அதர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அனைத்தும் மறைய ஆரம்பித்து விட்டன. புவியியலும், பொருளியலும், அரசியலும் குமுறுகின்றன. அனைத்துத் துறைகளிலும் போலிகளின் ஆட்டம் ஒடுங்கப் போகின்றதற்கான சமிக்ஞைகள் ஆரம்பித்து விட்டன. ஆழமான ஆன்மிகத்தில் நிலை கொண்டுள்ளவர்களைத் தவிர மற்ற அனைத்துப் பகுதியினரும் விரும்பாத மாற்றங்களுக்கு முகம்கொடுத்தே ஆகவேண்டும் என்ற நிலை காலத்தின் கட்டாயம். பிரம்மம் என்ற பரம் பொருள் தனது படைப்பின் ஒரு படையை (டுயலநச) உரிக்க ஆரம்பித்து விட்டதை ஆன்மிகவாதிகள் மட்டுமே உணர்வர். பரம்பொருளின் இருப்பைச் சந்தேகப்படுபவர்கள் இன்று உலகில் எங்கும் இல்லை. மதங்களை எதிர்ப்பவர்கள்கூட ஊழளெஉழைரளநௌள என்ற பரம்பொருளின் இருப்பை, வியாபகத்தைப் பற்றிய கேள்வி கேட்பதில்லை. தர்மப்படி நடந்தால் – தார்மீக வாழ்க்கையை மேற்கொண்டால் சிக்கல்கள் இல்லாத அமைதியான வாழ்வை வாழ முடியும்.

இன்று நியு+ ஜேர்ஸி பல்கலைக்கழகத்தில் பகவத்கீதை கட்டாய பாடமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேத பொக்கிஷத்தின் சாரமே கீதை என்பது என இன்று பலருக்கும் புரிந்து விட்டது. இந்துக்கள் என்று கூறிக்கொண்டு இவைகளை அறியாமல் இருந்து விட்டோமே என்று பலர் அங்கலாய்த்ததுண்டு. யோகமும் வேதாந்தமும் அறிவியல் ரீதியாக அமெரிக்கப் பல்கலைக் கழகங்களில் பாடமாக இடம் பெற்று வருகின்றன. நமது இந்துக்கள் இதில் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று கேள்வி கேட்பது விசனத்துக்குரியது; வருந்தத்தக்கது. எந்தக் கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்கிறோமோ அதுபற்றி எதுவும் தெரியாமல் இருக்கிறோமே என்ற பார்வை இன்னும் ஏற்படவில்லை. இந்த சொற்பகால வாழ்வைச் சரியான நோக்கில் பார்க்க வேண்டாமா? வாழ வேண்டாமா? சடப்பொருளான உடம்பிலிருந்தாலும் மென்பொருளான உள்ளத்தினாலேதான் வாழ்கிறோம். சடப்பொருள், மென்பொருள் எல்லாம் மாறக்கூடியவை; மாயத்தோற்றம் கொண்டவை; பொய்யானவை. ஆகவே பரம்பொருளாக, ஆத்மாவாக, உயிராக உள்ளுறைந்திருப்பதுடன் இணைதலே பொய்மையிலிருந்து விடுவிக்கும். அந்த இணைதலுக்கே யோகம் என்று பெயர்.

இணைதல் என்பது ஆனந்தம். ஆழ் உறக்கத்தில் அதே நிலை ஏற்படுகிறது. தியானத்தில் ஏற்படுகிறது. சமாதி நிலையில் நிலை பெறுகிறது. அந்நிலையை இலகுவாக அடைய முடியும். அதற்கு ஞான அறிவு தேவை. வுநஉhnஙைரந உபாயம் மயக்கத்தைக் கொடுக்கும். தேவை- ஞானமே. ஞானம்தான் கருணையைப் பீறச் செய்யும். கருணையில் மூழ்கி மூழ்கி எழுவதே ஆன்மிக ஆனந்தம். அனைத்து ஜீவராசிகளும் மரங்களும் செடிகளும் வானமும் பிரபஞ்சமும் நானும் ஒன்று என்ற ஆன்மநேய ஒருமை ஏற்படும். அந்த ஒருமைத்துவம் அமரத்துவத்தை அளிக்கும்.

சிந்தியுங்கள்! இயற்கை அதை நோக்கி உங்களை உந்தித் தள்ளுவதைக் காண்பீர்கள். உயர் பரிணாம நிலைக்குச் செல்வதை எந்தப் படைப்பும் தவற விட்டுவிட முடியாது. ஆழமாகச் சிந்தித்தால் புரியும். சிந்தியுங்கள்! அன்பும் சாந்தியும் மலரட்டும்!

ஒவ்வொரு மதவாதியும் அவனுடைய வழிபாட்டுத் தலத்தில் மட்டும்தான் இறைவன் இருப்பதாக நினைக்கிறான். பிற மதங்களில், வழிபாட்டுத் தலங்களில் இறைவன் இருப்பதாக அவன் நினைப்பதில்லை. ஆனால் ஒரு உண்மையான இந்துவோ எந்த வழிபாட்டுத் தலத்தையும் கடக்கும் போதும் தன் நெஞ்சில் கை வைத்து அந்த இறைவனுக்கு வணக்கம் செலுத்திச் செல்கிறான். இதுவே அந்த பரந்த தன்மைக்குச் சாட்சி. ஆனால் மற்றவர்களோ பிறசமய வழிபாட்டுத் தலங்களை அசிங்கமாக நினைக்கிறர்கள். சில நேரங்களில் இடித்தும் விடுகிறர்கள். இதைப்போல மூடத்தனம் வேறொன்றும் இருக்க முடியாது. பெரும்பாலான மதவாதிகள் மூடர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மதவாதியும் தான் வழிபடுவது மட்டுமே இறைவன் என்று நினைக்கிறான். ஒவ்வொரு மதத்துக்கும் ஓர் இறைவனா இருக்க முடியும்?

அப்படியென்றால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தது யார்? இதை இயக்குவது யார்? இப்பிரபஞ்சத்தை ஒருவன்தான் படைத்திருக்க முடியும். இதை எல்லா மத வேதங்களும் சொல்லுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான மதவாதிகள் தங்கள் வேதங்களையும் அறியாத மூடர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மதமும் இறைவனுக்கு ஒரு பெயர் சூட்டியிருக்கிறது. பெயர்தான் வேறு; குறிக்கப்படும் பொருள் ஒன்றே.

“ஒரு நாமம் ஓர் உருவம்
ஒன்றுமிலார்க்கு ஆயிரம்
திரு நாமம் பாடி நாம்
தெள்ளேணம் கொட்டாமோ” என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.

இறைவன் பெயரற்றவன். அதனால்தான் அவனுக்கு ஆளாளுக்கு ஓர் உருவம் கற்பிக்கிறார்கள். மதவாதிகளிடம் மற்றொரு மூடத்தனமும் உண்டு. அவர்கள் தங்கள் ஊரில் தங்களுக்கு அருகிலேயே இருக்கும் தங்கள் தங்கள் மத வழிபாட்டுத் தலத்திற்குச் செல்லாமல் எங்கோ துhரத்தில் இருக்கும் வழிபாட்டுத் தலங்களுக்குச் செல்வார்கள்.

கேட்டால் அங்கே இருக்கும் இறைவனுக்குச் சக்தி அதிகம்; மகிமை அதிகம் என்கிறார்கள். இவர்கள் ஊரில் இருக்கும் இறைவன் வேறா? வேற்று ஊரில் இருக்கும்; இறைவன் வேறா?

இறைவனுக்கு ஓரிடத்தில் சக்தி அதிகமானதாகவும் ஒரிடத்தில் சக்தி குறைவாகவும் இருக்குமா? இது அப்பட்டமான மூடத்தனம். மூடர்களுக்கு உள்ளிருக்கும் இறைவன் அகப்பட மாட்டான். மதவாதிகளை விட நாத்திகர்களே மேல். நாத்திகர்கள் இறைவனை அறியாதிருக்கிறார்கள். இவர்களோ இறைவனைத் தவறாக அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். அறியாமையைவிடத் தவறான அறிவு ஆபத்தானது. நாத்திகர்கள் வழிபாட்டுத் தலங்களை இடிப்பதில்லை. ஆத்திகர்களே இடிக்கிறார்கள்.

“அங்கிங்கு எனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய் ஆனந்த பூ ர்த்தியாகி அருள் நிறைந்த” பரம்பொருளை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டடத்தில்தான் உள்ளதாகக் கருதுபவன் அந்தப் பரம் பொருளின் சர்வ வியாபகத் தன்மையை அறியாதவனாக இருக்கிறான்.

தாயுமானவர் பூ ஜை செய்வதற்குப் பூ எடுக்கச் சென்றார். பூ வைப் பறிக்கக் கையை நீட்டியபோது பூ வில் இறைவனைத் தரிசித்தார். அவருக்கு ஞானம் கிடைத்துவிட்டது. பூவிலேயே இறைவன் இருக்கும்போது அந்தப் பூவைப் பறித்துப் பூசை செய்தேனே! என்ன அறியாமை; இனி அப்படிச் செய்யமாட்டேன்! உறுதி கொண்டார்.

தாயுமானவர் ஞானிகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, “கண்ட இடம் எல்லாம் கடவுள் மயம் என்றறிந்து கொண்ட நெஞ்சர்” என்கிறார். எல்லா இடங்களிலும் இறைவன் இருக்கிறான் என்று நினைப்பவன் மற்ற மதத்தவரைப் பகைப்பானா? எல்லா இடங்களிலும் இறைவன் இருக்கிறான் என்று நினைப்பவன் மனிதரில் ஒரு பிரிவினரைப் பார்த்து, “நீ கீழ்ச்சாதி, உன்னைத் தொட்டால் தீட்டு என்பானா? அந்த மனிதர்களுக்குள்ளும் இறைவன் இருக்கிறானே! எல்லா மதமும் அன்பே கடவுள் என்கின்றன. சக மனிதனை நேசி என்கின்றன. ஆனால் உலகத்தில் நடந்த சண்டைகளிலேயே மதச் சண்டைகள் தான் அதிகம் என்று சரித்திரம் சொல்கிறது.

