்கும். குண்டலினி அந்த நிலையை அடையும்வரை கஷ்டமான முயற்சியாக இருக்கும். சக்தி இதய சக்கரத்திற்கு வந்தபின் தொண்டை, நெற்றி என்று மேலே ஏறுவது எளிதாகும்.

மன்னித்தல் என்னும் பண்பு மிக ஆழமானது. நாம் ஒருவரைப் பற்றி இதுவரை வைத்திருந்த பிழையான எண்ணங்கள் அத்தனையையும் முழுமையாக உள்ளத்திலிருந்து அழித்து விடுவதே மன்னித்தல் என்பதன் முழுப்பொருளாகும். அன்பை விரித்தால்தான் இது நடக்கும். இதற்கு ஞானம் உதவி செய்ய வேண்டும். நம்முள் சூழ்ந்திருந்த வெறுப்பும், பகையும் தீய உணர்வுகளால் ஏற்பட்டவை. அவை இலேசில் அழியாது. இதயச் சக்கரத்தில் நின்று, நானும் அவரும் ஒன்று சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளும் அறியாமையும்தான் எங்களுக்குள் துவேஷத்திற்குக் காரணமாய் அமைந்தன. கர்மாவால் இது ஏற்பட்டது போன்ற உண்மைகளைச் சிந்தித்து மனம் ஏற்றுக் கொண்டால் பகை உணர்வு மறைந்து விடும்.

மன்னிப்பைக் கொண்டு வெறுப்பை அழித்துவிட்டால் என் மனதில் நிறைவு என்ற சக்தி நிறைந்திருக்கும். சக்தியைக் கூட்டுவதும் குறைப்பதும் காலம்தான். இன்று ஏற்படுகின்ற சோகமும் சக்திக் குறைபாடும் இரண்டொரு தினங்களில் மாறி என்னில் சக்தி பெருகுகின்ற சூழ்நிலை ஏற்படலாம். சோகம் என்பது உண்மையில் சோகமல்ல. என்னில் திருத்தங்களைக் கொண்டு வருவதற்காக ஏற்படுவது. வெற்றி என்பது வெற்றியல்ல. என்னுடைய சமநிலையை சோதிப்பதற்கு அது வருகின்றது. வெற்றி – தோல்வி என்பது மனிதரைப் பொறுத்ததா? நிரந்தரமானதா? என்றால் அவை மனித மனதைப் பொறுத்தது.

மனித மனதைச் செப்பனிடுவதுதான் ஆன்மீகம். முன்பு அங்குமிங்குமாக அலை பாய்ந்து திரிந்த மனதை இப்போது அமைதியாக வைத்திருக்க முடிவது மேற்கொள்கின்ற ஆன்மீக முயற்சிகளால்தான். நாம் இன்னும் முயற்சிகளுடன் பயிற்சிகளை மேற்கொண்டால் மனதின் மேற்பரப்பு அமைதி யானவுடன் ஆத்மா வெளிப்படத் தொடங்கும். அது என்னுடன் தொடர்பு கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறது. நாம் துன்பங்களாகக் கருதி அவதிப்படுபவை எல்லாம் தன்னோடு நாம் பேசுவதற்கு அது ஏற்படுத்துகின்ற முயற்சி. நான் அதனோடு எப்போதும் பேசுவதில்லை, நன்றி செலுத்துவதுமில்லை. எனக்கு எதாவது தேவையென்றால்தான் அதனோடு பேசுகின்றேன். ஆனால் அதுவோ என்னுடன் பேசப் பல பக்கத்தாலும் முயற்சி செய்கின்றது. இந்நிலையில் அது எனக்குத் தருகின்ற துன்பம் என்னை அணைப்பதற்காக அது விடுக்கின்ற அழைப்பு. இந்த ஆன்மீக உண்மையை நாம் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

எனக்கு இன்று ஐந்து துன்பம் ஏற்பட்டது என்றால் ஐந்து அழைப்பு எனக்கு அவனிடமிருந்து வந்திருக்கிறது என்று பொருள். ஞானம் இல்லாததால் நான் அவற்றிற்குப் பதில் அளிக்கவில்லை. துன்பம் நிரந்தரமென்றால் அது ஏன் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது? இப்போது துன்பம் வெறும் அனுபவமாக மட்டுமே இருக்கிறது. பிரச்சனை வரும், அதை நான்தான் துன்பமாகப் பார்க்கிறேன். பிரச்சனையைத் துன்பமாக்குவது நானும் என்னை ஆட்டிப் படைக்கும் கர்மாவும், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் மாயையும்தான்.

உனக்கு எற்படுகின்ற பிரச்சனையை நீதான் துன்பமாக எடுக்கிறாய். அதே பிரச்சனையை உன் மகனோ மகளோ துன்பமாகப் பார்ப்பதில்லை. ஏன்? அவரவர் பார்வை மாற்றம். இதற்கு ஞானம்தான் உதவ வேண்டும். வாழ்க்கையில் நான் விளையாடுவதற்கு எனக்குத் தரப்படுகின்ற பந்து பிரச்சனை. உனக்குப் பிரச்சனை என்று எதுவும் வராவிட்டால் நீயே ஏதாவது பிரச்சனையை உருவாக்கி விடுவாய். என்னால் நானே எனக்கு உருவாக்கிக் கொள்வது பிரச்சனை. நல்லதாக நடந்தால் அதைப் பிரச்சனையாக எடுக்க மாட்டாய். நஷ்டம் வரக்கூடியதாக இருந்தால் அல்லது உன்னால் முடிவெடுக்க முடியாதென்றால் அது பிரச்சனை. உன்னால் வருவதை ஏற்க முடியாவிட்டால் பிரச்சனை. உன்னால் முடியும் என்றால் எதுவுமே பிரச்சனையில்லை. ஆகவே வரும் சந்தர்ப்பங்கள் எல்லாவற்றையும் உன்னை வைத்துத்தான் அளக்கிறாய். நீயோ பிரம்மம். ஆனால் உன்னை நீ தவறாக நினைப்பதால்தான் இவையெல்லாம் உன்னைப் பாதிக்கின்றன. நான் யார் என்ற கேள்வி ஆன்மீகத்தில் மிக முக்கியம். நான் அதை ஈகோ என்று நினைக்கிறேன். உடலும் மனமும் நான் என நினைப்பது ஈகோ. ஈகோவை கர்வம் என்று சொல்லலாம். உடலும் மனமும் நான் என்பது ஈகோ. அதை மிக அழுத்தமாக நான்தான் என்று நினைத்தால் அகங்காரம். இதையே உயர்பரிணாமத்தில் நின்று பார்த்தால் உடலும் மனமும் நானல்ல.

என்னிலிருந்து சக்தி பல்வேறு பக்கங்களாக வெளிப்படுவதை ஒரு கண்ணாடி வழியாகப் பார்ப்பதாகக் கற்பனை செய்தால் அது ஒரு சிலந்தி வலைபோலக் காட்சியளிக்கும். என்னில் இருந்து உடல் மனம் புத்தியால் வெளிப்படும் இயக்கம் அனைத்தும் எனது சக்தி வெளிப்பாடுதான். என்னுள் இப்படி ஆத்மாவாக இருக்கின்ற சக்திதான் எல்லா இடங்களிலும் பரமாத்மாவாகப் பரவியிருக்கிறது. இந்த ஞானத்தைப் பயிற்சியில் கொண்டு வருவதற்குத்தான் தியானம் மிக அவசியம். தியானத்தால் உங்களை நீங்களே சுத்தப் படுத்துவதுதான் தியானம். பரமாத்மாவின் தெறிப்பு உங்களுக்குள் ஒளிவடிவமான ஆத்மாவாக இருக்கிறது. அதனுடைய வெளிப்பாடுகளை ஆராயமுடியுமே தவிர சரியான முடிவிற்கு வரமுடியாது. தொப்புள்தான் அறிவின் இருப்பிடம். அறிவால் ஆத்மாவைப் பிடிக்க முடியாது. உணர்வால்தான் பிடிக்கமுடியும். உணர்வு என்பது அன்பும் கருணையுமான இதய சக்கரம். அது மேலே உயர்ந்து தொண்டைக்கு வந்தால் அது ஆத்மாவை நெருங்குகிறது. இந்த அமைப்பைத் தான் தாந்த்ரீக பு+ஜை முறைகளால் குண்டலினி சக்தியை மேலே உணர்த்துகிறார்கள். அறிவின் பின்னால் உள்ள ஆத்மாவால் ஆத்மாவை அறிகின்ற முறைதான் குருவின் போதனைமுறை.