இதிலிருந்து தெரிவதென்ன? பெரும்பாலான மதவாதிகள் தங்கள் மதத்தைப் பின்பற்றுவதில்லை. இவர்கள் உள்ளே எதுவும் இல்லாமல் வெறும் “லேபிள்” ஒட்டிய வெற்றுப் பாத்திரமாகவே இருக்கிறார்கள். உண்மையில் இவர்கள் கடவுளின் பக்தர்கள் அல்லர் கடவுளின் பகைவர்கள் – மனித இன விரோதிகள்.
உயிர் நேயமே இறைவனைத் தரிசிக்கும் கண்ணாகும். பகைமை என்ற கத்தியால் அதைக் குத்திக் கொல்பவர்கள் இறைவனை எப்போதும் தரிசிக்க முடியாது. இந்த உண்மையை – கருணையின்;றித் தரிசிக்க முடியாது.

நவராத்திரி மாதத்தில் முக்கியமான நாள் ஒன்று நம்மால் உணரப்பட வேண்டியது. அனைத்துக்கும் மூலமான பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடான ஆக்க சக்தியை, நாம் நம்முடைய சுயசக்தியை (சரஸ்ரீஇயல்புஇ ஸ்வஸ்ரீ சுய) சுய இயல்பை நினைவு கூரவும் அதன் சிறப்பை உள்ளத்தில் மீண்டும் பதிக்கவும் சனாதன தர்மம் ஏற்படுத்தித்தந்த நாளே இந்த சரஸ்வதி வழிபாடு. மனிதன் தன்னை அறியும் முயற்சியில் தனது புலனுணர்வுகள், உலக அறிவுகள் யாவற்றையும் ஒதுக்கிவைத்து மனதை, உள்ளத்தை வௌ;ளையாக்கி எவ்வித அழுக்குமின்றி அப்பால் இருக்கும் பிரம்மத்தை – மூலத்தை – அனைத்துச் சக்திகளின் ஆதாரத்தை தியானத்தின் மூலம் உணர்ந்து கொள்ளவைக்கும் இந்நாள் பொன்னாள். எல்லா அறிவும், அறிந்து கொள்பவரும், இல்லாதபோது இருக்கக்கூடிய அந்த நிலையை, அது என்னவென்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புவது நமது நோக்கம்.

நம்முடைய அன்றாடச் செயல்பாட்டு தினசரித் தேவைகளை நாடும் உலகத்துடன் அந்தநிலை எவ்வாறு உறவு கொண்டுள்ளது என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம்.

நம்முடைய வாழ்க்கை என்ன என்று நமக்குத் தெரியும். சோகமான, பயங்கள் நிறைந்த, எதுவுமே நிரந்தரமற்ற வாழ்க்கை. இது நமக்கு நன்றாகத் தெரியும். அந்த வேறுநிலை இந்த வாழ்க்கையுடன் எந்தத் தொடர்பு கொண்டுள்ளது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளப் பலர் விரும்புகிறார்கள்.

அறிவை ஒதுக்கி விட்டால், நினைவுகளில் இருந்து விடுபட்டால் பின் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம். கொள்கை அளவில் அல்ல, கண்கூடாக இப்போது வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன? நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன? ஏதோ உயிர் வாழ்வது, அவ்வளவுதானே! அதனுடைய எல்லாவிதமான துயரம், துக்கம், குழப்பம், போர்கள், அழிவுகள் ஆகியவற்றுடன் வாழ்வது.

“இது இப்படி இருக்கக்கூடாது, வேறு ஒன்றுதான் இருக்க வேண்டும்” என்று சொல்லலாம். ஆனால் அவை எல்லாம் வெறும் கொள்கைகள்; நடைமுறை உண்மைகள் அல்ல. நமக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் குழப்பம், வேதனை, துன்பம் முடிவிலாத பகைமை என்பவைதான். நாம் உணரமுடிந்தால் இவை எல்லாம் எப்படி வருகின்றன என்பதும் நமக்குத் தெரிகிறது. வாழ்க்கையின் நோக்கம் கணத்திற்குக் கணம் நாள் தோறும் தனிப்பட்டவர்களாகவோ, கூட்டமாகவோ ஒருவர் ஒருவரை அழிப்பதும் ஒருவர் ஒருவரைச் சுரண்டுவதுமாகத்தான் இருக்கிறது. நம்முடைய தனிமைத் துன்பத்தில், துயரத்தில் மற்றவர்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முயல்கிறோம். நம்மிடமிருந்து தப்பிக்க முயல்கிறோம். கடவுள்கள் மூலமாகவும் பொழுது போக்குகள் மூலமாகவும் அறிவு மூலமாகவும் ஒவ்வொரு விதமான நம்பிக்கை மூலமாகவும் ஒன்றோடு இணைந்து கொள்வதன் மூலமாகவும் இதைச்செய்கிறோம். இதுதான் நம் நோக்கம். மேல் மனத்தளவிலோ, உள் மனத்தளவிலோ நாம் இப்பொழுது வாழ்கிறபடி. இதைத் தாண்டி அகன்ற, ஆழமான நோக்கம் ஒன்று, குழப்பமும் ஆதாயமும் சேர்ப்பதும் இல்லாத ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது. முயல்வதில்லாத அந்நிலை ஒரு தொடர்பை நம் வாழ்வோடு கொண்டுள்ளது. என்னுடைய மனம் குழம்பி வேதனையுற்று தனிமைப்பட்டு இருக்குமேயானால் அதுவாக இல்லாத ஒன்றோடு அது எப்படித் தொடர்புகொள்ள முடியும்? இதை நாம் ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறோம். மெய்ப் பொருள் பொய்மையோடு, மாயையோடு எவ்வாறு தொடர்பு கொள்ள முடியும்?

குழப்பங்கள், துயரம் என்பவற்றின் காரணங்கள் புரிந்து கொள்ளப்பட்ட போதுதான் உள்ளத்தை தாண்டிய ஒன்று உருக்கொள்ள முடியும்.

நான் கூறியதெல்லாம் நம்மை நாமே எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்பதைத்தான். ஏனென்றால் தன்னறிவு இல்லாமல் மற்றது இல்லை. அதாவது மனத்தின் சுயநல நடவடிக்கைகளிருந்து அப்பால் போவது. மனத்தால் அளவிட முடியாத அந்த நிலையை அனுபவித்த பிறகு அந்த அனுபவமே உள்ளார்ந்த மாற்றத்தைக் கொண்டு வருகிறது. நம்முடைய பிரச்சனைகள் அனைத்தையும் “தான்” தோற்றுவிக்காத அந்நிலையை அனுபவிக்கும்போது தீர்க்கமுடியும்.

உலகியல் வாழ்க்கை, தேடலை முடுக்கித் துரத்துவதால் நின்று சிந்திக்கப் பலருக்கு முடிவதில்லை. அவர்கள் தங்களை – தமது நிலையை – செயல்களை – விளைவுகளைத் தாங்களே பார்த்து, அடைய வேண்டியது என்ன என்ற தெளிவை ஏற்படுத்து வதே எமது நோக்கம்!

இந்த அமைதியற்ற உலகில் ஒவ்வொருவரும் ஒருவித மகிழ்ச்சியை, ஒரு புகலிடத்தை, ஒருவித அமைதியைக் காண முயலும்போது எதைத்தான் தேடுகிறோம்? எதைக் கண்டு பிடிக்க முயல்கிறோம்? என்பதை அறிந்து கொள்வது உண்மையில் முக்கியமானது.

நாம் மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறோமா? அல்லது ஒருவித மகிழ்ச்சியைத்தரும் என்று நம்புகின்ற ஒரு மனத்திருப்தியைத் தேடுகிறோமா? மகிழ்ச்சிக்கும் மனத்திருப்திக்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது. நீங்கள் மகிழ்ச்சியைத் தேட முடியுமா? ஒருவேளை நீங்கள் மனத்திருப்தியைக் காணலாம். ஆனால் மகிழ்ச்சியை நீங்கள் காணமுடியாது. மகிழ்ச்சி ஒன்றில் இருந்து பெறப்படுவது; அது மற்ற ஒரு பொருளின் உபபொருள். ஆகவே, பெருமளவில் அக்கறையும் கவனமும் சிந்தனையும் கவனிப்பும் தேவைப்படும் ஒன்றுக்கு நம்முடைய மனத்தையும் இதயத்தையும் கொடுப்பதற்கு முன்னே நாம் எதைத் தேடுகிறோம் என்பதைக் கண்டு கொள்ள வேண்டுமல்லவா? அது மகிழ்ச்சியா? அல்லது மனத்திருப்தியா? நம்மில் பலர் மனத் திருப்தியைத்தான் தேடுகிறோம் என்று நான் பயப்படுகிறேன். நாம் திருப்தி அடைய விரும்புகிறோம். தேடியதன் பின் முடிவில் ஒரு நிறைவு உணர்வைப் பெற விரும்புகிறோம்.
நிலையான ஒன்றுக்கான தேடல் பலரிடம் இருக்கிறது. ஏதோ ஒன்றைப் பற்றிக்கொள்ள ஏதோ ஒன்று நமக்கு நம்பிக்கை ஊட்டும்; உறுதிதரும். தொடர்ந்த ஆர்வத்தையும் தொடர்ந்த உறுதிப்பாட்டையும் கொடுக்கும் என்று தேடுகிறோம். ஏனெனில் நம்மில் நாம் உறுதியாக இல்லை. நம்மை நமக்குத் தெரியவில்லை. கண் கூடாக உள்ளவை பற்றி நமக்கு அதிகமாகத் தெரியும். புத்தகங்கள் அவற்றைப்பற்றிச் சொல்லியிருப்பதை அறிவோம். நமக்கு நாமே தெரிந்து கொள்ளவில்லை. நேரடியான அனுபவம் நமக்கு இல்லை.