உடலுக்கும் உயிருக்கும் உள்ள வேறுபாடுதான் நான். உடல் வேறு. நான் வேறு. இந்த உடல் என் கர்மாவிற்கு ஏற்றபடி தரப்பட்டிருக்கின்றது. நான் கர்மாவைக் குறைத்தால் உடல் மாறும். நான் இந்தப் பு+மியில் இறங்கியபோது என்னில் வைக்கப்பட்ட வரைபடம் எனது கர்மா. எனது பரிணாம வளர்ச்சிக்கேற்ப எனது வரைபடம் மாறவேண்டும். உங்களுக்கு ஏற்படுகின்ற கோபமே சில மணி நேரங்களுக்குப் பின் மாறி விடுகின்றது. ஞானத்தால் கோபமே ஏற்படாது. இதன்மூலம் உடலிலும் மாற்றம் தானாக ஏற்படும். இப்போது உங்கள் உடலில் மனதில் இருக்கின்ற சூழ்நிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கின்றதா? ஞானம் பெற்றபின் உங்களைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? முன்பு பிரச்சனையைத் துன்பமாகக் கருதிய நீங்கள் இப்போது அந்தப் பாதிப்பு இல்லாமல் அதை எதிர்கொள்ள முடிகிறதல்லவா? இதற்கு என்னுடைய உபதேசம் உதவிற்று என்றாலும் அடிநூலாக இருந்து பிரம்மம்தான் உதவியிருக்கிறது. இதற்கு உங்களது புண்ணியமும் முயற்சியும் சேர்ந்து வந்திருக்கிறது. ஆகவே பிரம்மத்திற்கு நன்றி கூறவேண்டும்.

நான் சுகமானவனாக இருக்கிறேன், நான் சந்தோஷமானவனாக இருக்கிறேன், நான் புனிதமானவனாக இருக்கிறேன் என்று முதலில் மனதிற்குள் சொல்லிவிட்டுப் பிறகு ஜபத்தைக்கூறிப் பிறகு தியானத்தைத் துவங்க வேண்டும். நான் ஆரோக்கிய மானவனாக இருந்தால்தான் என் உடம்பு எனது சாதனைக்கு உதவியாக இருக்க முடியும். சோர்வுற்ற மனதில் தியானம் நிகழாது. எனவே உள்ளம் மகிழ்வுற்று இருக்க வேண்டும். புனிதமான எண்ணங்களைத்தான் நான் நினைத்து நினைத்து அசைபோட வேண்டும். அதற்குப் புனிதமானவற்றைக் கேட்க வேண்டும். என்னைப் புனிதப் படுத்தினால்தான் என்னால் புனிதமான ஒன்றைத் தொடமுடியும்.

அவனை நோக்கித் திருப்பப்பட்ட வாழ்க்கைதான் புனிதமான வாழ்க்கை. உடல், மனம், புத்தி ஆகிய கருவிகள் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். தினமும் தலைக்குக் குளிப்பது மிகவும் நல்லது. ஆசிரமங்களில் சந்நியாசிகளின் பயிற்சிகளில் தினமும் குளிக்கும்போது ஒரு கிண்ணத்தில் உப்பை நீரில் கரைத்து அந்த உப்பு நீரைக் கையில் உயர்த்திப்பிடித்துத் தலையில் ஊற்றிக் கொள்ள வேண்டும். அப்படிச் செய்வதால் நம் உடலைச் சுற்றியிருக்கின்ற தெய்வீக சக்தியை சுத்தப்படுத்துகிறார்கள். பிறகு தண்ணீருக்குள் இறங்கி நின்று பிறகுதான் கங்கைக்குள் பாயவேண்டும் என்பது தரப்படுகின்ற பயிற்சி. உலகத்தில் உள்ள எல்லாமே தூய்மையுள்ளவைதான். ஏனெனில் எல்லாவற்றிற்குள்ளேயும் அதுதான் அணுவாய், அணுவிற்குள் ஆற்றலாய், ஆற்றலுக்குள் அறிவாய், அதற்குள் ஒளியாய் இருக்கின்றது. இந்த உண்மை உணரப்பட வேண்டும்.

எங்களுக்குள் ஏற்படுகின்ற தூண்டல் எல்லாமே ஆத்மீகத் தொடர்பு உள்ள தூண்டல்தான். ஏனெனில் அதிலிருந்துதான் நாங்கள் வந்துள்ளோம். துன்பம் என்பது அவனுடைய அழைப்பு. துன்பம் ஏற்படாவிட்டால் உலகத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே இருப்பேன். துன்பம் என் ஓட்டத்தை தடுத்து என்னை நிற்கச் செய்கிறது; சிந்திக்க வைக்கிறது. அதிக துன்பத்தை அனுபவிப்பவர்கள் இறைவனால் இழுக்கப் படுபவர்கள். நாங்களாய் போட்டுக் கொண்ட தடைகள் தான் எங்களது உயிர் ஒளியை அடைந்து அதை அனுபவிக்க முடியாமல் தடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நீயாய் ஏற்படுத்திக் கொண்ட விளைவுகள்தான் உனக்குத் தடை. என்னை எதிர்ப்பவர்களை மன்னித்து விட்டுவிட்டால் என்னுடைய சக்தியை அவர்கள் எடுத்து எனக்குள் பெருக்கமாட்டார்கள். மனம் நிம்மதியாய், அமைதியாய் இருக்கும். எனக்குத் தொல்லை கொடுப்பவர்கள் என்னைத் திருத்திச் சரிசெய்யத் தான் அப்படி நடக்கிறார்கள். அவர்கள் அறியாமையால் செயல்படுகிறார்கள் என்று மன்னித்து விட்டால் பிறகு பிரச்சனை இருக்காது. இப்படிச் செய்கின்றபோது ஞாபகப் பாதையில் இருந்த அனைத்தையும் அழித்து விடுகின்றோம். அவர் இவர் என்று இதில் பாகுபாடு பார்க்கக் கூடாது. எல்லோருமே நான்தான். ஒவ்வொரு மூச்சுக்கும் உன்னால் அதற்கு நன்றி தெரிவிக்க முடிந்தால் உன்னை அது அதி விரைவில் தன்னிடம் சேர்க்கும். உன்னைச் சரியான பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும். இதற்கு எல்லா நேரமும் உன் சிந்தனை அதனிடமே இருக்க வேண்டும்.

எந்த நேரமும் சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் வித்தியாசம் இல்லாமல் தூய்மையுடனும் நிறைந்த அன்புடனும் இருந்தால் அது எனக்கு வழிகாட்டுவதில் என்ன பிரச்சனை ஏற்பட இருக்கிறது? இப்போதே உங்களுக்கு அதனுடன் ஏற்பட்டுள்ள தொடர்பு தெரியத் துவங்கியிருக்க வேண்டும். விளக்கத்தாலும் பயிற்சியாலும் நீங்கள் ஆத்மாவிற்குப் பக்கத்தில் இருக்கிறீர் கள். அது உங்களுக்கு வழிகாட்டத் துவங்கியிருக்கும். பல விஷயங்களைச் செய்யாதே என்று சொல்லியிருக்கும். சில விஷயங்களைச் செய் என்று சொல்லியிருக்கும். அந்தத் தொடர்பைப் புரிந்து கொண்ட நிலையில் அதற்கு நாம் கட்டாயம் நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும். முன்பு வெளியில் யார் யாரிடமோ எதனிடமெல்லாமோ தங்கியிருந்தீர்கள். இப்போது உங்களிலேயே நீங்கள் ஆத்மத் தொடர்புடன் தங்கியிருக்கத் துவங்கிவிட்டீர்கள் என்பது உண்மை. இதை விட்டால் சுலபமான வேறு பாதை இல்லை. எனவே எப்படியாவது உள்ளே சென்று அதனுடன் இணையுங்கள்.