நிரந்தரமான இன்பத்தை, நிரந்தரமான திருப்தியை விரும்புகிறோம். அதை ‘உண்மை’ என்றும் ‘கடவுள்’ என்றும் அல்லது நீங்கள் விரும்பும் பெயரில் அழைக்கிறோம். இன்பத்தைத் தரும் அறிவு, நாளை மாய்ந்து போகாத திருப்தி, இன்பத்தைத் தரும் அனுபவம் என்பவற்றையே விரும்புகிறோம். நாம் பல தரப்பட்ட திருப்திகளைச் சோதித்து விட்டோம். அவை எல்லாம் மறைந்து போய்விட்டன. கடவுளிலும் மெய்ப்பொருளிலும் நிரந்தர திருப்தியைக் காண்பதில் இப்பொழுது நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் அதைத்தான் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

எது தேடுகிறதோ அதையும் தேடுகின்றவரையும் ஆராய்கின்றவரையும் நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமல்லவா? நிரந்தரமான ஒன்றைத் தேடுவதற்கு முன் ‘தேடுகிறவரை’ அறிந்து கொள்வது அவசியமல்லவா? நான் என்னை அறிந்து கொள்ளாதவரையில் என் சிந்தனைக்கு அடிப்படை இல்லை. என்னுடைய தேடல் முழுதும் வீணே!

மாயைகளில் நான் தப்பித்துக் கொள்ளலாம். கருத்து வேறுபாடுகள், சச்சரவுகள், போராட்டங்களிலிருந்து நான் ஓடி விடலாம். மற்றொருவரை நான் துதிக்கலாம். மற்றொருவரை என்னுடைய விமோசனத்திற்காக நாடலாம். ஆனால் நான் என்னைப் பற்றிய அறியாமையிலிருக்கும் வரை என்னுடைய முழு இயக்கத்தையும் உணராதவரை என் சிந்தனைக்கோ, அன்புணர்வுக்கோ, செயல்பாட்டிற்கோ எந்தவித அடிப்படையும் இல்லை.

உங்களை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளாமல் உங்கள் தனிவழிச் சிந்தனை ஓட்டத்தைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் ஏன் சிலவற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறீர்கள் என்று தெரிந்து கொள்ளாமல் நீங்கள் கலை சமயம் பற்றி, உங்கள் நாடு – உங்கள் அயலவர் பற்றி, உங்களைப் பற்றி ஏன் சிலவித நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று தெரிந்து கொள்ளாமல் எதைப்பற்றியும் உண்மையாக உங்களால் எப்படிச் சிந்திக்க முடியும்? உங்கள் பின்னணியைத் தெரிந்து கொள்ளாமல், உங்கள் சிந்தனையின் சாரத்தைத் தெரிந்து கொள்ளாமல், அது எங்கிருந்து வருகிறது என்று தெரிந்து கொள்ளாமல் நீங்கள் தேடுவது முற்றிலும் பயனற்றது. உங்கள் செயல் அர்த்தமற்றது அல்லவா? நீங்கள் இந்துவாக இருக்கலாம்; உங்கள் மதம் எதுவாக இருந்தாலும் அதற்கு அர்த்தமே இல்லை. வாழ்வின் முடிவான குறிக்கோள் என்ன என்று கண்டுபிடிப்பதற்குமுன் நம்மில் இருந்து நாம் தொடங்க வேண்டுமல்லவா? இது மிக எளிதாகப் பட்டாலும் மிகக் கடினமானது. தகுந்த விழிப்போடு இருந்தால்தான் தன்னை அறிய முடியும்.

உங்களைப்பற்றி எவ்வளவு தெரிந்து கொள்கிறீர்களோ அவ்வளவுக்குத் தெளிவு ஏற்படுகிறது. தன்னை அறிவதால் மனம் அமைதியடையும்போதுதான் அந்த அமைதியில் அந்த நிசப்தத்தில், மெய்ப்பொருள் தோற்றம் கொள்கிறது. அதன் பின்னரே ஆனந்தம் இருக்க முடியும்.!

ஒருவர் தன்னை அறிந்து கொள்ளும்போது, அதன் மூலம் படைப்பு பு+ர்வமான மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவரும்போது, மனத்தின்பால் படாத ஒன்றை அனுபவிக்கும்போது அதில் ஒரு பெரும் மாறுதல் நம்மை ஒட்டிய உடனடி உறவுகளில் ஏற்படக்கூடும். நாம் வாழ்கின்ற உலகிலும் அவ்வாறே ஏற்படும். நமது ஆழ்ந்த தியானம் இறைவனை இரு விதங்களில் நிரூபிக்கின்றது.

(1) என்றும் புதுமையான ஆனந்தம் அவனிருப்பிற்கு சாட்சியாக நம்மில் அணு அணுவாக ஊடுருவி நம்மை நம்ப வைக்கிறது.
(2) தியானத்தில் ஒருவன் இறைவனுடைய உடனடியான வழிகாட்டுதலை ஒவ்வொரு இடையு+றுக்கும் அவனுடைய போதுமான விடையைக் காண்கிறான்.
தியானத்தின் ஆனந்தம், நான் வேலை செய்யும் வேளைகளில் ஆழ்மனத்தில் திரும்பி வரும்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு செயலிலும் மிகச்சிறிய விவரங்களில்கூட சரியான போக்கை மேற்கொள்ளுமாறு நான் சூட்சுமமாக இயக்கப்படுகிறேன்.

மனித வாழ்வு, நாம் இறைவனுடைய விருப்பத்துடன் ஒன்றுபடும்வரை துன்பத்தினால் சூழப்பட்டுள்ளது. அவன் ஒருவன்தான் நமக்குத் தவறு இல்லாத ஆலோசனையை அளிக்க முடியும். மகா பிரபஞ்சத்தின் பாரத்தை அவனின்றி யார் சுமக்க முடியும்?

திருப்தியின்மை; மகிழ்ச்சியின்மை; பாதுகாப்பின்மை என வாழ்க்கையில் ஏற்படுகின்ற அலை வீச்சுக்கள் பலரையும் சமயம், ஆன்மீகம் என்று ஒதுங்க வைக்கிறது. உடலால் வாழ்ந்தாலும் வாழ்க்கை என்பது உள்ளத்தில் தான் பிரதிபலிக்கின்றது. மனம் என்ற கருவியே பிரச்னைகளின் நிலைக்களமாக இருப்பதை உணர்வதால், வாழ்வின் ஒரு கட்டத்தில், சிந்திப்பவர்களுக்குத் தேடல் தொடங்குகிறது. தன் மனம் எழுப்பும் வினாக்களுக்கு விடை காண முற்படும் இத்தேடலில், பல் வேறு வழிகளை இவர்கள் நாடிச் செல்லுகின்றனர். ஆன்மீகச் சந்தையில் பல வியாபாரிகள் இருப்பதால் மக்களுக்குத் தான் போக வேண்டிய இடத்தைச் சரியாகத் தொpவு செய்வதில் குழப்பம் ஏற்படுகின்றது. ஒரு சரியான வழிகாட்டி, ‘இதைப் பின்பற்று!’ ‘அதைச் செய்’!, என்று சொல்ல மாட்டார். அவரால், ‘உன் உள்ளே பார்!’ என்று மட்டும் தான் கூற முடியும். இந்த அடிப்படையில் தான் நாம், மனிதன் தன்னை ஆன்மீகப் பார்வையில் அறிய, தன்னில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தத், தன்னை யார் என்று புரிந்துகொள்ளச் சில சிந்தனைகளை எடுத்துரைத்து அதன் மூலம் மேலும் சிந்தித்து ஆராயத் துhண்டுகிறோம். அந்த வரிசையில் கீதை குறிப்பிடும் ‘‘ஆசார்ய உபாசனம்” அதாவது ‘குரு வணக்கம்” என்பதை நமது ஆய்வுக்குட்படுத்துகிறோம்.

உறங்குபவனுக்கு உபதேசம் அவசியமில்லை. காரணம் உறக்கத்தில் உறவுகள் உணரப்படுவதில்லை. எங்கு உறவுகள் உதயமாகின்றனவோ அங்கேயே வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளும் அதற்குண்டான தெளிவுகளைத் தேடும் முயற்சிகளும் ஆரம்பமாகின்றன. மனித வாழ்க்கையில் இரண்டு விதமான உறவுகளைக் காணலாம். ஒன்று வாழ்க்கையின் ஆரம்பச் சூழ்நிலையில் அமைந்த தாய் தந்தையர், சகோதரர்கள், மற்றும் இவை சார்ந்த உறவுகள். மற்றொன்று, வளர ஆரம்பித்த பின் தன் விருப்பங்களைத் தானே நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என்ற துணிவு வந்தவுடன், வளர்ந்தவன், தனி மனிதன், சுதந்திர மனிதன், உலகை உபயோகிக்கத் தெரிந்தவன், சிறகு விரிந்த பறவை என்று தனக்குத் தானே சூட்டிக்கொண்ட அடையாளங்களோடு தேடிக்கொண்ட நண்பர்கள், காதலன் அல்லது காதலி, கணவன் அல்லது மனைவி என இவை போன்ற பிறவும் இதில் அடங்கும்.

இவ்விரண்டு வகை உறவுகளில் எது தன்னை மகிழ்ச்சியாகவும், பாதுகாப்போடும் வைத்திருக்கிறதோ அதை நிலை நிறுத்திக் கொள்வதிலும், எது தனக்கு உபயோகமாய் இல்லா விட்டாலும் கட்டிக் காக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்புணர்வால் சிறைப்படுத்தப்பட்டு அவர்களின் தேவைகளை விரும்பியோ, விரும்பாமலோ நிறைவேற்றி வருவதிலும் மனித வாழ்க்கையின் ஆரம்பமும் முடிவும் அடங்கிவிடுகின்றன.