ஆத்மாவுடன் இணைந்திருக்கும் போது ஏற்படுகின்ற அமைதி உங்களை ஆனந்தத்திற்கு அழைத்துச் சென்றதா? பயிற்சியின் அடுத்த படி ஆனந்தம்தான் என்பது தெரிகின்றதா? அதை அடைவதற்குப் பயிற்சி உங்களிடம் குறைவாக இருக்கின்றது. மனம் இன்னும் முழுமையாக விரிவடையவில்லை. அதற்கு முயற்சி செய்யுங்கள்.

அகிம்சை என்னும் நல்ல குணத்தைப் பின்பற்ற வேண்டு மென்றால் ஒரு காலத்தில் எனக்கு எதிரியாக இருந்தவனை மன்னித்து விடவேண்டும். அதோடு அவனுக்கு நல்ல உணர்வு அலைகளை அனுப்ப வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவனுடைய கெட்ட உணர்வு அலைகள் என்னைச் சேர்ந்து விடும். அகிம்சையைப் பின்பற்றுகின்ற நான், இம்சை செய்கின்ற நான் என எனக்குள் இரண்டு பேர் இருக்கிறார்கள். இந்த இருவருக்குள் போராட்டம் நிகழ்கிறது. இம்சை செய்கின்ற நான் அநேக தருணங்களில் அகிம்சையைப் பின்பற்றுகின்ற நானை வென்றுவிடுகின்றது. அகிம்சையை விரும்புகின்றேன். மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தாத நானாக அமர்ந்திருக்கின்றேன். அகிம்சை மேலோங்கி இருக்கிறது. உலக விவகாரங்களுக்குள் சென்றவுடன் அகிம்சை மறந்து இம்சையாளனாக மாறச் சந்தர்ப்பம் உண்டு. அகிம்சையை விரும்பும் நான் இம்சை உடையவரிடம் வேண்டுகோள் விடுக்கின்றேன். இம்சை செய்யும் என்னிடம் போராடி வெற்றி அடைய முடியாது. எனவே என்னிடமே நான் பிரார்த்தனை செய்கின்றேன். மனமே! உணர்வுகளே! யாருக்கும் இம்சை செய்யாதீர்கள். அகிம்சையுடன் இருங்கள். மற்றவர்களுக்கு செய்யும் இம்சையை உங்களுக்கு நீங்களே செய்கிறீர்கள். கண்களே! மற்றவர்களுக்கு இம்சை செய்யாதீர்கள். நாக்கே! யாரையும் சொல்லால் துன்புறுத்தாதே! என்று நமக்கு நாமே விடுக்கும் வேண்டுகோள், பிரார்த்தனை. அகிம்சையை விரும்புவராக நாம் தியான நிலையில் அமர்ந்திருக்கின்றோம். மன அமைதியுடன் சந்தோச நிலையில் உள்ளேன். என்னிடம் நானே மேற்கொள்ளும் இந்தப் பிரார்த்தனையை சிலகாலம் மேற்கொள்வோம். நம்முடன் மனம் அமைதியாக, மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது நாம் மற்றவருக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கின்றோம். எனவே நான் எப்போதும் அமைதியாக மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். இப்படி எப்போதுமே இருப்பவரால்தான் முக்தியடைய முடியும். நம் மனம் போராடிக் கொண்டிருக்கும்போது மற்றவருக்குத் துன்பத்தைக் கொடுக்கின்றோம். மற்றவருக்குத் துன்பம் கொடுக்கக் கூடாதென்றால் நாம் அமைதியாக, மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். இது சுயநலமல்ல. எவ்வளவோ குறைகள், மாற்றங்கள் என்னிடம் இருப்பினும் நான் சஞ்சலமில்லாமல் அமைதியாக இருக்கின்றேன். மற்ற நேரங்களில் அமைதி காக்கப்படும் போது அகிம்சையாக இருக்கின்றேன். நம்மை இழப்பதற்குமுன் நாம் தயாராக இருப்பதே தியானப்பயிற்சி. என்னைச் சுற்றி எவ்வளவோ கஷ்டங்கள் இருந்தபோதிலும் மகிழ்வாக இருக்கின்றேன் என்பது தியானம். இப்போது செய்கின்ற தியானத்தில் இக்கருத்துக்களின் பொருளை நினைத்துக் கூறுதல் அவசியம்.

“நான் அமைதியாய் இருக்கின்றேன். எனக்குள் மகிழ்ந்திருக் கின்றேன். நான் ஏன் மற்றவர்களைத் துன்புறுத்த வேண்டும்? என்னைத் துன்புறுத்தியவர்களை மன்னித்து அமர்ந்திருக்கி றேன். என் மன அமைதியை யாரும் தடையுறச் செய்வ தில்லை. நான் எனக்குள் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். அமைதியாக, அகிம்சையாளனாக இருக்கிறேன்.” இதை விடாமல் தொடர்ந்து 10, 15 நாட்களுக்குத் தியானத்தில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். எனக்கு நான் விடுக்கின்ற வேண்டுகோளே இனி எனது பிரார்த்தனை. பலவிதமான தியானப் பயிற்சிகள் இருக்கின்றன. இப்போது நாம் செய்வது பண்புகளை நம்வசமாக்குவது! (நல்ல பண்புகளை நம்வசமாக்குவது மகாலட்சுமி பூஜை) கெட்ட பண்புகளை அறுத்தல் துர்க்கா பூஜை. நற்பண்புகளை அடைந்தவுடன் நமக்குக் கிடைப்பது ஞானம் எனும் வெட்டவெளி. உள்ளம் தற்போது வெள்ளை நிறமாக மாறிவிட்டது. வெண்மையான ஞானத்திற்குரியவள் சரஸ்வதி. ஞானத்தை வேண்டுவது சரஸ்வதி பூஜை.

தியானத்தில் அமர்கின்ற வேளையில் நமது உடல், மனம், சித்தம் அமைதியாக இருக்கின்றன. இம்சை செய்கின்ற மனநிலை இப்போது இல்லை. நிதானம் தவறும்போதுதான் இம்சை செய்யும் தூண்டல் எழுகின்றது. நிதானத்தைத் தொடர்ந்து வைத்திருப்பது தியானத்தில் முக்கிய பயிற்சி. உடல், மனம், வாக்கு, சிந்தனை ஆகியவை அமைதியாக இருப்பதாக எண்ண வேண்டும். எண்ணங்கள் அனைத்தும் சாந்தியடைந்து விட்டன. அதிலிருக்கும் போது இம்சை இல்லை. தியான நிலையில் நான் சாந்தி அடைந்துள்ளேன் என்று சிந்தித்து அமர்ந்துள்ளேன்.

அமைதிபெற்ற உடல், வாக்கு, மனம் சாந்தியடைந்துள்ளன. நான் சாந்தமானவன். என்னையும் மற்றவரையும் நான் துன்புறுத்த மாட்டேன். எனது அகிம்சை என்னுடைய மகா விரதம். என் உடலும், சொல்லும் மனமும் அமைதியடைந்து விட்டன என்ற இதே எண்ணங்கள் நம் மனதில் தொடரட்டும். வேறு எண்ணங்கள் வேண்டாம். எதை உபதேசிக்கின்றோமோ அதுவாகவே ஆகிறோம் என்பது தியானத்தில் ஒரு தத்துவம். நல்ல பண்புகளை நமதாக்குவதற்கு அவை நம்மிடம் இருப்பதாக நினைத்து அதன்படி செயல்படப் பழகவேண்டும். இல்லாவிட்டாலும்கூட இருப்பதாகப் பாவித்தால் பழகப்பழக அவை நம்மிடம் வந்து சேர்ந்துவிடும்.