உற்சாகத்தோடு உறவுகளை ஏற்றுக்கொண்ட மனிதன், காலத்தின் வேலை ஆரம்பமானவுடன் அவ்வுறவுகளின் மீதிருந்த கவர்ச்சியும், தேவையும் ஒரு மயக்கமே என்பதை நகைச்சுவையோடோ, மனக் கிலேசத்தோடோ ஏற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கி வாழ்வின் அர்த்தத்தை எடை போட ஆரம்பிக்கிறான். வஞ்சகமில்லாத விசாரம், வாழ்வின் குறைகளை அவனுக்கு எடுத்துக் காட்டுகிறது. இந்தத் தெளிவோடு இனி என்ன? என்ற கேள்விக்கு விடை காண முயற்சிக்கிறான். இங்கு அவனுக்குக் கிடைத்த துணையே ஆன்மீகம் என்பதும், அதனைச் சுட்டிக் காண்பித்தவரே குரு அல்லது ஆசார்யர் என்பதும், ‘குரு’ என்ற சொல்லிற்கு நாம் கண்டுகொண்ட அவசர அர்த்தம.; இதுவே இன்றைய சமுதாயத்தில் பரவியிருக்கும் அர்த்தமும் அவ்வர்த்தத்தைத் தாங்கி வரும் குருமார்களும் ஆவர். இவையெல்லாம் ஓரளவிற்கு உண்மையென்றாலும் கூட இது மட்டுமல்ல, ‘குருவும் – குரு பக்தியும்’.

உறவுகளை மூலமாகவும், தான் அடைய விரும்பும் நிலைகளுக்கு அவற்றை நுழைவாயில்களாகவும் கருதி வாழ்வில் உறுதியைத் தேடி அலையும் மனிதனை நிறுத்தி, உறவால் பலன் பெறுவதை மட்டும் நினையாமல், வாழ்வில் தோன்றும் ஒவ்வொரு உறவும் அவனது யதார்த்த சொரூபமான ஆத்ம தத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிகளாக மாற்றிய பெருமையும் – ஒரே நேரத்தில் உறவுகளை ஏற்றுக் கொள்ளவும், அப்படி ஏற்றுக்கொண்ட நிலையிலேயே தாமரை இலைத் தண்ணீர் போல் நிலையான அந்தரங்க விடுதலையை உறுதிப்படுத்திய பாங்கும் – சுதந்திரம் என்ற சொல்லுக்குச் சரியான அர்த்தத்தைக் காண்பித்து உண்மையில் ஒருவனைச் சுதந்திரம் உள்ளவனாக ஆக்கிய பெரு நிலையையும் கொண்ட ஒரு புனிதமான உறவுக்குரியவரே குரு என்பவர் ஆவார். இது நாம் வளர்த்துக்கொண்ட ‘சமூக உறவு’ அன்று. இந்த ஆச்சர்யமான உறவை இதுவரை எந்த சமய சாஸ்திரங்களும், முனிவர்களும் முற்றாக வர்ணித்து விடவில்லை. இவ்வுறவு பற்றிய அறிவு ஆராய்ச்சியால் கிடைப்பதல்ல. அனுபவத்தால் மட்டுமே பெற வேண்டிய தெளிவு.

அனுபவங்களைத் துhர வைத்து, அவ்வனுபவங்களைச் சுற்றிப் பிறர் தந்த விஷயங்களை ஒன்றுசேர்த்து, அதன் வாயிலாகப் பெற்ற ஆராய்ச்சி தந்த அறிவு வேறு. மாறாக ஒரு அனுபவத்தைத் தனதாக்கி, ‘இது என் அனுபவம்’ என்பதாய்ப் பெற்ற அறிவு வேறு. உதாரணமாக மருத்துவர் என்பவர், மகப்பேறு காலத்தில் ஒரு தாய் படும் வேதனைகளை முழுமையாக அறிவார். எந்தெந்த உறுப்புகள் எப்படி எப்படி அவள் சரீரத்தில் செயல்படும் என்பதும், வேதனைப் படுத்தும் – வேதனைப் படும் என்ற விவரத்தை அவர் தாயை விட அதிகமாக அறிவார். இது அறிவு தந்த அனுபவம்! அந்த அறிவும், அனுபவமும் தாயின் சுகப் பிரசவத்திற்குத் துணையாய் இருக்கும், இருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஆனால் உறுப்புகளின் அசைவு பற்றிய, எந்தவித உடலியல் ஞானமும் இல்லாத அந்தத் தாய் பெற்ற ‘அனுபவம் தந்த அறிவு’, அம்மா! என்ன வலி – என்ன நோவு! என்பது. அம்மா என்ன வலி! என்பது ஒரு ஆராய்ச்சியாளனுக்கு விளக்கமாக அமையாது. ஆனால் அனுபவசாலிகளான இரண்டு தாய்மார்கள் தங்கள் உணர்வைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் போது அங்கே இந்த மூன்று சொற்களுமே அதிகமானவை.

வாஞ்சையான ஒரு தழுவலும், சொல்லே தேவையில்லாமல் அர்த்தத்தை மட்டும் தாங்கி வரும் ஒரு சிரிப்பும், எல்லா விளக்கங்களையும் தரும் ஆற்றல் படைத்தவை. மருத்துவர் பெற்றது அறிவார்ந்த அனுபவம். தாய் பெற்றது அனுபவம் தந்த அறிவு. இதே போல் குருவின் மகிமையை உணர முயன்ற பல பேர் குருவால் பலன் பெறாமலேயே போயினர் என்பது நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய உண்மை. தாய் அன்பை மக்களும், இல்லற சுகத்தைக் கணவனும், சகோதர உணர்வை உடன் பிறந்தாரும், நட்பின் உயர்வை ஒரு நண்பனும் எப்படி எளிதாய் உணர்வார்களோ – அவர்கள் மட்டுமே அதை உணர முடியுமோ அதைப்போல ஒரு சீடன் மட்டுமே குருவின் உயர்வையும், அவ்வுறவால் விளைந்த பலனையும் அறிந்துகொள்ள முடியும். இனி நமக்கு அவசியமான கேள்வி, யார் சீடன்? என்பதே.

பொதுவாக ஒவ்வொரு உறவுக்கும் ஒரு நோக்கம் வேண்டும். இந்த நோக்கம், தான் தேடிக்கொண்ட பொருளின் தன்மையைச் சார்ந்து அமைந்தால் அதை நியாயமான தேவை என்றும், பொருளின் தன்மைக்கு எதிர் மறையாக ஒருவனது எதிர்பார்ப்பு இருந்தால் அதை அறியாமையில் விளைந்த உறவென்றும் கூறுகின்றோம்! தவறான எதிர்பார்ப்புகள் ஒருக்காலும் வெற்றி பெறப் போவதில்லை, மாறாகச் சலிப்புணர்வையே அவை தரும். உறவின் இந்த அம்சத்தைக் குரு – சீடர்களிடத்தில் பார்க்க முயற்சிப்போம்.

குரு என்பவருக்கு இயற்கையான தன்மையாக மறை நுhல்களும், மறை நுhல் நலம் பெற்ற மகான்களும் ஏற்றுக்கொண்ட ஒரே கருத்து ‘அறியாமை’ என்னும் அந்தகாரத்தை நீக்கும் வல்லமை கொண்டவர் என்பதே.
‘கு காராத் அந்தகார:
ரு காராத் தந் நாஸக:”
என்பது வடமொழி தந்த விளக்கம். ‘கு’ என்ற சொல்லால் அந்தகாரம் என்னும் அறியாமையும், ‘ரு’ என்ற சொல்லால் அதை நாசம் செய்பவராயும் எவர் உளரோ அவரே குரு என்னும் சொல்லுக்குரியவர்.

இப்பொழுது ஒரு சீடனுடைய உறவுக்கு உட்பொருளாக ஞான வேட்கை அமையுமாயின், அந்த உறவு நியாயமான உறவு. ஞானமார்க்கத்தில் சீடன் வேண்டி நிற்கின்ற வெற்றி அல்லது நோக்கம் இயற்கையாய் நிறைவேறும். இதற்கு மாறாக வேறு ஏதேனும் ”வேண்டுகோள்கள்”இ ”தேவைகள்”, உறவின் துடிப்பாய் அமைந்தால் அந்த வேண்டுகோள்கள், ஏக்கங்கள் நிறைவேறலாம் – நிறைவேறாமலும் போகலாம். ஆனால் அதற்குக் குரு தேவை என்ற அவசியமில்லை! திறமை படைத்த எவரும் அதைச் செய்யலாம் – இறைவன் கருணை இருந்தால்!

குரு ஆற்றுகின்ற செயல் ஒரு சாதாரண உதவியல்ல. உதவி ஒருவன் வாழ்வில் வரும் – போகும்! சில சமயங்களில் எங்கிருந்து வந்தது என்ற மூலம் தெரியாமலே தன் பலனைக் காட்டிவி;ட்டுச் சம்பவங்கள் மறைவதை நாம் கண்டுகொண்டுதான் இருக்கிறோம். குருவும் – சீடனும் அசாதாரணப் பிறவிகள் அல்ல. அவர்கள் உறவுக்குப் பாலமாய் அமைவது இருவரில் ஒருவர் ஆற்றும் வினோதச் செயல்கள் அல்ல. மாறாக ஞானமே அவர்களது உறவுக்கு ஆதாரம்.

”தத்வித்திப் பிரணி பாதேன
பரிப் ரஸ்னேன சேவையா
உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஞானம்-
ஞானினோ தத்வ தர்சின:”
என்பது ஒருவனிடத்தில் சீடனை உருவாக்குவதற்கான கீதை காட்டிய பாதை. ”உண்மையை உணர்ந்தவர்கள் உபதேசிக்கிறார்கள். பணிவோடும், பகுத்தறிந்த வினாவோடும் அவர்களை நெருங்கி, உரிய பணிவிடையோடு அந்த ஞானத்தைப் பெற்று நீயும் உய்வாய்!” என்பது அதன் கருத்து.

எளிமையாக உணர்ந்துகொள்ள ஒரு சிறிய உதாரணத்தைப் பார்ப்போம். இன்று நாம் தெய்வங்களாக வழிபடும் சிலைகள் எல்லாமே ஒரு காலத்தில் சாதராண கற்களாகவே இருந்தன. ஒரு கல்லாய் அது இருக்கும்போது இன்று பார்த்து வணங்கும் ஆயிரக்கணக்கானோர் அன்றும் பார்த்தனர். ஆனால் அக்கல் வழிபாட்டிற்குரியதாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை. பலருடைய கண்களுக்கு ஒரு காட்சிப் பொருளாகவே அந்தக் கல் இருந்தது. ஒரு சிற்பி அந்தக் கல்லைக் கண்டபொழுது தான் இதனுள் ஒரு சிலையை உருவாக்கலாம் என்று கருதினான். சிலை வெளிவந்தது. இப்பொழுதும் அது கல் தான். ஆனால் கல்லோடு இதுவரை மறைந்து கிடந்த அழகும், அருளும் வெளிப்பட்டதனால் அது வழி;பாட்டிற்குரியதாக மாறி விட்டது. இக்கல்லை வழிபாட்டிற்குhpயதாக மாற்றியதில் சிற்பி செய்த செயல் என்ன? அவர் செதுக்கித் துhக்கி எறிந்ததும் கல்லே! சிலையாய் நிறுத்தி வைத்ததும் கல்லே! கல் தள்ள வேண்டியதைத் தள்ளினால் தனக்குள் இருக்கும் அழகை வெளிக்காட்டுவது இயற்கை.

இதே போல் தான் குருவும்! நாம் எல்லோரும் சாதாரண கல்லுக்குச் சமமானவர்களே. குரு, தன் ஞானமென்னும் உளியால் நம்மை மறைத்திருந்த அஞ்ஞானம் என்னும் ”அவசியமற்றதை” நீக்கினார். ஒருவனது சொரூபமாகிய ஆன்ம லட்சியம் மனதில் தோன்றத் துவங்கியது. இப்பொழுது அந்தச் சிலை சிற்பியின் தன்மையை, அவரது திறனை முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டது. அதே நேரத்தில் சுதந்திரமாகவும் இருக்கிறது.

ஒரு ரகசியம்! சிற்பி வடித்து முடிக்கும் வரை சிலை, ”வேண்டும்” என்றோ, ”வேண்டாம்” என்றோ எதிர்வினை புரிவதில்லை. சிற்பியின் செயலுக்குத் தன்னை முழுமையாக ஆட்படுத்திக் கொண்டது. ஆனால் மனிதன் என்னும் கல்லோ உயிர்த்துடிப்பு நிறைந்தது. விருப்பு – வெறுப்புகளே அதனை மூடியிருக்கும் மாசுகள். குருவென்னும் சிற்பி ஒவ்வொரு முறை உளியை ஓங்கும்போதும் இப்பொழுது வேண்டாம், பிறகு! என்றும், இது வேண்டாம், அது! என்றும் அது எதிர்வினை புரிகிறது.

இருளை நீக்கி அருளை வெளிக்கொணரும் முயற்சியில் குருவும் தொடருகிறார். இருளை நிலைநிறுத்திக் கொண்டு, அருளை மறுப்பதில் கலியுகம் வெற்றி கண்டுகொண்டிருக்கிறது. விழிப்போம்! விடுதலை பெறுவோம்!

ஆன்மிகத் தேடல் எங்கும் தொடங்கி விட்டது. வாழ்க்கையைக் கேள்வி கேட்க ஏறக்குறைய அனைவருமே ஆயத்தமாகி விட்டார்கள்போல் தோன்றுகிறது. இயற்கைச் சீற்றங்கள் மனித வாழ்வை அர்த்தமற்றதாக ஆகிவிட்டதுபோல் தோற்றமளிக்கிறது. எதுவும் நிரந்தரமானதல்ல என்ற உண்மை நிதர்சனப்படும் காலம் அண்மித்ததை அறிவித்து நிற்கின்றது. கடவுள் இருக்கிறாரா? என்ற கேள்வியும் “இல்லை, இருக்கிறார்” என்ற பதிலும் ஒன்றாகக் கேட்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. கடவுள் இருக்கிறார் என்று யாரோ சொன்னதற்காக நம்புவதோ கடவுள் இல்லை என்று யாரோ சொன்னதற்காக மறுதலிப்பதோ எப்படிப் புத்திசாலித்தனமாகும்?

கடவுளை நம்புவதும் நம்பாததும் கடவுளின் பிரச்சனை இல்லை. அது முழுக்க முழுக்க உங்கள் பிரச்சனை. ராமர் இருந்தாரா? கிருஷ்ணர் வந்தாரா? யேசு இருந்தாரா? நபிகள் வந்தாரா? என்பதா பிரச்சனை! உங்கள் அனுபவம் என்ன? கடவுள் என்பதன் உன்னதத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை; கடவுளைப் பற்றிய உண்மையான அனுபவங்களைப் பெற்றதில்லை. ஆனாலும் கடவுளுக்கும் மற்றவருக்கும் இடையில் இடைத்தரகர்களாக இருந்து ஆதாயம் தேட இவர்கள் போடும் நாடகங்கள் சகிக்க முடியாதவை. கடவுளை நீங்கள் முழுமையாக நம்பி வாழ்ந்திருக்கிறீர்களா? சிலர் இருக்கிறார்கள். நெருக்கமானவர்களுக்கு உடல்நிலை மோசமாயிருந்தால் கடவுளிடம் வேண்டிக் கொள்வார்கள். அப்படியும் அவர்கள் பிழைக்கவில்லை என்றால் “கடவுள் என்பதெல்லாம் பொய்” என்று வீட்டில் இருக்கும் கடவுள் படங்களை எல்லாம் கழற்றி எறிந்து விடுவார்கள். தனக்கு ஏதாவது காரியம் ஆகவேண்டும் என்று கேட்டு நடக்கவில்லை என்றால் கடவுளே இல்லை என்று சொல்வார்கள்.

வளர்க்கப்பட்ட விதத்திலும் உங்களுக்குள் விதைக்கப்பட்ட விதத்திலும்தானே உங்களுக்குக் கடவுளை நம்பத் தெரிந்திருக்கிறது? கடவுள் இருக்கிறார் என்பது ஒரு நம்பிக்கை. இல்லை என்பது இன்னொரு நம்பிக்கை. இருக்கிறாரா இல்லையா என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது என்பதே நிதர்சனமான உண்மை. எனக்குத் தெரியாது என்று எப்போது தைரியமாக ஒப்புக்கொள்கிறோமோ அப்போதுதானே எதைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பு முழுமையாகக் கிடைக்கும்.

வெறும் நம்பிக்கைகளை வைத்துப் பின்னப்படும் கற்பனைகளை எதற்காக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்? கடவுளைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் தாகம் உண்மையிலேயே இருந்தால் மற்றவர்கள் சொல்லிக் கொடுத்ததைக் குருட்டுத் தனமாக நம்புவதை விட்டு விடுங்கள். கடவுள் இருக்கிறாரா என்று நீங்களே தேடுங்கள். உங்கள் தேடலை உங்களிடமே ஆரம்பியுங்கள். எல்லையற்ற கடவுள் என்றொருவர் எல்லா இடங்களிலும் இருப்பது உண்மையானால் அவர் உங்களுக்குள்ளும் இருக்க வேண்டுமே! உருவமாகத் தேடாமல் கடவுள் தன்மை என்பதை முதலில் உங்களுக்குள் தேடிப்பாருங்கள். உங்களுக்குள் கடவுளைக் கவனித்து அனுபவித்து விட்டால் அப்புறம் அவர் அங்கும் இங்கும் எங்கும் இருக்கலாம் என ஒப்புக்கொள்ளலாம்.

ஒரு விடயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளல் அவசியம். உங்களுக்குப் புத்திசாலித்தனமாக வாழ்க்கையை நடத்தத் தெரிந்திருந்தால் கடவுள் இல்லாமலும் வாழலாம். ஆனால் புத்தியையும் அவன்தானே தருகிறான். வாழ்க்கையைப் பற்றிப் புரிந்து கொள்ளாமல் மூடத்தனமாக வாழ்பவராக இருந்தால் பு+ஜை அறையில் எத்தனை கடவுள் படங்களைத் தொங்கவிட்டாலும் பயனில்லை. “கடவுளுக்கு உண்மையில் எத்தனை முகங்கள்?” கடவுள் என்பவர் உங்களை விடப் பிரமாண்டமானவராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக உங்கள் கடவுளுக்குப் பதினாறு கைகள் இருப்பதாக நீங்கள்தான் உருவகப் படுத்தினீர்கள். கடவுளுக்கு நான்கு முகங்கள், ஆறு முகங்கள் என்று கொடுத்தீர்கள்.

உண்மையைச் சொல்லுங்கள்… உங்களுக்கு எத்தனை முகங்கள்? வீட்டில் ஒரு முகம், பணியிடத்தில் ஒருமுகம், நண்பர்களிடத்தில் ஒரு முகம், பகைவர்களிடத்தில் ஒரு முகம். தெருவுக்குத் தெரு மாற்றுவதற்கு என்று எத்தனை முகங்களைச் சுமந்து கொண்டு இருக்கிறீர்கள்? முருகனைவிட உங்களுக்குத் தானே அதிக முகங்கள்? நம்முன்னோர்கள் கடவுள்களுக்குத் தோற்றங்கள் கொடு;த்ததற்குப் பல புத்திசாலித்தனமான காரணங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் கடவுளைத் தெரிந்து கொண்டு விட்டதாக நினைப்பது உங்கள் மன (நுபழ) ஈகோவிற்குத் தீனி போடுவது மட்டுமே!

மதம் நமது இன்றைய வாழ்க்கைக்கு சம்பந்தமில்லாமலும் நம் நல்வாழ்வின் துறைகளைச் செப்பஞ் செய்யத் தகுதியற்ற உத்தரவுகளைக் கொண்டு மட்டுமே நிறைந்துள்ளதானால் அத்தகைய பழைய மத சம்பிரதாயத்தை ஒழித்துவிட்டு ஒரு புதிய நாகரீகமான பண்பாட்டை விரும்பத்தகுந்தவாறு அமைத்துக் கொள்ளலாம். ஏனெனில் மனிதன் தன்னுடைய இன்றைய வாழ்க்கையைப் பற்றித்தான் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டுமேயன்றிப் பரலோக வாழ்க்கையைப் பற்றியல்ல. இக் கொள்கையை மனதிற் கொண்டு உலகிலுள்ள மதங்களை ஆராயும் போது நமக்குத் தெரிவதென்னவென்றால் இந்து மதம் நமக்களித்திருக்கும் வேதாந்தக் கருத்துக்கள் ஒருக்காலும் எவராலும் தகர்த்தெறிய முடியாத அடிப்படைகளின்மீது அமைந்துள்ளவை என்பதையும் இதன்மீது தரத்தில் படிப்படியாக உயரும் நல்வாழ்க்கையையும் அமைதியையும் கொண்ட உலகத்தையே அமைத்து விடலாமென்பதைத்தான். ஆராய்ச்சியிலிருந்து அக்கொள்கைகள் பிரபஞ்ச வாழ்க்கைக்கே அடிப்படையானவை என்றும் ஒப்பற்ற முடிந்த முடிவுகள் என்றும் கூடத் திண்ணமாய்க் கூறலாம். இந்த நுhற்றாண்டு நாத்திகம், பொதுமை என்ற இரு கொள்கைகளின் ஆட்சிக்குட்பட்டதென்றும் சொல்லப்படும். ஏனெனில் நாம் எதைப்பற்றியும் சந்தேகப்படலாம். துணிந்து வெளிப்படையாகக் கேள்வியும் கேட்கலாம். சொல்பவர் எவ்வளவு பெரிய தீர்க்கதரிசியானாலும் எவ்வளவு மதிப்பிற்குரிய ஞானியானாலும் அவர்கள் சொல்லுவது நம்பிக்கை ஏற்படுமாறு போதிக்காவிட்டால் அவர்கள் கூறுவதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. நமக்குத் திருப்தியான முறையில் விஷயங்களை விவாதித்து தெளிவாக்கப் பட்டாலன்றி இவர்களிடத்திலும் நம்பிக்கை மருந்துக்கும் ஏற்படுவதில்லை. அறிவிற்கும் புத்திக்கும் பொருத்தமாகும்படி விஷயங்களை விளக்குபவர்களுக்கு நாம் பெருமகிழ்ச்சியோடு அடிமைகளாக இருக்கத் தயார் என்பதே இன்றைய மக்களின் மனோபாவங்களாக இருக்கிறது.

மனிதன் ஒவ்வொரு அனுபவத்திலும் பு+ரணத்தைப் பெற ஆவலுறுகின்றான். அவன் அமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் விரும்புகிறான். முழு இன்பமும் முடிவற்ற அமைதியுமே மனிதனைத் திருப்தி செய்கின்றது. இவ்வாறு மேலும் அதிகப்படியான முழு இன்பத்தைத் தரும் அனுபவத்தைக் கருதியே புதிய சந்தர்ப்பங்களைத் தேடிக்கொண்டு ஒரு சூழ்நிலையினின்று மற்றொரு சூழ்நிலைக்குச் செல்கின்றான். இவ்விதம் அவன் செல்வதற்குக் காரணம் முழுமையானதும் ஆழமானதுமாகிய உயர்ந்த இன்பத்தை அடைவதற்கு அவனுக்குள் உள்ள உந்துதல்தான்.

இக்கால போலி முன்னேற்றம், தவறாகக் கொள்ளப்படும் விஞ்ஞானம் என்பவற்றால் நிறைந்த புது உலகிலுள்ள சூழ்நிலைகளைப் புறக்கணிக்காமலே நமது உபநிடத விசாரணை – வேதாந்த ஆராய்ச்சி தொடர்கிறது.

மனம்தான். மனத்துள் மாற்றம் நிகழாதவரை வெளியில் நாம் மாற்றத்தைக் கொணர்வதற்காக மேற்கொள்ளும் அனைத்து முயற்சிகளும் முழுமைபெற்று விளங்காது. சமூகம் என்பது தனி மனிதர்களின் கூட்டுத் தொகுப்புதான். சமூகமாற்றம் என்பது தனி மனிதர்களிடையே ஏற்படும் மாற்றத்தைச் சார்ந்தே விளங்குகிறது.

திருவள்ளுவர் ‘மனநலம் மன்னுயிர்க்கு ஆக்கம்’ எனக் கூறியதற்கும் ‘மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதலின்’ அவசியத்தை வலியுறுத்தியதற்கும் இதுவே காரணம். ஒரு மனிதனிடம் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பது குற்றமன்று. ஆனால் அவனிடம் கடவுள் நம்பிக்கை இருந்து நற்குணங்கள் இல்லாமல் போனால் எந்தப் பயனும் இல்லை. மனிதனுக்கும் மனிதக் குரங்குக்கும் இடையேயான சதவீத வேற்றுமை எண்ணிக்கை இரண்டு முதல் மூன்றுவரை மட்டுமே. மனிதனிடம் காணப்படும் விலங்கியல் இயல் பூக்கத்தின் வலிசான்று மேம்பட்டு விளங்கும்வரை மனிதன் மனிதனாக இருக்கமுடியாது. மாறாக அவன் ஒரு சமூக விலங்காக மட்டுமே இருக்கமுடியும். மனம், மனம் சார்ந்த வாழ்வு இதுவே மனிதனை விலங்கிலிருந்து தனிமைப்படுத்தி உலகுக்கு மனிதனாக அடையாளம் காட்டுகிறது.

இந்த அடையாளம் முழுமையானதாக விளங்குவதற்கு மனம் தெளிவு பெற்றதாக இருக்க வேண்டியது அவசியம். இத் தெளிவிற்கான வழியைச் சமயநெறி சமைக்க வேண்டியது அவசியம். ஆனால் இன்று சமயத்தின் பெயரால் மதம் பிடித்து மனிதன் அலைகிறான். விலங்கு மனத்தின் செயல்பாடே அவனிடம் விஞ்சி நிற்கிறது. அழித்தல், ஒழித்தல், கொலை, ஆக்கிரமிப்பு போன்ற வன்முறை வெறியாட்டங்களை மதத்தின் பெயரால் மனிதன் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறான். சமய உணர்வு வேறு, மதவெறி வேறு. மதவெறி மனித இனத்தை அழிக்கவல்லது; சமய உணர்வு, ஆன்மா அனைத்தையும் ஒன்றெனக் காண வழிகாட்டுவது; அனைத்துள்ளும் ஒருமைப்பாட்டை உணர்த்தவல்லது. மனிதன் தன் மனவக்கிரங்களை, சிடுக்குகளை புரிந்து கொள்ள முயற்சித்தலே சமய வாழ்வின் தொடக்கமாகும். பயம், பொறாமை, அவா, வெகுளி, பகைமை, ஒப்பிடல், போட்டி என்பன போன்ற மனவக்கிரங்களை, சிடுக்குகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.

அறிவைச் சேகரித்தால் மட்டும் போதாது. பொருளீட்டத்தில் மட்டும் வாழ்க்கை நிறைவுறாது. மாறாக தன்னை உணர்தலில் தான் வாழ்வு முறையாக முழுமை பெறுகிறது. இதற்கான வழியில் மனிதன் தன் ஆற்றலைக் கொண்டு எடுத்துச் செல்வதில்தான் உண்மையான வாழ்க்கை ஆரம்பிக்கிறது. தன்னை அறிந்தவனால் மட்டுமே பிறரைப் புரிந்து கொள்ளவும் பிறருடனும் பிறவற்றுடனும் சரியான உறவுமுறை கொள்ளவும் முடியும்.

தன்னைப் புரிந்து கொள்வதற்கான முதல்படி மன வக்கிரங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவதே. எவ்வாறு இதனைச் செய்வது? தீய எண்ணங்களுக்கு மாறாக நல்ல எண்ணங்களை எண்ணுவதன் மூலமா? அல்ல! மாறாக இம்மனச்சிடுக்குகளைப் புரிந்து கொள்ள முயல்தல் வேண்டும். இப்புரிதலே தெளிவை ஏற்படு;த்தும். ஒழுங்கீனத்திலிருந்து ஒழுங்;குக்கு முயல்வதல்ல வாழ்க்கை. ஒழுங்கீனத்தை முற்றிலும் புரிந்து கொள்வதன் மூலம் ஒழுங்கமைவை வெளிக்கொணர்வதே வாழ்க்கையாகும். இப்புரிதலில்தான் தியானத்தின் மாட்சிமையும் சமய வாழ்வின் உண்மையும் அடங்கி உள்ளது.

புரிதலே தெளிவாகும். தெளிந்த மனத்தின் செயல்பாடுகள் நேரியதாகவும் பண்பட்டதாகவும் விளங்கும். இதன் பிரதிபலிப்பைப் புறத்திலும் காணமுடியும். ஏனெனில் அகமே புறமாகவும் இருக்கிறது. இன்றைய வன்முறை வாழ்வியலுக்கான நல்ல மருந்து தெளிந்த மனத்தின் செயல்பாடு மட்டுமே. இதற்கான அக்கறை நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்க வேண்டியது இப்போதைய அவசரத் தேவையாகும். அப்போது மட்டுமே மனித வாழ்வியல் அர்த்தமுள்ளதாக விளங்க முடியும். எனவே சிந்தியுங்கள்; தெளிவு ஏற்படும்.

அனுபவமே தேவைப்படாத அளவுக்குத் தெளிவான, விழிப்பான, தனக்குத்தானே ஓர் ஒளியாக இருக்கிற மனம் உள்ள ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்வது சாத்தியமா? அப்படி என்றால் போராட்டம் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்வது; அப்படியென்றால் அதற்கு சவால் விடவோ அல்லது அதை எழுப்பிவிடவோ ஒரு விஷயம் தேவைப்படாத மிகுந்த உணர்வுக் கூர்மையும் நுண்ணறிவும் உள்ள ஒரு மனம் என்று பொருள். மனத்தின் அசைவின்மைக்கும் அதன் முழு அமைதிக்கும் ஓர் அசாதாரண ஒழுங்கு தேவைப்படுகிறது.

தன்னையே மையமாகக் கொண்ட சுயநலச் செயல்களுக்கப்பால் செல்வது எப்போதாவது சாத்தியமா? ஒன்று ‘சாத்தியம்’ எனும்போது ஒருவருக்கு மிகுந்த சக்தி இருக்கிறது; ஆனால் எது சக்தியை வீணாக்குகிறதென்றால் ‘இது சாத்யமில்லை’ என்ற உணர்வு. அதனால் ஒருவர் இடம் பெயருகிறார். நம்மில் பெரும்பாலோர் செய்வதுபோல மனிதனின் சூழ்நிலையை அது இருக்கிறது போலவே காணும் போது ஒருவர் என்ன செய்வது? நான் நினைக்கிறேன், இந்த ஒரு கேள்வியை தன்னைச் சுற்றி நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் விஷயங்களுக்கு உணர்வுடனும் உயிர்ப்புடனும் விழிப்புடனும் இருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும் தவறாமல் அவசியம் கேட்க வேண்டும். இது ஒரு படிப்பறிவு பூர்வமான அல்லது அனுமானமாக கேட்கப்பட்ட கேள்வி அல்ல. ஆனால் வாழ்வதன் உள்ள நிலையிலிருந்து எழுந்த ஒன்றாகும். இக்கேள்வி சில அரிதான நேரங்களுக்கான ஒன்றல்ல. ஆனால் பகல், இரவு முழுவதும் வருடங்கள் முழுவதும் ஒருவர் முழுமையான இசையோடு தன்னுள்ளும் உலகத்துடனும் போராட்டமின்றி இருக்கும் வாழ்க்கையை வாழும் வரையிலும் உறுதியாகத் தொடர்ந்து இருக்கின்ற ஒரு கேள்வியாகும். போராட்டம் ஒருவர் பார்வையில் சுயநலம் பொருந்திய அக்கறையிலிருந்து எழுகிறது. அச்சுயநல அக்கறை வேட்கைகளுக்கு அவ்வளவு அசாத்திய முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. எப்படி ஒருவர் இந்த அற்பமான, மட்டரகமான, சிறிய ‘தான்’ என்பதற்கப்பால் செல்வது? எப்படி ஒருவர் அப்பால் செல்வது?

உளவியல் ரீதியாக மாற்றங்களுக்கான ஆற்றல் இன்மையால் நாம் வெளி ஏற்பாடுகளை நாடுகிறோம். சூழ்நிலையைமாற்று! சமுதாய மற்றும் பொருளாதார அமைப்பை மாற்று! மனிதனும் தவிர்க்க முடியாமல் மாறுவான் என்று கம்யு+னிஸம் கூறியது. அது முழுவதும் தவறு என்று நிரூபணமாகிவிட்டது. இப்போது, மதத் தலைவர்களோ, நம்பு, ஏற்றுக்கொள், உன்னைவிடப் பெரியதாய் புறத்தே உள்ள ஒன்றின் கையில் உன்னை ஒப்படை என்று கூறினர். அதுவும்கூட அதன் உயிரோட்டத்தை இழந்து விட்டது. ஏனெனில் அது மெய்யானதல்ல. அது வெறுமையான படிப்பறிவின் கண்டுபிடிப்பு;; வரட்டுப் பேச்சு. அதில் எந்தவித ஆழமும் இல்லை. ஒரு நாட்டுடன் தன்னை இனம் காண்பது; அதுகூட பயங்கரமான போர்களை, துயரம் மற்றும் குழப்பத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளது. எப்போதும் அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்கும் பிரிவினை தான் இதன் விளைவு. இதை எல்லாம் பார்த்து ஒருவர் என்ன செய்வது?

ஏதோ ஒரு மடாலயத்துக்குத் தப்பி ஓடி விடுவதா? ‘ஜென’; தியானம் கற்றுக் கொள்வதா? ஏதோ ஒரு தத்துவக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொண்டு அதற்குத் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்வதா? தப்பித்தலுக்கும் சுயவசியத்திற்கும் வேண்டி தியானம் செய்வதா? ஒருவர் இதையெல்லாம் காண்கிறார். மெய்யாகவே வாய்மொழியாக அல்ல அல்லது படிப்பறிவு மூலமாக அல்ல அது எங்கேயும் இட்டுச் செல்லவில்லை என்பதையும் காண்கிறார். ஒருவர் தவிர்க்க முடியாதபடி அவை அனைத்தையும் மொத்தமாக மறுத்து ஒதுக்க மாட்டாரா?

ஒருவர் பெரியதான ஒன்றுடன் தன்னை இணைத்து இனம் காணும் எல்லாவகைகளிலும் சூழல் மனிதனை உருவாக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பாலும் உள்ள பொய்மையை காண்கிறார். அவர் நம்பிக்கைகளின் மேலோட்டமான தன்மையாகக் காண்கிறார். அப்போது அவற்றையெல்லாம் கருத்தாக்கமாக இல்லாமல் மெய்யாகவே ஒதுக்கிவிடமாட்டாரா? ஒருவர் அப்படிச் செய்தால் அதுவே பெரும்பணி. பொருள்களை முழுமையாக எப்படி இருக்கின்றனவோ அப்படியே எந்த திரித்தலுமின்றி ஒருவரின் விருப்பு வெறுப்புக்குத் தகுந்த மாதிரி விளங்கிக் கொள்ளாமல் பார்க்கும் திறனுடைய ஒரு மனத்தைக் குறிக்கிறது. அப்போது அந்த மனதின் தன்மைக்கு என்ன நேரிடுகிறது. உடனடியாகச் செயல் இருக்கிறது. நுண்ணறிவான செயல் அபாயத்தைக் காண்பதும் செயல்படுவதும் காண்பதற்கும் செயற்படுவதற்கும் இடையே பிளவு இல்லாத நுண்ணறிவு காண்பதிலேயே செயல்பாடு இருக்கிறது. ஒருவர் செயல்படவில்லை என்றால் மனநலம் குன்றிய நிலை தொடங்குகிறது. நிதான நிலையின்மை ஏற்படுகிறது. அப்போது “நான் அதைச் செய்ய முடியாது, அது மிகவும் கஷ்டம், நான் என்ன செய்வது?” என்று நாம் கூறுகிறோம்.

உளவியல் ரீதியாக ஒரு கருத்தாக்கத்திற்குத் தகுந்தாற்போல் செயல்பாடு தீர்மானிக்கப்படுகிறது என இருந்தால் அங்கு வேறுபாடு இருக்கிறது. எனவே போராட்டமும் நிச்சயம் இருக்கும். கருத்துக்கும் செயலுக்கும் இடையே உள்ள இந்தப் போராட்டம் வாழ்வில் மிகவும் குழப்பமான காரணியாக இருக்கிறது. உங்களுக்கு ஒரு மரபு, ஒரு தவறான அபிப்பிராயம் இருந்தால் நீங்கள் ஒரு இந்து, ஒரு கிறிஸ்தவன், ஒரு முஸ்லிம், ஒரு கம்யு+னிஸ்ட், இன்னபிற என்றிருந்தால் அந்தப் பிரிவினை விரோதத்தை, வெறுப்பை, வன்முறையை வளர்க்கிறது. எனவே நடப்பில் உள்ளதைக் காணும் ஆற்றல் உங்களுக்கு இல்லாமல் போய் விடுகிறது. கருத்தாக்கத்திற்கும் செயலுக்கும் இடையே உள்ள எந்த பிரிவினையிலும் போராட்டம் கட்டாயம் இருக்கும். இப்போராட்ட மன நோயானது புத்தி சுவாதீனமற்றது. மனம் நேரடியாகக் காணமுடியுமா? காண்பதிலேயே செயல் இருக்குமாறு இது கவனத்தை வேண்டுகிறது. ஒரு விழிப்iபுணர்வு அதற்குத் தேவைப்படுகிறது. ஒருவர் ஒன்றை வெகு தெளிவாகப் பார்க்கும் போதும் செயல்படும் போதும் அங்கு பிரிவினை இல்லை. இது தன்னை அறிதல் மூலமாக மட்டுமே கற்றுக் கொள்ளக் கூடிய ஒன்று; நேரடியாகக் கற்றுக் கொள்கிற ஒன்று. இதுவே நேரடி அனுபவமாகிறது.

உலகிற்கு நன்மையான செயல்களையே செய்து, அதனாலே மக்கள் மனம் ஒரு நிறைவு பெற்று அவர்கள் வாழ்க்கையிலே துன்பங்கள் நீங்கி இன்பம் மலரக் காணும் பொழுது அந்த மக்களால் அளிக்கக் கூடிய ஒரு வாழ்த்து, ஒரு மனநிறைவுதான் புகழ். “புகழ்”. என்பது தான் விரும்பிப் பெறுவதோ, தானே ஏதேனும் ஒன்றைச் செய்து அதன் மூலமாக வரவேண்டும் என்று நினைப்பதோ அல்ல. தன் செயலின் மூலமாக மக்கள் காட்டும் மன நிலைதான் புகழாக இருக்கும். இந்த உலகிற்கு, தன்னை வளர்த்து, காத்து அனைத்து வசதிகளையும் அளித்து வரக்கூடிய சமுதாயத்திற்கு நாம் செய்யும் கடமைகள் மூலமாகவே அத்தகைய புகழைப் பெற இயலும். அக்கடமையின் மூலமாக எத்தனையோ பேர்களுடைய வாழ்க்கை செப்புறும்; அவர்களுடைய உள்ளங்கள் மலரும், நிறைவு பெறும்.

மெய்ப்பொருள் உணர்வுக்காகவேதான் ஆறாவது அறிவு. நமது அறிவினுடைய நோக்கம் – பிறவியின் நோக்கம் – மெய்ப் பொருளை உணர வேண்டும் என்பதே. ஏன் என்றால் மெய்ப்பொருள் என்பது இயற்கையின் அடிப்படையான நியதி. அந்த இயற்கை நியதி ஆதி நிலையாகவும் அணுநிலை என்ற அசைவாகவும் பிரபஞ்சம் என்ற கோர்வையாகவும் உயிர்களாகவும் நான்கு வகையிலே மலர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த நான்கு வகை இயற்கை நியதிகளை உணர்ந்து கொண்டால்தான் ஒருவன் சாpயாகச் செயல்பட முடியும். ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு விளைவு தருகிறது என்பது நமக்கு நன்றாகத் தெரியும். அந்தச் செயலின் விளைவாக என்ன என்ன பெற முடியும் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு இயற்கையின் இயல்பைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இயற்கையின் ஆதி நிலை, அசைவு நிலை, அதனுடைய கூட்டு இயக்கங்களால் தோன்றிய பிரபஞ்சம், பேரியக்க மண்டலம், அதன் வழியே தோன்றி வந்த உயிர்கள் போன்றவற்றின் தொடர்பை அறிந்து கொண்டால்தான் இன்னது செய்தால் பிறருக்கு இந்த அளவு நன்மை உண்டாகும் என்ற தெளிவு பிறக்கும். சுக துக்க இயல்பினை உள்ளத்தாலே கூர்ந்துணர்ந்து, அறிந்து, புரிந்து அவ்வப்பொழுது தன் சேவைகளை, தொண்டுகளை நல்ல முறையில் அமைத்துக் கொள்ள இயற்கையின் ரகசியங்களை, அமைப்புகளை, வளங்களை, நியதிகளை உணர்ந்து கொள்ளுதலே மெய்ஞ்ஞானம் எனப்படும்.

ஆகவே மெய்ப்பொருள் உணர்வு என்றால் எந்த இயற்கை அனைத்துமாக இருந்து கொண்டு நியதி மாறாமல் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறதோ அதனுடைய பிரிவுதான் ஒவ்வொன்றும். இப்படி அனைத்துமே, ‘இயற்கையின் ஒரு கூறுதான்’ என்ற எண்ணம் இருக்கும்போது அகம்பாவம் என்ற தன் முனைப்பு குறையும். எல்லாமே பிரம்மம், ஒன்று என்ற உணர்வு உள்ளத்தில் பதியத் தொடங்கினாலே படைப்பின் உணர்வான கருணை தனிமனத்;தில் அன்பாக ஊற்றெடுக்கும்.

வெங்காயத்தை ஒவ்வொரு தோலாக (Layer) உரிக்கும்போது கண்ணீர் மட்டும் வரும். உரித்தபின் மிஞ்சுவது ஒன்றுமில்லை. அதேபோல் சமுதாயம் காட்டிய வழியில் மேலோட்டமாக வாழ்பவர்களுக்கு வாழ்க்கை உரிபடும்போது அழுகையும் வெறுமையுமே மிஞ்சும். புலன்வழி வாழ்வது வாழ்க்கையா? சாப்பிடுதல், சந்ததி பெருக்குதல், சாதல் என்பது எருமை மாடும் செய்கிறதே! இது சாதனையா?

வாழ்வை ஆழமாக உற்றுப்பார்த்தால் அதன் நோக்கம் ஆனந்தமாக வாழ்வது என்பதே விடையாகத் தெரியும். ஆனந்தமாக வாழ்கிறோமா? ஆனந்தத்தை அவரவர் அறிவு நிலைக்கேற்பப் புறப்பொருள்களிலும் மனிதர்களிடமும் தேடி ஏமாந்து விடுகிறோம். ஆனாலும் தேடல் தொடர்கிறது. கவலைகள் அதிகரிக்கும்போது ஏற்படும் மனோ நிலையை மனத்தளர்ச்சி (Depression) என்றும் மகிழ்ச்சி அதிகரிக்கும் மனோ நிலையை சமநிலை தவறிய தீவிர ஆவல் (Mania) என்றும் இவை மாறி மாறி வரும்போது மூளையில் ஏற்படும் இருபக்க ஒழுங்கின்மை (Bipolar Disorder) என்றும் உளவியல் மருத்துவ விஞ்ஞானம் வகைப்படுத்துகின்றது. எம்மவரில் Depression என்ற மன உளைச்சல் தளர்ச்சியால் வருந்துபவர்களே ஏராளம் பேர் எனப் பல குடும்ப வைத்தியர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள்.

பொருளாதார – தொழில் – வருமான நிலை பெரும்பாலும் உடனடியாக உளவியலை நிர்ணயிக்கின்றது என்ற சாதாரண உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டால் உலகிலேயே பணக்கார நாட்டில் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கும் எமக்கு அது பொருந்துமா? மன உளைச்சலுக்குக் காரணமான “கவலைகள்” வசதி படைத்த நாடொன்றில் வாழ்ந்து வருபவர்களுக்கு ஏற்படக் காரணமென்ன?

வாழ்க்கை என்பது மனதாலும் புத்தியாலும் ஞாபகத்தாலும் நிர்ணயிப்பதே. வாழ்ந்து பழகிய வாழ்க்கை முறைப் பதிவுகள் இங்குள்ள நிலைகளுக்கேற்ப மதிப்பீட்டுக்குள்ளாகவில்லை. எமது கலாசாரம் என்று சொல்வதே கண்மூடிப் பின்பற்றப்பட்ட ஒன்றாக இன்னும் இருக்கிறதே தவிர தனிமனித அகப்பண்பாகப் பரிணமிக்கவில்லை. நாம் உண்மையில் பண்பாடுள்ளவர்களாக எமது உள்ளத்தில் இருக்கிறோமா? என்ற கேள்வியை ஒவ்வொருவரும் தமக்குள்ளே கேட்டால் உண்மையான பதில் கிடைக்கும்.

இந்துத் தத்துவவியலான வேதாந்தம் இதற்குப் பதிலளிக்கிறது. “விந்தைக்குரிய தெய்வீகமான ஒருவன் பந்த முக்திக்கு அப்பாற்பட்ட பரமானந்த சுகத்தை இங்கேயே அடைவான்” என்கிறது. அதாவது இந்த உலகிலேயே விடுதலைக்கும் கட்டுப்படுத்தலுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமானந்தத்தை தெய்வீகப் பண்புகளைப் பெற்ற ஒரு சில மனிதர்கள் அடைகிறார்கள். ஜீவன் என்னும் கருத்தே பந்தத்தில் அகப்படுவதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. முக்தி என்பது அஞ்ஞானத்தில் தோன்றிய இந்தக் கருத்தை அகற்றுவதுதான். ஆத்மா மாயையான பந்தமுறல், விடுதலை பெறல் ஆகிய இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டது. இந்த ஆத்மா என்ற உயிர் தெய்வீகத்தன்மை உடையது. பந்தம் என்று நாம் நினைப்பது வெறும் உணர்ச்சி பு+ர்வமானதுதான். உண்மையானது அல்ல. பந்தமுறல், விடுதலை பெறல் ஆகிய எண்ணங்கள் மனதில்தான் காணப்படுகின்றன. ஆன்மாவிற்கும் இதற்கும் சம்பந்தமில்லை. விளக்குக் கம்பத்தை இருட்டில் பேயாகக் காண்பது பயத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது. அது துhண் என்று தெரிந்த உடன் நாம் பேயைப் பற்றிய பயத்திலிருந்து விடுதலையடைகிறோம். பேய்க்காட்சி நம் மனத்தில் ஒரு எண்ணமாகத்தான் இருந்தது. விளக்குத்துhண் பேயாகத் தோன்றிய காட்சி, பேயாக நினைத்த பயம், அது தூண் என்று உணர்ந்தால் பேய் இல்லை என்ற தெளிவு ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு இருக்கிறது.

மனிதன் தன்னை அறிந்து கொள்ளும் போது பரமானந்தத்தை அடைகிறான். அவனுடைய உண்மைத் தன்மையை அறிய இறப்பிற்காகக் காத்திருக்கத் தேவையில்லை. ஆன்மா என்பது எப்போதும் உணரக் கூடியதாக இருப்பதால் இப்போதே இங்கேயே இந்த உடலிலேயே நாம் அதை அடையலாம்.

ஆன்மாவை உணராத அஞ்ஞானம் தான் பிரச்சனைகளை உண்டாக்குகிறது. செயல்கள் அஞ்ஞானத்தை விலக்காது. பேரானந்தத்தை அடைய நாம் நம்முடைய உண்மையான தன்மையை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த அறிவு மிக உயர்ந்த தவமான தன்னை ஆராயும்போதுதான் தோன்றுகிறது.

எண்ணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட எண்ணம் தோன்றுமிடம் பற்றிச் சிந்திக்க மிக மிக அதிகமான மன ஒருமுகப்படுத்துதல் தேவைப்படுகிறது. ஆகவே ஆத்ம விசாரம், ஆத்ம விளக்கம் என்ற இரண்டும் மிகமிக உயர்ந்த தவங்கள். இவை அகங்காரத்தை வளர்ப்பது இல்லை.

“தனக்குத்தானே ஒளிரும் சுத்த விழிப்புணர்வே அகங்காரம் அற்ற நிலையில் தவமாகிறது” என்கிறார் ரமண மகரிஷி. ஆகவே எல்லாம் வல்ல இறைவனை ரமண மகரிஷி உணர்ந்து களித்த உண்மையை நாமும்; உணர்ந்து கொள்வோம். ஆனந்தத்தை அனுபவிப்போம்!