இறைவன் நாமத்தைத் தொடர்ந்து ஜெபிப்பதைப் போல் நாம், ”நான் யாரையும் துன்புறுத்தாதவன், துன்புறுத்த விரும்பாதவன், அகிம்சையைப் பின்பற்றுபவன்!” என்று திரும்பத் திரும்ப தொடர்ந்து மனதிற்குள் கூறி வரவும். இவ்விதம் நம்மை நாம் தியானிக்கும்போது அகிம்சை நமக்குக் கிடைக்கின்றது. தியானத்தில் பயிற்சியால் இந்தப் பாவனையை மேற்கொள்கிறோம். அகிம்சையுடையவன் என்ற பாவனையை எனக்குள் விதைக்கின்றேன். அது மரமாக வளரும். சில காலங்களில் பெரிய மரமாக உயர்ந்து நிற்கும். அகிம்சையாளன் என்பதை மனதுக்குள் விதைத்து வலுப்படுத்தவும். எல்லாப் பண்புகளிலும் மேலான பண்பு அகிம்சையே ஆகும்.

துன்புறுத்தமாட்டேன் என்று சிந்திப்பதால் எனக்குள் நேர்மறை எண்ணம் வளர்கின்றது. எதிர்மறை இல்லை. துன்புறுத்து தலும் அதன் விளைவுகளும் அதனால் ஏற்படுகின்ற மனப் பிரச்சனைகளும் என் அமைதியைக் குறைக்கின்றன. என் அமைதி கெடாமல் இருக்க நான் அகிம்சையை மேற் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அகிம்சை என்பது உயிரைக் கொல்லாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல என்னை நேரடியாக ஆத்மாவோடு தொடர்புபடுத்துவது. விளையாட்டுக்குக்கூட யாரையும் துன்புறுத்தாத நிலை இருந்தால்தான் நான் அகிம்சையாளனாக இருக்கமுடியும். பிறர் நம்மைத் துன்புறுத்தினால் இது என் கர்மா என்று அதை எடுக்கத் தெரிய வேண்டும். நாம் அதை எப்படி எடுக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்துத்தான் நம் நிம்மதியும் அது கெடுவதும் ஏற்படுகிறது. வாழ்க்கையைப்; புரிந்து கொண்டால் அதைக் கொண்டு செல்வது சுலபம். குடும்பத்தில் இருந்தால் நாம் நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டு மற்றவரைச் சீண்டாமல் சென்றால், கொஞ்சம் பொய்யும் நடிப்பும் இருந்தால், சமாளித்துக் கொண்டு போகலாம். ஏனெனில் ஏறுக்கு மாறாகத்தான் எல்லாம் அமையும். அதைக் கொண்டு செல்லத் தெரிய வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் ஞானம் தேவை. உடனிருக்கும் உறவை ஆத்மாவாகப் புரிந்து அன்பும் அனுசரித்தலுமாக நடந்தால் எல்லாம் சரி. வாழ்க்கையைச் சொர்க்கமாக்குவதும் நரகமாக்குவதும் உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது. வாழ்க்கையில் எங்கெங்கு சிக்கல்கள் இருக்குமென்பதைப் புரிந்துகொண்டு அதைச் சமாளிக்கத் தெரிய வேண்டும்.

சிலர் நான் எந்த நேரமும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் அது உள்ளத்திலிருந்து உண்மையாக வரவேண்டும். எல்லோருமே வெளியில் மகிழ்ச்சியாகத்தான் காணப்படுகிறார்கள். ஆனால் மனதில் நாம் என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்துவதில்லை. நான் ஒளியுள்ளவனாக, பு+ரண ஆனந்தம் உள்ளவனாக இருக்கிறேன். நான் அகிம்சையைக் கடைப்பிடிக்கிறேன். ஆனந்தமாக இருக்கிறேன். ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன், தூய்மையாக இருக்கிறேன் என்றெல்லாம் திரும்பத் திரும்ப சொல்லி உருவேற்றி உள்ளுக்குள் போக வேண்டும். அப்படிச் செய்கின்றபோது உள்ளத்தில் வேறு ஒருவித எண்ணமும் இல்லாமற்போய் ஆத்மாவின் ஒளி மட்டுமே இருக்கிறது. அந்த ஒளியை நீங்கள் பாருங்கள். மற்றவற்றை அது செய்யும். நன்றி தெரிவித்து தெரிவித்து தொடர்ந்து அதைப் பாருங்கள். இதுதான் உங்களது தியானம்.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *