அண்மையில் உளவியலாளர்களால் செய்யப்பட்ட ஓர் ஆராய்ச்சியில், பலர் வறியவர்களாக இருப்பதற்கு மூல காரணம் அவர்களது முன்னோர்களின் மனப்பதிவில் பணம் என்பது பாவத்தைச் சம்பாதிக்கக்கூடிய ஒரு சாதனம் என்கிற எண்ணம் இருந்தது தான் என்ற உண்மை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. பணத்தாசை என்பது பாவ வழியில் நம்மைச் செலுத்தக்கூடியது என்றும், பணம் ஒர் ஆட்கொல்லி என்றும் முன்னோர்கள் ஆழமாக எண்ணிச் செயல்பட்டதன் விளைவு தான் அவர்களது வாரிசுகளின் மனப்பதிவாக மாறி அவர்களை ஏழைகளாக ஆக்கி விட்டது என்று சொல்கிறது அந்த ஆராய்ச்சி.

நமக்குப் பிறவி ஏன் ஏற்பட்டது என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் கர்மாவினால் தான் பிறவி ஏற்பட்டது என்பது தெரிய வரும். கர்மா ஏன் வந்தது என்றால் ஆசையால் கிளர்ந்தெழுந்த எண்ணங்கள் கர்மாவாக மாறின. அந்த ஆசைகளோ விருப்பு வெறுப்புக்கள் சார்ந்தவை. அப்படி எழுந்த நிறைவேறாத ஆசைகளை நிறைவேற்றி வைக்கத்தான் இறைக்கருணை அந்த ஆசைகளுக்கேற்ற உடலையும் சூழ்நிலையையும் அமைத்துத் தந்து அவற்றை அனுபவிக்கும்படி நம்மைப் பிறக்க வைத்திருக்கிறது.

இந்நிலையில் தர்மத்தை மீறிய நிலையில் அதர்மமாக நடந்தால் தான் அதிக அளவில் செல்வம் சேர்க்க முடியும் என்பது புரிந்து, அப்படி அதர்மமாகச் செயல்பட்டுப் பாவத்தைச் சம்பாதிக்கத் தேவையில்லை என்று நினைத்துத் தர்ம வழியில் பழகியவர்கள் செல்வத்தை வெறுத்து வாழ்ந்ததால் இன்று நாம் வறுமை நிலையில் வாழ நேர்ந்துவிட்டது என்று இதைச் சொல்லலாமா? அப்படி அந்தப் பூட்டன், பாட்டன் காசைப் பெரிதாகப் பொருட்படுத்தாததால் தான் இன்று நாம் கோடீஸ்வரர்களாக இல்லாமல் யோகேஸ்வரர்களாக இருக்கின்றோம்.

விடுதலையை நாடித்தான் நாம் பிறப்பெடுத்திருக்கின்றோம். விருப்பின் மறுபக்கம் வெறுப்பு. சில சமயம் வெறுப்பே விருப்பமாக மாறும். ஆனால் விருப்பு வெறுப்பு அற்ற நிலையில் தான் விடுதலை அடைய முடியும். அந்த விடுதலையையும் அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை எழக்கூடாது. அப்படி ஜீவன் ஆசைப்பட்டால் அது கர்மாவாக மாறி ஆத்மாவைச் சென்றடையும். அது மீண்டும் பிறப்பெடுக்க வழி வகுக்கும். எதற்கு ஆசைப்பட்டோமோ அதை அனுபவிக்கச் செய்யும். உடனடியாக நிறைவேறாவிட்டாலும் இறைவனின் கருணை எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்க வழி வகுத்துத் தரும்.

விடுதலையில் விருப்பம் என்பது மனித இயல்பு. வெளியில் செல்லும்போது ஒரு கண்ணியத் தோற்றத்திற்காக அல்லது மதிப்பிற்காக என்று ஏதேதோ ஆடை அணிகலன்களை அடுக்கிக்கொண்டு போனாலும் வீட்டிற்கு வந்ததும் அவற்றையெல்லாம் கழற்றி எறிந்தால் தான் அப்பாடா என்று ஒரு விடுதலை உணர்வு ஏற்படும். குடும்பத்தில் ஏதாவது பிரச்னை ஏற்பட்டுப் பலவிதமான குழப்பங்களுக்குப் பின் ஒரு தீர்வு ஏற்பட்டால் அப்பொழுது அதில் ஏற்படும் ஒரு விடுதலை சுகத்தை அளிப்பதாக இருக்கும்.

எண்ணமில்லாத ஒரு நிலைக்குப் போவதால் தான் அந்த சுகம் ஏற்படுகின்றது. இப்படி எந்த வித எண்ணமும் இல்லாமல் சும்மா இருப்பதுதான் ஆத்மாவோடு இருக்கின்ற நிலை. அப்படியென்றால், மனம் சமநிலையில் இருந்துகொண்டு ஆத்மாவில் இணைந்திருப்பது சுகம் என்பது தெரிகின்றதா? எதையும் அல்லது எவரையும் சாராமல் நான் மட்டும் என்று தனிமையில் தன்னோடு தானாகக் கலந்திருப்பது ஆத்ம சுகம்.

சுகத்தைத் தேடி நாம் சேர்த்துக்கொண்ட எதுவும் நமக்கு சுகத்தை அளித்திருக்கின்றனவா? என்று கேட்டுப் பார்த்தால் இல்லை என்றுதான் சொல்ல முடியும். சுகத்தைத் தரும் என்று பெற்றவை எல்லாம் பிறகு சுமையாகத்தான் மாறியிருக்கின்றன. ஆனால் ஆத்ம சுகமோ புறப்பொருள்களால் பெறப்படுவதில்லை.

நமது தாய்மொழி தமிழ் என்ற விதத்தில் தெரிந்தாலும் அதில் உள்ள பல வார்த்தைகளுக்குப் பலருக்கும் உண்மையான பொருள் தெரிவதில்லை. பாத்திரமறிந்து பிச்சையிடு என்பது ஒரு பழமொழி. பிச்சைக்காரன் வைத்திருக்கும் பாத்திரத்தைப் பார்த்துப் பிச்சை போடுவது என்பது இதன் பொருளல்ல. பார்! திறம் அறிந்து பிச்சையிடு! என்பதுதான் இதன் உண்மையான பொருள். ஒருவரைப் பார்த்து அவரது திறமையை அறிந்து அவருக்குத் தேவையானவற்றை அளிக்க வேண்டும்.

பத்தரைமாற்றுத் தங்கம் என்பது அடிக்கடி சொல்லப்படுகின்ற ஒரு வார்த்தை. இதன் உண்மையான பொருள் என்ன? சுத்தமான தங்கத்தை எடுத்து எடை போடுகின்ற பத்தர் நல்லவராய் இருந்தாலும் அவர் மனதை மாற்றிப் பல முறை அதை உரசி உரசி ஓரளவு பொன்னை எடுக்கும் ஆசையை ஏற்படுத்தி விடுகின்ற தரம் வாய்ந்த தன்மை அந்தத் தங்கத்திற்கு இருப்பதால், பத்தரின் நேர்மையை மாற்றி விடுகின்ற தன்மை கொண்ட தங்கம் என்பது தான் இத்தொடரின் உண்மையான பொருள். இப்படித் தமிழில் ஏராளமான இருபொருள் சொற்றொடர்கள் இருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளத் தெரிய வேண்டும். யாரோ சொன்னார்கள், நானும் செய்கிறேன் என்ற நிலையில் வாழ்ந்தால் விடுதலையை நோக்கிப் போக முடியாது.

விடுதலைக்காக முயற்சி செய்கின்றபோது சமுதாயப் பழக்க வழக்கங்களையெல்லாம் ஆராய்ந்து பார்த்து உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, சரியானதை மட்டும் செய்யப் பழக வேண்டும். நமது ஒவ்வொரு செயலிலும் நமக்குப் புரிந்துணர்வு ஏற்பட்டால், இந்த வாழ்க்கை என்னும் விளையாட்டுக்கு என்ன காரணம் என்பதும், நான் யார் என்பதும் புரிந்துவிடும்.

தியானம் என்பது கர்மாவை அழித்தல், உயிரை வளர்த்தல் என்னும் இருவழிகளில் நன்மை அளிக்கக்கூடியது. நம் உட்பதிவுகளை நாம் மாற்றம் செய்ய வேண்டும். கர்மப்பதிவுகளை இல்லாமற் செய்து ஒன்றுமில்லாத நிலைக்கு மாறினால்தான் நாம் விடுதலையை நோக்கி முன்னேற முடியும்.

உயிர், புரிந்துணர்வால் தனது கருணை வலையை விரித்தல் தான் உயிரை வளர்த்தல் என்பது. கருணை பொங்கும் உள்ளம் கடவுள் வாழும் இல்லம். ஆனால் இப்போது நாம் வைத்திருக்கும் மனப்போக்கு ஆசைவயப்பட்டது. அங்குக் கருணை பொங்க வேண்டும்.

அடுத்து நாம் கவனிக்க வேண்டியது நமக்குத் தேவைகளில் தெளிவு இருக்கிறதா என்பதைத் தான். நமக்கு எது தேவை என்று தெரிந்து அவற்றை மட்டும் வாங்குகின்ற மனப்பக்குவம் இருக்க வேண்டும். அதோடு மட்டுமின்றி எது தேவையோ அதை மட்டும் செய்யப் பழக வேண்டும். அப்படிச் செய்யப் பழகுகின்றபோது மனம் அமைதியாக இருக்கும்.

நாள் முழுவதும் வேலைகளை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு எதையாவது மாற்றி மாற்றிச் செய்து கொண்டே இருந்துவிட்டுக் களைத்துப் போய்ப் பிறகு வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் எரிந்து விழுந்து அவர்களைக் குறை சொல்கின்றபோது இருவரின் மன நிலையும் பாதிக்கப்பட்டுவிடும். இது தேவையா? அளவோடு எல்லாம் செய்து, ஓய்வும் எடுத்துக்கொண்டு அமைதியாகச் செயல்படப் பழகினால் அந்த வீட்டில் அமைதி நிலைத்திருக்கும். தியானம் செய்ய நேரமும் கிடைக்கும். செய்யும் வேலைகளை இலகுவாக அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் நாம் ஈடுபடுகின்ற எல்லாச் செயல்களாலும் நமது மனோ நிலை மாறும்.

இயற்கைக்குப் பின்னால் இருக்கும் இறைவுணர்விற்கும் நமக்குள் இயங்குகின்ற உயிர்ச்சக்திக்கும் நாம் நன்றியும் பாராட்டும் தெரிவிக்க வேண்டும். நண்பனின் தோள் மீது கைபோட்டுக்கொண்டு பேசிக்கொண்டே நடப்பது ஒரு சுகம். அந்த சுகத்திற்கும் கூட நீ படைத்தவனிடம் கடன் பட்டிருக்கிறாய்! என்று கௌதம புத்தர் கூறியிருக்கிறார். இந்த உலகத்தை, அதன் அழகைக் கண்டு ரசிக்க வைத்திருப்பது கூடக் கடன்தான். நாம் இப்படி இறைவனுக்கு எல்லாவற்றிற்குமே கடன் பட்டிருக்கிறோம். நீ இதை எனக்கு அனுபவிக்கத் தந்தாயே! என்று மனநிறைவுடன் பாராட்டி ஒவ்வொன்றிற்கும் நன்றி தெரிவிக்க நாம் பழக வேண்டும்.

அதோடு, நாம் அனுபவிக்கின்ற சுகங்களையெல்லாம் குறைக்கப் பழக வேண்டும். உலக விஷயங்களைக் குறைவாகப் பாவிக்க வேண்டும். குறைவான வேலை, குறைவான உணவு, குறைவான தூக்கம், குறைவான பேச்சு என்று எல்லாவற்றின் அளவையும் குறைக்க வேண்டும். மூச்சு விடுவதைக் கூட அதன் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க வேண்டும். மனம் ஓடாவிட்டால் மூச்சின் வேகம் குறையும். மேலும் மூளையின் சுழற்சி வேகத்தையும் குறைக்க வேண்டும். இப்படியெல்லாம் செய்யச் செய்யக் கடவுளிடம் நாம் பட்ட கடன் குறையும். அப்படிக் குறைப்பதால் கர்மாவும் குறைந்துகொண்டே போகும்.

படைத்தவனிடம் கூட நாம் கடன்காரனாக இருக்கக்கூடாது. அவனது உடமைகளைப் பயன்படுத்துகின்ற அளவிற்கு நம் கடன் கர்மாவாக மாறிவிடும். இதற்கு விருப்பு வெறுப்பு அற்ற நிலையில் நாம் இருக்கப் பழக வேண்டும். வெறுப்பும் ஆசையின் ஒரு பிரிவு தான். விருப்பு வெறுப்பு இல்லையென்றால் எண்ணங்கள் இல்லை. எண்ணங்கள் இல்லையென்றால் கர்மா இல்லை. கர்மா இல்லையென்றால் நானும் அவனும் ஒன்று. ஜீவன் தன்னை இப்படிச் சுத்தப்படுத்திவிட்டால் ஆத்ம இணைவு. ஆத்மாவில் இணைந்தால் விடுதலை நிச்சயம். தொடர்பு விளங்குகின்றதா?

இப்படித் திருப்பித் திருப்பிப் பலவிதமாகச் சொல்லச் சொல்ல மெதுவாக மனம் இதை ஏற்றுக்கொள்ளும். இதை நாம் உணர்ந்து விட்டால் மனநிலை மாற்றம் அடையும். மாற்றம் அடைந்த மனம் ஆத்மாவாக மாறிச் செயல்படும். அங்கு ஆத்ம அனுபூதி வாய்க்கும். அதோடுமட்டுமின்றி இந்த மாற்றத்தால் உடலிலுள்ள செல்கள் எல்லாம் மலர்ச்சி அடைந்து புத்துணர்ச்சி பெறுகின்றன. அதனால் இந்த உடல் பொலிவுற்றுத் திகழ்கின்றது. இந்நிலையில் உடலின் ஆயுள் அதிகரிக்கின்றது. இந்த உபதேசத்தின் விளைவு இப்போது புரிந்திருக்கும்.

உடலிலுள்ள ஒவ்வொரு செல்லின் உட்புறத்தில் இருக்கும் பாக்டீரியாவிற்கு மிச்சோன்றியா என்று பெயர். இவற்றில் ஆயுளை நீடிக்கச் செய்யும் பேக்டீரியாவிற்கு தெலியோமோரஸ் என்று பெயர். இவையெல்லாம் நமது மனம் எதை எதிரொலிக்கின்றதோ, எந்த அளவிற்கு சாந்தமாக இருக்கின்றதோ அந்த அளவிற்கு அதிகரிக்கும். மேலும் உடல் உபாதைகளை அவை தாமே சரி செய்துகொள்கின்ற ஆற்றலைப் பெறும். நோயற்ற நிலைக்கு நம் உடல் நலத்தை உயர்த்தும்.

இதை நடைமுறையில் எப்படிப் புரிந்துகொள்ளலாம் என்றால், உண்மையான சந்நியாசிகளாக வாழ்ந்த எத்தனையோ மகான்கள் தாங்க முடியாத துன்பத்தைத் தரக்கூடிய நோய்களை உடல் அனுபவித்தாலும் கூட அவர்கள் அவற்றின் உபாதைகளைப் பொருட்படுத்தாமல், சிரித்துக்கொண்டு இனிமையாக, சாதாரணமாக இருப்பார்கள். உடலுக்குத் தான் வலிக்கிறது என்று அமைதியாகச் சொல்வார்கள். நாம் வாசித்தும், கேட்டறிந்தும் இருக்கின்ற எத்தனையோ சுவாமிமார்கள் தம் இறுதிக்காலம் வரை பொலிவுடனும் மகிழ்வுடனும் வாழ்ந்ததை நாம் அறிவோம்.

திபெத்தில் வாழ்ந்த ஒரு புத்த பிட்சு எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பார். மற்றவரையும் சிரிக்க வைத்துக்கொண்டிருப்பார். எல்லோரும் அவரை மிகவும் விரும்புவார்கள். அவர் சாகப்போகின்ற தருணத்தில் தனது சக பிக்குகளிடம், நான் செத்து விட்டால் இந்த உடலைக் குளிப்பாட்டாமல் அப்படியே தகனம் செய்து விடுங்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டார். அவர்கள் அவரது இறுதி விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு அவர் இறந்த பிறகு குளிப்பாட்டாமல் அவர் உடலை அப்படியே தகனம் செய்தனர். அந்த உடலுக்கு எரியூட்டிய சில நொடிகளில் ஏராளமான பட்டாசுகளும், ஒளி சிதறும் மத்தாப்புக்களுமாக ஒரே வெளிச்சமும் வெடிச் சத்தமும் எழுந்து, கூட்டத்தினர் மகிழ்ச்சி அடைந்து கை தட்டி ஆரவாரம் செய்து கூச்சலிட்டனர். பிறகுதான் தெரிந்தது, அந்தப் பிக்கு தன் ஆடைகளுக்குள் பட்டாசுகளை ஒளித்து வைத்துத், தான் இறந்த பின்னும் மக்களை மகிழ்வித்திருக்கிறார் என்ற விபரம். தான் செத்துத் தகனம் செய்கின்றபோதுகூட மற்றவர் எல்லாம் சிரிக்க வேண்டும் என்னும் உயர்ந்த உள்ளம் அவருக்கு இருந்திருக்கிறது.

பிறந்தது முதல் வாழ்ந்த விதத்தை ஒரு முறையாவது நாம் ஒவ்வொன்றாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால் சில சமயம் இப்படிப்பட்ட இந்த வாழ்க்கை தேவையா என்ற எண்ணம் தான் தோன்றும். எத்தனை எத்தனை வற்புறுத்தல்கள், கட்டுப்பாடுகள், ஏமாற்றங்கள், போலித்தனமான நடவடிக்கைகள், வேண்டா வெறுப்பான செயல்கள்? நாம் வாழ்ந்ததை விட வருந்திய நேரங்கள் தான் அதிகம் இருக்கும். இதை ஆழமாகப் பார்த்தால் நமது கர்மாவிற்கு ஏற்றபடிதான் நமக்கு வாழ்க்கை அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது தெரிய வரும். இதில் நாம் செய்த புண்ணியம் இந்துக்களாகப் பிறந்திருப்பது.

ஏனெனில் இந்து சமயத்தில் தான் அதிக சுதந்திரம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜீவன் விடுதலை பெறுவதற்குரிய சரியான வழியை இந்து மதம்தான் காட்டுகின்றது. எதையும் செய்யலாம், செய்யாமலும் விடலாம். வழிபாட்டு முறைகள் எல்லாம் அவரவர் விருப்பத்திற்கு ஏற்றபடி கடைப்பிடிக்கலாம். எந்தவித வற்புறுத்தலும், கட்டுப்பாடுகளும் இந்து மதத்தில் இல்லை.

நமது இந்து சமயத்தில் பிறந்தவர்கள் கட்டாயம் ஒரு தடவையாவது காசிக்குப் போக வேண்டும். அங்குக் கங்கை நதியில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். தமக்கு விருப்பமான ஏதாவது ஒரு காய், கனி, இலை ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு வரவேண்டும். அப்படி விட்டபிறகு அவற்றைப் பிறகு எப்போதுமே உணவில் எந்த விதத்திலும் சேர்க்கக்கூடாது என்பது மரபாக இருந்து வருகிறது. இதற்கு என்ன காரணம்?

விடுதலையை நோக்கிச் செல்கின்ற முயற்சியில் ஈடுபடும் விதத்தில் தான் இந்து தர்மம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் வாழ்க்கையை ஓரளவிற்கு அனுபவித்தபிறகு சமூகத்திலிருந்தும் ஆசையின் அடிப்படையில் அமைந்த பழக்க வழக்கங்களிலிருந்தும் சிறிது சிறிதாக விடுபட வேண்டும் என்ற விதத்தில் தான் எல்லாம் செய்யப்படுகின்றன. அதைப் பழக வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இப்படிச் சில நடைமுறைகள் பழக்கத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சமூகத்தில், சாப்பாட்டில், ருசியில் என்று எல்லாவற்றையும் சிறிது சிறிதாக விட்டு விலகச் சொல்வது ஏனென்றால், உன்னுடைய வாழ்க்கையில் ஒவ்வொன்றாகக் குறைத்துப் பழகு. நீ மேலும் மேலும் இவற்றை அதிகரித்துக்கொண்டே போனால் அவை கர்மாவாக மாறிவிடும். இந்த உடலைப் பாதுகாப்பதற்காக என்று நீ எடுப்பவற்றைக் கூட அவனுக்கு அர்ப்பணம் என்று நினைத்து எடுக்க வேண்டும் என்று அது சொல்கின்றது.

இதன் பொருள, பற்றுக்களை ஒவ்வொன்றாக விடப்பழகி அவற்றை விட்டு விலகித் தியானம், தவம் போன்ற முயற்சிகளில் ஆத்ம சாதகர் ஈடுபட வேண்டும் என்பது தான். இப்படியெல்லாம் செய்கின்றபோது ஆசை, சுயநலம், விருப்பு, வெறுப்பு போன்ற அடிப்படைக் குண இயல்புகள் எல்லாம் தானாகவே இல்லாமற் போய்விடும்.

தமிழ், தமிழ் என்று தமிழ்மொழியைத் தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்காக இந்தத் தகவல். யுனெஸ்கோ பாரபட்சமற்ற நடுநிலையில் செய்த ஆராய்ச்சியின்படி இன்னும் 50 ஆண்டுகளுக்குள் இந்தியாவில் இந்தியும் வங்காள மொழியும் தவிர ஏனைய பிராந்திய மொழிகள் எல்லாமும் இல்லாமற் போய்விடும். இந்தி மொழி கிராமப்புறங்களில் மிக ஆழமாக வேரூன்றி இருப்பதாலும், கிராமப்புறங்களில் ஆங்கிலம் பரவாததாலும், வங்காளிகள் அறிவு ஜீவிகளாக, ஆங்கிலம் தெரிந்தாலும் தம் தாய்மொழியில் தான் பேசுவது என்றிருப்பதாலும் இவ்விரு மொழிகள் தான் நிலைத்திருக்கும் என்றும், மற்ற எல்லா மாநிலங்களிலும் ஆங்கிலக்கல்வி புகுந்துவிட்டபடியால் அம்மொழிகள் அழியும் என்றும் அது கூறியிருக்கிறது.

தமிழ்நாட்டிலும், மலேசியாவிலும், கனடாவிலும் இந்தத் தலைமுறைவரை தான் தமிழ் மொழியின் உயர்வும், சிறப்பும் தெரிந்திருக்கும். தமிழ் நாட்டில் இப்போதே ஆங்கிலக் கல்விதான் பயிற்றப்படுகின்றது. எமக்கு அடுத்த தலைமுறையினர் தமிழின் இலக்கிய உயர்வுபற்றி அறியாமல் சாதாரணமாகப் பொருள் புரிந்தும் புரியாமலும் தமிழைப் பேசுவார்கள். அதற்குப் பிறகு தமிழ்மொழி கொண்டு செல்லப்படாது. அவர்களுக்கெல்லாம் ஆங்கிலம் தான் தெரியும். சிங்களமும் அப்படித்தான். ஏனெனில் இலங்கையிலும் பள்ளிகளில் ஆங்கிலப் பயிற்றுமுறை புகுந்துவிட்டது. எனவே இன்னும் 50 ஆண்டுகளில் உலகமெங்கும் ஒரே மொழி என்ற நிலை ஏற்படலாம். தகவல் தொடர்புச் சாதனங்களால் உலகம் சுருங்கி இருப்பதைப் போல மொழியாலும் நெருங்கினால் நல்லது தானே!

இன்று உலகம் முழுவதுமே ஏதோ ஒரு விதத்தில் பாதிப்புக்கு உட்பட்ட விதத்தில் தான் நின்று தடுமாறிக்கொண்டிருக்கிறது. சில நாடுகளில் தீவிர வாதம், சில நாடுகளில் பெரு வௌளம், சில நாடுகளில் வறட்சியும், பட்டினியும். சில நாடுகளில் பொருளாதாரச் சீர்குலைவு, சில நாடுகளில் பூகம்பம், சில நாடுகளில் மத, இனவாத வன்முறைப் போராட்டங்கள், விலைவாசி ஏற்றம், வேலையில்லாத நிலை அதிகரிப்பு என்று ஏதேதோ அழிவிற்குரிய செயல்கள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

இந்நிலையில் கனடா கடைசியாகத்தான் பாதிப்பு அடைய நேரும். ஏனெனில் கனடா உலக நாடுகளில் இப்போது செல்வ வளம் கொண்ட ஒரு நாடு. ஏதோ ஒரு தார்மீகப் போக்கு இந்த மண்ணில் பிறந்தவர்களிடம் இருக்கின்றது. இங்கு வாழ்கின்ற எந்த இனத்திற்குத் துன்பம் ஏற்பட்டாலும் இவர்கள் பேதம் பார்க்காமல் அந்தத் துன்பத்தில் தாமும் வந்து சேர்ந்து பங்கேற்கிறார்கள். இந்தத் தார்மீக மனப்பான்மை இந்த மண்ணைக் காப்பற்றத்தான் செய்யும். இப்படிப்பட்ட இந்தச் சூழ்நிலையில் விடுதலையை நோக்கிச் செல்லும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கின்ற நாம் நமது முயற்சிகளை மேலும் தீவிரமாக, அதிகப் பொறுப்புணர்வுடன் செய்து முக்தி அடைந்து விட வேண்டும். மீண்டும் ஒரு பிறவி என்ற நிலை ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு இருக்கக்கூடாது.

எதிர்காலத்தில் ஒருவர் எந்த இனம் என்ற பாகுபாடும் இருக்காது. இதய அளவிற்கு உயர்ந்த உணர்வுடன், கருணையும் அன்பும் கொண்டவர்களான மனித இனம் தான் இனி வரப்போகின்ற, மாற்றமடைந்த உலக இனமாக இருக்கும். இது தான் இப்போது நிலைமை. ஓர் ஆன்மீகக் குரு இப்படிப்பட்ட உண்மைகளையெல்லாம் சாதகர்களுக்குச் சொல்லத்தான் வேண்டும்.

எதுவுமே மனித முயற்சியால் நடைபெறுவன அல்ல. சூத்திரதாரியின் விருப்பம் இப்படியெல்லாம் நடந்துகொண்டு போகிறது. இதையெல்லாம் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் தான் நாம் நம் முயற்சியை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

இந்த உலகத்தில் அடைய இனி என்ன இருக்கிறது? நமக்குக் கிடைத்திருப்பவை எல்லாமே அழியக்கூடியவை. இந்த அழியக்கூடிய விஷயங்களில் இன்னும் ஏன் ஆசை? இப்படி சிந்தித்துப் பாருங்கள். வாழ்க்கையின் மாற்றத்திற்கு ஏற்ப நாமும் மாறிக்கொள்ள வேண்டும். எதுவுமே நிரந்தரமில்லை என்ற எண்ணம் 24 மணி நேரமும் நம்முள் நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும். பொருள்களின் மீது ஆசையால் மனம் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதால் தான் வேதனையும் துன்பமும். இதைப் புரிந்துகொண்டு விட்டால் போதும்.

நாம் நமது ஆத்ம சக்தியைப் புலன்களின் வழியே வெளியில் செலுத்தி உலக இன்பங்களைப் பெற முயற்சித்தால் தான் மனதில் ஆசைகள் எழுகின்றன. அப்படிப் புலன் வழிச் செல்லாமல் இருக்கப் பழகினால் சக்தியும் செலவழியாது, ஆசையும் இருக்காது. நம்மைச் சுகமாக இருக்க விடாததும், சுகமளிப்பவற்றைக் கூட வெறுக்கச் செய்வதும் நம் மனநிலையால் ஏற்படுபவையே தவிர, அவற்றில் ஒன்றுமில்லை. எனது உயிர்சக்தியிலிருந்து புலன்களின் வழியாக வெளிப்படுகின்ற சக்தியும், எனக்கு எதிராக இருப்பவரின் புலன்களின் வழியாக வெளிப்படுகின்ற சக்தியும் கருத்துக்களால் தான் முரண்பட்டுப் போகின்றனவே தவிர, அந்தச் சக்தியும் நமது சக்தியும் ஒன்றேதான் என்பது புரிந்துவிட்டால் பிறகு பிரச்னை எழாது. அதன் பின் நாட்டில் சிறைச்சாலைகளே இருக்காது. ஆனால் இதைப் புரிந்துகொள்பவர்கள் தான் இல்லை.

எதிராளி சொல்கின்ற குற்றம் குறைகளை உள்ளத்தில் ஏற்றி வைத்துக்கொண்டு அதைப்பற்றியே பலவிதமாக யோசித்து யோசித்துப் பகைமையை வளர்த்துக்கொள்ளாமல் அவற்றை வந்த வேகத்திலேயே திருப்பி அடித்து விட வேண்டும். உள் வாங்கக் கூடாது. அப்படி வாழ்ந்தால் அவனுக்கு அமைதி. ஆனால் முதலில் சமூகம் அவனை சூடு சுரணையற்றவன், மான ரோஷம் இல்லாதவன் என்றெல்லாம் சொல்லும். இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் பிழையான விமர்சனங்கள். மானம் ரோஷம் உள்ளவன் என்றால் எதிர்த்துச் சண்டைக்கு அவர்கள் நிற்க வேண்டும், அதை நாம் வேடிக்கை பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான் சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்பு. அதுவும் ஆத்மா என்பதைப் புரிந்தவனால் சண்டை போட முடியுமா?

எனவே யார் என்ன சொன்னாலும் அதை உள்வாங்காமல் அப்படியே விட்டுவிட இனிப் பழகுங்கள். உலகத்தில் எழுகின்ற பிரச்னைகள் எல்லாமே உள்வாங்குவதிலும் விளங்கிக்கொள்வதிலும் தான் தங்கியிருக்கின்றது. இது போலித்தனமான ஒன்று. ஆன்மீக சாதகர்களின் நோக்கம் விடுதலை பெற வேண்டும் என்பது. இந்நிலையில் அவர்கள் இவற்றிலெல்லாம் சென்று சிக்கிக் கொள்ளலாமா? அப்படிப் போய்ச் சிக்கிக்கொண்டால் நமக்குக் கர்மா இன்னும் மிச்சம் இருக்கிறது என்று தான் பொருள். அது நம்மைச் சம நிலையிலிருந்து தவற இப்படியெல்லாம் தூண்டுகின்றது.

சமநிலை தவறினால் சக்திச் செலவழிப்பு ஏற்படும். அதோடு மட்டுமின்றி நாம் சமநிலை தவறாமல் நின்று செயல்படுகின்றோமா என்பதைப் பிரம்மம் சோதிப்பதற்காகக் கூட இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகள் உருவாகும். நம்மைத் தூண்டுவது எல்லாம் நமது கர்மா என்பது இன்னும் புரியாவிட்டால், மாயை நம்மைக் கடத்திக்கொண்டு போய்ப் பிறவித்தளையில் பூட்டக் கடைசிவரை முயன்றுகொண்டே இருக்கின்ற நிலையில், நாம் அதன் சூழ்ச்சி வலையில் சிக்கிக்கொண்டு விடுவோம். எனவே தான் அவர்களுக்குள்ளே இருக்கின்ற ஆத்ம சக்திதான் ஜீவ சக்தியாக வெளிப்பட்டு இப்படிப்பட்ட குளறுபடிகளைச் செய்துப் பிரச்னைகளாகக் கொண்டு வருகிறது, இந்த மாயைக்குள் சிக்கிக்கொள்ள நான் தயாராக இல்லை. அவர்கள் எப்படி நடந்தாலும் நான் அதை அன்பால், கருணையால் ஏற்றுக்கொள்வேன் என்று நன்றாகச் சிந்தித்துச் சரியாக நடந்துகொள்ள ஓர் ஆன்மீக சாதகனால் முடிய வேண்டும்.

இந்த நிலைதான் பகைவனுக்கு அருள்வாய்! என்னும் உயர்ந்த நிலை. விடுதலை உண்மையில் வேண்டுமென்றால் பகைவனையும் அன்பால் வெல்கின்ற மனப்பக்குவம் நம்மில் ஏற்பட வேண்டும். அடித்தாலும் அமைதி காக்கின்ற தன்மை இருந்ததால் தான், அந்த அடியை எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லாமல் ஏற்றுக்கொண்ட மனப்பக்குவம் இருந்ததால் தான் மகாத்மா காந்தியின் சத்தியாக்கிரகம் இந்தியாவிற்கு விடுதலையை வாங்கித் தந்தது. ஆயிரக்கணக்கான தொண்டர்கள் எதிர்ப்பையே காட்டாமல் அடிகளை வாங்கிக்கொண்டு கீழே சாய்ந்த அந்த அகிம்சைப் போராட்டம் உலகத்தையே உலுக்கிவிட்டது. இந்த அற வலிமை ஆன்மாவை உணர்ந்தவருக்குத் தான் ஏற்படும்.

ஒரு மிருகம்கூடத் தன்னைச் சீண்டியவனைத் திருப்பித் தாக்கும். அது தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள இயற்கை தந்திருக்கும் தற்காப்பு உணர்வு அது. அதையும் வென்று அமைதி காக்கின்ற உள்ள உணர்வு கொண்டவனைத்தான் சாது என்றும் மகாத்மா என்றும் சொல்கின்றனர். உண்மையான சீல ஒழுக்கம் கொண்ட ஒரு பிராமணன், தன்னை அடித்தவனைத் திருப்பி அடிக்க மாட்டான். பகவான் பார்த்துக்கொள்வார் என்று அடங்கி ஒதுங்கிப் போவான். வேகமும், கோபமும் ரஜோ குணத்துடன் உள்ளவர்களுக்குத்தான் அதிகமாக இருக்கும்.

மானம், ரோஷம் என்பதெல்லாம் ஈகோவால் ஏற்படுவது. ஈகோ மாயை. நான் என்று எழும்பி நிற்பவன் அடிவாங்கத்தான் வேண்டும். ஈகோ என்னும் மாயையை அன்பு என்ற ஒன்றினால் தான் வெல்ல முடியும். தந்தையே! இவர்கள் அறியாமல் செய்கிறார்கள். இவர்களை மன்னியுங்கள்! என்றார் இயேசுநாதர். ஒரு கன்னத்தில் அடித்தவனுக்கு மறு கன்னத்தையும் காட்டு! என்று பைபிள் போதிக்கிறது. இவையெல்லாம் பெருகிய அன்பின் வெளிப்பாடு. சகிப்புத் தன்மையும் பொறுமையும் ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு இருக்க வேண்டிய அருங் குணங்கள்.

நடைமுறை வாழ்க்கையில் ஆத்மசக்தி ஒவ்வொரு எழுச்சியாக சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைக்கு ஏற்றபடி நம்மை அங்கேயும் இங்கேயுமாகப் போட்டு அலைக்கழிக்கின்றது. அதற்கேற்றவாறு நாமும் அலை பாய்வதால் நமது கர்மா அதிகரிக்கின்றது. அன்றாட வாழ்க்கை நமக்குக் கர்மாவை அதிகப்படுத்துகின்ற விதத்தில் தான் அமைந்திருக்கிறது. ஒருநாள் பொழுது விடிந்ததிலிருந்து இரவு படுக்கப்போகின்ற வரை ஒரு சம்சாரிக்கு, அதிலும் ஆத்ம சாதனையில் ஈடுபட்டுக்கொண்டே குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு எத்தனை பிரச்னைகள்? எத்தனை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகள்?

ஆத்மாவோடு இணைந்து நிற்கின்ற நிலையில் இருந்துகொண்டு, உணர்ச்சி வசப்படாமல் அவற்றை எதிர்கொண்டு, அவற்றால் எந்தவிதப் பாதிப்பும் அமைந்து விடாமல் சமநிலையில் மனதை வைத்துக்கொண்டு, நிதானத்துடன் செயல்பட எவ்வளவு பக்குவம் தேவைப்படும்? இதுதான் மாயைக்கும் நமக்கும் கர்மா என்ற விதத்தில் நிகழ்கின்ற போராட்டம். நாம் ஆத்மாவை நாடிச் சென்றால் மாயை நம்மை வெளியில் நின்று இழுக்கும். உறவுகளாகவும், பொருள்களாகவும் நம் கர்மாவை அதிகப்படுத்த அது வழி வகுக்கும்.

அத்தகைய நேரங்களில் தான் நாம் விழிப்புணர்வுடன் செயல்பட வேண்டும். அவன் தான் நானாக இருக்கிறான். அவனுக்குள்ளாக அவனே இதையெல்லாம் செய்விக்கிறான் என்ற ஒரே பிடிப்பில் நின்றிருக்க வேண்டும். குருவின் வார்த்தைப்படி, உண்மையில் நாம் ரோஷம் கெட்ட வாழ்க்கைதான் வாழ வேண்டும். வாழ்க்கை அப்படித் தெரிந்தாலும் நமக்கு மன அமைதி இருக்கும். ஆகவே ரோஷம், மானம் போன்ற அர்த்தமற்ற சொற்றொடர்களை நீக்கிவிட்டு ஆத்மாவோடு வாழப் பழகுங்கள்.

ராகத் துவேஷங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்ற விருப்பு வெறுப்புகளை நீக்கி வாழ்கின்ற முறைதான் இதுவரை ஆராயப்பட்டது. ஏனெனில் கர்மாவை உடைக்காமல் அல்லது அழிக்காமல் விமோசனம் கிடைக்காது. கர்மாவில் சேர்ந்து செயல்பட்டால் அதற்குப் பலன் உண்டு. ஆனால் நமக்குப் பரம்பொருளுடன் இறுக்கமான தொடர்பு ஏற்பட்டுவிட்டால் அதன்பிறகு மாயையோ கர்மாவோ, பிறர் தருகின்ற நன்மை, தீமையான செயல்களோ நம்மைத் தாக்காது.

வாழ்க்கையில் கிடைக்கின்ற எல்லாமே இறைவன் தந்தது என்ற நிலைக்கு நாம் வருகின்றபோது அது சரணாகதி நிலை. யார் எது சொன்னாலும், எதைச் செய்தாலும் அதைப் பெரிதுபடுத்தி சண்டைக்குப் போகின்ற மனநிலை இப்போது நம்மிடம் இல்லை என்று துணிந்து சொல்லமுடியுமா? இந்நிலைதான் கர்மா இல்லாத சுதந்திர நிலை. நமக்குக் கர்மச் சூழ்நிலை ஏற்பட்டால், அதில் மாட்டிக்கொள்ளாமல், இது பிரம்மத்தின் விளையாட்டு, இது எனக்கு வேண்டாம் என்று விலகிவிடத் தெரிய வேண்டும். நமக்குத் தெரிந்தும் தெரியாமலும் கர்மாவை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கின்ற நிலையில் தான் நாம் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம்.

எது நம் மனதில் ஒரு பச்சாதாபத்தை, தன்னைப்பற்றி நினைத்து வருந்துகின்ற எண்ணத்தை உருவாக்குகின்றதோ அவையெல்லாம் கர்மாவாக இருக்கும். எது நம் மனதை அமைதிப்படுத்துகின்றதோ அது நல்ல கர்மா. எது மன சஞ்சலத்தைத் தருகின்றதோ அது கெட்ட கர்மா. ஓரளவிற்கு இதைப் பயன்படுத்தி நாம் நம்மைச் சோதித்துக் கொள்ளலாம். எதைச் செய்தாலும் அதில் நல்லதும் கெட்டதும் இருக்கிறது. அதற்கேற்பக் கர்மாவும் நம்மைச் சேர்கிறது. நம் மனம் சமநிலையில் இருந்தால், நல்லது என்று தெரிவதை மட்டும் நாம் செய்வோம். அது தெரியாத நிலையில் எதையுமே முனைந்து செய்யாமல் வருவது வரட்டும் என்று சும்மா இருந்தால், போனது போகட்டும் என்று கவலைப்படாமல் இருந்தால் அதுதான் தப்பிக்க வழி.

இப்படி சும்மா இருப்பது விதியை வெல்லக்கூடிய ஒரு தீரனால்தான் முடியும். ஏனெனில் சும்மா இருப்பது என்பது சாதாரண விஷயமில்லை. ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் மௌனமாய் இருப்பதோ, ஒரு செயலும் செய்யாமல், ஒருவித எண்ணமும் இல்லாமல் சும்மா இருப்பதோ இயலாத காரியம். உடலும் மனமும் புத்தியும் ஒருவனை அப்படி இருக்க விடாது. ஆத்ம சாதகர்கள் சும்மா இருப்பதை ஒரு சாதனையாகப் பழகினால் அந்த உள்ளத்தில் அப்படிப்பட்ட நிலையில் வெளி ஏற்படும். ஒன்றுமில்லாத அந்த வெளியில் தெய்வீக சக்தி பெருக்கெடுத்து நிரம்பும்.

உலகத்தில் சூன்யமான இடம் என்று ஒன்று இல்லை. எல்லா இடத்திலும் சக்தி நிரம்பியிருக்கின்றது. நம்மை நாம் வெற்றிடமாக்கினால் அந்த வெளியில் தெய்வீக சக்தி நிரம்பும். வாழ்க்கைப் போராட்டங்களை எண்ணங்களாகக் கவலைகளாகப் போட்டுப் போட்டு நம்மை நாம் வருத்திக்கொண்டிருந்தால் அது வராது. அப்படியிருந்தும் அது கருணையால் நம்மை உறக்கத்தில் ஆழ்த்தி நம்முள் எழுகின்ற எண்ணங்களையும், மனப் போராட்டங்களையும் தற்காலிகமாக இல்லாமற் செய்து நம்மை அமைதிப்படுத்திப் புதுப்பித்து விடுகின்றது. உறக்கம் அங்கு அரு மருந்தாகச் செயல்படுகின்றது. ஆனால் நாமோ அதற்கும் அனுமதிக்காமல் தூங்காமல் ஓடித்திரிகின்ற நிலையில் வாழ்கிறோம். சிந்தியுங்கள். நம் அவலநிலை நன்கு விளங்கும்.

நாம் தூங்குகின்றபோது அதன் கருணை நம்மை ஆட்சி செய்கின்றது. நாம் விழித்து எழுந்தால் நமது கர்மாவால் இயங்குகின்ற மனம் தான் நம்மை ஆட்சி செய்கின்றது என்பது விளங்குகின்றதா? ஒன்றைத் துரத்திக்கொண்டு போய் வெற்றி கொள்வது என்பது கடினமானது. இருந்த இடத்த்pலேயே பெறுகின்ற வெற்றியே சிறந்தது. ஒன்றைத்தேடிச் சென்று பெறுகின்ற மகிழ்ச்சி பிறகு போய்விடும். இருந்த இடத்திலேயே அனுபவிக்கின்ற மகிழ்ச்சி மாறாது. அந்த மகிழ்ச்சி நிறைவைத் தருவதாக நிலைத்து நிற்கும்.

ஆனந்தம் என்பது நான் இப்போது வெறுமையாக, அதனுடன் இணைந்த நிலையில் அனுபவிப்பது. நடந்தவற்றை நினைத்து மகிழ்வது ஆனந்தமல்ல. எதிர்காலத்தில் நடக்க இருப்பதை நினைத்து மகிழ்வதும் ஆனந்தமல்ல. இப்போது இந்த நிமிடத்தில் அனுபவிப்பது. பிரம்மத்திற்கு இறந்த காலம், எதிர்காலம் என்று எதுவுமில்லை. இப்போது என்பதில் மட்டும் தான் பிரம்மம் இருப்பதால் நாம் இந்த நிமிடத்தை மட்டும் அனுபவிக்கத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இது சரியாகப் புரிய வேண்டும்.

இப்போது நான் என்கிறபோது, நான் ஆத்மாவாக மட்டும் இருக்கிறேன். பெயர். மொழி, வகிக்கின்ற பாத்திரம், பட்டம், பதவி, ஜாதி, இனம் என்ற எவ்விதப் பிரிவினையும் இந்நிலையில் இல்லை. ஆண், பெண் என்ற பாகுபாடும் இனி இல்லை. இப்போது – என்ற நிலையில் நாம் நிலைத்திருந்தால் மாயையும் கர்மாவும் நம்மை ஒன்றும் செய்ய இயலாது. ஏதோ ஒரு நினைவில் இருந்ததால் பிழை செய்து விட்டேன் என்று வருந்துகின்ற நிலை ஏற்படாது. கர்மாவை ஏற்றாமல் என்னில் நான் நிகழ்காலத்த்pல் இருப்பதற்காகத்தான் ஜபம், தபம், தியானம் போன்ற சாதனைகள் எல்லாம் செய்கிறோம். ஜபம் நமக்குத் தேவையில்லை என்றே சொல்லலாம். ஏனெனில் ஒரு ஜபத்தைத் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்கின்றபோது அது சுட்டுகின்ற தெய்வத்தின் சக்தி எல்லா நேரங்களிலும் நம்மில் சுரக்காது. அந்த ஜபத்தை நாம் உணர்வோடு ஒன்றிச் சொல்கின்ற நிலையில் தான் அது நிகழும். மேலும் மனம் தனியாக எதையோ சிந்தித்துக்கொண்டிருக்க வாய் மட்டும் இயந்திரத்தனமான மந்திரங்களை உச்சரிப்பதால் பயனில்லை. ஜபம் வேண்டாம் என்று இங்கு சொல்வது ஆன்மீக சாதனையில் ஞானம் பெற்று உயர் உணர்வு நிலைக்குத் தம்மை உயர்த்திக்கொண்டுவிட்ட சாதகர்களுக்காக மட்டுமே.

மந்திரம் என்பது ஒலியலை. அந்த ஒலியலை என்னுள் நுழைந்து எனக்குள் பரவ வேண்டும். மந்திரங்கள் மிகக் கவனமாக அர்த்தபாவத்துடன் சொல்லப்படுகின்றபோது மந்திரங்களிலிருந்து வருகின்ற ஒலியலைகள் அப்படியே எல்லா இடங்களிலும் பரவி, அந்த அலைகள் மறைந்து ஒளியாக அவை வெளிப்படுகின்றன.

வெப்பம், வெளி, ஒளி என்று நாம் விஞ்ஞான வகுப்பில் படித்திருக்கின்றோம். ஆனால் இவற்றின் உண்மைத் தன்மையை வேதாந்தம் தான் சொல்லியிருக்கின்றது. ஒலியானது காற்றின் உதவியுடன் எங்கும் பரவி அந்த ஒலியே ஒளியாகி விடுகின்றது. அப்படி வெளிப்படுகின்ற ஒளி அசைவதால் அணுக்கள் அசைந்து ஒன்றுபட்டுப் பொருள்களாகின்றன. இதை உணர்த்தத்தான் பரமசிவனின் ஒரு கையில் உடுக்கையும், மறு கையில் நெருப்பும் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒலியிலிருந்து தான் ஒளி வந்தது. மந்திரங்கள் ஒலி. ஞானம் என்பது வெளிச்சம். எனவே ஞானம் பெற்றவர்களுக்கு மந்திரங்கள் தேவையில்லை. மேலும் ஒலியலை மூலம் சக்தியைக் கட்டி எழுப்புகின்றபோது சில சமயம் புறச் சக்திகள் உட்புகுந்து நம்மைக் கட்டும். அது நல்லதாகவும் இருக்கும், தீயதாகவும் அமையும். நமக்கு அவற்றைப் பிரித்து அறிகின்ற யோக வலிமை இல்லை. ஒரு கோடி தடவை மந்திரங்களைச் சொல்வதால் ஒரு சில சித்திகள், ஆற்றல்கள் நமக்கு ஏற்படும். ஆனால் அவை நமது சாதனையைத் திசைதிருப்பி விடுமே அல்லாமல் விடுதலையை நோக்கி நம்மைச் செலுத்தாது.

இதில் உள்ள முதல் ஆபத்து மந்திரச்சொற்களைச் சரியாக ஏற்ற இறக்கங்களுடன், பொருள் புரிந்து சொல்ல வேண்டும். இல்லையேல் வெறும் உச்சரிப்பாக மட்டும் தான் அது இருக்குமே தவிர அதற்குரிய பலன் வாய்க்காது. அடுத்த ஆபத்து அன்னிய சக்திகளை, எதிர்மறைச் சக்திகளை உள்ளே இழுத்துவிடும். மூன்றாவது ஜபங்களை ஒழுங்காகத் தவற விடாமல் தொடர்ந்து செய்யாவிட்டால் சாதனை தவறிவிடும். எனவே தான் குரு மந்திர சாதனை வழிமுறையைச் சாதகர்களுக்குக் காட்டித் தராமல் நேரடியாக ஞானத்தை உபதேசித்துத் தியானத்தில் ஒளியைத் தரிசிக்கின்ற பயிற்சிக்கு உட்படுத்தியிருக்கின்றார். அவர் அடிக்கடி மனமது செம்மையானால் மந்திரங்கள் தேவையில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்.

தினமும் இரண்டு வேளை தவறாமல் தியானம் செய்யுங்கள். அந்தத் தியானத்தில் எண்ணங்களை ஒதுக்கி மனம், புத்தி ஆகியவற்றை இல்லாமற் செய்து ஒளியைத் தரிசிக்கின்ற நிலைக்கு உங்களை உயர்த்திக் கொள்ளுங்கள். பிறகு அந்த ஒளியை உடல் முழுவதுமாகப் பரவவிட்டு ஒளிமயமாக உங்களை ஆக்கிக்கொள்ளுங்கள். பிறகு அந்த ஒளியுடலைப் பரவெளியில் மிதக்கவிட்டு அங்கு ஒளிவீடு கட்டுங்கள் என்ற நிலைக்குத் தான் குரு படிப்படியாக சாதகர்களை விடுதலையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றார். அந்த ஒளியுடம்பைப் பிரித்து எடுக்கத் தெரிந்தால் நிச்சயம் விடுதலை தான். ஆனால் இந்தப் பயிற்சியை மனதால் செய்பவர்களுக்கு இது இயலாது. உணர்வால் உணர்ந்து முயல்பவர்களுக்கு இதில் வெற்றி நிச்சயம் கிடைக்கும்.

சாதகர்களால் செய்யப்படுகின்ற ஆத்ம சாதனைகள் உணர்வு கலந்த நிலையில் இருக்க வேண்டும். சாதனையில் உணர்வு கலந்தால் தான் பலன் கிடைக்கும். தம்பதிகளின் உடலுறவில் உணர்வு கலப்பதால் தான் அங்குப் பிள்ளைப்பேறு வாய்க்கின்றது. இதைப் பட்டினத்தார் தமது பாடலில் குறிப்பிடுகின்றார். உணர்வு கலங்கியதால் பிள்ளைப்பேறு. இங்கு தியானத்திலோ உணர்வு ஒளிர்கின்றது. உணர்வு ஒளிர்ந்தால் படைத்தவனைப் பிடிக்க முடியும். உணர்வால் இனித் தியானம் செய்யுங்கள். உணர்வால் தியானிப்பவர்களுக்கு வேறு வழிபாடு இனித் தேவையில்லை. உணர்வு கூடப் பரம்பொருளின் விரிவாக்கம் தான். உணர்வு என்பது ஓர் ஈரப்பதம். கசிவுத் தன்மை கொண்டது. அது கருணை என்ற கசிவு. அன்பு என்ற ஈரப்பதம்.

நமது சக்தி இருக்க வேண்டிய இடத்தில் ஆடாமல் அசையாமல் அப்படியே இருந்தால் சக்தி இழப்பு ஏற்படாது. சக்திக் குவிப்புதான் தியானம். சாதாரண வாழ்க்கை சக்தி இழப்பு. ஆன்மீக வாழ்க்கை சக்தி சேமிப்பு. எமது சக்தியை நாம் தொடர்ந்து ஒன்றுகுவித்து அதை நோக்கியே செலுத்திக் கொண்டிருந்தால் அது எப்போதாவது என்னைத் தன்னுடன் இழுத்து இணைத்துக் கொண்டுவிடும். நாம் இதற்கு மிக மிக முயன்றுகொண்டே இருக்க வேண்டும். அது நம்முடன் இணைந்தால் நாம் அதுவாகி விடுகின்றோம்.

ஆனால் இதற்காக அமைக்கப்பட்டுள்ள படிமுறைகள் எல்லாமே மாற்றிப் பயன்படுத்தப்பட்டு சக்தியை வீணடிக்கச் செய்வதாகவே வாழ்க்கைப் போக்கு அமைந்திருக்கின்றது. இதை அறிந்த பின்பு கெட்ட சக்திகள் நமது சக்திக் குவிப்பை ஊடுருவ ஆன்மீக சாதகர்கள் அனுமதித்துவிடக் கூடாது. நடைமுறை வாழ்க்கையில் கீழ் நிலையில் உள்ளவர்களிடம் தொடர்பு கொள்வதைக் கூடத் தவிர்த்துவிட வேண்டும்.

சட்டென்று யாரையும் கட்டித் தழுவுவதோ, கைகுலுக்குவதோ, காலில் விழுந்து வணங்குவதோ, தீய உணர்வுகள் நிறைந்த வீடுகளில் உண்பதோ இனித் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். குடும்ப நிர்வாகம் பெரும்பாலும் பெண்களிடம் தான் இருப்பதால் இயல்பாகவே அவர்களுக்கு சக்தி அதிகம் இருக்கும். மேலும் பெண்களிடம் தான் ஆன்மீக சக்தியும் அதிகமாக வெளிப்படும். அதுபோலவே பெண்களிடம் தான் தீய சக்தியும், எதிர்மறை எண்ணப்போக்கும் அதிகமாக இருக்கும். இவற்றையெல்லாம் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு எப்போதும், எந்த இடத்த்pலும் சாதகர்கள் விழிப்புணர்வுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

இந்த நூலின் கடைசிக் கட்டுரையாக, விடுதலையை நோக்கிச் செல்கின்ற முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கின்ற ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு, சும்மா இரு – சொல் அற என்பது பற்றி உபதேசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்படி சும்மா இருப்பதும், எண்ணங்கள் இல்லா நிலையில் மௌனமாக, மனமும் பேசாமல் இருப்பதும் சுலபமானவை அல்ல. என்றாலும் இந்த முயற்சியில் இடைவிடாமல் ஈடுபட்டு, சாதகர்கள் விடுதலையை நோக்கிய தங்களது நகர்வில் மிக நுட்பமாக, மிகக் கவனமாக விழிப்புணர்வோடு கூடிய விதத்த்pல் தங்களைப் பிணைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இங்கு இருப்பது நானில்லை, அவன் தான் என்னில் இருந்து இயங்குகின்றான் என்று உணர்ந்து தன்மறுப்புடன் கடமைகளைக் கருவியாக மட்டும் இருந்து செய்யப்பழகினால், அவன் அருள் மற்ற அனைத்தையும் பார்த்துக்கொள்ளும்

மனிதன், படைப்பில் ஓர் அங்கம். படைப்பு அமைதியானது. அதில் வரும் வில்லங்கங்கள் எல்லாம் இடையில் வந்தவை. அமைதி மனித இயல்பு. ஆனால் அந்த அமைதியைக் கெடுத்துக்கொள்வது நாம் தான். ஆத்ம சக்தி மனமாக, புத்தியாக ஐம்புலன்களின் வழியாக வெளிப்பட்டுச் செயல்படுவது தான் வாழ்க்கை. அப்படிச் செயல்படும்போது அது ஏன் குழம்ப வேண்டும்? அந்தச் சக்தியை நாம் பொருள்களிலும் மனிதர்களிலும் செலுத்துவதால், நமக்கு அவை சுகமளிக்கும் என்று எதிர்பார்ப்பதால் அது குழம்புகிறது. பொருள்களும் உறவுகளும் மாறும் தன்மை கொண்டவை. அந்த அறிவு இல்லாததால் நாம் அவற்றைப் பற்றிக்கொண்டு அவை நாம் நினைத்தபடி தான் இருக்கும். நான் ஆசைப்பட்டபடி, விரும்பியபடி எல்லாம் என்னிடம் அவை பிரதிபலிக்கும் என நாம் எதிர்பார்க்கின்றோம். இந்த எதிர்பார்ப்பு ஏமாற்றத்தைத் தான் தரும். நினைத்தது நடக்காது. மாறாக அவை அவற்றின் போக்குப்படி செயல்பட்டு நமக்கு அடி விழும். அப்படி விழும்போது நமக்கு விருப்பு வெறுப்பு ஏற்படும். அந்த நிலையில் நம்மில் நேர்க்குணம், எதிர்க்குணம் என உருவாகும். படைப்பின் தன்மையோ அமைதி. இப்போது படைப்பிற்கும் அதன் வாழ்வின் போக்கிற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா? இந்த நிலையில் எதைத் திருத்த வேண்டும்? என்று ஆராய்ந்தால், நம்மைத்தான் நாம் திருத்த வேண்டும் என்பது தெரிய வரும். நம்மை நாம் எப்படித் திருத்துவது? என்பது அடுத்த கேள்வி.

அறியாமையை நீக்குவதன் மூலம்தான் நம்மை நாம் திருத்த முடியும். அறியாமை நீக்கப்பட வேண்டுமென்றால் நான் யார்? என்ற உண்மை நமக்குப் புலப்பட வேண்டும். என்னில் இருக்கின்ற ஆன்மாவை நான் என்று இந்த உடலாக எண்ணிக்கொண்டு வாழ்வதால் ஏற்பட்ட குழப்பம் தான் மனதின் இந்தச் சலனம். உண்மையில் நான் யார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளத்தான் தேடல் உள்ளவர்கள் குருவை நாடிச் செல்கின்றனர்.

படைப்பு அதிர்வுத் தன்மை கொண்டது. நாம் அந்த அதிர்வால் உருவானவர்கள். படைப்பின் இந்த அதிர்வு பூமியிலும் என்னிலும் எதிரொலிக்கும். இப்படிப்பட்ட இந்த மனிதப் படைப்பில் உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பதற்காகத்தான் புத்தி என்ற கருவி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நாம் அதைத் தேவையான விதத்தில் பயன்படுத்துகிறோமா என்பது கேள்வி.

நாம் நம்மைப்பற்றி என்ன நினைத்து வைத்திருக்கிறோம் என்று ஆன்மீக அறிவின் துணை கொண்டு ஆராயுங்கள். நான் யார்? நான் ஏன் இங்கு வந்திருக்கின்றேன்? என்றும் சிந்தியுங்கள். நான் பிரம்மத்தின் ஒரு துளி பிரம்ம விருப்பத்தால் நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன் என்றும், நான் தெய்வீகத்தின் ஒரு பகுதி எனது தெய்வீகத்தைப் பிரித்துக் காட்டுவதற்காக, என்னை வெளிப்படுத்துவதற்காக நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன் என்றும் நமக்குத் தெரிகிறது. அப்படியென்றால் அன்பின் வெளிப்பாடாக எமது செயல்கள் அமைதல் வேண்டும் அல்லவா?

சமூகக் கருத்துக்கள் எல்லாம் மனங்களால் ஏற்படுத்தப்பட்டவை. மனம் குறையுள்ளது. நிறைவடைந்த மனம் சமுதாயத்தில் இல்லை. அப்படி நிறைவடைந்திருந்தாலும் அது வெளிப்படாமல் அடங்கி இருக்கும். நாம் அப்படி இருக்காமல் உண்மையான அன்பு சேர்ந்த கருணையோடு நமது செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.அப்படிச் செயல்பட்டு நமது தெய்வீகத் தன்மையை வெளிப்படுத்த வேண்டும். உள்ளும் புறமும் மாற்றம் நிகழ்கின்ற ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். இந்த மாற்றத்தில் சில அழியும். சில ஆக்கம் பெறும். இதில் அழிவின் அளவு அதிகமாக இருக்கும். ஆவது குறைவாயிருக்கும். வாழ்க்கைத்தரம் இனி மாற்றமடையும். நம்மைச் சேர்ந்த உறவுகள், தொழில்கள், நடைமுறைகள் எல்லாமே மாறும். முன்பு இருந்த விவசாய சமூகம் தான் மாறிக் கைத்தொழில் மற்றும் தொழிற்துறை என வளர்ச்சி பெற்றது. பின்னர் அது தகவல் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியாக மாறிற்று. இந்தத் தகவல் சேகரிப்பு நம் சுய அறிவாக மாற வேண்டும். அறிவின் அடுத்த கட்டம் தெளிந்த அறிவாக ஆதல். ஞானம் ஏற்பட்டால்தான் எல்லாவிதத்திலும் தெளிவு ஏற்படும். பிறவற்றிலிருந்து தேடித்தேடி அறிவைத் திரட்டிய நிலை போய், எதைப்பற்றி என்றாலும் நம் உள்ளிருந்தே தகவல் பெறப்படும் நிலை அது. இந்த ஞானம் தான் வெளியுலகில் தேடப்படுகின்ற வரை விஞ்ஞானமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. விண்+ஞானம் ஸ்ரீ விஞ்ஞானம். இந்த விஞ்ஞானம் என்பது வெளியை ஆராய்கின்ற அறிவு. ஆனால் விஞ்ஞானத்தால் இறுதி உண்மையை இன்னும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

சக்தி தான் மனமாக இயங்குகிறது. சக்தியை ஒழுங்குபடுத்துவது வாழ்க்கை. மனிதர்கள் சக்தியை ஒழுங்குபடுத்தி வாழ்கிறார்களா என்றால் இல்லை என்பது தான் பதில். அவர்கள் மனதைச் சமுதாயப் போக்கில் கொண்டு சென்று அதில் எழும் உணர்ச்சிகளைத் துன்பம் என்றும் பயம் என்றும் , மகிழ்ச்சி, கவலை என்றும் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். தம்மால் தாங்கி ஏற்கக்கூடியதை மகிழ்ச்சி என்றும், தாங்கிக் கொள்ள இயலாததைக் கவலை என்றும் சொல்கின்றனர். இது சக்திப் பிறழ்வு. இப்படி நம் சக்தி பிசகாமல் அதை ஓரிடத்தில் அமைதியுற்று நிலை நிறுத்துவதற்குத் தியானம் என்று பெயர். இந்தத் தியானத்தின் மூலமாகத்தான் எனக்குள் இருப்பதையும் இந்தப் பிரபஞ்சமாக இருப்பதையும் நாம் அறிய முடியும். ஏனெனில் நாம் அதிலிருந்து வந்தவர்கள்.

ஒன்றைப் போல் ஒன்று இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் மாயையாக நாம் மனைவி என்றும் மக்கள் என்றும் வெவ்வேறாகப் புரிந்துகொண்டு ஏண்டா கல்யாணம் செய்துகொண்டோம் என்றும், எனக்கு இப்படி ஒரு பிள்ளை ஏன் தான் பிறந்ததோ என்றும் புரியாமல் ஏங்கி சலித்துக்கொள்கிறோம்.

இவ்வாறு அன்றாடச் செயல்களில் நம் அமைதியைக் குறைத்துக் கோப தாபங்களை ஏற்படுத்துகின்ற சூழ்நிலை பலமுறை ஏற்படுகின்றது. மிகப் பலர் மோசமான சூழ்நிலை பாதிப்பிற்கு உட்படுகின்ற நிலை தான் இன்று பெரும்பாலும் இருந்து வருகின்றது. சுதந்திரமாக, அமைதியாக. நம் விருப்பப்படி மெதுவாக எல்லாம் செய்துகொண்டு போகின்ற நிலை இப்போது இல்லை. எல்லோருமே நேரத்தோடு போட்டி போட்டுக்கொண்டு ஓடுகின்ற நிலைதான் இன்று எங்கும் காணக்கூடியதாக இருக்கின்றது. இப்படிப்பட்ட வெகு வேகமான சூழ்நிலையில் தான் ஆத்ம சாதகர்கள் தங்களை அமைதியாய் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இது எவ்வளவு கடினமான சோதனை என்பது அதை அனுபவிப்பவர்களுக்குத் தான் தெரியும். அவர்கள் அமைதியை விரும்பினாலும் உறவுகள் அதைக் குலைக்கின்ற விதத்தில் தான் செயல்படுவோம் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு முரண்பட்டு மோதுகின்ற போது அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையை அமைதி கெடாமல் எப்படிச் சமாளித்துக் கொண்டு போகிறோம் என்பதில் தான் சாதனையின் முதிர்ச்சி வெளிப்படும்.

நம் உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுகின்ற இத்தகைய மோசமான சூழ்நிலைகளில் தான் நாம் அதுவும் ஆத்மா, என் கர்மாவினால் தான் அது என் உறவாக வந்து என்னைப் பாடாய்ப்படுத்தி எடுக்கிறது என்ற லாஜிக்கைக் கொண்டு வந்து அந்த இறுக்கத்திலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொண்டுவிட வேண்டும். இந்த முயற்சி மாயையில் சிக்காத அறிவுத் தெளிவு நிலைக்கு நம்மைக் கொண்டு சேர்க்கும்.

குடும்பச் சூழ்நிலை, கல்விச் சூழ்நிலை, பிறகு சமுதாயச் சூழ்நிலை என்று அமைந்துள்ள எல்லாமே நம்மைக் கட்டுப்படுத்தித் தான் கொடுமைப்படுத்தின என்பது மறுக்க இயலாத ஓர் உண்மை. விளையாடாதே, படி, படி என்று வீட்டில் படிப்பைப்பற்றி அளவிற்கு மீறிய அக்கறை காட்டிக் கொடுமைப் படுத்துவார்கள். நம் விருப்பப்படி எதுவுமே செய்யவிடாமல் பயங்கரக் கண்காணிப்பில் வைத்திருப்பார்கள்.

பள்ளிக்கூடத்திலோ கணக்கு, ஆங்கிலம், தமிழ் இலக்கணம் என்று மிக எளிதாகக் கற்பிக்கக்கூடிய பாடங்களை ஆசிரியர்கள் தமது கெடுபிடியான அணுகுமுறைகளால் பயப்படுத்தி அந்தப் பாடங்களைப் புரியாத புதிர்களாக ஆக்கி நம் மனதில் அவற்றின் பெயரைக் கேட்டாலே நடுங்கக்கூடிய பயத்தை உண்டாக்கி விட்டதுதான் அதிகம்.

இவற்றைத் தாண்டி சமுதாயத்திற்கு வந்தாலோ அவ்வளவுதான். நமது திறமைக்கும், புதிய அணுகுமுறைக்கும் வாய்ப்பே இல்லை. அரைத்த மாவை அரைப்பதுபோல் சமுதாயம் மிகக் குறுகிய கண்ணோட்டத்தில், முன்னேற விடாத ஒரு பிற்போக்கு மனப்பான்மையில் போட்ட பாதையில் தான் நாம் நடக்க வேண்டும் என்பது எழுதாத சட்டமாக இருக்கும். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அனுசரித்து அடங்கிப் போகின்றவர்கள் வாழ்ந்து போவீரே! என்ற வகையைச் சேர்ந்தவர்கள்.

ஆனால் பரிணாம வளர்ச்சியில் தன்னை நோக்கிச் செல்கின்ற நிலையில் வந்து பிறந்தவர்களுக்கோ வாழ்க்கை பெரும் போராட்டம். ஒவ்வொரு கட்டமும் ஒரு சவால். எதிரான நிகழ்வுகள். மேலும் இவள் அடங்காதவள், அவன் திமிர் பிடித்தவன், அது உருப்படாது போன்ற விமர்சனங்கள். இப்படிப்பட்ட மோசமான சமுதாய அமைப்பிலிருந்துதான் இப்போது விடுபட்டு இந்த ஆத்ம சாதனையில் ஈடுபட்டிருக்கின்றோம். இந்த நிலையில் சமுதாயச் சீர்கேடுகள் எவை என்னும் அறிவுத் தெளிவு ஏற்பட்டிருக்கின்றதா, இல்லையா?

இப்போது நாம் இருக்கின்ற இந்த நிலையில் இன்னும் நமது சூழ்நிலை நம்மை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பிற்குத் தள்ளினால், அதற்கு நாம் ஆட்பட்டால், நமக்குத் தான் பிரஷர் ஏறும். நமது சக்தி சீரழியும். இப்படி நம்மை நாம் கடுப்பேற்றிக்கொண்டிருந்தால் நமக்கும் ஆத்மாவிற்கும் தொடர்பு ஏற்படுத்த இயலாது. இதை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அறிந்தால் மட்டும் போதாது. புரிந்து கொள்ளவும் வேண்டும்.

புரிதலில் உணர்ச்சி வெளிப்படும். இந்த உணர்ச்சி என்பது அன்பிலிருந்து வெளிப்படுவது. அன்போ கருணையின் எழுச்சி. இந்த அன்பும் கருணையும் நமது சூட்சும சரீரத்தில் இருக்கின்ற உள்ளம் அல்லது இதயத்திலிருந்து தான் வெளிப்படுகின்றன.

சூட்சும உடல் நமது உடலை விட்டு மூன்று அடிகள் அளவிற்கு நம்மைச் சுற்றி இருக்கிறது. இந்த சூட்சும சரீரத்தில் தான் கிரகங்கள் சூட்சுமமாக இணைந்துகொண்டு இயங்குகின்றன. சந்திரன் மனமாகவும், சூரியன் புத்தியாகவும் நமக்குள் இருந்து செயல்படுகின்றன. ஏழு சக்கரங்களும் பஞ்சபூத சக்திகளால் தொடர்பு கொள்ளப்பட்டு சூட்சுமமாக இயங்குகின்றன. இப்படி இயற்கையும் பிரபஞ்ச சக்தியும் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நமககுள் இணைந்து நம்மைச் செயல்பட வைக்கின்றன. உண்மையில் சூட்சும சரீரத்தின் இயக்கத்தால் தான் இந்த உடம்பு இயங்குகின்றது. ஏனெனில் இது வெறும் ஜடம் மட்டுமே.

இந்த உடலோ அல்லது சூட்சும சரீரமோ கர்மாவால் இயங்குவதாகச் சொல்லப்பட்டாலும் அது உண்மையல்ல. தெய்வீக சக்திதான் தன்னை வெளிப்படுத்துவதற்காக இவற்றைப் பயன் படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. ஆத்மாவைப் பிரிந்து ஜீவன் தன்னை அறியாத நிலையில் வாழ்கின்றபோது அந்தப் பிரிவால் துயருறுகின்றது. ஆனால் அதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தால் தான் துன்பப்படுவதாக எண்ணிக்கொள்கின்றது. அந்நிலையில் ஒரு குரு தான் ஜீவனை ஆத்மாவுடன் கொண்டு இணைக்கின்ற அரும் பணியைச் செய்கின்றார்.

இந்த சூட்சுமமான விஷயத்தைத் தான் நமது சனாதன தர்மம் மிக நுட்பமாக ஆத்மாவைக் கிருஷ்ணர் என்றும் ஜீவனை ராதா என்றும் அவர்கள் இருவரையும் இணைக்கின்ற குருவை சகி என்றும் உருவகப்படுத்தி, ராதையையும் கிருஷ்ணரையும் பிரேமிகளாக அதாவது நேசிப்பவர்களாகச் சொல்லியிருக்கின்றது. அதுபோலவே ஆத்மாவை ராமன் என்றும், சீதையை ஜீவன் என்றும், பிரிந்து துயருற்ற இவர்களை ஒன்று சேர்க்கும் பணியைச் செய்கின்ற அனுமனை குரு ஸ்தானத்திலும் வைத்து ராமாயணம் விவரிக்கின்றது. இந்தப் பிணைப்பில் வெளிப்படுவது அன்பு, அன்பு, அன்புதான். இருவரும் ஒன்று சேர்ந்துவிட்ட நிலையில் அங்கு இருப்பது ஆனந்தம் மட்டுமே. இவற்றையெல்லாம் இப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ராமரும், கண்ணனும் என்றுமே அழியாத அவதார பருஷர்களாக இருப்பது, ஆத்மாவாக அவர்களை உணர்வதால் தான். பரமாத்மா தான் என்னுள் ஒரு துளியாக இருக்கின்ற ஆத்மா. அந்த ஆத்மா பரமாத்மாவிலிருந்து பிரிந்து வந்து ஜீவனாக இயங்குகின்றது. இந்நிலையில் அந்தப் பரமாத்மாவுடன் ஜீவனாகச் செயல்படுகின்ற ஆத்மாவை, நீ அவன் தான் என்பதை உணர்த்தித் தொடர்பு ஏற்படுத்தித் தருவதுதான் ஆன்மீகம். இந்த ஆன்மீகப் பணியைச் செய்பவர், நடுவில் இருந்து தொடர்பு ஏற்படுத்தித் தருபவர் குரு.

உடலெடுத்து, கல்வி பெற்று, உத்தியோகம் பார்த்து, மணம் முடித்து வாழ்வது தான் வாழ்க்கை என்று 92மூ மக்கள் எண்ணியிருக்கின்றனர். ஆனால் வாழ்க்கை அந்த அளவோடு முடிந்து விடுவதில்லை. அதன் பின் ஞானம் பெற்று ஆன்மீகவாதியாக மாறி சாதனையில் ஈடுபட்டுத் தன்னை மூலமாகிய அதனுடன் இணைக்கின்ற போதுதான் முக்தி நிலை என்னும் விடுதலை கிடைக்கும். அப்போது அந்நிலையில் பிறப்பை இல்லாமற் செய்யலாம்.

குரு சொல்வதை நாம் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு புரிதலுக்கும் மூளையில் ஒரு நியுரோன் ஒளிரும். இப்படி ஒவ்வொரு புதிராகப் புரிந்துகொண்டு மூளையில் உள்ள எல்லா நியுரோன்களும் ஒளிர்கின்ற நிலை ஒளியுடல் பெற்ற நிலை. அந்நிலையை அடைந்தவர்கள் புத்தர்கள் ஆவார்கள். அதாவது புத்தியைப் பயன்படுத்துபவர்கள் புத்தர்கள்.

இப்படிப்பட்ட இந்த உண்மைகள் எல்லாம் குரு பரம்பரையாக நமது சனாதன தர்ம வழிமுறையில் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கின்றன. குரு தட்சிணாமூர்த்தி, வியாசர், ஆதி சங்கரர், சின்மயானந்தர் என்று தொடர்ந்து வருகின்ற இந்தப் பரம்பரையில் தற்போது ஸ்வாமி பரமாத்மானந்த ஸரஸ்வதி மூலமாக இந்த உண்மைகள் உபதேசங்களாக நமது தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு உணர்த்தப்பட்டு வருகின்றன. இது இறை விருப்பம்.

நாம் கருணைமிக்கவராய் இருந்தால் மாயையை வெல்லலாம். அன்பால் அகிலத்தையே வெல்லலாம். இந்தக் கருணையும் அன்பும் ஆன்மீகவாதியின் லட்சணமாக இருத்தல் வேண்டும். இப்படி இருப்பவர்களைத்தான் சமுதாயம் நல்லவன் என்று சொல்லும். மனதை அமைதிப்படுத்தியவனாகத் தனது செயல்கள் தன்னைக் குழப்பாத நிலையில் செயல்படுபவனாக ஆன்மீகவாதிகள் தம்மைப் பழக்க வேண்டும்.

இந்த பூமிக்கு அனுப்பப்பட்ட அனைவருமே ஒருவகையில் மன நோயாளிகள் தான். கர்மாவைக் கழித்து மனதை சரிப்படுத்துவதற்காகத் தான் இந்தப் பூமியென்ற மருத்துவமனைக்கு நாம் அனைவரும் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றோம். கர்மா என்பது மனதை அலைக்கழிக்க வைப்பது என்றால் நாம் மனநோயாளிகள் தான்.

இந்தப் பித்தம் தெளிய மருந்து தருபவர் குரு. ஆனால் எத்தனை பேருக்குப் பித்தம் தெளிந்திருக்கிறது என்பது தான் கேள்வி. பித்தம் தெளிந்துவிட்டது என்றால், எண்ணங்கள் இல்லாத, மூலத்துடன் எப்போதும் இணைந்து இருக்கின்ற தன்மை நம்மில் வெளிப்பட வேண்டும். அடுத்தது அன்பின் வெளிப்பாடு. யாரோடும் கணக்குப் பார்க்காத, அளவிட முடியாத அன்பை வெளிப்படுத்துதல். மேலும் பிரச்னைகள் எத்தனை என்றாலும் அவற்றைப் பதறாமல் கையாளுகின்ற தன்மை, எந்த நேரத்திலும் இந்த உடலை விட்டு விட்டுப் புறப்படத் தயார் என்ற மனநிலை போன்றவை எல்லாம் மனநோயிலிருந்து விடுபட்டு விட்டோம் என்பதை அறிவிக்கின்ற மாற்றங்கள் ஆகும்.

இந்த அறிவை நாம் பெற்றது சாதாரண செயல் அல்ல. நாம் இதுவரை எடுத்த பிறவிகளில் தொடர்ந்து செய்துகொண்டு வந்த ஆன்மீக முயற்சிகளின் அடுத்த கட்டம், இந்தப் பிறவியில் நாம் குருவைச் சந்தித்து இந்த அறிவைத் தொடர்ந்து பெற்றுத் தெளிவடைகின்ற நிலை. இதனை நாம் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு விட வேண்டும். இது ஒன்றே நம் குறிக்கோள் என்று வைத்துக்கொண்டு மற்ற புற ஆசைகள் அவ்வளவையும் வேண்டாம் என்று விட்டு விட்டு, ஞானம் பெற்றவர்களாகப் பெற்ற ஞானத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்களாகப் புரிந்து கொண்டதை வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தத் தெரிந்தவர்களாக நாம் மாற வேண்டும்.

இப்படிப்பட்டவர்களை சனாதன தர்மம் ஜிக்ஞாசு என்று குறிப்பிடுகின்றது. ஜிக்ஞாசு என்றால் ஞானத்தைத் தேடுவதில் பெரு விருப்பம் கொண்டவன் என்று பொருள். இனியாவது வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு தெளிந்த அறிவைப் பயன்படுத்தித் தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்தி வாழ்வோம்.

 

காற்று ஒலியைக் கொண்டு வருகிறது, சூரியன் ஒளியைக் கொண்டு வருகின்றது என்று விஞ்ஞானிகள் முதலில் கூறி வந்தனர். இப்போது ஒலி, ஒளி ஆகியவற்றைத் தெய்வீக சக்தியாகிய ஈதரிக் எனர்ஜிதான் சூரியனின் வழியாகக் காற்றின் வழியாகப் பூமிக்குக் கொண்டு வருகிறது என்று சொல்கின்றனர். விஞ்ஞானம் சொல்கின்ற இந்த ஈதரிக் எனர்ஜி எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்றது. படைத்தவனின் எண்ணம் அல்லது நோக்கம் தான் தெய்வீக சக்தி. இந்தத் தெய்வீக சக்திதான் ஆத்மாவின் ஆற்றலாகத் திகழ்கின்றது.

ஊதா நிறமாக ஒளிர்கின்ற இந்த ஈதரிக் எனர்ஜிக்கு ஈர்ப்பு சக்தி அதிகம். இந்தத் தெய்வீக சக்தியும், மனிதனில் உள்ள ஆத்ம சக்தியும் ஒன்றையொன்று ஈர்த்து ஒன்றாக இணைய வேண்டும். இரண்டும் ஒத்திசைவு நிலையில் ஒன்றுபட்டு இயங்க வேண்டும். இரண்டு இசைக்கருவிகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து இசைக்கின்றபோது அவற்றின் நாதம் ஒன்றுபட்டு இணைந்தால் தான் இனிய இசை பிறக்கும். அதுபோல் கர்மாவால் விளைகின்ற எண்ணங்களை இல்லாமற் செய்து மௌனமாய் இருக்கின்றபோது உள்ளுக்குள் பரநாதம் ஒன்று ஒலிப்பது கேட்கும். அந்தப் பரநாத ஓசையுடன் ஆத்மாவின் ஒலி இணைய வேண்டும். இந்த ஒலி ஆஸ்த்துமாவால் அல்லது குறட்டையால் வெளிப்படுகின்ற ஓசை அல்ல.

கவர்தல் என்ற ஒன்றைப் படைப்பு உருவாக்கியிருக்கின்றது. அன்பால் ஒன்றையொன்று கவருகின்ற இயல்பு இது. மனிதனில் இது அன்பாகவும் இறைவனில் இது கருணையாகவும் இருக்கிறது. அன்போடு கருணையும் சேர்கின்றபோது அது சுயநலமற்ற போக்காகவும் பிறரோடு நெருங்கக்கூடிய தன்மையாகவும் அமையும். தர்மம் தலை காக்கும் என்பது மறுக்க முடியாத ஓர் உண்மையாகும். நாம் பிறருக்குத் தேவையான உதவிகளைக் கருணையோடு செய்தால் அது ஏதாவது ஒரு தருணத்தில் நம்மை யார் மூலமாவது காப்பாற்றும். நமது அன்பும் கருணையும் ஏதாவது ஒரு விதத்தில் எங்காவது பிரதிபலிக்கும். ஒவ்வொரு செயலும், நாம் எண்ணுகின்ற எண்ணங்களும் ஓர் எதிர் விளைவைக் கொடுக்கும். நல்லதைச் செய்தால் நல்லதே திரும்ப வரும். நல்லதை நினைத்தால் நல்லதே நடக்கும். பிரம்மம் நம் செயலுக்கேற்ற விளைவையே தரும். நம்மில் ஒரு முதிர்ச்சியும் வளர்ச்சியும் ஏற்படுவதுதான் இறைவன் தருகின்ற அந்த விளைவு.

மனித மனநிலை இப்பொழுது மிகவும் மாறிவிட்டது. அறம் செய்ய விரும்பு, ஆறுவது சினம் என்று படித்த காலமெல்லாம் எங்கோ போய் விட்டது. கணினி மோகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, மனம் பேதலித்த நிலைக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. சின்ன விஷயத்திற்கெல்லாம் உணர்ச்சி வசப்பட்டுத் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துகின்ற சூழ்நிலை இன்று அதிகரித்துவிட்டது. மாணவப் பருவத்திலேயே ஒருவரையொருவர் சுட்டுக்கொள்கின்ற அளவிற்கு வன்முறை அன்றாடச் செய்திகளாக வந்துகொண்டிருக்கின்றன. உணர்ச்சி வேகம் ததும்பிக்கொண்டிருக்கிறது. உலக மனப்போக்கே கொதிப்பான ஒரு நிலைக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட இந்த நிலையில் முக்திக்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டு ஓரளவிற்கு உயர்நிலையை அடைந்த பின்பு சாதகர்கள் முயற்சியைக் கைவிட்டுவிடக் கூடாது. ஏனெனில் பிறவியே துன்பம் தான். இன்னும் ஒரு பிறவி எடுத்து மீண்டும் முயற்சியைத் தொடர்வதை விட இந்தப் பிறவியிலேயே முக்தி அடைந்து விட வேண்டும். அதுமட்டுமின்றித் தாம் செய்யும் இடைவிடாத முயற்சிகளால் ஆத்ம சாதகர்கள் பூமியின் அதிர்வலைகளை உயர்த்துகின்றார்கள். அவர்கள் தியானத்தால் மூலத்தைத் தொடர்பு கொள்கின்றபோது, அந்தத் தொடர்பின் மூலம் பிரம்மம் அவர்களை இழுக்கின்றபோது, அவர்களைத் தூண்டிலாகப் பாவித்துப் பூமியையும் சேர்த்து இழுக்கின்றது. தெய்வீக சக்தி ஆன்ம சாதகர்களின் பரிணாம உயர்வினால் அவர்களைத் தன்னை நோக்கி இழுக்கும். காந்தம் இரும்பை இழுக்கின்றபோது அந்த இரும்பிற்கு அருகில் இருக்கின்ற இரும்புத் துண்டுகளும் இழுபடுகின்ற இரும்பில் வந்து ஒட்டிக்கொள்வதைப் போல, உலக நன்மைக்காகப் பிரம்மத்திடம் சாதகர்கள் பிரார்த்திக்கின்றபோது பூமியும் அதன் தன்மையில் உயர்வை அடைகின்றது. அதன் மூலம் கொதிப்படைந்த மனங்கள் அமைதி நிலைக்குத் திரும்பும்.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நமது அறிவிற்கேற்றபடிதான் கருத்துக்களை நாம் உருவாக்கினோம். சிறிய வயதில் அது குறை, இது பிழை என்றும், இறைவன் மனிதர்களை ஏற்றத்தாழ்வுகளோடு ஏன் படைத்தான் என்றும் சிலரை அழகாகவும், சிலரை அழகற்றவராகவும் ஏன் படைக்க வேண்டும்? மாற்றிப் படைத்திருக்கலாமே என்றெல்லாம் பலவிதமான சிந்தனைகள் ஏற்படும். வளர வளரத்தான் அனுபவ முதிர்ச்சி பெறப் பெறத்தான் இறைவனின் படைப்பு பூரணமாகத் தான் இருக்கிறது என்பதும் அவரவருக்கு அமைவது என்பது கர்மாவின் பின் விளைவே என்பதும் தெரிய வரும். அறிவின் இந்த வளர்ச்சிதான் பரிணாம வளர்ச்சி.

ஆன்மீகத்தில் ஈடுபட்ட பிறகு தான் அவரவர் கர்மாவிற்கு ஏற்றபடி வாழ்க்கை என்பதும், தனிப்பட்டவரின் முயற்சியால் தான் பரிணாம முன்னேற்றம் ஏற்படுகின்றது என்பதும் புலப்படுகின்றது. ஆனால் வாலிப வயதில் அந்த வயதிற்கேற்ற அறிவு நிலையில் சமுதாயத்தின் சீர்கேடுகளும், ஏற்றத் தாழ்வுகளும் மனதைத் தாக்கி அக்கிரமக்காரர்கள் அதிகாரம் செலுத்துகின்றபோது ஒரு தர்ம ஆவேசம் ஏற்படும். அது அநியாயங்களைக் கண்டு மனம் பொறாத நிலை. அந்த வயதில் அப்படி ஏற்படத்தான் வேண்டும். அதில் பிழை ஏதும் இல்லை.

ஜவஹர்லால் நேரு, ஒருவனுக்கு 18 வயதில் கம்யூனிசமும், 40 வயதில் சோஷலிசமும் உணர்வாக ஏற்படாவிட்டால் அவன் மனிதனில்லை என்று கூறினார். சமுதாய அமைப்பிற்கும், போக்கிற்கும் ஏற்றபடி தான் ஒருவனது இளம் வயது அறிவின் முதிர்ச்சி அமைந்திருக்கும். வளர வளரத்தான், சுய சிந்தனை ஏற்பட்டால் தான் உண்மை நிலை விளங்கும்.

படைத்தவனிடம் முறையிடுவதன் மூலம் தான் இப்போது நிகழ்கின்ற சீரழிவு குறைக்கப்பட முடியும். மனித மனநிலை மிகவும் சீர்கெட்டு உலக அளவில் அநியாயமும், அக்கிரமமும், வன்முறையும் உச்ச நிலைக்குப் போயக்கொண்டிருக்கின்றன. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் இவற்றையெல்லாம் அழித்துத் தான் தர்மத்தை நிலை நாட்ட முடியும். அதைத்தான் இயற்கையின் சீற்றமும், துப்பாக்கிக் கலாச்சாரமும் இப்போது நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நிலையில் ஆன்மீக சாதகர்கள் ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கி, இறைவா! உலக அளவில் அமைதியைத் தா! சமாதானத்தைத் தா! மனித மனங்களைச் சாந்தப்படுத்து. இயற்கையை அமைதி அடையச் செய். நீ எமக்குத் தந்த நன்மைகள் அத்தனைக்கும் நான் நன்றி தெரிவிக்கின்றேன்! என்று பிரார்த்தித்து நடப்பவை அனைத்திற்கும் சாட்சியாக இருந்து உள்ளுக்குள் ஒடுங்க வேண்டும். அழிவிற்குப் பின் புதியதோர் யுகம் பிறக்கும் என்ற உண்மை நமக்குத் தெரிவதால் அமைதியில் தோய்ந்து வருபவற்றை ஏற்க வேண்டும்.

இவ்வாறு சாதகர்கள் தமது தியானத்தினால் தாம் உயர்கின்றபோது, உள்ளுக்குள் ஒடுங்குகின்றபோது பூமியின் அழிவு நிலை ஓரளவிற்குத் தடுக்கப்படுகிறது. அன்பும் கருணையும் கொண்ட மனங்களின் தியானத்தால் பூமியின் அதிர்வலைகள் உயர்த்தப்படுகின்றன. அப்பொழுது மனித மனக் கொந்தளிப்பு அடங்கி அமைதியடையும். இவ்வாறு இருந்த இடத்த்pல் இருந்தபடி அரும் பணியாற்றிச் சேவை செய்கின்ற வாய்ப்பும், பூமியைப் பரிணாமப்படுத்துகின்ற தகுதியும் ஆன்மீக சாதகர்களிடம் இருக்கின்றது. இப்படி பூமியை உயர்த்துகின்ற முயற்சியால் தீய சக்திகளும், தீவிரவாதிகளும் அழிந்து போவார்கள்.

ஓர் அதிசயத்தக்க உண்மை என்னவென்றால், இன்றைய இளைஞர்கள் பெண் மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்டுவிட்டார்கள் என்றே சொல்லலாம். பெண்களை ஒரு கவர்ச்சிப் பொருளாக வைத்து அவர்களைச் சுற்றியே தமது எண்ணங்களைப் படரவிட்டுக்கொண்டிருந்த தன்மை மாறி இப்போது அதுவும் ஒரு படைப்பு: வீட்டிலுள்ள தாய், சகோதரி போல் இவளும் ஒன்று என்ற மன முதிர்ச்சி ஏற்பட்டு வருகிறது. மேலும் பெண்கள் தம்மை வெளிப்படுத்திக் காட்டத் தொடங்கிய பிறகு, அவர்களிடம் இருந்த அடக்கம் போய்விட்ட பிறகு, சரிக்குச் சமமாக அவர்கள் பயமின்றி எல்லாத் துறைகளிலும் ஈடுபட்டுத் திறமையைக் காட்டத் துவங்கிய பிறகு அவர்களைக் காமப் பார்வை பார்ப்பதை விட்டு நண்பர்களாகப் பார்க்க இன்றைய இளைஞர்கள் பழகி வருகிறார்கள். இது ஓர் ஆரோக்கியமான மாற்றம்.

எவையெல்லாம் முன்பு இளைஞர்களைக் கவர்ந்ததோ அவையெல்லாம் இப்போது விலகி விட்டன, நிதானமாகவும், முன்னேற வேண்டும் என்ற அறிவு சார்ந்த முனைப்புடனும் இளைஞர்கள் செயலாற்றத் துவங்கிவிட்டனர். இந்த மாற்றம் உண்மை. ஆகையால் பெண்களும் இப்போது போலித்தனமில்லாத இயல்பு நிலையில் செயல்பட முடிகின்றது. இந்த மாற்றம் சிறிய அளவில் தான் இருக்கிறது. இன்னும் பெண் மயக்கத்திலிருந்து விடுபடாத நிலையில், பெண்களைச் சிறுமைப்படுத்திச் சீரழிக்கின்ற நிலைதான் இருக்கிறது என்று சிலர் கூக்குரலிட்டாலும் அந்த நிலை இப்போது நிகழ இருக்கின்ற பேரழிவிற்குப் பின் இராது. ஏனெனில் அதன் பிறகு இருக்கப்போகின்ற மனித மனதிடம் அன்பும் கருணையும் தான் மிகுந்திருக்கும். அதில் கவர்ச்சியோ, பேராசையோ இருக்காது.

ஆன்ம சாதகர்களின் பயணம் வித்தியாசமானது. சாதாரண வாழ்க்கையின் பிக்கல் பிடுங்கல்களுக்கிடையே அறியாமையோடு கூடிய கர்ம வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்கள், தமக்கு ஏற்பட்ட துன்ப துயரங்களால் துரத்தப்பட்டு பல திசைகளுக்கும் ஓடித்திரிந்து கடைசியில் இறையருளால் இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வாய்த்தது. அப்படி இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்த பின் பல தியாகங்கள் செய்யும்படி ஆயிற்று. முக்கியமாக நான் என்னும் அகம்பாவம் அகன்று எல்லாமே அவன் என்ற பார்வை மாற்றம் ஏற்பட்டது. நான் என்பது எழுந்து ஆடிப் பிறகு அடங்கிய நிலை உண்டாயிற்று. இந்த நிலையில் சமுதாயமும், சமயமும் எங்கோ ஒரு மூலையில் பின் தங்கி விட்டன. மக்கள் கோவில்களுடனும், சடங்குகளுடனும் நிற்கின்றபோது ஓர் ஆன்மீகவாதி வேத உண்மைகளின் ஒளியினால் ஞானம் பெற்று அந்த ஞான ஒளியில் தனது ஆத்மாவின் ஒளியைத் தரிசிக்கத் துவங்கி விடுகின்றான்.

தனிப்பட்ட வளர்ச்சிதான் நம்மை உயர்த்தும் என்பதால் தான் சாதகர்கள் குருவைத் தேடிச் சரணடைகின்றனர். ஒரு குரு தன்னை நாடி வந்து சேர்கின்ற சீடர்களுக்கு விஞ்ஞான அறிவுடன் கூடிய வேத உண்மைகளைக் கற்பிக்கும் விதத்தில் அவர் பிறந்ததிலிருந்தே தயார் செய்யப்படுகிறார். ஒரு சிஷ்யனைப் பிடித்துத் தள்ளிக்கொண்டு வந்து சேர்க்கின்ற பிரம்மம், குருவையும் வேதங்களை அறிந்தவராய், பிரம்ம உணர்வில் தோய்ந்தவராய், சீடனின் சந்தேகங்களை நீக்கி ஞான வழியில் செலுத்தக்கூடிய ஆற்றல் கொண்டவராய் உருவாக்குகின்றது.

ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஏதோ ஓர் இடத்தில் தயார் நிலையில் குருவும், சரணடைகின்ற நிலையில் சீடனும் சந்தித்து விடுகின்றனர். அப்போதிலிருந்து வாழ்க்கைப் பயணமும் பார்வையும் மாற்றம் பெறத் துவங்கிவிடுகின்றன. கர்மப்பதிவுகளால் அமைந்த இந்த வாழ்க்கையும், மனப்பதிவுகளும் முழுமையாக இந்தப் பாதையில் பயணம் செய்ய விடாமல் இடையிடையே தடுத்து இழுக்கின்றன என்றாலும் சமுதாயப் பிடிப்புகளிலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடுபட்டு அல்லது விடுவித்துக்கொண்டால் தான் ஜீவன் மேலே எழும்பி உயர முடியும்.

சமுதாயம் பொய்மையைத் தனது கலாச்சாரமாகக் கொண்டிருக்கிறது. ஞானிகளால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த கலாச்சாரம் உண்மையில் தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுப்பப்பட்டது. இறைவனை அடித்தளமாகக் கொண்டது என்பதை ஒருவன் மிகச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சமுதாய ஆட்டத்திற்கு ஏற்ப ஆடுவதும் விழுவதுமாக இருந்தால் இந்த உண்மை புரியவே புரியாது. இந்த நிலை மாறி வளர்ச்சி என்பது தனிப்பட்ட மனிதனுக்குத் தான் என்பது புரிந்து திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் தனக்குள்ளேயே இருப்பதை உணர்ந்துகொண்டே உயர்வதுதான் ஆன்மீகம். இந்த நிலைக்கு நம்மைக் கொண்டு வந்து சேர்த்த பரம்பொருளுக்கு நாம் ஒவ்வொரு நாளும் நன்றி செலுத்த வேண்டும்.

சாப்பிடுவது, தூங்குவது, சந்ததி பெருக்குவது, சாவது என்ற நிலை மாறி ஒரு புதிய வாழ்க்கை முறையை நமக்குக் காட்டியது பிரம்மமே. அதற்குரிய சூழ்நிலைகளை அமைத்துத் தந்ததும் அது தான். அதற்கு நாம் கட்டாயம் நன்றி செலுத்தத்தான் வேண்டும். என்னுடைய தியானத்தால் நானும் உயர்ந்து இந்த பூமியின் தரத்தையும் உயர்த்துவேன் என்ற உறுதியுடன் நாம் ஒவ்வொரு நாளும் இறைவனை நோக்கித் தியானிக்க வேண்டும். ஏனெனில் இந்தப் பூமிதான் என்னை வளர்த்தது. எனது உண்மையான தாய் பூமியே. கல்லும் மண்ணும் தான் இந்த உடலில் எலும்புகளாகவும், சதையாகவும் மாறி அமைந்துள்ளன. நான் அந்தத் தாயை மதித்து உயர்த்த வேண்டாமா? அன்னை பூமியின் அற்புதங்களை உணர்ந்து போற்ற வேண்டாமா? இயற்கையின் பேரெழிலையும், நான்கு பருவங்களின் அழகிய மாற்றங்களையும் கண்டு, ரசித்து, அனுபவிக்கத்தானே பிரம்மம் நம்மை இந்த கனடாவிற்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. ஆனால் நாமோ மழையையும், வெய்யிலையும், பனியையும் சனியன் பிடித்தது என்று திட்டிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

அனைத்தையும் வரவேற்க வேண்டும். அனைத்தையும் ஏற்று நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும். நம்மை இந்த ஞானப்பாதையில் செல்வதற்கு உரிய வாய்ப்புக்களையும் சூழ்நிலையையும் தடைகள் ஏற்படுத்தாத உறவுகளையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருப்பதே பெரிய ஆசீர்வாதம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தகுதியற்றவரை ஆன்மப் பயிற்சி பெறுவதற்குப் பிரம்மம் விடாது. ஏதாவது தடைகளை ஏற்படுத்தித் துரத்திவிடும். சூழ்நிலையும் உறவுகளும் தடுக்கும். சிந்தித்தால் இது விளங்கும்.

இருளும் ஒளியும் கலந்த உலகத்திலிருந்து ஒளி உலகத்திற்கு இந்த ஞான உபதேசம் ஒருவனைக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது. தன்னையும், தன் அறிவையும், தன் உடலையும் ஒளி மயமாக மாற்றுகின்ற இந்த சாகாக்கல்விக்கு வேதாந்தம் என்று பெயர். மற்ற படிப்புகள் எல்லாம் இந்தப் பிறவியோடு முடிவது. இந்தக் கல்வியோ பிறவிகள் தோறும் தொடர்ந்து வந்து விட்ட இடத்திலிருந்து மேலும் சாதனையைத் தொடர்ந்து செய்யக்கூடிய உயர்ந்த, அழியாக்கல்வி. எனவே தான் இது சாகாக்கல்வி.

பிரம்மத்தால் தூண்டப்பட்ட மனித அறிவியல், வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்பதை இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. வாழ்க்கையின் சக்தி ஆத்மா. அது எங்கும் நிறைந்திருப்பது. உலகப் பதிவுகளை நாம் ஒதுக்கினால் அதனோடு நம்மால் தொடர்புகொள்ள முடியும். அப்படி அதோடு நாம் தொடர்பு கொண்டால் பூமியின் அதிர்வை உயர்த்த முடியும். அப்படி உயர்த்துகின்றபோது இந்தப் பூமியில் உள்ள அத்தனை உயிரினங்களையும், மரம், செடி, புழு, பூச்சி, மிருகம் என அனைத்தையுமே நாம் உயர்த்துகின்றோம். இப்படிச் செய்வதால் நாம் பிறந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுகிறோமா இல்லையா? இந்த நிலையை அடைய இறைவனின் கருணை நம் கருணையாக மாற வேண்டும். அவ்வளவுதான். அதோடு நமது செயலில் அந்தக் கருணை வெளிப்பட வேண்டும். எனவே இனி நாம் நம்மையும் உயர்த்திக்கொண்டு இந்தப் பூமியையும் உயர்த்த வேண்டும். அதற்கு நாம் கருணைமயமாக மாறி நமது செயல்கள் எல்லாம் கருணையாக வெளிப்பட வேண்டும்.

உலக அறிவின்படி உடலுக்குள் தான் உயிர் இருக்கிறது என்று எல்லோரும் சொல்வது வழக்கம். ஆனால் உயிருக்குள் உடல் இருக்கிறது என்பது வேதாந்தம். இதன் பொருளை ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். பிரம்மம் தான் இந்தப் பிரபஞ்சமாக உயிர்த்திருக்கின்றது. இந்த உயிர்ப்பிற்குள் இருந்து தான் எல்லாப் படைப்புக்களும் பல்வேறு வடிவங்களைப் பெற்று வெளிப்படுகின்றன. எனவே உயிர்ப்பிற்குள் தான் எல்லாப் படைப்புக்களின் உடல்களும் இருக்கின்றன. இதன் பொருள் இப்போது புரிகின்றதா?

உடல் என்பது உயிரின் விரிவாக்கம். இந்த உடல் 16 அலைகளாகவும், மனமும் புத்தியும் 19 அலைகளாகவும் இருக்கின்றன. இந்த 35 அலைகள் தான் உடலை இயக்குபவை. இந்த அலைகளின் ஓட்டம் நின்று விட்டால் அந்த உயிர்ப் பொருள் ஜடமாகிறது.

குழப்பமில்லாத அறிவுத் தெளிவைப் பெற்றவர்கள் தெளிந்தவர்கள் ஆவார்கள். வேதாந்தத்தை அறிந்தால் மட்டும் போதாது. அறிந்ததைப் புரிந்துகொண்டு தெளிய வேண்டும். நான் யார், எனது செயல்பாடு என்ன, எது நானாக இருந்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது போன்றவற்றை மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுதல் உயர்ந்த நிலை. பிரம்மத் தொடர்பு ஏற்பட்டு விட்டால் பிறகு இரண்டு என்ற நிலையே இல்லை. எல்லாம் ஒன்று. தர்மப்படி வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்ந்துகொண்டு, நான் யார்? என் நிலை என்ன, என்பதை உணர்ந்து தெளிதலே ஞானம்.

கலாச்சாரம் அது இது என்று சும்மா புலம்பிக்கொண்டு கண்மூடித்தனமாகத் தனது சுகத்திற்காகவும், சுயநலத்திற்காகவும் தான் எல்லாம் சமூகத்தால் செய்யப்பட்டுக்கொணடு வருகிறது. இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையின் அவலங்களையும், கேவலங்களையும் புரிந்துகொண்ட பிறகு இனியும் அறிவீனத்தாலும், ஆசையாலும் வாழாமல், பெற்ற ஞானத்தால் பிரம்மத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு உன்னைத் தவிர எனக்கு உய்வதற்கு வேறு வழியில்லை. எனக்கு எல்லாமே நீ தான், வேறு எதுவுமே எனக்கு வேண்டாம். நீயே கதி! என்று அதனுடன் இணைந்து விடுவதற்கான முயற்சிகளில் சதா ஈடுபட்டுக்கொண்டிருப்பதே இனி அனைவரின் வாழ்க்கை முறையாக அமையட்டும். இவ்வாறு நாம் நம்மை உயர்த்திக்கொள்கின்றபோது இந்தப் பூமியின் தன்மையும் தானாகவே உயர்ந்துகொண்டு போகும். இது உண்மை.

 

எல்லோரும் வாழ்வதைப் போன்று கர்மாவால் பிணைக்கப்பட்ட விதத்தில் வாழ்ந்தபோது ஒருவருக்கு இருந்த மனம் ஆசாபாசங்களுக்கு உட்பட்டு அறியாமையுடன், சமுதாயமும் குடும்பமும் சொல்லித் தந்த அறிவின்படி இயங்கிக்கொண்டு இருந்தது. அந்த வாழ்க்கை முறையில் சலிப்புற்று, விரக்தியுற்று இனி என்ன என்ற நிலையில் ஏதோ ஒரு புண்ணிய வசத்தால் ஆன்மீகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கின்ற நல் வாய்ப்பு சிலருக்குக் கிடைக்கின்றது. அப்படிப்பட்ட வாய்ப்பும் கூடப் போலிகளால் ஏமாற்றப்பட்டும், ஞான வழி அல்லாத பிற வழிகளைச் சார்ந்தவையாகவும் மாறி அமைந்து விடுகின்றன. அப்படி இல்லாமல் உண்மையான உந்துதலின் காரணமாக இறையருளால் ஒரு குருவை அடைந்து அவரிடம் தன்னை ஒப்படைத்து அவரின் சரியான வழிகாட்டுதலால், வந்தவரின் தன்மையை அறிந்து அவர் அளிக்கின்ற உபதேசத்தால், தான் யார், தனது வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன போன்ற உண்மைகளைச் சிறிது சிறிதாக அறிந்து அதன்பின் அந்த ஆன்மீக சாதகர்கள் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறுபட்ட நிலையில் அமைய வேண்டும்.

பழைய மனப்போக்கைக் கைவிட்டு, ஆசைகளைத் துறந்து ஒரு சீரான, அமைதி நிறைந்த, அன்பு கலந்த வாழ்க்கை வாழத் துவங்குவதுதான் அறிவு பெற்றதற்கான அடையாளம். உறவுகளோடும் பொருள்களோடும் ஆன்மீக சாதகர்கள் கொள்கின்ற தொடர்பு நிம்மதியைக் குலைப்பதாக இருக்கக்கூடாது. ஆத்மாவை அறிந்த நிலையில் சமநிலைப் புத்தியுடன் இயங்கக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். கொல்லத்தக்க நிலையில் இடர் ஏற்பட்டாலும் உணர்ச்சி வசப்படாமல் நிதானமுடன் நெறிமுறைக்கு உட்பட்ட தீர்வை எடுக்கக்கூடிய தெளிந்த உள்ளம் இருக்க வேண்டும். எண்ணங்களால் மனம் சிதறுண்டு போகாமல் ஒன்றுபட்ட நிலையில், எண்ணங்கள் இல்லாத மௌன நிலையில் இருக்கப் பழக வேண்டும். இவைதான் உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியே தவிர, எனக்கும் ஆன்மீகம் தெரியும் என்று காட்டுவது உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியல்ல. இந்நிலையை அடைவதற்கு ஞானமும் தியானமும் தான் உதவும்.

பழைய மனதை வைத்துக்கொண்டு தான் புதிய அறிவைப் பெற்றுக் கொண்டோம். அப்படிப் பெறுகின்ற புதிய அறிவு நமது அறிவை மாற்றியமைப்பதில்லை. விரியச் செய்கின்றது. ஞான உபதேசத்தால் புதிய மனம் பயிரிடப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையில் எந்தவொரு முடிவையும் அறிவு பூர்வமாக எடுக்கத் தெரிய வேண்டும். எல்லா முடிவுகளுக்கும் பின்னால் ஆசைகள் இருக்கின்றன. அந்த ஆசைகளுக்கு ஆட்படாமல், உணர்ச்சி வசப்படாமல், சாதகமான முடிவு வேண்டும் என்று கணக்கிடாமல், சரியான விதத்தில் முடிவு எடுக்கத் தெரிகின்றதா என்று ஆராய வேண்டும்.

தியானம் செய்தல் என்பது ஒரு பழக்கமாக இருக்கிறதா அல்லது அதன் பயனைப் புரிந்துகொண்டு செய்யப்படுகின்றதா என்று யோசியுங்கள். நமக்குள்ளே உயிராக சக்தி இருக்கின்றது. மூலத்தின் பிரதிபலிப்பு அது. முழு சக்தியை ஒன்றுபடுத்தி அதனை நிலை நிறுத்தி அதனுள்ளே சிவத்தை உருவாக்குவதே தியானமாகும்.

முன்பெல்லாம் கடவுள் என்ற ஒன்றை நம்மிலிருந்து வேறான ஒன்றாகக், கோவில்களில் இருப்பதாக நினைத்திருந்தோம். இப்போது கடவுள் என்பது எனக்குள்ளேயே உணர்வு ரீதியாக இருக்கின்ற சக்தி என்பதைப் புரிந்துகொண்டு விட்டோம். நாம் உயிரோடு இருக்கிறோம் என்றாலே நாம் அதனோடு வாழ்கிறோம் என்று தான் அர்த்தம். ஆத்மா என்பது நமது உள்ளத்தின் உள்ளே கட்டை விரல் அளவிலான ஒளியாக இருக்கின்றது என வேதம் உரைக்கின்றது. இந்த ஒளியை சக்தி சேருகின்றபோது அது ஒலியாக மாறுகின்றது. ஒலியாக உட்புகுந்து மூளையிலுள்ள நியூரோன்களை ஒளிரச் செய்வதுதான் உபதேசம். ஆத்மாவைப் பற்றிய உண்மைகள் போதிக்கப்படுகையில் அவை ஒலியாக நம் செவிக்குள் புகுந்து மூளையை அடைந்து அங்கு அறிவு என்ற ஒளியை ஏற்றுகின்றன. எந்த ஒலியிலிருந்து ஒளி பிறந்ததோ அந்த ஒளியை நான் மீண்டும் ஒலியாக மாற்றுகிறேன். சிவசக்தி ஐக்கியமும், ஓங்கார நாதமும் இதுதான். சக்தி என்பது அம்பாள். அம்பாள் தான் சிவனைக் காட்டுகிறாள் என்று புராணம் கூறுகின்றது.

எந்த அளவிற்கு நாம் இந்த உண்மைகளைப் புரிந்துகொள்கின்றோமோ அந்த அளவிற்கு நமது பரிணாமம் உயரும். இந்தப் பூமிக்கு நாம் வந்தபோது ஓரளவு ஒளி நிலையில் தான் பிறந்திருக்கின்றோம். பிறக்கும்போதே நம்மில் உள்தேடல் இருந்தால் தான் நம்மால் குருவைச் சந்திக்க முடியும். ஞான ஒளியைப் பெற முயற்சி செய்ய முடியும். உள் தேடலைத் துவங்கத் துன்பமும் துயரமும் ஒரு காரணம். இந்த உள்தேடலால் கிடைத்த ஞானத்தால் விழிப்புணர்வு ஏற்பட வேண்டும். அப்படி ஏற்பட்டு விட்டால் வாழ்க்கை சிறப்பாக அமையும். நாம் அதனிடம் தொடர்பு கொண்ட நிலையில் வாழத் துவங்கினால் அதன் பிறகு மாறாத சுகம் நம்மில் நிலைத்திருக்கும். மற்ற சுகங்கள் எல்லாம் மாறக்கூடியவை. ஆத்மசுகம் மாறாதது.

சும்மா இருந்துகொண்டு எந்த வேலையும் செய்யாமல் எண்ணங்கள் ஏதுமின்றி எதனோடும் நம்மைப் பிணைக்காமல் தனக்குள் தான் மூழ்கிய நிலையில் சுகத்தை அனுபவித்துக்கொண்டு இருக்கின்ற நிலையை யோக நிலை என்று சொல்வர். எதையாவது செய்து கொண்டிருந்தாலும் எண்ணமே இல்லாமல் அதில் மூழ்கிச் செயல்படுகின்ற நிலையும் யோகம் தான். எதைச் செய்தாலும் அச்செயல் ஆன்மீகமாக அமைய வேண்டும். ஓர் எதிர்மறைச் சக்திக்கு எதிராகச் செயல்படுகின்ற போராட்டமாக இருந்தாலும் அது ஆன்மீகமாக இருக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் அது வாழ்க்கையின் வெற்றிக்கு நம்மை இட்டுச் செல்லும்.

மாறுபட்ட கருத்துக்களைச் சொல்பவர்களையும் ஏற்க வேண்டும். ஏனெனில் கருத்துக்கள் தான் வேறானவை. மனிதர்கள் அல்ல. ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் சமுதாயக் கருத்துக்களோடு முரண்பட்டு எதிர்த்துப் போராடியவர்கள் தான் உண்மையான ஆன்மீகவாதிகளாக உயர்ந்து நிற்கிறார்கள். அவர்கள் தம்மை உயர்த்திக்கொண்டு சமுதாயத்தையும் உயர்த்தியவர்கள். விவேகானந்தர், சின்மயானந்தர், மார்டின் லுhதர், மகாத்மா காந்தி போன்றவர்கள் எல்லாம் சமுதாயத்திற்கு விழிப்புணர்வைத் தந்ததால் தான் மக்கள் மனதில் பூத்த புதிய மலர்களாக இன்றும் மலர்ந்திருக்கின்றார்கள். மனம் அடங்கியவர்கள் மலர்கின்றார்கள்.

உபதேசம் உள்சென்று உள்ளத்தை மாற்ற வேண்டும். எந்தப் பிரச்னைக்கும் ஆடாமல் அசையாமல் வருபவற்றை அப்படியே ஏற்க வேண்டும். நமது பிரச்னைகளைத் தீர்க்க நாம் பெற்ற ஞானம் கைகொடுத்து உதவுவதோடு அங்கு நாம் செயல்படும் விதத்தால் நம் மனதில் ஒரு சுகம் அல்லது நிம்மதி அடைகின்ற நிலை ஏற்பட வேண்டும். தொடர்ந்த, புத்திசாலித்தனமான அணுகுமுறை ஞானத்தைத் தொட்டு நின்று செயல்படுகின்ற நிலையாகும். எனக்குள் இருக்கின்ற அதுதான் கர்மாவால் இந்த விதமாக நடந்து துன்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றது. எதிரில் இருந்து எனக்கு எதிராகச் செயல்படுபவரும் எனது கர்மாவால் தான் அப்படிச் செயல்படுகின்றார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு நடப்பவற்றை அறிவுபூர்வமாகப் பார்த்து அதற்கேற்றபடி நிதானமாகச் செயல்படுவதுதான் ஞானத்தோடு செயல்படுகின்ற நிலை. இப்படி ஞானத்துடன் செயல்படத் துவங்கியதும் அது நம்மை மூலத்திற்குக் கொண்டு செல்லும். மூலத்தைத் தொட்டால் நாம் மலர்வோம். இனி நமக்கு ஏற்படுகின்ற விருப்பம் அல்லது ஆசை ஆகியவை மாயை என்பது புரிந்து செயல்படாத தன்மை நமக்கு ஏற்பட்டுவிடும்.

ஒன்றைச் செய்யலாம், செய்யாமல் விடலாம், தூக்கி எறியலாம் அல்லது மறந்து விடலாம் என்பது ஏற்கனவே உபதேசித்த ஓர் உண்மை. நமது பரிணாமத்தைப் பொறுத்த விதத்தில் தான் நமது செயல்கள் அமையும். நாம் பெறுகின்ற இந்த ஞானம் நிச்சயம் நம்மைப் பரிணாம உயர்வை நோக்கிக் கொண்டு செல்லும். ஏதேதோ ஆசைகளோடும், வெவ்வேறு பார்வைகளோடும் வாழ்ந்த நாம் இப்போது சமநிலையில் நிதானமாகச் செயல்படுகின்ற தன்மைக்கு வந்துள்ளோம். அது நாம் பெற்ற ஞானத்தின் விளைவு அல்லவா?

ஆழ்ந்த தியானத்தில் முழுமையாக மூழ்கி இருக்கின்ற தருணங்களில் ஒளியைத் தரிசிப்பதோடு ஒலியையும் கேட்கின்ற நிலை ஏற்படும். அப்படிக் கேட்கின்ற அந்த ஒலியே ஓங்கார நாதம். அந்தத் தியான நிலையில் சிவமும் சக்தியும் இணைந்து அந்த நாதம் எழுகின்றது. அப்படி நிகழ்வது ஓர் உயர்ந்த நிலை. ஒவ்வொரு சக்கரத்திற்கும் ஓர் ஒலி இருக்கின்றது. இதை சோனிக் என்று சொல்வார்கள்.

வௌவால்களுக்குக் கண் தெரியாது. அவை எதிலும் அடிபடாமல் பறந்து சென்று தம் இரையைத் தேடுவதற்குத் தம்மிலிருந்து எழுகின்ற சோனிக் என்ற ஒலியைத்தான் பயன்படுத்துகின்றன என்று விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அந்த ஒலி தடைகளில் பட்டுத் தெறித்து வௌவால்களை அடிபடாமல் தடுக்கின்றதாம். இந்த ஒலியமைப்பைப் பயன்படுத்தி இப்போது கார்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. தமது காரைப் பார்க் செய்யப் போதுமான இட வசதி இருக்கின்றதா, தடை ஏதும் உள்ளதா என்பதை இந்த ஒலியலைகள் முதலில் சென்று சிக்னல் தரும். பிறகு அதற்கேற்றபடி வாகனங்களை அங்கு விடலாம்.

இந்த சோனிக் என்ற ஒலியலைகள் நம் உடலில் ஒவ்வொரு சக்ராவிலும் ஒவ்வொரு விதமாக ஒலிக்கின்றன. ஏழு சக்கரங்களுக்கும் ஏழு ஒலிகள். அவைதான் ஏழு ஸ்வரங்கள். கர்நாடக இசையைத் தெய்வீகமான இசை என்றும் அது ஆத்ம சுகத்தை அளிப்பது என்றும் சொல்வதன் பொருள் இப்போது விளங்கியிருக்கும். இந்த அடிப்படையில் தான் உடலுக்குரிய கவசமாகத் தாம் உருவாக்கிய கந்தர்சஷ்டி கவசத்தில் தேவராயன் என்பவர், அவர் சித்தராய் இருந்தபடியால் மந்திரச் சொற்களாக இடையில் இத்தகைய சொற்களைப் பயன்படுத்திப் பல இடங்களில் வைத்துப் பாடியிருக்கின்றார்.

இப்படிப்பட்ட, உள்ளுக்குள் எழுப்பப்படுகின்ற இந்த ஒலிக்குப் பரநாதம் என்று பெயர். பிரணவ மந்திரம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்ற ஓம் என்ற மந்திரத்தை மிக நீளமாகச் சொல்லி இழுத்தால் நம் உடலில் பலவித நன்மைகள் ஏற்படும். தினமும் மூன்று வேளைகள் ஓம் என்ற ஒலியை எழுப்பிவிட்டுத் தியானத்தில் அமர்வது நல்லது. ஒலிப்பயிற்சி, மூச்சுப்பயிற்சி இரண்டுமாகத் தியானம் அமைவது நன்மையைத் தரும். அ…உ…ம் என்று பிரித்துச் சொல்லிச் செய்தால் இன்னும் நல்லது. வாய்விட்டுப் பெரிதாய், சத்தமாய் ஓம் என்று சொல்ல வேண்டும். முடிந்தவரை நீட்டிச் சொல்ல வேண்டும்.

நாத பிந்து கலாதி நமோ நம.. என்று அருணகிரிநாதர் திருப்புகழில் பாடியிருப்பது இதைப்பற்றியே. ஸ்ரீசக்கரபூஜையில் இந்த பிந்து நவகோணம் பற்றி வருகின்றது. ஒளியாக இருப்பதும், உயிராக இருப்பதும் அன்பும், கருணையும் நிறைந்த பிரம்மமான சிவமே. சக்தி, படைப்பாய் வந்து ஆற்றலாய்க் கர்மாவிற்கு ஏற்றபடி செயல்பட்டுச் செலவழிகின்றது. அல்லது அந்த சக்தி ஞானத்தால் சேகரிக்கப்பட்டுப் பயிற்சிகளால் சிவத்தை அடைகின்றது. நான் அது என்ற ஐயமில்லாத தன்மை கொண்ட ஞானம் தான் இம்முயற்சிக்குத் தேவை.

ஞானத்திற்காகப் பெற்றுக்கொண்ட இத்தகைய உபதேசங்கள் என்னை நான் அடைவதற்கு உதவ வேண்டுமே தவிர நம்மை அவை குழப்பக்கூடாது. கற்றுத்தந்த குருவின் குரல் கூட அங்கு ஒலிக்கக்கூடாது. எங்கே நான் ஞானம் பெற்றேன் என்பது கூட நினைவில் வரக்கூடாது என்று இங்குக் குரு சொல்கின்றார். இது மிகப் பெரிய அரிய உபதேசம். ஏனெனில் ஆத்ம சாதகர் உபதேசம் பெற்று ஞான ஒளிப்பாதையில் செல்கின்றபோது, செய், செய்யாதே என்று உள்ளிருந்து உட்குரலாக ஒலிப்பது குருவின் குரலாகக் கேட்கின்ற விதம் பலரும் அனுபவத்த்pல் கண்ட உண்மை. என்னை நான் அடைவதற்கு நானே தான் முயல வேண்டும், வேறு எதுவுமே அங்குக் குறுக்கிடக்கூடாது என்னும் உயரிய தத்துவம் இது. ஏனெனில் ஆத்ம சாதகனின் ஒரே நோக்கம் விடுதலை என்பதுதான் எனக் குரு வற்புறுத்திக் கூறுகின்றார். இவற்றை நாம் புரிந்துகொண்டு நான் அல்லாதவற்றை அதாவது புற ஆசைகளை ஒவ்வொன்றாக விட்டுக்கொண்டே வர வேண்டும்.

நாம் இப்படி விட்டுக்கொண்டே வர அதன் பிறகு அவை தாமாகவே நம்மைத் தேடி வந்து சேரும். பொருள் சார்ந்த உலகில் எல்லோரும் பொருள்களைத் தான் மிக விரும்பி வாங்குகின்றனர். இது உலக வழக்கம். அந்தப் பொருள்களைக்கூட வாங்க வேண்டாம், இருப்பது போதும் என்று எண்ணி வாழ்வதும் ஞானம் தான். கனடாவில் நாம் தேடாமலேயே நல்ல தரமான அனைத்துப் பொருள்களும் நமக்குக் கிடைத்துக்கொண்டிருப்பதும் கூட அவன் அருளால் தான். எதுவும் வாங்க முடியும் என்ற நிலையில் ஆடம்பரத்தைத் தவிர்த்துத் தேவைகளை மட்டும் பூர்த்திசெய்து வாழ்கின்ற முயற்சி உன்னதமானது.

கர்மாவால் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த பழைய மனம் பிரச்னைகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அறியாமையுடன் அவற்றை அணுகிச் சிக்கலாக்கித் தனது நிம்மதியையும் குலைத்துக்கொண்டு அல்லல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. இப்போது ஞானத்தால் பெற்றுக்கொண்ட புதிய மனம் பிரச்னை என்ன என்பதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு எந்தவித ஆவலாதியும் இல்லாமல், தன்னுடையது, பிறருடையது என்ற பாகுபாடு இல்லாமல், அன்பும் கருணையும் பின்னணியில் இருக்க அந்தப் பிரச்னையை அணுக முடிகிறது. தன்னால் தீர்க்க முடியாவிட்டாலும் அதை அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு வருகின்ற தீர்வை ஏற்றுக்கொள்கின்ற மனப் பக்குவம் இப்போது ஏற்பட்டிருக்கின்றது. அப்படி ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். பிரபஞ்சம் முழுவதுமாக விரிக்கப்பட்ட ஞானம் கொண்ட மனதில் ஏற்படுகின்ற விழிப்புணர்வு எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டு செல்ல வழி வகுக்கின்றது. இறைக்கருணைதான் எல்லாவற்றையும் செய்துகொண்டிருக்கிறது என்ற புரிந்துணர்வு தான் இந்த ஞானம்.

இயற்கையை இடைவிடாமல் உற்று நோக்கி ரசிக்கத் தெரிந்தாலும் இந்தப் புரிந்துணர்வு உண்டாகும். ஒவ்வொன்றிலும் பிரம்மத்தின் ஆற்றலை, அதன் கைவண்ணத்தை, அதன் ரசனையை எண்ணிப் பார்த்து வியக்கும்போது பிரம்மத்தின் உயர்வு மற்றும் அதன் படைப்புத் திறன் புரிந்து நம்மைப் பரவசத்தில் ஆழ்த்தும். மெய் சிலிர்க்க வைக்கும். இயற்கையின் எழிலை இப்படிப் பார்க்க வேண்டும். ஒரு பூ விரிந்து மலர்கின்றபோது அதன் மலர்ச்சியைக் கண்டு ரசிக்கத் தெரிய வேண்டும். நாய்க்குட்டி துள்ளிக் குதித்து வந்து நம் முன் வாலாட்டுகின்றபோது அதனில் உள்ள பிரம்மமும், என்னில் உள்ள மூலமும் அன்பால் ஒன்றுபடுகின்ற நிலையில் அதைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொஞ்சி மகிழத் தோன்றும். இந்த உணர்வு எழவில்லையென்றால் அது வாலாட்டினாலும், தலையாட்டினாலும் நாம் அதைப் பார்க்காமலேயே ஏதோ சிந்தனையில் மூழ்கிப் போய்க்கொண்டே இருப்போம்.

நம்மைச்சுற்றி நடக்கின்ற எல்லாவற்றையும் உற்றுப்பார்க்கத் தெரிய வேண்டும். இப்படி மனிதர்களை, நமக்கு நெருங்கிய உறவாக இருக்கின்றவர்களை எந்தவித மதிப்பீடும் நமக்குள் வைத்துக்கொள்ளாமல் சும்மா அப்படியே அது ஒரு ஆத்மா என்று பார்க்கத் தெரிய வேண்டும். அப்படிப் பார்க்கப்பழகினாலேயே பாதிப் பிரச்னை இல்லாமற் போய்விடும். அதுவும் ஒரு படைப்பு, அது தன் கர்மாவைக் கழிக்க என்னிடம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது என்று நினைத்து எவ்வித வெறுப்பையும் ஏற்றிக்கொள்ளாமல், அவை நம்மை எவ்வளவு கடுப்பேற்றினாலும் கூட எந்தவிதப் பாதிப்பும் அடையாமல் அப்படியே சாதாரணமாகப் பார்க்கப் பழகிக் கொள்ளவேண்டும்.

வீட்டில் உறவுகள் கொடுக்கின்ற நெருக்கடிகளால் தான் இளைஞர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறத் துடிக்கின்றனர். உறவுகள் அன்பைக் காட்டவேண்டிய தருணத்தில் கண்டிப்பைக் காட்டி நெருக்கியதால் பிள்ளைகள் மனதில் வெறுப்பை வளர்த்துக்கொண்டுவிடுகின்றனர். பிள்ளைகளின் விருப்பத்தையும் ஆர்வத்தையும் உணர்ந்து அவர்களது ஆற்றலை வளர்க்கின்ற விதத்தில் நாம் அவர்களை அனுசரணையுடன் நடத்தத் தெரிய வேண்டும். அன்பாய் அணுகி அன்பை உணர்த்தினால் அவர்கள் நாம் சொல்வதைப் புரிந்து கொள்வார்கள்.

நம்முள் இருப்பதை நாம் உணர வேண்டும். இந்த உலகம் முழுவதும் பரந்து இருப்பதும், நமக்குள் உயிராக இருப்பதும், நம்மைச் சேர்ந்த உறவுகளாகப் பழகுவதும் அந்த ஒன்றுதான் என்பதை உணர்ந்தால்தான் நாம் நம்மை அதுவாக மாற்ற முடியும். அப்படி மாறினால்தான் விடுதலை பெற முடியும். சக்தி எல்லாம் திரண்டு சிவம் பெறுக என்பதன் பொருள் இதுதான். அது எல்லாம் வல்லது. எல்லாம் அறிந்தது. நம் முயற்சியை அது புரிந்துகொண்டு நிச்சயம் நம்மைத் தனதாக்கிக்கொள்ளும். இது சத்தியம்.

உலகத்தில் சரியாக சிந்திக்கத் தெரியாதவர்கள் 92 சதவீதம் இருக்கின்றார்கள் என்று யுனெஸ்கோ நிறுவனம் அறிவித்திருக்கின்றது. 1700 கோடி பேருக்குத் தேவையான உணவு இந்தப் பூமியில் தயாராகின்றது. அப்படி இருந்தும் 300 கோடி பேர் சிலவேளை சாப்பிட்டும், சிலவேளை சாப்பிடாமலும் அரைப்பட்டினி நிலையில் வாழ்கிறார்கள் என்று அது கூறுகிறது. ஏன் இப்படி? என்று ஆராய்ந்தால் மக்களின் சாமர்த்தியமும், ஏமாளித்தனமும் புலப்படுகின்றதா இல்லையா? சமப்பங்கீடு இல்லாததனால் பணக்கார நாடு என்றும் ஏழை நாடு என்றும் பாகுபாடு ஏற்பட்டுவிட்ட நிலை இது. சோமாலியாவில் ஐந்து லட்சம் பேர் அகதிகளாக இருக்கின்றனர். இவற்றையெல்லாம் பார்த்தால் மக்கள் அதர்மமாகச் செயல்படுவது புரியும். இடைத்தரகர்கள் செழிப்பது தெரிய வரும்.

உணவு அதிகமாக வைத்திருப்பவர்கள் இனி இல்லாதவர்களுக்குக் கொடுக்க முன் வர வேண்டும். உண்மையான தேவை உள்ளவர்களுக்கு உதவக் கருணை மனம் கொண்ட நிலையில் செயல்பட வேண்டும். சாப்பிடும் உணவின் அளவையும் நாம் இனிக் குறைத்துக் கொஞ்சமாகச் சாப்பிடப் பழக வேண்டும். அளவுக்கு மீறிச் சாப்பிடுவதால் நோய்கள் மிகும். உணவைக் குறைத்தால் உடல் பொலிவு பெறும். சமைத்துச் சாப்பிடுவதை விட இயற்கை உணவு வகைகளைச் சாப்பிடுதல் நல்லது. இப்படி நாம் குறைப்பது, பிறருக்கு ஒருவேளை உணவாகக் கிடைக்கும்.

இப்போது உலகம் விரும்பியோ விரும்பாமலோ நல்லனவற்றை நாடித் திரும்புகின்றது. உலகத்தில் ஒரு நல்ல மாற்றம் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. காய்கறி உணவு, யோகப் பயிற்சிகள், தியானம் செய்தல் என்று மனித முயற்சிகள் நல்லனவற்றை நாடுகின்றன. ஆனால் இவையெல்லாம் தெரியாத நிலையில் இன்னும் பலர் ஏமாந்த நிலையிலேயே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

மற்றொரு தகவல் என்னவென்றால் உலகத்தில் இப்போது எல்லாமே நச்சுத்தன்மை மிகுந்தவையாக ஆகிவிட்டன, எதை எடுத்தாலும் மாசு பட்ட நிலையிலே தான் இருக்கின்றன. இயற்கையோடு இணைந்த நிலையில் வாழ முற்பட்டால்தான் ஓரளவிற்காவது இந்த விஷச் சூழலிலிருந்து விடுபட முடியும். தினமும் ஒரு பூங்காவிற்குச் சென்று உலாவிவிட்டு வர வேண்டும். சூரிய ஒளி உடலில் பட வேண்டும். தண்ணீரைக் காய்ச்சிக் குடிக்க வேண்டும். காய்கறிகளைக் கழுவி சுடுநீரில் உப்புப்போட்டு அதில் அவற்றை 15 நிமிடம் ஊறவிட்டுப் பிறகு எடுத்துச் சமைக்க வேண்டும்.

விலை அதிகம் என்றாலும் ஆர்கானிக் உணவு வகைகளையும், காய்கறி, பழங்களையும் வாங்கிப் பயன்படுத்த வேண்டும். இயற்கை மருத்துவமுறைக்கு மாற வேண்டும். இவற்றையெல்லாம் ஓரளவிற்காவது கடைப்பிடித்தால் தான் உடல் நலம் நன்றாக இருக்கும். அப்போதுதான் சாதனைகளில் தொடர்ந்து தொய்வின்றி ஈடுபட முடியும். ஏனெனில் இவையெல்லாம் விடுதலையைத் தடுப்பவை. இவற்றிலிருந்து விடுபட்டால் தான் விடுதலையை நோக்கிப் போக முடியும்.

கடலில் மூழ்கிவிட்ட லெமூரியா கண்டத்தின் ஒரு பகுதியாகத் தான் முன்பு இலங்கை திகழ்ந்தது. இலங்கை மலைப் பகுதி. ஆஸ்திரேலியாவின் ஒருவகைப் பழங்குடி மக்கள் இப்போதும் தமிழ் கலந்த ஒருவித மொழியைத்தான் பேசுகின்றனர். முன்னொரு காலத்தில் இவையெல்லாம் ஒரே கண்டமாக, ஒரே நிலப்பகுதியாகத் தான் இருந்திருக்கின்றன. இயற்கையின் சீற்றத்தால் கடல் பொங்கி எழுந்து ஒரு பெரிய பூமிப்பகுதியை விழுங்கிவிட்டதால் பல பகுதிகளாக இவை இன்று பிரிந்து கிடக்கின்றன. லெமூரியா முழுவதும் திராவிட நாகரீகம் தான் இருந்தது. தமிழ்மொழிதான் பேசப்பட்டு வந்தது. 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன் மேற்கு நாடுகளில் குறிப்பாகக் கனடாவில் சமஸ்கிருதம் தான் முதல் மொழியாக இருந்தது என்று பாலகங்காதர திலகர் கூறியிருக்கின்றார். கனடியப் பழங்குடி மக்களின் வழிபாட்டு முறை இந்துக்களின் வழிபாட்டு முறையை ஒத்ததாக, இயற்கையை வழிபடுவதாகத்தான் இருந்தது.

இப்படி வளர்ந்து, அழிந்து, வாழ்கின்ற வரலாற்றுப் பாதையில் இப்போது பிரம்மம் தன்னை அறிகின்ற முயற்சியில் ஈடுபடுகின்ற தன்மையை எங்கும் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. தன்னைப்பற்றி அறிவதற்குரிய சூழ்நிலைக்கு வழிவகுத்துக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. மூலத்தைத் தொடர்பு கொண்டால் எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றலாம் என்பது தான் நாம் அறிய வேண்டிய உண்மை. அந்த முயற்சியை நாம் முன்பே மேற்கொண்டதால்தான் நம்மை இந்து மரபில் பிறக்க வைத்து, வேத உண்மைகளை அறியக்கூடிய வாய்ப்பையும் அருளியிருக்கின்றது.

மிக நெருக்கடியான ஒரு சூழ்நிலை ஏற்படுகின்றபோது அதனால் தாக்கப்பட்டு நிலை குலையாமல் ஆடாமல் அசையாமல், நான் கடவுள்! – வருகின்ற இவையெல்லாம் என் கர்மாவால் வருபவை: இவற்றை நான் ஏற்கத்தான் வேண்டும் என்று அமைதிப்பட்ட நிலையில், இயலும் என்றால் சிரித்துக்கொண்டு இக்கட்டான அந்தச் சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளக்கூடிய துணிவும் அறிவும் சாதகர்களுக்கு ஏற்பட வேண்டும். இது கஷ்டம் போல் தெரிந்தாலும் உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டவர்களுக்கு இது கஷ்டமல்ல. தன்னை யார் என்று சரியாகப் புரிந்துகொண்டவர்களால் நெருக்கடியைச் சிரித்துக்கொண்டு ஏற்க முடியும்.

நாம் கடவுளாக மாறிக்கொண்டிருந்த நிலை மாறி இப்போது ஆகிக்கொண்டிருக்கின்ற நிலையாக வளர்ந்திருக்க வேண்டும். மாறுவது என்பது சிந்தித்துச் செய்வது. ஆவது என்பது உண்மை புரிந்தபின் அதை ஏற்பது. கடவுளாக ஆனபின் எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. ஆசையும் இல்லை. எண்ணமே இல்லை என்ற நிலை. அது ஆளுமையற்ற நிலை. அவன் தான் நான் என்று ஆகிவிடுகின்ற நிலை இது.

வெளிப்படத்தக்க கடவுள்களாகத் திகழ்பவர்களுக்கு இறை நிலையை நெருங்க நெருங்கத் துன்பங்களும், சோதனைகளும் மிக அதிகமாக ஏற்படும். அன்பும், கருணையுமாக அனைவரையும் நெருங்குகின்றபோது முதலில் உலகம் நம்பாது. ஏளனப்படுத்திக் கேவலப்படுத்தும். அடி விழும். ஏன் தெரியுமா? ஒரு தகரத்தையோ, ஒரு கண்ணாடித் துண்டையோ யாரும் பொருட்படுத்த மாட்டார்கள். ஒரு தங்கக் காசு கீழே கிடந்தால் அதை எடுத்துப் பலவிதத்திலும் சோதித்துப் பார்ப்பது மனித இயல்பு. சுடச்சுடத் தங்கம் ஒளிர்வது போல என்று சொல்வது இதைத்தான். சித்திரவதைகளையும் சோதனைகளையும் தாண்டினால் தான் தங்கத்தின் மதிப்பு உயர்கின்றது. அதுபோல் தான் மனிதன் தன்னைத் தெய்வமாக்குகின்ற முயற்சியில் மாயை என்பது முதல் முட்டுக்கட்டை. அது அவனை மாற விடாது. தடுக்கும். முயற்சியும், சிரத்தையும் தான் சாதகர்களுக்குத் தேவை.

எது அசைகிறதோ அது மாயை. இந்த உபதேசத்தை வெறும் சொற்களாக எடுத்தால் மாயை தடுக்கின்றது என்று பொருள். உபதேசம் உரைக்கின்ற உண்மையைத்தான் எடுக்க வேண்டுமே தவிர உபதேசத்தையோ, சொன்னவரையோ பிடித்துக்கொண்டு அதோடு நின்றுவிடக்கூடாது. முன்னேறிப் போய்க்கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆத்மாவிற்கும் நமக்கும் இடையில் வேறு எதையும் கொண்டு செருகக்கூடாது. கற்றவையெல்லாம் அடைய வேண்டியதை அடைவதற்காகப் போடப்பட்ட படிகளே தவிர அவையே முடிவல்ல. அந்த முடிவை அடைய வேண்டியது என்னிடம் தான் உள்ளது. ஆகவே சமய நூல்களோ, குருவோ மனதில் நிற்கக் கூடாது. நான் அவன் என்பது மட்டும் தான் இனி இருக்க வேண்டும்.

எல்லாம் விடுபட்டுவிட்ட நிலையில் இப்போது நான் ஆத்மாவாக மட்டும் இருக்கிறேன். இங்கு நான் என்பது அவனேயன்றி இந்த உடலோடு தொடர்புகொண்ட பெயர் அல்ல. மாறுகிறேன் என்ற நிலையிலிருந்து ஆகிறேன் என்ற நிலைக்கு உயர்வது தான் உண்மையான விடுதலையை நோக்கிச் செல்வது.

சமுதாயத்தில் இருக்கின்ற வாழ்க்கை முறைக்கும் ஆத்ம சாதனையைப் பழகிக்கொண்டிருக்கிற சாதகர்களின் வாழ்க்கை முறைக்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. சமுதாயம் பொருளியல் சார்ந்த வாழ்க்கையாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பட்டம், பதவி, பணச்செருக்கு, அதிகாரம், அந்தஸ்து பேதம் எல்லாம் சமூக வாழ்க்கை.

சமூகம் என்பது இவ்வளவுதான், இது நிலையற்ற தன்மை கொண்டது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு ஆத்ம உயர்வை வளர்த்துக்கொண்டு போவது தான் சாதகர்களின் வாழ்க்கையாக இருக்க வேண்டும். இந்த நிலையில் அவர்கள் சாதாரண பொருளியல் வாழ்க்கையையும் தமது ஆன்மீக வாழ்க்கையையும் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்டு போக வேண்டும். இரண்டையும் பேலன்ஸ் பண்ணத் தெரிய வேண்டும். சம்சாரிகளாக இருப்பவர்கள் சமநிலையாக நடக்கத் தெரிந்தால் தான் ஆன்மீகத்தில் முன்னேற முடியும். அப்படி விடாப்பிடியாக அதை நோக்கி முன்னேறுகின்றபோது, ஆன்மீகத்தின் உயர் பரிணாம நிலைக்கு உயர்கின்றபோது பரம்பொருளின் கருணையால் பிரச்னைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறையத் துவங்கும். மேலும் தகுந்த நேரத்தில் உரிய உதவிகள் கிடைக்கும். நினைப்பது நிறைவேறக்கூடிய வாய்ப்புக்கள் தானாக வந்து சேரும். இவையெல்லாம் சாதகர்கள் அப்பரம்பொருளுடன் ஒன்றுகின்ற விதத்தைப் பொறுத்தது. ஏனெனில் அது உள்ளேயே இருந்துகொண்டு எல்லாவற்றையுமே சாட்சியாக நின்று கவனிக்கின்றது.

பொருளியல் வாழ்க்கை என்பதே நமது ஆத்ம சக்தியின் ஓட்டம் தான். ஆசையின் காரணமாக சக்தி ஓட்டம் பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையில் செலவழிந்து கொண்டிருந்தது. அதை இப்போது ஆன்மீக ஞானத்தால் தடுத்து நிறுத்தி, சக்தி சேமிக்கப்படுகின்றது. மனமும் மாயை. பொருட்களும் மாயை. அவற்றின் மீது எழுகின்ற ஆசையும் மாயை. ஆனால் இந்த மாயைதான் பொருள்களாய்க் கவர்ச்சியைக் காட்டி அவற்றின் மீது ஆசை கொள்ள வைத்து, மனித மனதைத் தூண்டி அவற்றை வாங்கவோ, அனுபவிக்கவோ வைக்கிறது. அப்படிச் செய்கின்றபோது சக்தி இழுபட்டு இழக்கப்படுகின்றது. நமக்கு இது திருப்தியைத் தரும் என்று நினைத்துத் தான் ஒன்றை நாம் வாங்குகிறோம். ஆனால் ஆசைப்படுகின்றபோது நம்முள் எழுகின்ற ஆர்வம் அது நமக்குக் கிடைத்தவுடன் அடங்கித் திருப்தியாக மாறுகிறது. அதைப் பயன்படுத்தத் துவங்கியவுடன் அந்தத் திருப்தி நீங்கி அதிலுள்ள நிறைகுறைகள் வெளிப்பட்டு அதிருப்தியைத் தருகின்ற நிலை ஏற்படுகின்றது. சில சமயம் அது வெறுப்பாகவும் மாறிவிடுகின்றது.

சுவை கூடிய ஒரு பொருளை நம் மனம் விரும்புகின்றபோது அது மிக அருமையாக இருக்கிறது. அதன் தோற்றம், அதன் சுவை, ஆகியவை அதை ருசிக்கின்றபோது நமக்குள் ஒரு நிறைவைத் தரும். அதையே திரும்பத் திரும்ப சுவைக்கின்றபோது திகட்டத் துவங்கிவிடும். இது பொருளின் குறை அல்ல. நம் மனதின் நிலை. ஆகவே இந்த உலகத்தை நாம் மிகமிகக் குறைவாகவே பாவிக்கப் பழக வேண்டும். கூடுதலாகப் பாவிக்கத் துவங்கினால் மேலும் கூடுதலான தேவைகள் ஏற்படும். அது நாளாக நாளாக அதிகரிக்குமே தவிரக் குறையாது. ஏனெனில் இந்த உலகமும் நமது சூழ்நிலையும் ஆசைகளைத் தூண்டி அதிகரிக்கத்தக்க விதத்தில் தான் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இது தான் இன்றைய பொருளியல் உலக நிலை.

நம்மிடம் இருக்கின்ற கார் தான் லேட்டஸ்ட் மாடல் என்று பெருமைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றவனின் பக்கத்து வீட்டுக்காரன் அதற்கும் மேலான அடுத்த வருட மாடலை மறுநாள் தன் வீட்டு வாசலில் வாங்கி வந்து நிறுத்தினால், இவனது பெருமை தரை மட்டமாகிவிடுகிறது. வியாபாரம் இந்தப் போட்டியை வைத்துத்தான் லாபம் சம்பாதிக்கின்றது.

புத்தம் புது டிசைன் காஞ்சிபுரம் பட்டுச்சேலையை வாங்கி உடுத்திக்கொண்டு ஒரு பெண்மணி கல்யாண வீட்டிற்குப் போனாள். அது அவளுக்குக் கர்வம். சற்று நேரத்தில் அங்கு ஒரு பெண்மணி காரில் வந்து இறங்கி நடந்தாள். அவள் நடக்கும்போது டிங் டிங் என்று மணியோசை கேட்கிறது. என்ன என்று பார்த்தால் அவளது லேட்டஸ்ட் காஞ்சிபுரம் சாரியின் பார்டரில் சின்னச் சின்ன மணிகள் கோர்க்கப்பட்டு அவள் நடக்கின்றபோது சலங்கை போல சப்தம் எழுப்புகின்றன. பிறகு என்ன நடக்கும்?

மறுநாளே, முதல் பெண்மணி கடைக்கு ஓடி மணி வைத்துத் தைத்த காஞ்சிபுரம் புடவை இருக்கிறதா? என்று நிற்பாள். இன்று எங்கும் பெரும்பாலும் இந்தக் கதைதான் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. சாதாரண பட்டுப்புடவையைக் கட்டிக்கொண்டு போகின்ற ஒரு பெண்ணின் மனம் இவற்றையெல்லாம் கண்டு கொந்தளிக்கும். இதன் முடிவு என்ன? இது தவறான போக்கு. சாதகர்களின் மனம் எளிமையைப் பழகி ஓரிடத்தில் நின்று விட வேண்டும். அமைதிப்பட வேண்டும்.

சொல்லப் போனால் இந்த நிலை இப்போது ஒரு பகுதியில் மாறிக்கொண்டுதான் வருகிறது. மாமிச உணவுகள் மாற்pக் காய்கறி உணவு விரும்பப்படுகின்றது. ஆட்டம், பாட்டம், குடி போன்றவற்றில் நாட்டம் குறைந்து யோகா, தியானம் போன்றவை அதிகரித்து வருகின்றன. பொருள்களைக் கண்டபடி வாங்குகின்ற ஆர்வம் படிப்படியாகக் குறைகின்றது. தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஆரோக்கிய வாழ்வை நோக்கி உலகம் திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறது. தூய்மையான வாழ்க்கை வாழ விரும்புபவர்களின் பார்வை ஆன்மீகத்தின் பக்கம் திரும்புகின்றது.

இது தான் பிரம்மம் செய்துகொண்டிருக்கின்ற மாற்றம். கிழக்கை நோக்கி மேற்குலகம் திரும்புகின்றது. ஆனால் கிழக்கோ மேற்குலக நாகரீகத்தைப் பெரிதும் விரும்புகின்றது. பலவகை யோகா, பலவகைத் தியானங்கள் நடைமுறையில் இருக்கின்றன. ஆனால் நமது மனமாகிய சக்தியை உட்பக்கமாகத் திருப்பி அதை இயங்க விடாமல் ஆத்மாவில் நிலை நிறுத்துதல் தான் உண்மையான தியானம்.

இயந்திரத் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி இப்போது ஏற்பட்டிருப்பதைப் போல ஒரு நாளும் இருந்ததில்லை. ஆனால் இந்த இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையில் மனிதனாக வாழ முடிகிறதா? என்றுதான் யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

5000க்கும் மேற்பட்ட அணுகுண்டுகள் எல்லா நாடுகளிலும் தயாரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதன் பொருள் என்ன? பிரம்மம் அழிவிற்கு உலக நாடுகளைத் தயார்ப்படுத்திக்கொண்டு அதே சமயம் ஆக்கத்தைப் பற்றி யோசிக்கச் செய்கின்றது.

பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கு உழைப்பு தேவை. கடின உழைப்பிற்கு மன அமைதி தேவை. மன அமைதிக்கு இயற்கையைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்கின்ற அறிவு தேவை. ஏனெனில் நாம் இயற்கையின் அம்சம். என்னை நான் அறிகின்றபோது இயற்கையின் தன்மையையும் நான் புரிந்து கொள்கிறேன். மதர் நேச்சர் என்று உலகம் முழுவதும் இயற்கையைப் போற்றுகின்றது. இப்படி இயற்கையோடு ஒன்றி ஒத்துப் போகின்ற வாழ்க்கை நன்மை தருவதாக அமையும்.

இப்பொழுதே இயற்கைப் பேரழிவு பெருவௌளப் பெருக்கெடுப்பாகப் பல இடங்களில் துவங்கி விட்டது. இது போகப் போகப் பலவித பாதிப்புகளாக உருவெடுக்கும். ஆனால் சாதாரண மக்களுக்குத் தான் இது பேரழிவாக இருக்குமே தவிர ஆன்மீகவாதிகளுக்கு அப்படி இருக்காது. ஏன்? இவர்களின் எண்ணப் போக்கு புறப்பொருள்களைச் சார்ந்தவை அல்ல. அகப்பொருளாகிய ஆத்மாவால் பார்க்கப் பழகியவர்கள் இவர்கள். புறத்தை அகம் தீர்மானிக்கின்றது என்பது ஆன்மீகம். புறம் தான் அகத்தை உருவாக்குகிறது என்பது பொருளியல் கோட்பாடு. பொருள்கள் அழியக்கூடியவை என்பது தான் உண்மை.

புதிய கண்டுபிடிப்புகள் எல்லாமே இருப்பவற்றிலிருந்துதான் கண்டு பிடிக்கப்படுகின்றனவே தவிர நாமாகப் புதிதாக ஒரு புழுவையோ, பூச்சியையோ உருவாக்கி விட முடியாது. இருப்பதைப் போல் ஒன்றை உருவாக்க விஞ்ஞானத்தால் முடியும். அதற்கு க்ளோனிங் செய்த டோலி என்ற ஆட்டுக்குட்டி சாட்சி. ஆனால் அதில் உணர்வைப் புகுத்த முடியாது.

எல்லாமே ஆற்றல். அந்த ஆற்றல் எங்கிருந்து வருகின்றதோ அதைத்தான் பிரம்மம் என்று இந்து தர்மம் சொல்கின்றது. இந்தப் பூமிக்குரிய ஆற்றல் சூரியனிலிருந்து வருகிறது. சூரியனிடமிருந்து சந்திரன் அந்த ஒளியைப் பெற்று தனக்குரிய ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி உதவுகின்றது. சூரிய ஒளிதான் தாவரங்களுக்கு உணவு தயாரிக்க உதவி, அதன் மூலம் நமக்கு உதவுகின்றது. சூரிய ஒளி உயிர்களுக்கு எழுச்சியை அளிக்கின்றது. சந்திர ஒளி உயிர்களை அமைதிப்படுத்துகின்றது.

இப்படி ஒவ்வொன்றாகப் பார்க்கின்றபோது எல்லாமே கடைசியில் பிரம்மத்தில் சென்று முடிவது தெரிய வரும். அப்படி எல்லாமே ஒன்று என்ற நிலையில் மற்றவரைப் பார்க்கத் தொடங்குகின்றபோது, நானும் அவரும் ஒன்று என்பது புரியும். அந்த நிலையில் நமக்குள் எழுவது அன்பைத் தவிர வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்? இந்த அற்புதமான உண்மையை இந்து தர்மம் தான் சொல்லித் தந்திருக்கிறது.

ஆனால் நாம் இன்று தெரிந்து வைத்திருப்பதோ பலவகையான தெய்வங்கள். பலவிதமான கோயில்கள். பல்லாயிரக் கணக்கான வழிபாட்டு முறைகள், சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள், இவற்றிற்கிடையே உருவாகி இருக்கின்ற ஏராளமான வேறுபாடுகள், அதனால் ஏற்படுகின்ற சந்தேகங்கள், சண்டைகள். இவற்றால் கடைசியில் மன அமைதியின்மை. இவையெல்லாம் அறியாமையால் விளைகின்ற தவறுகள்.

பார்வைகளை மாற்றி அமைக்க வேண்டும். உடலால் பார்க்கின்ற பார்வை, மனதால் பார்க்கின்ற பார்வை, புத்தியால் பார்க்கின்ற பார்வை என்றெல்லாம் இருக்கிறது. ஆத்மாவால் பார்க்கப் பழக உதவுவது தான் வேதாந்தம். அது ஆன்மீகப் பார்வை. ஆன்மீகவாதிகளுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உள்ள முக்கியமான வித்தியாசம் இந்தப் பார்வை மாற்றம் தான். மற்றவர்கள் பிள்ளையாரை வெறும் கடவுளாக மட்டும் பார்ப்பார்கள். ஆன்மீகவாதிகள் பிள்ளையாரை, இது ஓம் என்கின்ற பிரணவ சொருபம். நமக்குள் குண்டலினி சக்தியாக விரிகின்ற ஒன்று என்று பார்க்கிறார்கள்.

புராணத்தில் கணபதி என்று ஒரு பாத்திரம் வருகின்றது. கணங்கள் என்றால் விதைகள். ஐம்பூத சக்திகள் விதை வடிவில் இருக்கின்ற நிலை கணம் என்று குறிப்படப்படுகிறது. தேவ கணம் என்றால் தெய்வீகக் குணங்கள் நிரம்பிய ஜீவன் என்று பொருள். மனித கணம் என்பது மனிதத் தன்மையுடன் கூடியது. அசுர கணம் என்றால் முரட்டுத்தனத்துடன் கூடிய குணங்கள். இப்படிப்பட்ட இந்த கணங்களுக்கு அதிபதி ஓம் என்னும் பிரணவம்.

இந்த ஓங்காரத்திற்கு ஒரு வடிவம் கொடுத்து அதைக் கணங்களுக்கு அதிபதியாக்கி கணாதிபதி, கணபதி என்று உருவாக்கியுள்ளனர். ஓங்காரத்திற்கு உருவம் இல்லை. அதற்கு ஓர் உருவம் கொடுத்து அதைக் களி மண்ணால் உருவாக்கி, மிக இயற்கையாகக் கிடைக்கும் பொருள்களை அதற்குப் படைத்து, வழிபட்டுக் கடைசியில் வழிபட்ட அதையே கொண்டுபோய்க் கடலில் அல்லது ஏதாவது ஒரு நீர்நிலையில் போட்டுவிட்டு வந்துவிடக் கூடிய ஓர் இந்துவின் மனப்போக்கு வேறு எந்த மதத்திலாவது இருக்கின்றதா என்றால் இல்லை. ஏனெனில் உருவ வழிபாடு என்பது ஓர் இந்துவிற்கு நம்பிக்கைக்கும் பிடிப்பிற்கும் தானே தவிர எதுவுமே நிலையில்லை என்ற இறுதி உண்மை அவர்களுக்குத் தெரியும்.

ஆத்மா படைப்பிற்காக சிவமாகவும், சக்தியாகவும் பிரிந்து நிற்கின்றது. சுழி முனையில் சிவமாகவும், மூலாதாரத்தில் சக்தியாகவும் அது உறைந்து நிற்கிறது. அது ஜீவ அணுக்களாகப் பாலுறவு சுரப்பிகளுக்கு உள்ளே தென் மேற்கு மூலையில் இருக்கிறது. மூலாதாரத்தில் அது ஆக்க சக்தி. பிறப்புறுப்பின் வழியே அது வரும்போது தான் பிள்ளைப்பேறுக்கான சக்தியாகிறது. மணிபூரகத்தில் வரும்போது அது சூரிய சக்தியாக இயங்குகிறது. இதயத்தில் வரும்போது அது கருணை மயமாகிறது.

சுஷூக்தி என்ற சக்கரம் இருக்கின்ற தொண்டைப் பகுதியில் அது ஏறி வருகின்றபோது பேச்சாற்றலாக வெளிப்படுகின்றது. அந்த சக்தி நெற்றிக்கு வரும்போது ஆக்ஞா சக்கரத்தில் ஆணையிடுகின்ற வலிமை உருவாகின்றது. ஒன்றைத் தீர்மானிக்கின்ற திறமையாக அது வெளிப்படுகின்றது. அதற்கும் மேலே தலைக்குப் போனவுடன் அது பிரபஞ்சத்தோடு, தெய்வீக சக்தியோடு இணைந்து, கலந்து விடுகின்ற நிலை ஏற்பட்டு விடுகிறது.

அந்நிலை வாய்த்து விட்டால் பிறகு பிறப்பில்லை. சிவம் சஹஸ்ராரம் என்ற தலைப் பகுதியில் ஒளியாக நிற்கிறது. கீழே மூலாதாரத்தில் ஆக்க சக்தியாக இறங்கியிருந்த சக்தி படிப்படியாக ஒவ்வொரு சக்கரமாக ஏறி ஒவ்வொரு ஆற்றலை வெளிப்படுத்திக் கடைசியில் சஹஸ்ராரத்தில் ஒளியாகிய சிவத்தில் கலக்கின்றது. இந்த நிலைதான் சிவசக்தி ஐக்கியம். இதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி வருவது ஏனென்றால் இதுதான் நாம் செய்ய வேண்டிய உண்மையான ஆத்ம சாதனை.

இந்த ஆத்ம சாதனை பிள்ளையாரிலிருந்து தான் ஆரம்பமாகின்றது. மூலாதார கணபதி என்று சொல்கின்றார்களே, அதன் பொருள் இதுதான். சக்தியாய்க் கீழே கிடப்பதை மேலே ஏற்றத்தான் பிள்ளையாருக்குத் தோப்புக்கரணம் போடுவது என்ற பழக்கம். காதைப் பிடித்துக்கொண்டு அரைவாசி உட்கார்ந்து எழுகின்ற பயிற்சி, உடலைக் குலுக்கிக் குண்டலினியை மேலே எழுப்பத்தான். சிதறு தேங்காய் அடித்தல் என்ற செயல் எதற்காக என்றால், கால்களை ஊன்றி உந்தித் தேங்காயை ஓங்கி அடிக்கின்ற போது குண்டலினி மேலே ஏறும். கிரிக்கெட் பந்தை வீசிப் போடுகின்ற போதும் அது ஏறும். கயிறு தாண்டுதல் என்ற பயிற்சியும் குண்டலினியை உயர்த்தும்.

மனித மனம், தான் உயர்ந்துள்ள அளவிற்குத் தான் செயல்படும். குண்டலினி சக்தி நிலைபெற்றுள்ள இடத்திற்குத் தகுந்தபடி தான் ஒருவரது வாழ்க்கை அமைந்திருக்கும். இயற்கையால் அமைக்கப் பட்டிருக்கும் இந்தச் சக்தி அடுக்குகளின் அடிப்பாகம் பூமி. இந்த பூமி என்பது நிலமும், தண்ணீரும் சேர்ந்தது.

சாதாரண மனிதர்கள் தான் இவை இரண்டிற்காகவும் சண்டை போட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்களே தவிர அமைதியை விரும்புபவர்கள் கருணையும் அன்புமாகப் பிரச்னையை அணுகத் துவங்கி விட்டனர். இயற்கைச் சக்தி தற்போது பேரழிவுகளை உண்டாக்கிக் கொண்டு வருவது கூட இந்த அன்பும் கருணையும் கொண்ட நிலைக்கு மனிதர்களை உயர்த்த வேண்டும் என்பதற்காகத் தான். அழிவை நோக்கிப் போகின்றபோது தான் ஆசைகள் அழிந்து, ஏற்படுகின்ற பயத்தில் அன்பும் கருணையுமாகத் தன்னை வெளிப்படுத்துகின்ற தன்மை ஒருவனிடத்தில் உண்டாகும்.

எனவே ஆத்ம சாதகர்கள் தம்மையும், தம் பிறவியின் நோக்கத்தையும் புரிந்துகொண்டு இனியும் உலகம் போகின்ற போக்கில் போக விரும்பாமல் தன்னில் தான் மூழ்கிப் பூரணத் தன்மையுடன் கூடிய விழிப்புணர்வை வைத்திருக்க வேண்டும். தமக்குரிய கடமைகளைச் செய்கின்றபோதே அவர்கள் அவற்றில் ஒட்டாமல் பரிணாமத்தில் முன்னேறுகின்ற வழிகளில் தம் கருத்தையும் கவனத்தையும் செலுத்திப் பொருள் புரியா வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு வாழப் பழக வேண்டும்

இந்தியாவின் வட மாநிலங்களில் குருவிற்கு மிக உயர்ந்த இடம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அறியாமை என்னும் இருளை நீக்கி சத்திய ஒளியைத் தரிசிக்க வைக்கின்ற குருவை வட இந்தியர்கள் தெய்வத்திற்கும் மேலாக வைத்து மதித்துப் போற்றிக் கொண்டாடி மகிழ்கின்றனர். ஆதி காலத்தில் ரிஷிகள் தான் குருவாக இருந்து குருகுல முறையில் வேத சாஸ்திரங்களையும், உபநிஷத்துக்களையும், புராணங்களையும், வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தனை கலைகளையும் மாணவர்களுக்குப் போதித்தனர். இவ்வகையில் வேதங்களை ஒன்று திரட்டி அவற்றைத் தொகுத்து நான்கு வேதங்களாக்கி நமக்குக் கொடையாக அளித்தவர் வியாசர். எனவே சனாதன தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு ஆதி குரு வேத வியாசர் என்றே கூறலாம்.

வேதங்கள் பிரம்மாவைத் தான் ஆதி குரு என்று சொல்கின்றன. பரம்பொருள் அளித்த வேதங்களின் துணை கொண்டு பிரம்மா படைப்புத் தொழிலைத் துவங்கினார். பிறகு சூரியனைக் குரு என்று குறிப்பிட்டனர். அதன் பிறகு தென்திசைக் கடவுளான தட்சிணாமூர்த்தியைக் குருமூர்த்தி என்று கூறி, அவரிலிருந்து தான் குரு சிஷ்ய பரம்பரை உருவாயிற்று என்று கூறுகின்றனர். குரு தட்சிணாமூர்த்திக்கு சனகர், சனாதனர், சனத் குமாரர், சனந்தனர் என நான்கு சிஷ்யர்கள் இருந்தனர் என்றும், மௌனத்தாலேயே குரு அவர்களுக்கு ஞானத்தை உபதேசித்தார் என்றும் புராணங்கள் சொல்கின்றன. இப்படி வந்த குரு பரம்பரையில் மறைபொருளாய் இருந்த வேதங்களை முறையாக வெளிப்படுத்தி, அவற்றை உரிய முறையில் தொகுத்து, மனித சமுதாயத்திற்கு சனாதன தர்மத்தை உருவாக்கியவர் மகரிஷி வியாசரே ஆவார். வியாசர், வசிஷ்டர், விசுவாமித்திரர், துரோணாச்சார்யர் எனக் குரு பரம்பரை நீண்டுகொண்டே வந்து இன்று வரை இருக்கின்ற குரு பரம்பரையாக விளங்கி வருகின்றது. இது ரிஷி பரம்பரை.

தமிழர்களுக்கு வியாசரைப் பற்றி இன்னமும் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆன்மீக அடிப்படையில் இந்த வாழ்க்கையை நிறைவுடன் வாழ்வதற்கு அடித்தளமாக வேதங்களைத் தொகுத்து அளித்த அரும் பணியைச் செய்தவர் வியாசர் என்றாலும் அவருக்கு அது மட்டும் திருப்தியளிக்காமல் வேத உண்மைகளை அடிப்படையாக வைத்து 18 புராணங்களை எழுதி, அதற்கும் மேலாக மகா பாரதம் என்ற மாபெரும் இதிகாசத்தையும் இயற்றிய பெருமைக்குரியவர் வியாசர். பாரதத்தின் பெருமை மிகு வரலாற்றை, அதன் விழுமிய தர்மச் சிறப்புகளை மகா பாரதம் வெகு விரிவாக எடுத்துரைக்கின்ற ஒன்று.

இந்த மகா பாரதத்தை வியாசர் எழுதியதால் தான் எது தர்மம், எது நியாயம், எவையெல்லாம் செய்யக்கூடாது, போன்ற நியதிகள் எல்லாம் நமக்குத் தெரிய வந்தன. பகவத்கீதை, விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் போன்ற அரிதான பொக்கிஷங்கள் எல்லாம் மகா பாரதத்தில் ரத்தினங்களாக வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றை அறிந்தாலே போதும். வாழ்க்கை நெறி மிக அற்புதமாக அமையும். இப்படி எவ்வளவோ தர்ம நியாயங்களைப் போதித்தும் திருப்தி அடையாமல் வியாசர் பிறகு ஸ்ரீமத் பாகவதம் என்னும் பக்தி மார்க்கத்தையும், கலியுகத்தில் மக்கள் எளிய வழியில் மனதை ஆன்மீகத்தில் ஒருமைப்படுத்துவதற்காக எழுதினார்.

நான்முகனான பிரம்மாவிற்கே முழு வேதங்களின் அளவு என்ன என்று தெரியாது. இந்நிலையில் நாராயணனே வியாச முனிவராக அவதரித்து வேதங்களைக் கொஞ்சம் சொல்லி வெளிப்படுத்தினார் என்று சொல்லப்படுகிறது. வியாசருக்கு பைலர், வைசம்பாயணர், ஜைமினி, சுமந்து என்று நான்கு சிஷ்யர்கள் இருந்தனர். வியாசர் அவர்களுக்குத் தான் கண்டறிந்த வேத உண்மைகளை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லித் தந்தும், அவற்றை முழுவதுமாகப் பயின்று புரிந்து கொள்ள இயலாமல் சிஷ்யர்கள் சிரமப்பட்டனர்.அதைக் கண்ட வியாசர் அவர்களிடம் வேதங்களின் பரிமாணத்தைப் பற்றி விளக்கமாக எடுத்துக் கூறினார்.

முன்னொரு காலத்தில் பரத்வாஜர் என்ற முனிவர் பிரம்ம தேவனைக் குறித்துத் தவம் செய்தார். பிரம்மதேவன் அவருக்குக் காட்சியளித்ததும் அவர், தான் பிரம்மசாரியாக இருந்து வேதங்கள் அத்தனையையும் கற்க வேண்டுமென்றும், தாங்கள் தான் அதை எனக்குக் கற்பிக்க வேண்டுமென்றும் வேண்டினார். அதற்குப் பிரம்மா, வேதங்கள் எவ்வளவென்று எனக்கே தெரியாது. அவை எண்ணிக்கையில் அடங்காதவை. ஆனால் அவற்றின் பரிமாணத்தை உனக்குக் காட்டுகிறேன் என்று சொல்லி ஞானப் பார்வையில் காட்ட அவை கோடி சூரிய பிரகாசமுள்ள மூன்று பெரிய மலைகளாகக் காணப்பட்டன.

அவற்றைக் கண்டு திகைத்துப்போன பரத்வாஜர் பிரம்மாவை வணங்கித் தன்னை மன்னிக்கும்படியும் தான் மிகவும் ஆசைப்பட்டுவிட்டதால் பிரம்மாவிற்கு விருப்பமான அளவில் வேதங்களைக் கற்றுக் கொடுக்கும்படியும் பக்தியுடன் கேட்டுக்கொண்டார். பிரம்மா அந்த மூன்று குவியல்களிலிருந்து மூன்று கைப்பிடி அளவு எடுத்து அவரிடம் கொடுத்து அவற்றைப் பயிற்சி செய்யும்படி சொன்னார். அதைத் தாமும் அறிந்துகொண்டு அந்த மூன்று வேதங்களிலிருந்து மந்திரங்களை மட்டும் தனியாகப் பிரித்து நான்காவது வேதமாகச் செய்ததாகவும் அவையே ருக், யஜூர், சாம, அதர்வண வேதங்கள் என்றும் வியாசர் தம் சீடர்களுக்குச் கூறினார்.

நான்கு வேதங்களிலும் இருந்து நான்கு மகா வாக்கியங்கள் பிரம்மாவால் உச்சரிக்கப்பட்டன என்று அந்த நான்கு வாக்கியங்களையும் வியாசர் எடுத்துரைத்தார். அவை பிரக்ஞானம் பிரம்மம், அயம் ஆத்மா பிரம்மம், தத்வமஸி, அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்பனவாகும். பின்னர் வியாசரே பைலர் என்ற சீடருக்கு ருக் வேதத்தையும், வைசம்பாயணருக்கு யஜூர் வேதத்தையும், ஜைமினிக்கு சாம வேதத்தையும், அதர்வண வேதத்தை சுமந்து என்ற சீடருக்கும் முறையாகக் கற்பித்தார். அதன்பின் வியாசர் அந்த வேதங்களை இந்தப் பூமி முழுவதும் பரப்பும்படி தன் சிஷ்யர்களிடம் கூறினார்.

வேதங்களை வெளிப்படுத்தி அவற்றை மிக விரிவாக வகைப்படுத்தித் தம் சீடர்களுக்கு போதித்ததனால் அவர் வேத வியாசர் என அழைக்கப்பட்டார். இது ஒரு புராணக் கதைதான் என்றாலும் இதன் உட்பொருளைத்தான் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கற்றது கைம்மண் அளவு, கல்லாதது உலகளவு என்று ஔவையார் சொல்லியிருக்கிறார். பிரம்ம தத்துவம் அறிதற்கு அரிதானது. அவரவர் அனுபவத்திற்கேற்ப ஆத்ம அறிவிற்குப் பிரம்ம தத்துவம் விரியும். வியாசர் தம் தவத்தால் கைவரப்பெற்ற உள் தொடர்பால் தெய்வீக சக்தி தமக்களித்த உண்மைகளைப்பற்றியே இவ்வாறு புராணக்கதையாக வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். பிரபஞ்ச ரகசியம் மிகக் கொஞ்சமாகத்தான் வெளிப்பட்டிருக்கிறது: இன்னும் அறிய வேண்டிய உண்மைகள் மலைபோல் குவிந்திருக்கின்றன என்பது தான் இதன் உட் பொருள்.

வியாசர் சிரஞ்சீவி. இவர் எல்லாக் காலங்களிலும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர். ஆதி சங்கரர், மண்டன மிகிரர் என்பவரை வாதத்தில் வெல்லப் போகுமுன் வியாசரை சந்தித்து உரையாடி மீமாம்சத்தில் பல ஐயங்களைப் போக்கிக் கொண்டார் என்பது வரலாறு. வட இந்தியாவில் வியாச குகை என்று இன்றும் இருக்கிறது.

மகா பாரதத்தில் விஷ்ணு சஹஸ்ர நாமத்தில் வியாசரைப் பற்றி பீஷ்மர், நாராயணனின் அம்சமும், சக்தியின் பேரனும், பராசர முனிவரின் மகனுமாகிய வியாசரை வணங்குகிறேன்! என்று கூறுகின்றார். வியாசர், பராசர முனிவருக்கும் சத்தியவதிக்கும் மகனாகப் பிறந்தவர். சரஸ்வதி நதிக்கரையில் வாழ்ந்தவர்.

வியாசர் மகா பாரதத்தை இயற்றியபோது, அவர் சொல்வதைக்கேட்டு விநாயகர் தான் பொருள் புரிந்து அத்தனை சுலோகங்களையும் எழுதினார் என்று சொல்லப்படுகின்றது. வியாசர் 18 வகையான புராணங்களை எழுதியதால் தான் இந்து தர்மத்தில் ஏகப்பட்ட தெய்வங்களும் அவற்றிற்குரிய ஏராளமான கதைகளும் உருவாகி, அவற்றின் உள் தத்துவங்கள் புரியாததால் மக்களைக் குழப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன என்று கூறலாம். தத்துவத்தைக் கதைகளாக விளக்கப்போய் இப்போது தத்துவம் தெரியாமல் மக்கள் கதைகளோடு மட்டும் நிற்கின்றனர்.

ஆனால் அதே சமயம் புராணங்களின் வாயிலாகத்தான் இந்துக் கலாச்சாரம் வெளிப்பட்டது என்பதும் உண்மை. சாதாரண மக்கள் தர்மப்படி வாழ்ந்தால் வாழ்க்கையை வெல்லலாம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்வதற்காக அவர் அவற்றை எழுதி வைத்தார். மக்களோ கதைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு சண்டை போடுகிறார்களே தவிர, தர்மப்படி வாழ முயற்சிக்கவில்லை.

இந்தியாவில் புராணக்கதைகளின் பிரவசனம் இன்றும் மிக உயரிய நிலையில் மக்களால் போற்றப்படுகின்றன. இராமாயணம், மகா பாரதம் போன்ற இதிகாசங்கள் பேசப்படும்போது லட்சக்கணக்கில் மக்கள் ஒன்றுகூடி, இருந்து அந்தக் கதைகளைப் பக்திப் பரவசத்துடன் கேட்டு மகிழ்வார்கள். புராணக் கதைகளை அன்றாட வாழ்க்கைப் பிரச்னைகளால் எடுத்துக்காட்டுகளாக சாதாரண மக்கள் பயன்படுத்திப் பேசுவது இந்துக்களின் வழக்கமாக இருந்து வருகிறது. இராமாயணம், மகாபாரதக் கதைகளை எந்தக் காலத்திலும் யாராலும் அழிக்க முடியாது. குணங்களை வைத்துத்தான் அவற்றில் கதா பாத்திரங்கள. சகுனி, கூனி, தருமர், ராமன், லட்சுமணன், சீதை, கைகேயி, தாடகை, பாஞ்சாலி போன்ற குணங்களை உடையவர்களை இந்தப் பெயர்களால் தான் மக்கள் இன்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். ராமனுக்கே அவ்வளவு கஷ்டம் வந்ததென்றால் எனக்கு வந்தது ஒன்றும் பெரிதல்ல – என்று சொல்கின்றனர். இந்தக் கதைகளைத் தொடர்ந்து கேட்கின்ற மனித மனம் அதில் சென்று படிந்து சமாதானப்பட்டு அமைதியடைகின்றது என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர். தர்மத்தைப் பற்றிய சகல விஷயங்களும் வியாசரால் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திற்கும் உரிய நெறிமுறைகளை ஆத்மா சார்ந்த தர்மநெறி வாழ்க்கையை அவர் புராணங்களில் கதைகளாகக் கதாபாத்திரங்களாக அமைத்துத் தந்தார். இன்றைய நமது இந்து மரபிற்கு வித்திட்டவரான, ஆதியும் மூலமுமான குருவாய்த் திகழ்கின்ற வியாரை நாம் நன்றியுடன் போற்றித் துதிக்க வேண்டும். அவரைப்பற்றி மேலும் மேலும் அதிகத் தகவல்களை மிகத் தெளிவாகக் கட்டாயம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். வடமொழியிலிருந்து உண்மைகளை எடுத்துத் தமிழில் நமக்கு வழங்கிய கம்பரையும், திருவள்ளுவரையும் கொண்டாடுகின்ற நாம் இவர்கள் பயின்ற வேதங்களை வடிவப்படுத்தித் தந்த வியாசரைப் பற்றியும் நன்கு தெரிந்து வணங்க வேண்டும். வியாசர் இல்லையேல் நமது சனாதன தர்மத்தின் பெருமையும், உயர்வும், சிறப்பும் இந்த அளவிற்கு வெளிப்பட்டிருக்காது. வேத விற்பன்னராகத் திகழ்பவர்களுக்கு வியாசர் தான் மிகச் சிறந்த வேத வழிகாட்டியாக விளங்குகின்றார்.

கனடாவில் உள்ள தமிழ் மக்களுக்கு வியாசரைப் பற்றித் தெரிவிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் கனடா யோக வேதாந்த நிறுவனம் ஆண்டு தோறும் வியாச பூர்ணிமாவைக் குரு பூர்ணிமாவாகக் கொண்டாடி வருகின்றது. குரு பூர்ணிமா என்று அழைக்கப்படுகின்ற வியாச பூர்ணிமா, சாதுர்மாஸ்ய ஆரம்ப காலத்தில் வருகின்ற ஆனி மாதப் பௌர்ணமி திதியில் ஒரு சிறந்த பண்டிகையாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜூன் தொடங்கி நான்கு மாதங்களை சந்நியாசிகள் சாதுர் மாஸ்ய விரதம் என்று சொல்லி எங்கும் யாத்திரை செல்லாமல் ஒரே இடத்தில் தங்கி தியானம், தவம், பூஜை, விரதம் போன்ற நியமங்களைக் கடைப்பிடிப்பார்கள். ஆத்மீக சாதனைகளைத் தீவிரமாக மேற்கொள்வதற்கு இந்த நான்கு மாதங்களும் சிறந்தவை. மற்றொரு விதத்தில் பார்த்தால் விண்ணில் பரவியிருக்கின்ற தெய்வீக சக்தி ஒன்று குவிந்து மழை மூலமாகப் பூமிக்கு இறங்கி வருகின்ற மாதங்கள் இவை. அப்படி வருகின்ற அந்த ஈதரிக் எனர்ஜி, ஆன்மீக சாதனைகளை ஒரு முனைப்புடன் கூடுதலாகச் செய்கின்றபோது அப்படிச் செய்பவரின் மரபு அணுக்களை மாற்றி, உயர்த்தி அமைக்கும்.

குரு பூர்ணிமா என்பது குருவின் பெருமைகளை, உயர்வை உணர்ந்து அவரைப் போற்றித் துதித்துப் பூஜைகள் செய்து சிஷ்யர்கள் நன்றியையும் காணிக்கைகளையும் செலுத்தி மகிழ்கின்ற ஒர் உணர்வு பூர்வமான நன்னாள்.

ஓர் ஆத்ம சாதகனின் வாழ்க்கையில் குருவின் ஸ்தானம் மிக முக்கியம். குருவின் பெருமையை விவரிக்க இயலாது. குருவே பிரமன், குருவே விஷ்ணு, குருவே மகேஸ்வரன் என்று வேதங்களே குருவைப் புகழ்கின்றபோது, நாம் என்னவென்று சொல்வது? பல நூறு பிறவிகளாய்த் தான் யாரென்று தெரியாமல் அறியாமையால் அல்லல்பட்டுப் பிறவிகள் தோறும் கர்ம வினைகளைச் செய்து துக்கத்தைச் சம்பாதித்துக்கொண்டு, ஒரு பிறவியில் வாழ்க்கையில் விரக்தியுற்றுக் குருவைத் தேடிச் சரணடைந்தவனை அவர்தான் அணைத்து எடுத்து அருகில் வைத்து, ஆறுதல் படுத்தி, உண்மையில் அவன் யார், அவனது உண்மைத் தன்மை என்ன, எதனால் அவனுக்கு இத்தனை துயரம் ஏற்பட்டது, உண்மையில் துயரம் என்பது துயரம் தானா? அவன் அவற்றிலிருந்து விடுபட என்ன செய்ய வேண்டும் போன்ற விபரங்களையெல்லாம் வேத உண்மைகளை அடிப்படையாக வைத்து எடுத்துரைத்து அவனுக்கு ஞானப் பாதையைத் திறந்து விடுகின்றார். அந்தப் பாதையில் தானே ஒளி விளக்காய் இருந்து வழி காட்டுகிறார். அஞ்ஞானம் என்னும் இருட்டில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஜீவனை ஞானமென்ற ஜோதியைப் பிரகாசிக்கச் செய்து எழுப்பி விடுபவர் குருவே ஆவார். ஒரு குருவால் தான் மனித மனதை மாற்றி அமைக்க முடியும். தான் தன் நிலையில் இருந்துகொண்டு, அறியாமையால் கீழ்நிலையில் இருப்பவரைத் தன் உபதேசத்தால் உயர்த்தி, மாற்றியமைக்கின்ற ரஸவாதியாகக் குரு செயல்படுகின்றார்.

குரு உண்மையில் நிலைத்து நிற்பவர். அவர் தான் சத்தியத்தில் நிலைத்து நின்றுகொண்டு மற்றவரை மாற்ற முடியும். ஆனால் அவர் மாறக்கூடாது. எப்படி சிந்தாமணி என்ற அபூர்வமான ரத்தினம் தன்னைச் சேர்ந்த இரும்பினைத் தங்கமாக மாற்றுகிறதோ அதுபோல் குரு தன் மாணவனை உயர்த்துகின்றார். ஓர் ஆத்ம சாதகன் படைப்பையும், தன் நிலைமையையும், படைப்பின் உயர் பரிணாமத்தையும் புரிந்துகொள்ளக் குருவே காரணம். நாம் நம் நிலையையும், பூரணத்தையும், அதன் படிமுறை வளர்ச்சியையும் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள, வேதங்கள் சொல்லிய உண்மைகளைத் தனதாக்கிக்கொண்டு, அவற்றை எளிமைப்படுத்தித் தெளிவாகக் குரு தான் உபதேசிக்கிறார்.

அவதார புருஷர்களான ராமர், கிருஷ்ணர், ஆதி சங்கரர் போன்றவர்கள் கூட ஒரு குருவிடம் சென்று தங்கி வேதம், சாஸ்திரம் எல்லாம் பயின்றார்கள். குரு குலத்தில் தங்கிக் குருவிற்குப் பணிவிடை புரிந்து, ஓர் ஆசிரமத்தில் புரிய வேண்டிய வேலைகள் அனைத்தையும் ஈடுபாட்டுடன் செய்து, குலக்கல்வியையும், வேத சாஸ்திரங்களையும் கற்பதே குருகுலத்தில் ஒரு மாணவனின் கல்விமுறை. அவர்கள் பசுக்களை மேய்க்க வேண்டும், தர்ப்பைப்புல் சேகரித்து வர வேண்டும். யாகம், பூஜைக்குத் தேவையான உபகரணங்களைத் தயாரிக்க வேண்டும். சமையலுக்கு வேண்டிய தானியங்களையும், உணவுப் பொருள்களையும், விறகுகளையும் கொண்டு வர வேண்டும். குருவின் குறிப்பறிந்து எல்லாம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு குருவின் நேரடிப் பார்வையில் மாணவனின் வாழ்க்கை நெறிப்படுத்தப்பட்டது. சகல சாஸ்திரங்களிலும் பயிற்சி என்பது தான் நேரடி குருகுலக் கல்விமுறை.

குரு உளவியல் தெரிந்தவராக, மாணவனின் தகுதி, திறன் அறிந்து அவரவர் தன்மையை ஆராய்ந்து அதற்கேற்ப ஞானத்தைப் போதிக்க வேண்டும். தான் சொல்பவற்றை இவன் விளங்கிக்கொள்வானா என்ற புரிதல் குருவிற்கு இருப்பதால் அவர் அதற்கேற்பத்தான் சீடனைக் கையாளுவார். குருவிற்குத் தான் இது புரியும். சீடனால் தன் குருவைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

கு..என்ற எழுத்து சித்தி. ர..என்பது பாபங்களைத் தடுப்பது. உ.. என்பது விஷ்ணு ஸ்வரூபம். இம்மூன்றும் சேர்ந்து குரு என்ற சப்தமாகிறது. கு..என்றால் இருட்டு. ரு..என்றால் விலக்குபவர். அறியாமை என்ற இருளை விரட்டுபவர் குரு என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஒருவனுடைய தந்தை, தாய், குரு, ஈஸ்வரன் ஆகியவர்களுக்கும் குரு சப்தம் இருக்கிறது. ஒரு வேளை ஈஸ்வரன் நம்மீது கோபமடைந்தாலும் குரு நம்மை ரட்சிப்பார். ஆனால் குரு நம்மீது கோபமடைந்தால் மும்மூர்த்திகளாலும் ரட்சிக்க முடியாது. ஒருவனுக்குக் குரு கிடைத்தால் தெய்வ அருள் கிடைக்கும். வித்தை, வேதம், ஞானம், விரதம், யாகம், சாஸ்திரம் முதலியவற்றைக் குரு இல்லாமல் அறிய முடியாது. பக்தி, வைராக்கியம், விவேகம், தர்ம மார்க்கம் இவைகளைக் காட்டக்கூடியவர் குரு ஒருவரே. குருவை ஒளிவடிவமாகக் கருத வேண்டும். குரு நமக்குக் காதுகளின் வழியாக அதாவது சிரவணத்தின் மூலமாக எல்லா வித சாஸ்திரங்களையும் கற்றுத் தருகின்றார். அதனால் நாம் எல்லாவித சித்திகளையும் பெற்றுக் கடைசியில் சம்சாரம் என்ற கடலைத் தாண்டுகின்றோம். இவ்வாறு நமது சனாதன தர்மநெறி கூறுகின்றது.

மூர்த்தி, தலம், தீர்த்தம் ஆடி வரக் குரு கிடைப்பார் என்ற தொன்மொழி நாம் அனைவரும் மிக நன்றாக அறிந்த ஒன்று. ஒருவன் செய்த பூர்வ ஜன்மப் புண்ணியத்தாலும், ஒரு ஜீவன் தன்னை யார் என்று அறிய வேண்டும் என்ற தாகத்துடன் தெரிந்தோ தெரியாமலோ இறைவனிடம் சரணடைந்தால் இறைவன் அருளால் அவனுக்குரிய குரு நிச்சயம் கிடைப்பார். ஒரு சீடன் பிறக்கின்றபோதே தனக்குரிய குரு அவனுக்காகக் காத்திருப்பார். எப்படிச் சென்று சேர்கிறோம் என்பதுதான் நமது பாக்கியம்.பெரும்பாலும் அமைதி பெற வேண்டும் என்கிற தற்காலிக சாந்திக்காகப் போலித்தனமான வழிகாட்டிகளைத் தவறாகத் தம் குருவாகத் தேர்ந்தெடுத்து விடுகின்ற அபாயம் நேரிட்டு விடும். அதனால் ஆத்மீகத் தாகம் கொண்டவர்கள் அவசரப்படாமல், உரிய காலம் வரும் வரைப் பொறுமையுடன் காத்திருக்க வேண்டும். காலமும் நேரமும் சேர்கின்றபோது நமக்குரிய அருள் நம்மை வந்து சேரும். யாரைச் சந்தித்த பிறகு நம் மனதிலிருந்த சந்தேகங்கள், குழப்பங்கள் எல்லாம் தீர்ந்து மனம் தெளிந்து சாந்திமயமாகின்றதோ, அதன்பின் எந்தவிதத் தேடலுமின்றி அமைதியடைந்து விடுகின்றதோ அப்படிப்பட்டவரே நமது குருநாதர் ஆவார்.

இவ்வாறு வியாஸரின் பெருமைகளையும், குரு பரம்பரையின் சிறப்பையும், குருவின் உயர்வையும் புரிந்துகொண்டு, குரு பூர்ணிமாவை இனியாவது குருவின் சேவையைப் போற்றி வழிபடுகின்ற உன்னத நன்னாளாக மாற்றி, ஆத்ம சாதனையில் மேம்படக் குருவின் ஆசிகள் சாதகர்களுக்குக் கிட்டட்டும்.

அஞ்ஞானம் என்பது பிறர் செய்வதைப் பார்த்துச் செய்வது. அது இயந்திரத்தனமான இயக்கம். ஞானம் என்பது நான் எதற்காகச் செய்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு செய்வது. இப்படி ஞானத்துடன் செயல்படுதலைப் புரிந்து செயல்படுதல் என்றும் கூறலாம். சில செயல்களை ஏன் செய்கிறோம் என்பதைப் பற்றி யோசிக்காமல் திரும்பத் திரும்ப செய்துகொண்டு போகின்ற நிலையில் அவை இயந்திரத்தனமாகப் பழக்கத்தால் செய்பவையாக ஆகிவிடுகின்றன. உணர்வு இல்லாவிட்டால் அது புரிதலாக மாறாது. இதுவரை செய்து வந்த பல செயல்களைத் தெளிந்த அறிவைப் பெற்றபிறகு, அவற்றின் உண்மைத்தன்மை புரிந்துகொள்ளப்பட்டு செய்யப்படவோ அல்லது செய்யாமல் விடுகின்ற தன்மையோ நம்மில் ஏற்பட வேண்டும். நம் மனப் பெட்டகத்தில் மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

குருவால் அருளப்படுகின்ற ஞான உபதேசங்கள் திரட்டிய அறிவால் தரப்படுபவை அல்ல. அவை ஆத்மாவிலிருந்து வெளிப்படுகின்ற அனுபவ வார்த்தைகள். சொற்கள் என்பது புரிதலுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட வாகனம். இந்தச் சொற்களின் வாயிலாக நாம் பெறுகின்ற புரிந்துணர்வு நம் செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும். புரிதல் வேறு, புரிந்ததை உணர்வது என்பது வேறு. புரிந்துகொண்ட விஷயங்களை உணர்ந்துகொண்டால் உடனடியாக நம்மில் மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடும்.

ஆத்மாவிற்கும் நமக்கும் உள்ள இடைவெளி வெகு தூரம். ஆனால் பக்கம். இதன் பொருள் புரிகின்றதா? “அணோரணியான் மஹதோ மஹீயான்…” என்று ஒரு மந்திரம் இருக்கிறது. “அணுவைக் காட்டிலும் மிக நுண்ணியது. பிரம்மாண்டத்தை விட மிகப் பெரியது அது” என்பது இதன் பொருள். இதுவும் உடனடியாகப் புரியாது.

ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு ஆத்மா மிகவும் பக்கத்தில் இருக்கிறது. சாதாரண வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டவர்களுக்கோ ஆத்மா என்பது வெகு தூரம். அதுபோல் ஆத்மா மிக நுண்ணியதாக எனக்குள்ளே பரம அணுவாக இருக்கிறது. அதே ஆத்மா தான் பிரம்மாண்டப் பிரபஞ்சமாக விரிந்திருக்கின்றது. இதை உணர்ந்துதான் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

உலகப் பார்வையில் ஒரு நேரத்த்pல் எல்லாமே சலிக்கும். பார்த்தவர்களையே பார்த்தல் என்பது சில சமயம் வெறுப்பாக இருக்கும். அதையே பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துப் போய்விட்டது என்று சொல்வார்கள். ஆனால் ஆன்மீகப் பார்வையிலோ இவை மலர வேண்டிய நிலையிலுள்ள ஆத்மாக்கள் என்பது தெரியும். இப்படிப் பார்த்துப் பழகும்போது சலிப்போ வெறுப்போ எழாது. இந்தப் புரிந்துணர்வு இருந்தால் அறிவு விசாலமடைந்து விரியும்.

ஞான உபதேசம் என்பது மூளைச் சலவை செய்வதல்ல. உலக இன்பங்களைப் பெறுவதிலிருந்து ஒருவரை விலக்கி அல்லது தடுத்து நிறுத்திக் குடும்பத்தையும் உறவுகளையும் வெறுத்து ஒதுக்கி விரக்தி அடையச் செய்வதல்ல. வாழ்க்கையின் உண்மைத் தன்மையை மிகச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு ஞானப் புரிந்துணர்வுடன் வாழ்க்கையை அன்பு கலந்த எளிய முறையில் கொண்டு செல்ல உதவுவது. சொல்லப்போனால் மாயையின் மயக்கத்திலிருந்து நம்மை விடுவிப்பது.

கம்ப்யூட்டர் படிப்பு படித்தவர்களுக்கு இங்கு சொல்லப்படுவது நன்கு விளங்கும். கம்ப்யூட்டரில் ஒரு தகவல் துளிக்கு (bit) பிட் என்று பெயர். மூன்று தகவல் துளி சேர்ந்தது ஒரு (byte) பைட். 1024 தகவல் துளி சேர்ந்தது ஒரு (kilobyte) கிலோபியட்  இதுவே பன்மடங்கு அதிகரித்தால் மெகா பைட். அதற்கும் மேலே போனால் கிகாபைட் (gigabyte). அதற்கும் மேலே போனால் ஜெராபைட் (terabyte). இந்த நிலையில் கம்ப்யூட்டரே எல்லாத் தகவல்களையும் இழுத்துத் தரும். இதை அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டு இந்த உடலைப் பார்ப்போம்.

இந்த உடல் ஒரு தகவல் பெட்டி. இதில் கோடிக்கணக்கான அணுக்கள் தகவல்களைச் சேகரித்துத் தருகின்றன. மூளையில் உள்ள எலக்ட்ரான்கள் ஒளிர்ந்து அந்தத் தகவல்களைப் பெற்று செயல்படுகின்றன. இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் ஒரு மெகா தகவல் மையம் இருக்கிறது. அதுதான் ஆத்மா. அதன் விளையாட்டுத்தான் இந்த வாழ்க்கை.

இப்படிப்பட்ட இந்த விளையாட்டில், பிறப்புகள் தோறும் ஏற்றுக்கொண்டதை, சமுதாயத்தால் பெற்றவற்றை வைத்து நடந்துகொள்கின்ற வாழ்க்கை முறையில் தான் இன்னும் போய்க்கொண்டிருக்கிறீர்களா? அல்லது உபதேசத்தால் பெறப்பட்ட ஞானத்தெளிவினால் ஏற்பட்ட புரிந்துணர்வு தகவல் துளிகள் உங்களை வழி நடத்துகின்றதா? எது அதிக அளவில் இருக்கிறது? என்பவை இந்த இடத்தில் குருவிடமிருந்து எழுகின்ற கேள்விகள்.

குருவைச் சார்ந்து இருந்து ஞான உபதேசம் பெறுகின்ற வாய்ப்பை இழந்து போகின்ற தடை ஏதும் ஏற்பட்டால் அந்நிலையில் பெற்ற ஞானத்தைக் கைவிடாமல் அதே ஞானப் பாதையில் தொடர்ந்து போக முடியுமா அல்லது பெற்ற அனைத்தையும் தொலைத்துவிட்டுப் பழைய சமுதாயப் போக்கிலேயே இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கைக்கு மனம் திரும்பி விடுமா? என்பது அடுத்த கேள்வி.

இது சிந்திக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி. மனம் அப்படிப் போகாது என்று மிகச் சுலபமாகச் சொல்லி விடலாம். ஆனால் உண்மை வேறாகத்தான் இருக்கும். மாயை ஞானத்துடன் செயல்பட விடாது. சமுதாயமும் நம்மை அப்படி ஒதுங்கி இருக்க விடாது. பெற்றவற்றைத் திரும்பத் திரும்பச் சிந்தித்து, என்ன செய்தாலும் ஆத்மத் தொடர்பை விடாமல் இதே ஞானப் புரிந்துணர்வுடன் வாழ்க்கையைக் கொண்டு செல்ல முடியுமா? அல்லது போலிகளை நம்பி ஏமாந்து திரிகின்ற நிலை ஏற்பட்டுவிடுமா? அல்லது பழைய பழக்க வழக்கங்களையே மீண்டும் மேற்கொண்டு செயல்படுவோமா? என்று பார்த்தால், உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டுவிட்டால், அதை மனம் சரியாக ஏற்றுப் பிடித்துவிட்டதென்றால், நாம் பிழை விட மாட்டோம்.

என்னதான் சூழ்நிலை நம்மைப் பழைய பாதைக்கு இழுத்தாலும் பெற்ற ஞானத்தால்தான் செயல்பட வேண்டும். குரு வழங்கிய உபதேசத்தை உண்மையாக முழு உணர்வுடன் உள்வாங்கியிருந்தால் ஞானப் புரிந்துணர்வு நிலைத்து நிற்கும். ஞானஒளி நம்மில் என்றும் ஒளிரும். நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதைப் பிரம்மம் கவனிக்காது. நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதைத் தான் நமது வளர்ச்சியாக அது கணக்கில் எடுக்கும். அது நாம் செயல்படும் விதத்தை வைத்துத் தான் தனது கருணையால் நமக்கு எதிரொலிக்குமே தவிர நமது எண்ணம் அதற்குத் தேவையில்லை. நாம் உயர்வான எண்ணம் கொண்டால் நமது செயல் உயர்வாக அமையும்.

நமக்குள் இருக்கின்ற ஆத்மசக்தியை இழுத்துத்தான் நாம் இந்த வாழ்க்கையை வாழ்கின்றோம். கோபம், ஆசை, பொறாமை, அன்பு, பொறுமை போன்ற எல்லாக் குணங்களுமே அதன் சக்தியை வைத்துத்தான் வெளிப்படுகின்றன. இந்த மனம் சமுதாயம் தந்த மனம். சமுதாயம் இந்தப் பெட்டிக்குள் போட்டவை தான் மனமாக இருக்கின்றன. அது தான் பிரச்னை தருகிறது. இந்த மனம் இல்லாமற் போனால், அல்லது இந்தச் சமுதாயம் தந்தவற்றை எல்லாம் தூக்கி எறிந்துவிட்டு வாழ்ந்தால், அவர் யோகி. அவர் என்ன சொல்வார், இவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்ற மனக்குழப்பம் எத்தனையோ இரவுகளைத் தூக்கமில்லாமல் செய்திருக்கிறது அல்லவா? இனியாவது இதுபற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும்.

என்னை நான் வென்றுவிட்டேனா? எனக்குச் சரியென்று பட்டதை என்னால் நூறுவீதம் செய்ய முடியுமா? என்று சிந்தியுங்கள். உண்மை விளங்கும். நம் உறவுகள் வெவ்வேறு கண்ணாடிகளை மாட்டிக்கொண்டு இந்த உலகத்தைப் பார்த்து ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவித அபிப்ராயங்களைக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால் நாம் மாட்டியிருக்கின்ற கண்ணாடி சமுதாயக் கண்ணாடி அல்ல. ஞானக் கண்ணாடி. இதை வைத்துக்கொண்டு மற்ற உறவுகளின் போக்கில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் தர்மப்படி வருபவற்றை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்கின்ற உரம் நம்மில் இருக்க வேண்டும். இன்னமும் அவர்கள் சொல்கின்ற எல்லாவற்றையும் நமதாக எடுத்துச் சரியா, பிழையா என்று ஆராய்ந்து கொண்டிருக்காமல், குழப்பம் அடையாமல் தெளிவாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

அவர்கள் சொல்பவை சரியாக இருந்தால் ஏற்கலாம். அன்பையும் கருணையையும் வைத்துக்கொண்டு உறவுகளைக் கையாள வேண்டும். அன்பின் வெளிப்பாட்டை முழுமையாக நம்மால் வெளிப்படுத்த முடியாமல் உறவுகள் இடையிட்டுத் தடைகளை ஏற்படுத்தும். ஏனெனில் அவைகளின் பார்வை வேறு. நமது சக்தியை எந்தப் பிரச்னை தம் பால் இழுக்கின்றதோ, எந்தக் குடும்ப உறவு நம்மோடு பிரச்னைப்படுகின்றதோ அவற்றை எப்படிக் கையாள்வது என்பது நமக்குத் தெரிய வேண்டும்.

ஒரு குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக இருப்பார்கள். நாலு பேர் என்றால் அந்த நாலுபேரும் நாலுவிதமாக நடந்துகொண்டு பிரச்னைகளை எழுப்புவார்கள். அவை நமது கருத்தோடு ஒத்துப்போகாமல் முரண்பட்டதென்றால் அவர்களோடு சண்டை பிடித்துக்கொண்டு நிற்பதா? அல்லது இவர்கள் கர்மாவால் அதிக அளவில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். இவர்களுக்கு நம்மளவு புரிந்துணர்வும் இல்லை. நாம் தான் எல்லாவற்றையும் அனுசரித்துப் போக வேண்டும் என்று சகித்துக்கொண்டு போவதா? ஏனெனில் எல்லாமே நான்தான் என்ற ஆத்ம உணர்வில் நின்று, பதட்டப்படாமல், பாதிப்பு அடையாமல் அந்த உறவுகளோடு சுமுகமாக உறவாட நமக்குத் தான் தெரிய வேண்டும். அப்படி நடைமுறையில் வாழ்க்கையை மன பாதிப்பு இல்லாமல், சமுதாய பாதிப்புக்கு உட்படாமல் வாழத் தெரிந்தால்தான் ஞான உபதேசம் பெற்றதன் பலன் கிடைத்ததாகப் பொருள்படும். இந்த நிலையில் நான் ஆன்மீகவாதி என்ற ஈகோ தலை தூக்கும். அந்த அகங்காரத்தையும் உடனடியாக இல்லாமற் செய்துவிட வேண்டும்.

நமது சக்தியை நாம் ஒன்று குவிக்க உதவுபவை தவமும், தியானமும். அதற்குத் தனிமையும், அமைதி நிலையும் தேவை. ஆனால் சமுதாயத்திற்கு நடுவில் குடும்பம் நடத்துகின்ற சூழ்நிலையில் இத்தகைய தனிமையும் அமைதி நிலையும் கிடைக்குமா? உறவுகள் நமது சக்தியை இழுத்துப் பிரச்னைப்படுத்தாமல் ஒதுங்கி இருக்குமா? ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நேரமும் எத்தனை எத்தனை பிரச்னைகள்? தடைகள்! எதிர்பாராத நிகழ்வுகள்?! இவற்றிற்கிடையில் ஆன்மீக சாதகர்களின் தியானமும், ஞான சாதனையும் எந்த அளவிற்குத் தடையின்றி முன்னேறிச் செல்ல முடியும்? நன்றாக யோசித்துப் பார்த்தால் தான் அணு அணுவாக முன்னேறுகின்ற வளர்ச்சிக்கு எவ்வளவு முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பது விளங்கும்.

ஆசிரமங்களில் தியானம் செய்கையில் இயற்கையும் ஒத்துழைக்கும். மிருகங்கள் கூட ஒலியெழுப்பிச் சலனப்படுத்தாமல் அங்கு மிக அமைதியாய் இருக்கும். ஆனால் வீட்டுச் சூழ்நிலையில் இந்த அமைதி இருக்காது. அமைதியில்லாத ஓர் அமைப்பில் அமைதியைப் பெற முயற்சிப்பதுதான் ஆத்ம சாதனை.

நமது கரு அணுவைச் சுற்றி ஒரு லட்சம் எலக்ட்ரான்கள் அலைகளாகச் சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன. இந்தப் பூமியும் ஒரு வினாடிக்கு ஒரு லட்சம் மைல் சுழல்கின்றது. எது ஓர் அணுவிற்கு நிகழ்கின்றதோ அதுதான் அண்டத்திற்கும் நிகழ்கின்றது. இது புரிந்தால் நம்மில் ஓர் அசைவற்ற தன்மை தானாக ஏற்படும்.

பிறவிகள் வழியாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்ற பரம்பரை எதிர்மறைக் குணங்களை மாற்றியமைக்கத்தான் ஆன்மீக சாதனை பயிலப்படுகின்றது. கோபம், பொறாமை போன்ற பிறவிக் குணங்களை நாம் நம் ஆத்மீக முயற்சிகளால் இல்லாமற் செய்ய முனைகின்றோம். இவ்வாறு குணங்களை மாற்ற முடியும் என்பது இப்போது விஞ்ஞானபூர்வமாகவும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

டொரன்டோ பல்கலைக்கழகம, மனித உடலில் ஆக்ஸி டாக்ஸினிலிருந்து கருணையுள்ள சிற்றணுக் கூட்டம் சின்னச்சின்னப் புள்ளிகளாக வெளிப்படுகின்றது அந்தக் கருணை அணுக்கூட்டத் துகள்கள் (empathy molecule) அல்லது துளிகள் வெளிப்பட்டால் DNA பதிவுகளை மாற்றி அமைக்கலாம். அல்லது இல்லாமற் செய்துவிடலாம் என்று ஆராய்ந்து கண்டுபிடித்துள்ளது. மனிதன் தன்னைத் தெய்வத்தன்மைக்கு உயர்த்திக் கொள்வதற்கு உரிய எல்லா அமைப்பும் இந்த உடலில் ஏற்கனவே வைக்கப்பட்டுவிட்டது. அதைக் கண்டறிந்து வெளிப்படுத்த முயற்சிப்பதுதான் ஞானத்துடன் கூடிய தியானம் என்பது புரிகிறதா?

தண்ணீருக்கு நிறமும் மணமும் இல்லை. ஓசோனுக்கு சுவை, மணம், நிறம் ஆகியவை உண்டு. ஓசோனை ஈதரிக் எனர்ஜி என்று அழைக்கின்றனர். ஓசோனில் உள்ள ஈதரிக் எனர்ஜிதான் எம்மில் ஆத்மாவாக இருக்கிறது. அது அதிகாலையில் பூமிக்கு இறங்கி வந்து பூமியைச் சுத்தப்படுத்தி மேலே எழும்பிச் செல்கின்றது. அதனால்தான் நாம் அதிகாலைப்பொழுதை மிகப் புனிதமானதாகக் கருதுகின்றோம். பஞ்சபூத சக்திகளை நாம் அன்பு செலுத்தி, நன்றி கூறி வெல்லலாம். நம் உடலிலும் ,வெளியிலும் அவை தான் நிறைந்திருக்கின்றன.

பூமியை, மண்ணை, கல்லைத் தொட்டு வணங்குவது சிறப்பு. இவற்றைத் தொடுவதால் தான் அதன் சக்தி நமக்குள் புகும். மண்ணின் சக்தி, நமது உடலின் சக்தியாக வடிவெடுத்திருக்கிறது. இந்த உடலில் உள்ள தசையை மண் என்றும், எலும்பைக் கல் என்றும் நினைக்க வேண்டும். கல்லைக் கும்பிடுகிறார்கள் என்று பிற மதத்தினர் கேலி செய்கிறார்களே! கல்லிலே தெய்வச் சிலை செய்து அதை வழிபடுவதிலும் ஓர் அர்த்தம் இருக்கிறது என்பது விளங்குகின்றதா? கைலாய மலையையும், திருவண்ணாமலையையும், திருப்பதியையும் மக்கள் கொண்டாடுவதன் பொருள் புரிய வேண்டும்.

இதே விதத்தில் நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐந்து சக்திகளையும் நாம் மதித்துப் போற்றி வணங்க வேண்டும். இந்த வழிபாடு நமது வாழ்க்கை முறையில் நடைமுறையாகச் செய்கின்ற ஒன்றுதான். செருப்பு போட்டுக்கொண்டு வயலில் நடக்கக்கூடாது என்பார்கள். தண்ணீரைப் பழிக்காதே என்பார்கள். காலையிலும் மாலையிலும் சூரியனை வணங்கச் சொல்வார்கள். தரையைக் காலால் எட்டி உதைக்காதே என்பார்கள். அப்படிச் செய்தால் தொட்டுக் கும்பிடச் சொல்வார்கள். இவையெல்லாம் எத்தனை உயரிய பாடங்கள்! இனி நாம் மண்ணையும், கல்லையும் தொடும்போது உணர்வுடன் தொடுவோம். ஐம்பூதங்களையும் மதிப்போம்.

இப்படி இந்த ஐம்பூதங்களை நாம் போற்றி வழிபடுகின்றபோது அவற்றின் வழியே நாம் பிரம்மத்தைத் தான் நினைக்கிறோம். வணங்குகிறோம். ஆனால் இதுவரை நாம் அப்படி நினைத்துச் செய்வதில்லை. இனி நாம் பொருள் புரிந்து இவற்றின் உள்ளே இருக்கின்ற பிரம்மத்தையும் நினைத்து இவற்றை அன்போடும், நன்றியோடும் வணங்க வேண்டும். சடப்பொருள்களிலும் பிரம்ம தத்துவத்தை உணர்ந்த மரபு, நமது சனாதன தர்ம மரபு.

எல்லோரின் உள்ளேயும் பிரம்மம் உயிர்ச்சக்தியாக இருக்கிறது. இந்தச் சக்தியைச் சிதறவிடாமல் சேமித்து ஒன்றுபடுத்த வேண்டும். மிதமான உணவு, மிதமான செயல்பாடு, மிதமான தூக்கம் இம்மூன்றும் உடல் நலத்திற்கும் நல்லது. தியான உணர்விற்கும் நல்லது. சாத்வீகக் குணம் சாதனைக்கு மிக நல்லது.

நமது நிலை உயர உயர ஐம்பூதங்களுடன் நெருக்கமாகத் தொடர்பு கொள்ள முடியும். நமக்கு ஞானத்தைத் தருவது ஆகாயம். ஒலியின் மூலமே ஞானம் பெற முடியும். இசையின் இனிமையை ஆத்ம அனுபவமாக நாதமாக ரசிப்பவர்களுக்கு ஆகாய சக்தி உயர்வாக இருக்கும். ஒலியைக் கேட்பதற்குரிய கருவி காது. இந்த ஒலியோ ஆகாயத்தின் சக்தி. நமது சமநிலைக்கு இருப்பு காதுகள் தான். மரங்கள் ஓசையின் உக்கிரத்தைக் குறைக்கின்றன. மரங்கள் மனிதனுக்கு எந்த அளவிற்கு உதவியாக இருக்கின்றன என்பதை மனிதன் ஒருநாளும் எண்ணிப்பார்த்ததேயில்லை. மரங்களைச் சுற்றி எப்போதும் ஈதரிக் எனர்ஜி இருக்கும். இயற்கை நமக்குச் செய்யும் சேவையைப்பற்றி இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம் ஆகவே இயற்கையோடு இணையுங்கள். இன்பத்தைச் சுவையுங்கள்.

ஜாதக தீபிகை என்னும் சோதிட நூலில் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அன்றாட நியம நிஷ்டைகளில் மிகவும் முறையாகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதற்காகப் பிராமணனுக்குத் தினப்பலன் முக்கியம். சத்திரியனுக்குக் கணம் முக்கியம். சத்திரியனுக்கு ரஜோ குணம் மிகுந்து இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் போர் செய்வதற்குக் குணம் முக்கியம். அடுத்து வியாபாரத்திற்கு முகராசி, கைராசி போன்றவையெல்லாம் தேவை. எனவே வைசியனுக்கு ராசி முக்கியம். உழைப்பவர்களுக்கு சாப்பாடும் அனுபவித்தலும் தான் முக்கியம். உடல் பலமும், உற்பத்திப் பெருக்கமும் பற்றி அறிய யோனியின் அமைப்பு அவசியம். அதனால் சூத்திரனுக்கு யோனியின் பலன் முக்கியம். ஆனால் இந்தக் கலியுகத்தில் எதுவுமே ஒழுங்காக, முறையாக இல்லை. எனவே ஜாதகத்தையும் முறையாகப் பார்த்துச் சரியான பலன் சொல்ல முடியாது என்பது புரிகின்றதா?

நாம் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு கணமும் பிரம்மத்தோடு இணைந்த உணர்வில் செயல்பட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் ஒவ்வொரு செயல் செய்வதற்கு முன்பும் ஒரு மந்திரம் சொல்ல வேண்டும் என்று இந்து தர்மம் பழக்கப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. காலையில் படுக்கையிலிருந்து எழுந்ததும் ஒரு மந்திரம். குளிக்கப் போகையில் ஒரு மந்திரம். சாப்பிடும் முன் ஒரு மந்திரம். மாலையில் முறையான இறை வழிபாடு. இரவு படுத்துத் தூங்குமுன் ஒரு மந்திரம் என்று எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு மந்திரம் இருக்கிறது.

இப்படி ஏன் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றால் அந்த மந்திரங்களைச் சொல்வதால் பல விதங்களில் சிதறிக் கிடக்கின்ற மனம் ஒன்றுபட்டு ஆத்மசக்தியுடன் இணைகின்றது. தெய்வத்துடன் நம்மை எப்போதும் இணைத்துக் கொண்ட நிலையில் நமது செயல்கள் ஒவ்வொன்றும் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இப்படிப் பழக்கப்படுத்தி இருக்கிறது. ஆனால் நடைமுறையில் பழக்கத்தால் வாய் மந்திரங்களை முணுமுணுத்தாலும் மனம் எங்கெங்கோ அலை பாயும்.

உணர்வால் ஒன்றிய நிலையில் நமது செயல்கள் இருக்க வேண்டும். எந்த மனநிலையில் நாம் ஒன்றை ஏற்கின்றோமோ அந்த மனநிலைக்கு ஏற்றபடிதான் நமக்கு அவை அமையும். பிரம்மார்ப்பணம் பிரம்ம ஹவிர்… என்று சொல்லி உணவை இறைவனுக்குச் சமர்ப்பித்துவிட்டுச் சாப்பிடுகின்றபோது அதில் உள்ள தோஷங்கள் விலக்கப்பட்டு அது பிரசாதமாகி விடுகிறது. இறை உணர்வோடு ஒன்றைச் செய்ய முற்படுகின்றபோது அதில் எந்தவித விக்கினமும் இல்லாமற் போய்விடுகின்றது. எவ்வளவு உயர்ந்த கலாச்சார அமைப்பு என்று பாருங்கள். சர்வம் பிரம்மம் என்பது சொல் மட்டுமல்ல. உணர்ந்து செய்தால் உணர்ந்து வாழ்ந்தால் வாழ்க்கை உயர்வு பெறும். பிரம்மம் தன்னை நமக்குத் தரும். வெறும் சடங்குகளால் எவ்விதப் பயனும் இல்லை. உணர்ந்து ஒவ்வொன்றையும் செய்ய வேண்டும்.

நல்ல அலை நம்மிலிருந்து வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தால் நமக்குத் தேவையான அனைத்தும் நம்மை நோக்கி இழுபடும். நான் பிரம்மம். நம்மைச் சுற்றி எல்லாம் பிரம்மம். இப்படிப் பிரம்ம உணர்வுடன் அனைத்தையும் பாருங்கள். பிரம்மப் பிரக்ஞை நம்மில் ஏற்பட்டுவிட்டால் பிரச்னை இராது. தனது ரகசியங்களை அது நமக்குத் தெரிவித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

இதற்காக நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம் சும்மா இருப்பதுதான். இனி நாம் செய்ய வேண்டியது நமது ஆத்ம பலத்தை அதிகப்படுத்துவது தான். அதற்கான முயற்சிகளில் தான் இனி முழுமையாக நம்மை ஈடுபடுத்த வேண்டும். இனியாவது இதயத்தால் சிந்தித்துக் கருணையும் அன்புமாக நடந்துகொண்டு ஆத்ம பலத்தை அதிகரித்துக்கொள்ள வேண்டும். இந்த ஆத்ம பலம் கூடினால்தான் அழிவுகளுக்கு எதிராக ஒரு சமநிலையை ஏற்படுத்தச் சிறிதளவு முயற்சியாவது செய்து மனித குலத்தைக் காப்பாற்ற முடியும். இதயமும் மூளையும் ஒன்றுபட்டுச் செயல்பட, செயல்பட எந்தவித அசம்பாவிதத்தையும் தடுத்தி நிறுத்தி உலகத்தில் அமைதியையும், அன்பையும் நிலைநாட்ட முடியும். கருணைப் பரவலின் மூலமாகத்தான் உலகத்தில் சாந்தியை ஏற்படுத்த முடியும்.

இந்த இடத்தில் மிக வெளிப்படையாகப் பேசப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. சமீபகாலமாகத் தமிழ்க் கலாச்சாரம் சொல்ல முடியாத சீரழிவிற்கு ஆட்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்ற சூழ்நிலை வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நமது பண்பாடு, பெண்களை மதித்துப் போற்றுகின்ற தன்மை, தாயக மக்களின் மிகக் கொடுமையான வாழ்க்கைப் போக்கு எல்லாம் இந்தக் கலாச்சார சீரழிவில் அடங்கும். இந்தக் கலாச்சார சீரழிவிற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய கடமை ஒவ்வொரு ஆன்மீகவாதிக்கும் இருக்கிறது. கலாச்சாரப் புனரமைப்பு தான் ஆன்மீகம். கலாச்சாரத்தை சீரழிக்காமல் தலை கொடுத்து காக்க வேண்டிய பொறுப்பு காலம் காலமாக ஞானிக்கு இருந்து வருகிறது.

நமது தமிழ்க் கலாச்சாரம் அதி உயர்ந்த ஒரு கலாச்சாரம். இந்தத் தமிழ் மரபு அளவுக்கு மீறிய சீரழிவைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இன்றைக்கும் கிறித்துவ சமுதாயம் பிஷப்புக்கள் கைவசம் தான் இருக்கிறது. குருமார்கள் சொல்வதைத்தான் கிறித்துவ மக்கள் கேட்கிறார்கள். ஆனால் இந்துக்களுக்கு வழிகாட்ட இன்று யார் இருக்கிறார்கள்?

மனங்களைச் சீரமைப்பது தான் கலாச்சார சீரமைப்பு எனப்படுகின்ற ஆன்மீகம். கலாச்சார சீரழிவுகளைப் பற்றிய தகவல்கள் சமுதாயத்தில் மேம்படுகின்றபோது ஒரு ஆன்மீகவாதிக்குத் தான் மனம் பதைக்கும். பதைக்க வேண்டும். ஏனெனில் எல்லாமே ஆத்மா என்று பார்க்கின்ற நிலையில் நாம் இருக்கிறோம். யார் எக்கேடுகெட்டால் எனக்கென்ன என்று இருந்துவிட முடியாது. ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் தனது இழிநிலையை உணர்ந்து திருந்த வேண்டும். இதற்காக நல்ல அதிர்வலைகளை நாம் தான் உருவாக்கி நமது சமுதாயத்தை நோக்கிப் பரவ விட வேண்டும். ஏனெனில் சமுதாயம் விட்ட பிழை இந்தச் சீரழிவு.

தமிழர்கள் ஒரு தனித்தமிழ் ஈழத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று பேசுவதைத் தவிர்த்துத் தமிழர்களின் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து, அவர்களின் நிலையை உயர்த்த வேண்டும். அவர்களுக்கு முதலில் சரியான முறையில் உணவும், தண்ணீரும் கிடைக்க உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்ய வேண்டும். தாயகத்தில் கோவில்களைக் கட்டிக் கும்பாபிஷேகம் செய்வதை நிறுத்தி யாழ்ப்பாணத்தின் உயிர்நாடியான விவசாயத்துறையை வளமுறச்செய்து மேம்படுத்த வேண்டும். மழை நீரைச் சேமித்துப் பயன்படுத்துகின்ற முறைகள், மாற்றுப் பயிர் விடும் முறைகள் தண்ணீர்ப் பாசன வசதிகளில் புதிய முறைகள் என்றெல்லாம் பணத்தைச் செலவழித்து முன்னேற்றமடையச் செய்யலாம். பணத்தைச் செலவழிக்க இது போல் எத்தனையோ நல்ல வழிகள் இருக்கின்றன.

தொழிற்சாலைகளை உருவாக்கித் தொழில் வளத்தைப் பெருக்க வேண்டும். யோசித்து யோசித்து, நலம் சேர்க்கின்ற திட்டங்களையெல்லாம் உருவாக்கிச் செயல்படுத்த வேண்டும். இப்போது அங்குத் தமிழரின் கலாச்சாரம் அழிக்கப்பட்டு வருகிறது. அதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். கோவில் என்பது கலாச்சார அடையாளம். மக்களின் நம்பிக்கைக்கும், சார்ந்து செயல்படுவதற்கும், சரணடைந்து முறையிடுவதற்கும் ஒரு போக்கிடமாக நமது கோவில்கள் அனைத்தும் அமைந்திருக்கின்றன. ஞானிகள் தான் நமது கோவில்களை உருவாக்கியவர்கள். அந்தக் கோவில்கள் வியாபாரக் கூடங்களாக ஆகி விடக்கூடாது. கலாச்சாரத்தை உண்மையாக வளர்க்கக்கூடிய ஆலயங்களாக அவை திகழ வேண்டும். கோவில்களில் ஆடம்பரங்கள் தவிர்க்கப்பட்டு உண்மையான பக்தியும், எளிமையும், ஆன்ம உயர்விற்கு வழி காட்டலும் இருக்க வேண்டும். ஆனால் இப்போது நடைபெறுபவை எப்படி இருக்கின்றன? ஒவ்வொரு தமிழனும் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஆன்மீகவாதிகளுக்குப் பிறரைப் பற்றிய அக்கறை இல்லை, சமுதாயத்தைப் பற்றிய கவலையில்லை என்று சொல்லி விட முடியாது. அவர்களுக்கு அமைதியும், உயர் உணர்வு நிலையும் மிக முக்கியம். அதற்குச் சமுதாயம் சீரமைக்கப்பட வேண்டும். உலக மக்களுக்கு ஆன்மீகவாதி கருணையும் அன்பும் காட்டத்தான் வேண்டும். ஏனெனில் சமுதாய அமைதி நிலைதான் அவர்களை உயர்நிலைக்குக் கொண்டு nசல்லும். மக்கள் விடுகின்ற கண்ணீர் ஆன்மீகவாதியின் நெஞ்சை வாள் கொண்டு அறுக்கும். இந்தச் சமுதாயம் செய்கின்ற சீர்கேடுகளைச் சுட்டிக்காட்டித் தட்டிக் கேட்கும் துணிவும் ஆன்மீகவாதிகளுக்குத் தான் இருக்க வேண்டும்.

நான், உடல், சமூகம் இவை மூன்றும், ஆத்ம உணர்வைச் சென்று அடைவதற்குத் தடைகளாக இருக்கின்றன. மனித உறவுகளைப் பேண வேண்டும். அதன் மூலம் தான் ஆன்மத் தொடர்பை வளர்க்க முடியும். ஆத்ம பலத்தால் மற்ற அனைத்து பலங்களையும் அடக்க முடியும். ஆத்ம பலத்தைப் பலவீனப்படுத்துகின்ற செயல்கள் எதையும் இனிச் செய்ய வேண்டாம். இதன் உட்கருத்தை உணர்ந்து சமுதாய அமைப்புக்கள் தங்களது பார்வையை, மேலும் தங்களது திட்டங்களைத் தெளிந்த நல்லறிவுடன் உண்மையான கலாச்சார உயர்விற்கு வழி அமைக்கும் விதத்தில் அமைத்துத் தமிழரின் தரத்தையும், வாழ்க்கை வளத்தையும் பெருக்குகின்ற விதத்தில் செயல்பட முன் வர வேண்டும். இதற்குத் தெளிந்த நல் அறிவுதான் தேவை.

 

இந்த உடல் தகவலும் தரவும் உள்ள ஒரு பெட்டி. இந்தப் பெட்டியின் உள்ளே சக்தி இருக்கிறது. இந்தப் பெட்டிக்குள் எதைப் போடுகிறோமோ அதற்குத் தகுந்தபடி சக்தி நேராகின்றது அல்லது சிக்கலாகின்றது. ஆன்மீக அறிவைப் பெறுவதற்கு முன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் உலகாயத ரீதியில் இந்த சக்தி இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஏனெனில் அப்பொழுது வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கமும் வாழும் முறையும் அறியாமல் நாம, நம் குடும்பமும், சமுதாயமும் கற்றுத் தந்தவற்றை ஆராயாமல் ஏற்றுக்கொண்ட நிலையில் இந்த சக்தியைப் பயன்படுத்தினோம். ஆனால் அப்படி வாழ்ந்த விதம் நமக்கு அமைதியையோ நிறைவையோ தரவில்லை. அந்நிலையில் ஏதாவது தகவல் வெளியிலிருந்து வந்தால் ஏற்கனவே உள்ளேயுள்ள தரவுகனின்படி இந்தப் பெட்டி ஆடத் துவங்கிவிடுகின்றது. அப்படி இதை ஆட விடலாமா? அப்படி வாழ்வது உண்மையான வாழ்க்கையா?

அதே சமயம் உயர் அறிவு நிலையில் தன்னை உணர்ந்து வாழ்பவர்கள் அந்த ஆட்டங்களுக்கு ஆட்படுவதில்லை. அவர்கள் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் இது இயற்கை என்று புரிந்துகொண்டு நிதானம் தவறாமல் நின்று செயல்படுவார்கள். வெளி சக்திகளை அனுபவிக்கின்ற ஆர்வம் உடலின் உள்ளே வைக்கப்பட்ட தரவுகளால் ஏற்படுகின்றது. சாதாரண உணவிலிருந்து இயற்கைக் காட்சியிலிருந்து வெளி விவகாரங்களை எல்லாம் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற தூண்டல் இந்த உடலில் வெளிப்படுகின்றது. அப்படி இந்த உலகிலுள்ள அத்தனையையும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று முயன்றால் இந்தப் பெட்டி பழுதாகிவிடும். இந்தத் தூண்டல் எழாமல் அமைதியாக இருந்தால் இது சக்தி செலவழியாத நிலையில் நலமாக இயங்கும்.

பரம்பரை என்றும், இனம் என்றும், மதம் என்றும், சமுதாயம் என்றும் அறிந்து வாழ்ந்த வாழ்க்கை இந்தப் பெட்டிக்குள் நிரப்பப்பட்ட தரவுகளால் இயக்கப்பட்ட வாழ்க்கை. இப்படி நிரப்பப்பட்டவைகளால் சக்தியையும் அமைதியையும் வீணாக இழக்க விடலாமா? அப்படி என்றால் நாம் இவற்றை எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் அல்லது எப்படிக் கையாள வேண்டும்? இவையெல்லாமே என்னைப் படைத்தவனின் விளையாட்டு. உறவுகளாக, பொருள்களாக, சமுதாய மதிப்பாகப் பார்க்கப்படுகின்ற, அவற்றிற்கேற்றபடி ஆடுகின்ற இந்த வாழ்க்கை பிரம்ம லீலை. அதை நான் பார்த்து ரசிக்க வேண்டியது தான் என் வேலை என்று எண்ணி அவற்றைப் பார்க்கப் பழக வேண்டும். அவன் ஆட்டம். நான் சாட்சி.

எது ஒன்றைப் பார்த்தாலும் அதை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை யாருக்கும் இயல்பாக எழும். ஆனால் அப்படிப் பார்க்கின்ற எல்லாவற்றையும் பெற்று அனுபவிப்பதென்பது ஒருக்காலும் இயலாத ஒன்று. சக்திச் செலவழிப்பிற்கு அவை தூண்டல்கள். எனவே அந்த ஆசைகளை உணர்வு நிலையிலேயே கிள்ளி எறியத் தெரிய வேண்டும்.

இந்த வாழ்க்கையில் வருகின்ற எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாக ஆராய்ந்துகொண்டே போனால் கடைசியில் எல்லாம் ஒன்று என்று முடியும். அந்த ஒன்றும் அன்பு அல்லது கருணை என்று தெரிய வரும். அது தான் வெளிப்படும்போது கருணையாக வெளிப்படுகின்றது. அதை இறையருள் என்றுதான் பார்க்கவேண்டுமே தவிர பேதப்படுத்திப் பார்க்கக்கூடாது.

ஞானம் என்பது எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்ட அறிவு. நாம் எதைப் பார்த்தாலும் பார்க்கப்படுகின்ற அது ஒளிபெற்றுத் துலங்குகின்றது. அதை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால் ஒளி மட்டுமே தெரியும். அப்படிப் பொருளை நீக்கிப் பார்த்தால் எல்லாமே ஒளி மயம். எது மூலமோ அதனிடம் நாம் சென்றால் எல்லாம் விளங்கும். பரிணாமத்தில் முன்னேற ஒவ்வொரு அடுக்குகளாகக் கடந்து வருகின்றபோது கடைசி அடுக்கை அடைந்தவுடன் அங்கு பெறுகின்ற அனுபவம் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த இயலாதது. உணர்வுக்குள் மட்டுமே அடங்குவது. ஏனெனில் சொல், வார்த்தை போன்றவை மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டவை.

வாய் வார்த்தையால் கடவுளே! கடவுளே! என்றால் ஒன்றும் நடக்காது. தன்னை மறந்து நான் என்பதைத் துறந்து அவனுடன் ஒன்றினால் தான் அது அசையும். மகா பாரதத்தில் திரௌபதி தன்னை நம்பிய வரை கண்ணன் அவளைக் காப்பதற்கு வரவில்லை. அவள் தன்னை மறந்து கதறி அழுதபோது தான் காத்தருளினான். இப்படிக் கதைகள் மூலமாக ஏராளம் நமக்குச் சொல்லித்தரப்பட்டிருக்கின்றன.

நான் என்பதை நிலை நிறுத்திக்கொண்டு நாம் அதைத் தேட முடியாது. தேடினாலும் அடைய முடியாது. அதனால் தான் சரணாகதி சிறந்தது என்று சொல்லப்படுகின்றது. இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து என்னையும் படைத்து இவையெல்லாவற்றையுமே ஒவ்வொரு கணமும் அது காப்பாற்றி வருகிறது என்பதே அதன் அற்புதச்சக்திக்குச் சான்று. இந்த அற்புதத்தைத் தான் புராணங்கள் கதைகதையாகச் சொல்லி வைத்திருக்கின்றன. அவை இனி நமக்கு வேண்டாம். நாமே நம்மில் ஆராய்ந்தால் பல அற்புதங்கள் நமக்கு விளங்கும்.

நான் கர்மாவைக் கழிப்பதற்காக எனக்கு ஒரு குடும்பத்தைத் தந்து அந்த உறவுகளின் கர்மாவை நான் அனுபவித்து, அவர்கள் பரிணாமத்தில் எந்த அளவில் நிற்கிறார்களோ அந்த அளவிற்கு நானும் உயர்ந்து அல்லது தாழ்ந்து வாழ்வது எவ்வளவு அற்புதம்! உலகம் என்ற ஒரு மிகப் பெரிய நட்சத்திர ஓட்டலை நாம் பயன்படுத்துவதற்காகவே இறைவன் கட்டி வைத்திருக்கின்ற விதம் ஓர் அற்புதம்.

பிறந்த இடத்திலேயே உழன்று உழன்று வாழ்க்கையைக் கழித்துப் விட்டுப் போய்ச் சேராமல் நாடு விட்டு நாடு வரச்செய்து உயரிய வாழ்க்கைத் தரத்தைத் தந்து வாழ்க்கையின் பொருளை நமக்கு உணர வைத்தது அற்புதம். நமது பரிணாம வளர்ச்சியை நாம் திரும்பிப் பார்க்கின்றபோதுதான் இப்படி அவன் கருணை அற்புதங்களாக நன்கு விளங்கும்.

இந்த உலகில் உள்ள நாடுகள், அதில் வாழ்கின்ற மக்கள், அவர்களின் வாழ்க்கை முறைகள் போன்ற வலைப் பின்னல்கள் எல்லாமே அதனுடைய தீர்மானம். எல்லா இனங்களுமே ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து சண்டையிட்டு வெட்டிக் கொன்று தான் வாழ வழி வகுத்துக்கொண்டன. சமயம் என்ற பெயரால் சண்டை. உலக வரலாற்றைப் பார்த்தால் அமைதியைவிட சண்டைதான், அழிவுதான் அதிகமாக நிகழ்ந்திருக்கிறது. எல்லாமே அதன் விருப்பம். ஒன்றும் நிரந்தரம் இல்லை என்பதுதான் அறிய வேண்டிய உண்மை.

இனி எந்த உறவைப் பார்த்தாலும் அந்த உறவுப் பார்வையால் அதைப் பார்க்கக்கூடாது. ஆத்மா என்ற பார்வைதான் இனி நம்மிடம் இருக்க வேண்டும். அவர்கள், ஆத்மா என்ற இறுதி உண்மையை அறியாதவர்கள். நாமோ ஆத்மாதான் எல்லாமாக இருக்கிறது என்ற உண்மையை அறிந்தவர்கள். நாம் இனி எந்தப் பாத்திரமாகவும் நடிக்க முடியாது. ஏனெனில் நாம் அந்த நிலையைக் கடந்து விட்டவர்கள். அன்பும் கருணையும் கொண்ட இறைப் பார்வை கொண்டவர்கள். அந்தப் பார்வைக்கு நிறைகுறை இல்லை. உறவுமுறைகள் எல்லாம் சமுதாய அலங்கோலங்கள். ஆன்மீகவாதிகளுக்கு உறவு, பகை என்று எதுவும் இல்லை. ஒவ்வொரு சமுதாயத்திற்கும் ஒவ்வொரு விதமான நடைமுறைகள், சம்பிரதாயச் சடங்குகள் இருக்கின்றன. ஒன்றின் செயல்பாடு மற்றொரு சமூகத்திற்கு நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத செயல். இதெல்லாம் மனிதன் உருவாக்கியவை. அதைத்தான் நாம் நம்முடையதாக ஏற்றுக்கொண்டு கடைப்பிடித்து வாழ்கிறோம். எந்தவித சமுதாயக் கட்டுப்பாடுகளும் ஆத்மாவிற்கு இல்லை என்பதை அறிந்து உடம்பிற்குரிய இந்த சமுதாய அழுக்குகளை நீக்கி ஆத்மாவை அடைய வேண்டும்.

ஆத்மா சாட்சியாக மட்டுமே நம்முள் இருக்கிறது. மிக மெல்லிய குரலில் செய்யாதே என்று அது சொல்லும் அவ்வளவுதான். அதைக் கேட்டுப் பழகினால் பிறகு பிழையானவற்றைச் செய்ய விடாமல் அது சரியாக நம்மை வழி நடத்தும். தடைகளை ஏற்படுத்தும். ஓர் ஆன்மீகவாதி வாழ்வில் தனக்கு ஏற்படும் தடைகளைத் தடையாக நினைக்காமல், வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க இது உதவுகின்றது என்ற கண்ணோட்டத்தில் அந்தத் தடைகளைப் பார்க்கப் பழக வேண்டும்.

ஒரு செயலைச் செய்ய நாம் முற்படுகின்றபோது, அது நடக்கும் அல்லது நடக்காது என்று இரண்டு விதமான நிலை நமக்கு ஏற்படும். நடக்கும் என்று நினைத்துச் செயல்பட்டால் அது நடக்கும். நடக்காது என்று நினைக்கத் தொடங்கினால் அது நடக்காது. நாம் தனியாக நல்லதையேதான் நினைத்துச் செய்கிறேன் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. நல்லது கெட்டது இரண்டும் ஒரு செயலில் கலந்துதான் இருக்கும். ஆனால் அனுகூலமாக ஒன்றைக் கொண்டு சென்றால் அது அனுகூலமான பலனைக் கொடுக்கும்.

எதுவும் நடக்கவில்லை, நான் போனாலே அது நடப்பதில்லை என்றெல்லாம் சதா சிந்தித்தால் நடக்காமலே போய்விடும். ஆன்மீக சாதகர்களிடம் இயல்பாகவே பாஸிட்டிவ் எண்ணங்கள் தான் கூடுதலாக இருக்கும். எதிர்மறை எண்ண அலைகள் அவர்களிடம் எழாது. அவர்களிடம் கோபம், பொறாமை, கோள் மூட்டுதல் போன்ற எதிர்மறைப் போக்கு இருக்காது. எதிர்மறைக் குணங்களை இல்லாமற் செய்தால் தோல்வி ஏற்படாது, நல்லதே நடக்கும். அதனால்தான் நல்லவராய் இரு என்று சொல்வது. நல்லது கெட்டது என்றால் நேர்மறை எதிர்மறை எண்ணப்போக்கு என்று பொருள்.

ஒன்றைச் செய்யப் போகின்றபோது நேர் மறையாக அதை அணுக வேண்டும். அப்போது அது சுமுகமாக நடக்கும். எதிர்மறையாக எதைச் செய்தாலும் அது நமக்குத் துன்பத்தைத் தான் கொடுக்கும். எல்லாவற்றையும் ரசிக்க வேண்டும். எல்லாவற்றையும் பாராட்டத் தெரிய வேண்டும். ஆன்மீகவாதிக்கு நெகடிவ் எண்ணம் இருக்கவே இருக்காது. வெற்றி தோல்வி அவர்களுக்கு இல்லை. ஆத்ம அளவில் அவர்கள் இருப்பதால் அவர்களில் எல்லாமே சம நிலையில் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

சமுதாயம் சொல்வதைத் தான் செய்ய வேண்டும் என்று இனியும் எல்லாம் செய்துகொண்டு போகக்கூடாது. எது என்றாலும் நமக்குள் எடுத்து ஆராய்ந்து சரி பிழை பார்த்துச் சரியானதைச் செய்ய வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அப்பனும் மகனும் கழுதையைச் சுமந்த கதையாகிவிடும். நாம் விடுதலையை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கிவிட்ட பிறகு இனி கல்வி, மதம், இனம், சமுதாயம், உறவுகள் போன்ற எதுவும் நமக்கு இடையில் குறுக்கிடக்கூடாது. மனக்கட்டில் இவையெல்லாம் தடைகளாக இதுவரை இருந்தன. எந்தவிதக் கட்டுப்பாடுகளும் இல்லாமல் நான் ஆத்மாவாக இருந்துகொண்டு, .இது கர்மாவால் எடுத்த உடல். இவை கர்மாவோடு சம்பந்தப்பட்டு அமைந்த உறவுகள் என்று புரிந்துகொண்டு ஒட்டியும் ஒட்டாமல் வாழ்வதே சரியான வாழ்க்கை முறை. யாரோ சொன்னவற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு இனி நாம் போகக்கூடாது.

நம் மனதில் அன்பு இருந்தால் எதிராளியிடம் அந்த அன்பு வெளிப்படும். யாராயிருந்தாலும் எதுவாக இருந்தாலும் அன்பிற்குக் கட்டுப்படாதவர்கள் இல்லை. உள்ளத்தில் அன்பு இருந்தால் பயம் இருக்காது. ஆன்மீகத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்குப் பயம் இருக்காது. சுயநலம் உள்ள இடத்தில் பயம் இருக்கும். அரசியல்வாதிகள், அறிஞர்கள், பணக்காரர்கள் என்று யாராயிருந்தாலும் அவர்களின் பலம் ஆன்மீக பலத்திற்கு முன் அடி பணியும். ஏனெனில் ஆன்மீக பலம் எதையுமே எதிர்பார்க்காது. ஆத்ம பலத்தின் முன் மற்றவர்கள் தம்மைத் தாழ்த்தித்தான் உணர்வார்கள். அந்த ஆன்மீக பலம் மற்ற பலமுள்ளவர்களை இழுக்கும். ஏனெனில் மற்ற எந்த பலமும் மனச்சமநிலையைக் கொடுக்காது. மற்ற பலங்கள் எல்லாம் மாறக்கூடியவை. அழியக்கூடியவை. ஆன்மீக பலம் ஒன்றுதான் இறுதிவரை நிலைத்து நிற்கும். ரமணர், மகாப் பெரியவர் என்று எல்லோராலும் அழைக்கப்படுகின்ற காஞ்சி சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள், வள்ளலார் போன்ற மகான்களை அனைவரும் கொண்டாடுகின்றனர். ஏன்? அவர்கள் ஆத்மாவோடு நின்றவர்கள். அதனால் தான் மற்ற பலங்களைக் கொண்டிருந்தவர்கள் எல்லாம் அவர்களை அடி பணிந்தனர்.

எல்லாப் பிரச்னைகளையுமே அடி ஆழத்தில் போய் ஆராய்ந்தால் ஆத்மதான் கர்ம அடிப்படையில் அவற்றைத் தருகிறது என்ற உண்மை தெரியவரும். நான் ஆத்மாவோடு இணைந்து வாழ்ந்தால் கர்மா என்னைத் தாக்காது. எந்த சக்தியாலும் கர்மாவை ஏவி விட முடியாது. ஏனெனில் நான் ஆத்மா என்ற விழிப்புணர்வோடு இருக்கிறேன். பிரச்னை வருகின்ற வேளைகளில் அவற்றை உரிய முறையில் எதிர்கொள்ளலாம். ஆனால் அப்போது நான் ஆத்மா என்ற உணர்வில்தான் தோய்ந்து இருக்க வேண்டும். நான் ஆத்மா என்ற ஒரே உணர்வில் ஒன்றியிருப்பதுதான் உண்மையான தியானம் என்றே சொல்லலாம்.

நான் அல்லாத எதுவும் நமது உண்மையான தியானத்தில் இல்லை. நான் ஆத்மா என்ற ஒர் உணர்வு மட்டுமே நமது தியானத்தில் இருக்கும். உடல், மனம், புத்தி என்ற எதுவுமே அப்போது அங்கு இல்லை. அன்பும் கருணையும் மட்டுமே இருக்கும். ஏனெனில் இந்த உணர்விற்கு ஆத்மாவே காரணம் என்ற நன்றி அங்கு அன்பும் கருணையுமாக வெளிப்படும். எனவே ஆன்மீக சாதகர்களின் கவனமும் முயற்சியும் ஆத்மாவே நான் என்ற ஒரே உணர்வில் தோய்ந்திருக்கின்ற நிலையிலேயே இருக்கப் பழக வேண்டும். அது நம்மை விடுதலையை நோக்கி உயர்த்திக்கொண்டு செல்லும்.

ஞான உபதேசத்தைத் தொடர்ந்து கேட்டு ஆத்மீகப் பயிற்சியில் தொடர்ந்து தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு இருப்பவர்களுக்கு ஆத்மசக்திச் சேகரிப்பு அதிகரிக்கும். இனி வெளி விவகாரங்களில் ஈடுபடுவது, பூஜை வழிபாடுகளில் அதிகம் கவனம் செலுத்துவது, பிறர் அழைப்பை ஏற்றுப் பல இடங்களுக்குச் சென்று நிகழ்ச்சிகளில் பங்கு பெறுவது போன்ற செயல்களெல்லாம் நமது சக்திச் சேகரிப்பை வெளியில் இழுத்துக் குறைத்து விடும். சமுதாய வாழ்க்கையில் சிதறிக் கிடப்பவனுக்குத் தான் தனது மனதை ஒன்றுபடுத்தப் பூஜை, புனஸ்காரம் போன்றவை எல்லாம் தேவை. ஆத்ம சாதகர்களுக்கு, ஞானவழிப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களுக்கு அவை இனி அவசியமானவை அல்ல. எனவே விழிப்புணர்வுடன் ஒதுங்கி இருந்து தியானத்தில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு, அதனோடு ஒன்றிய நிலையில், வெளி உலகில் செயலாற்ற வேண்டும்.

வீட்டில் விளக்கு ஏற்றி வணங்குவது தெய்வீக அலைகளைப் பரவச் செய்வதற்காகத்தான். நல்லெண்ணெய் விட்டு விளக்கு ஏற்றினால் கர்மாவினால் ஏற்படுகின்ற பாதிப்புகள் நீங்கும். ஆன்மீக சக்தியோடு இணைந்திருக்கப் பயில்பவர்கள் ஆத்மரீதியாக உணர்வுகளைத் தெய்வீகமாக்குவதற்கு நெய் விளக்கு ஏற்றுவதுதான் சிறப்பு. தியானம் செய்பவர்கள் நெய் விளக்கு ஏற்றி வழிபட வேண்டும். தீபம் ஏற்றுவதன் உட்பொருள், எனக்குள் இருக்கும் ஆத்மஜோதியை நான் இதில் ஏற்றுகின்றேன் என்பதுதான். தியானம் என்பது விழிப்புணர்வு. ஆத்ம ஒளி என்பது அதன் விளைவு. நமக்கு உள்ளே ஆண், பெண் சக்திகள் இணைவது, அதாவது பிரம்மமும் ஆத்மசக்தியும் இணைவது தான் தியானம்.

ஒவ்வொருவரின் உள்ளேயும் ஆண், பெண் என்ற இரண்டு சக்திகள் உள்ளன. ஈஸ்ட்ரஜன் என்ற பெண் தன்மை ஹார்மோன் 80 சதவீதமும், டெஸ்ட்ரஜன் என்ற ஆண் தன்மை ஹார்மோன் 20 சதவீதமும் பெண்களில் இருக்கும். இது அப்படியே மாறி ஆண்களுக்கு 80 சதவீதம் டெஸ்ட்ரஜனும், 20 சதவீதம் ஈஸ்டரஜனும் அமைந்திருக்கிறது. இந்த அளவு மாறி அமைந்தால் அதாவது அளவு கூடினால் பெண்களுக்கு ஆண் தன்மையும் ஆண்களுக்குப் பெண் தன்மையும் அதிகரித்துக் காணப்படும். ஹார்மோன் மாறுபாடுகளின் செயல்பாடுகள் இவை. நமக்குள் இருக்கும் இந்த ஆண் தன்மையும் பெண் தன்மையும் தியானத்தில் இணைகின்றன. இதைத்தான் உட்புணர்வு என்று சொல்வது. இதை சிவசக்தி ஐக்கியம் என்றும் சொல்லலாம். தியானத்தில் இந்த இணைவு நிகழும்போது சம நிலை ஏற்படும். நிதானத்துடன் செயல்படும் தன்மை உண்டாகும். கருணையும் அன்பும் அறிவும் ஆற்றலும் கலந்த தன்மையுடன் இப்படிப்பட்டவர்கள் செயல்படுவார்கள்.

ஹார்மோன்களுக்கும் தியானத்திற்கும் தொடர்பு இருக்கிறது. ஹார்மோன் என்பவை உள் ஆற்றல். இதனை சக்தித் தளத்தில் இருந்து பார்க்க வேண்டும். அப்படிப் பார்க்கின்றபோது முன்பு சுற்றித் திரிந்த ஆற்றல் இப்போது தியானத்தால் ஒன்றுபட்டு இணைகின்றது. இந்நிலையில் நன்றே வரினும் தீதே ஆயினும் வருக! என்ற சமத்தன்மை நமக்குள் ஏற்பட்டு விடும். ஏனெனில் நன்மை தீமை என்று எதுவுமில்லை. அன்பிற்கும் கருணைக்கும் முன் எதுவுமில்லை. ஆத்மா மட்டும் தான் இருக்கும். காலொடிந்த ஆட்டிற்காகக் கண்ணீர் சிந்திய புத்தரின் கருணையைக் கடைப்பிடிப்பதாகக் கூறுபவர்கள் நடந்து கொள்கின்ற விதத்தை இந்த இடத்தில் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். புத்தர் போதித்த கருணைப் பாதையில் இன்று புத்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நடக்கிறார்களா? இல்லையே!

கருணை, உள்ளத்தில் மட்டும் இருந்தால் போதாது. செயலில் சேவையாக வெளிப்பட வேண்டும். அது நம் உள்ளத்தைப் பார்ப்பதில்லை. அறிவைப் பார்ப்பதில்லை. நாம் செயல்படும் விதத்தைத் தான் அது கவனித்துக் கணக்கில் எடுக்கிறது. ஆகவே கருணையால் செயல்படுங்கள். நாம் தர்மவழியில் செயல்படத் தவறினால் அது நமக்குப் பாடம் கற்பிக்கும்.

மகா பாரதத்தில் அர்ச்சுனனின் மகனான அபிமன்யுவை, தனி ஒருவனாகப் பத்ம வியூகத்தின் உள்ளே துணிவுடன் புகுந்த வீர இளைஞனை, ஒன்பது பேர் சுற்றி நின்று அடித்துக் கொன்றனர். வஞ்சகமாக நடந்து கொண்டனர். கடைசியில் என்னவாயிற்று? அதர்மமாகச் செயல்பட்டவர்களில் ஒருவர் கூட உயிருடன் மிஞ்சவில்லை. தர்மம் நின்று கொல்லும். அன்றும் இன்றும் என்றும் அது அப்படித்தான். புராணம் சொல்வதெல்லாம் சுவையான கதை அல்ல. நமக்குத் தேவையான பாடங்கள். அவற்றை நாம் படிக்கின்றோமே தவிரப் பாடமாக எடுக்கவில்லை.

அரிஸ்டாட்டில், பிளாட்டோ போன்ற அறிஞர்கள் நாட்டை ஆள்பவன் ஞானியாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரு கருத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஏனெனில் ஞானிகள் தர்ம வழியை அறிந்து நடப்பவர்கள். விருப்பு வெறுப்பு அற்றவர்கள். இந்தியாவில் அரசாண்ட மன்னர்களில் பெரும்பாலோர் ஞானியராகத்தான் இருந்தார்கள். அப்படி அவர்கள் தர்மவழியில் நடப்பவர்களாக இருந்து ஞானியாக இல்லாவிட்டால் தமது குலகுரு சொல்கின்ற விதத்தில் செயல்படுவார்கள். அந்த குரு ஒரு ரிஷியாகத் தான் இருப்பார். அவர் தர்ம சாஸ்திரங்களைக் கற்பிப்பதோடு மன்னர்களுக்கு நீதியையும் யுத்த சாஸ்திரத்தையும் கற்றுத் தந்தார். எல்லாம் முறைப்படி நடக்கத் தர்மம் தான் பின்னணியில் இருக்க வேண்டும். நமது நடைமுறை வாழ்க்கையும் தர்மப்படி தான் அமைய வேண்டும் என்பது கவனத்தில் வைக்க வேண்டிய உண்மை.

அடுத்து நாம் விடுதலைக்குரிய முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு முன்னேறுவதற்குப் பல விஷயங்களையும் ஒழுங்குபடுத்துவதைப் போல மூச்சையும் கவனித்துப் பழக வேண்டும். மூச்சை இடைவிடாமல் கவனிக்க வேண்டும் என்பது யோகாவில் ஒரு பயிற்சி. சில நேரங்களில் வலது பக்க மூச்சு மட்டும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். சில சமயம் இடது பக்கத்தால் மட்டும் போய் வரும். மனம் சலனப்படுகின்றபோது மூச்சு தாறு மாறாக ஏறி இறங்கும். உணர்ச்சி வசப்படுகின்ற தருணங்களில் மூச்சு வாங்கும். தியானம் செய்து எழும்பும்போது இரண்டு பக்கமும் சீராக இயங்கும். நாம் இவற்றைக் கவனித்தால் தெரியும்.

நாம் பழக்கத்தில் கொண்டிருக்கின்ற பல செயல்கள் மிக சூட்சுமமானவை. வலது காலை முன் வைத்து ஓர் இடத்தில் அல்லது வீட்டில் நுழைகின்றபோது வலது பக்க மூச்சு இயங்கும். அப்போது நம்மிலிருந்து நேர்மறை அலைகள் வெளிப்படும். அது அந்த இடத்திலும் ஒரு பாஸிட்டிவ் அலையை உருவாக்கும் மற்றுமொரு தகவல், நமது இடது கரத்தில் அல்லது இடது பக்கத்தில் ஒரு பொருளை வைத்துக்கொண்டு ஒரு விஷயத்தை அணுகினால் அந்த விஷயம் நல்லவிதமாக நிறைவேறும். ஊரில் சிலபேர் இடது பக்கம் கை இடுக்கில் ஒரு குடையை அல்லது ஒரு துண்டை வைத்துக்கொண்டு கும்பிடு போடுவார்களே! காரியம் நிறைவேற வேண்டுமெனில் அப்படிச் செய்வார்கள். வலது பக்க மூச்சு ஓடினால் அந்தக் காரியம் வெற்றி. ஏனெனில் வலது பக்க மூச்சின் அசைவு நல்லுணர்வைத் தரும். மூச்சு இரண்டு பக்கமும் சமமாகச் சீராய்ச் சென்றதென்றால் நான் அமைதியாக, சமநிலையில் இருக்கிறேன் என்று பொருள்.

மூச்சைப்பற்றி சொன்னதுபோல் மற்றொரு உண்மையும் சொன்னால் வியப்பைத் தருவதாக இருக்கும். முதியவர்கள் வீட்டில் முடங்கி இருக்கின்ற நிலையில் யாராவது தங்களை வந்துப் பார்த்துப் பேச மாட்டார்களா, நலம் விசாரிக்க மாட்டார்களா என்று ஏங்குவார்கள். அதற்குக் காரணம் வயது அதிகரிக்கும்போது நம் உடலில் காந்த சக்தி குறைய ஆரம்பிக்கும். காந்த சக்திதான் கவர்ச்சியைத் தருகின்ற சக்தி. சிலரைப் பற்றி, அவர் முகம் காந்தம் போல் வசீகரிக்கிறது என்று சொல்வார்கள். தவப் பயிற்சி உள்ளவர்களின் முகம் காந்த சக்தி கொண்டிருப்பதால் பொலிவுடன் மிளிரும்.

இந்த காந்த சக்திதான் அன்பையும் கருணையையும் வெளிப்படுத்துகின்ற சக்தி. அன்பாலும் கருணையாலும் தான் நாம் பிறரைக் கவர்ந்து இழுக்க முடியும். இளம் வயதில் காந்தம் மிகுந்து இருப்பதால் உடல் கவர்ச்சியாகத் திகழ்கிறது. இது வேறு விஷயம். நாம் பேசுவது அன்பால் விளைகின்ற ஈர்ப்புசக்தியைப் பற்றி. முதுமையில் இந்த காந்தசக்தி குறையத் துவங்கினால் வலியும் நோயும் வருத்தத் தொடங்கும். இந்த எனர்ஜி குறைகின்ற நிலையால் தான் முதியவர்கள் அன்பிற்காக ஏங்குகின்ற நிலை ஏற்படுகின்றது. பிறரது அன்பை அதாவது பிள்ளைகள், பேரக்குழந்தைகள் அன்பைப் பெற்ற பெரியவர்கள் கலகலப்பாகத் தெம்பாக இருப்பார்கள்.

குழந்தைகளிடம் மிக அதிக அளவில் இந்த காந்த சக்தி இருக்கும். அதனால் முதியவர்கள், தான் பெற்ற பிள்ளைகளை விடப் பேரப்பிள்ளைகளிடம் அதிகப் பாசமாக கட்டிப்பிடித்துக் கொஞ்சி மகிழ்வார்கள். எல்லாமே ஆத்ம சக்தியின் காந்த வெளிப்பாடு. செழிப்பாய்த் திகழ்கின்ற எல்லாமே காந்த சக்தியால் இழுக்கும். இவற்றையெல்லாம் அன்பின் வெளிப்பாடு என்பதாகப் புரிந்துகொண்டு நாமும் அந்த அன்பையும் கருணையையும் அதிக அளவில் பெருக்கி வெளிப்படுத்தி நமது காந்த சக்தியால் உலகைக் கவர்ந்து இழுத்து ஆனந்தத்தைப் பகிர்வோம்

கர்மாவால் சூழப்பட்ட மனதிற்கு அடிக்கடி சோதனைகள் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கும். வெளி உலகம் கர்ம மனதை வெளியில் இழுத்துக்கொண்டே இருக்கும். முன்னேறிச் செல்ல விடாது. சமூக ரீதியாகச் செயல்படுவதற்குத்தான் சாதாரண மனதைப் பயன்படுத்த வேண்டுமே தவிர, ஆன்மீக சாதகர்கள் தனிப்பட்ட விதத்தில் தாங்கள் செயல்பட ஆத்மீக மனதைத் தான் வைத்திருக்க வேண்டும். பழகிய மனம் சமூகத்தால் நிம்மதி கிடைக்காததால் தான் ஆன்மீகத்தைத் தேடித் திரும்பியது. அறிவுத் தெளிவுதான் ஆன்மீகம். எனவே சமூக வௌளம் நம்மை அடித்துக்கொண்டு போக முயல்கின்றபோது அதன் போக்கில் போய்விடாமல் திடமாக ஆன்மீக தளத்தில் நின்று செயல்படத் தெரிய வேண்டும். அங்கு ஆன்மீகம் ஒரு தடுப்பு வேலியாக இருக்க வேண்டும்.

உறவுகள் நாம் அன்பு செலுத்துவதற்காகவும், உதவிகள் செய்வதற்காகவும், மகிழ்வதற்காகவும் தான் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால் நடைமுறையிலோ உறவுகள் இதற்கு நேர் மாறான விதத்தில் அமைந்து விடுகின்றன. இப்படி இருந்தாலும் தெளிந்த அறிவைப் பெறுகின்ற நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? உறவுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவைகளுக்காக நாம் என்றில்லாமல் நமக்கு அவை உறவு என்று பார்க்க வேண்டும். ஆத்மாவைச் சென்று சேர்கின்ற முயற்சி என்றால் அந்த ஆத்மாவின் தன்மை நம்மில் இருக்க வேண்டும். ஆத்மாவின் தன்மை அன்பும் கருணையும். அது கடவுள் தன்மை. அந்தக் கடவுள் தன்மை நம்மிடமிருந்து வெளிப்பட்டு உறவுகளைச் சேர வேண்டும்.

நமது கண்களின் உள்ளே கண்மணிப் பகுதியில் விரிந்திருக்கின்ற கோடுகள் ஒவ்வொன்றும் உடலிலுள்ள ஒவ்வொரு அங்கத்தைக் குறிக்கும். இந்தக் கண் அமைப்பை வைத்து நோய்களைக் கண்டறியும் முறை இப்போது நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றது. Iridiology என்று இந்த மருத்துவ முறைக்குப் பெயர்.

இன்னும் 10,15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பிற நாடுகளுக்குப் போகப் பாஸ்போர்ட் இருக்காது. ஏனெனில் அதிலும் பலவகையான தில்லுமுல்லுகள் நடைபெறுகின்றபடியால் இனி கண் பார்வையை வைத்துத்தான் அனுமதி கிடைக்கும். ஒருவரது பார்வைபோல் அடுத்தவரின் கண் அமைப்பு இருப்பதில்லை என்பதே இதற்குக் காரணம். கண் பார்வையும், கை ரேகையும் தனித்துவமாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. எனவே இனி கண்ணின் முக்கியத்துவம் அதிகரிக்கும். மேலும் ஒரு முக்கிய ஆன்மீகத் தகவல் என்னவென்றால் கண்களின் வழியாகவும் கர்மா நம்மைச் சேர்கின்றது. அதனால் தான் கண்களை மூடியிருப்பது ஆன்மீகப் பயிற்சியில் ஓர் அங்கமாக இருக்கிறது. உண்மையில் கண் ஒரு கருவி மட்டும் தான். ஆத்மாதான் கண் வழியாகப் பார்க்கிறது. மின் காந்த அலைகளால் சூழப்பட்டு முரண்பட்ட இந்த உலகத்தைப் பார்ப்பதற்குத் தகுந்தபடி நமது கண் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பார்க்கின்ற பார்வைக்கு ஏற்ப எல்லாம் தெரிய வருகின்றது. அகக்கண்ணால் பார்க்கப் பழகியவர்களுக்குக் காலம் கடந்த விதத்திலும, ஆழமான விஷயங்களும் தெளிவாகத் தெரியும். புறக் கண்ணால் பார்க்க முடியாத, எல்லாம் நன்றாகப் புரியக்கூடிய அந்த அகக் கண்ணைத் திறப்பதற்காகத்தான் ஆத்மவித்தை பயிலப்படுகின்றது. அகக்கண் படைப்பு முழுவதையும் பார்க்கும்.

எல்லாவற்றையும் இறைவனின் கண்ணால் பார்க்க வேண்டும் என்று போன கட்டுரையில் கூறினோம். அது கருணைப் பார்வை. உறவுகளைக் கருணைக் கண்ணால் பார்த்தால் தான் அவை நம்மை எப்படி வருத்தினாலும் அது பாதிக்காமல் நாம் அதையும் கடந்த நிலையில் அவைகளிடம் அன்பு செலுத்த முடியும். சாதாரணக் கண்ணால் பார்க்க முடியாத விஷயங்களை எல்லாம் கூட அகக்கண்ணால் பார்க்க முடியும். ஏனெனில் அது ஞானத்தால் விரிந்த அன்புப் பார்வை. கருணைப் பார்வை. இதை நாம் நன்றாக நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

எண்ணங்களே இல்லாத நிலையில் ஒருவர் இருக்கப் பழகி விட்டார் என்றால் அவர் ஆன்மீக சாம்ராஜ்யத்தைத் தனக்குள் அமைத்துக்கொண்டு விட்டார் என்பது பொருள். எண்ணமே இல்லை. நான் விரும்பினால் தான் ஓர் எண்ணம் எனக்குள் எழும் என்ற நிலைக்கு நம்மை நாம் தியானத்தால் உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆன்மீகப் பாதையில் விரைவான முன்னேற்றத்தை அடையத் தடையாக இருப்பவை ஏராளம். அவற்றில் ஒன்று எதிர்மறை எண்ணங்கள். பொறாமை, கோபம், வயிற்றெரிச்சல் போன்ற குணங்கள் இன்னும் நம்மில் இருந்தால் முன்னேற்றம் இருக்காது. திரும்பக் கீழ் நிலைக்குப் போக வேண்டி வரும்.

அடுத்த தடை, வெளி விவகாரங்களில் இன்னும் நம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு இருப்பது. செய்திகளைக் கேட்க விழைவதும், செய்திகளைப் பரப்ப விழைவதும் ஆத்ம சக்தியை வீணடிக்கின்ற செயல்கள்.

அடுத்தது பிறரின் அன்புக்காக ஏங்குவது. அன்பும் கருணையும் நமக்குள்ளேயே அபரிமிதமாக இருக்கிறது. அதை நாம் பிறருக்கு வழங்கத் தெரியாமல் அவர்கள் என்னை வெறுக்கிறார்களே, அன்பு செலுத்தவில்லையே என்று ஏங்குவது பிழை. அதற்கு மாறாக நம்மால் வெறுக்கப்பட்டவர் மீதும் அன்பு செலுத்துகின்ற தன்மை நம்மில் ஏற்பட வேண்டும்.

நமக்குள் ஏற்படுகின்ற குற்ற உணர்வு அடுத்த தடை. நாம் எப்போதோ செய்த பழிக்கத்தக்க செயல்கள் நமக்குள் இருந்துகொண்டே இருக்கும். நான் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்து முடிக்க முடியவில்லையே என்ற குற்ற உணர்வு அடிக்கடி ஏற்படும். இது ஆத்ம சக்தியை இழுத்துக் கீழே தள்ளுகின்ற ஒரு பெரிய தடை. சமுதாயத்தால் பிழை அல்லது குற்றம் என்று பார்க்கப்படும். ஏதோ சிலவற்றை ஆன்ம அறிவு பெறுவதற்கு முன்பு நாம் செய்திருந்தாலும் அவை அப்படியே மறக்கப்பட வேண்டியவைகளே தவிர இன்று வரை அதை நினைத்துக் குற்ற உணர்வால் பாதிக்கப்படுகின்ற நிலை இனி இருக்கக்கூடாது.

பிறர் செய்கின்ற குற்றங்களையும் கூட இவை அவர்களால் அறியாமல் செய்யப்படுபவை. சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளால் அப்படி நடக்கிறார்களே தவிர அவர்கள் உண்மையில் குற்றவாளிகள் அல்ல என்று உணர்ந்து அவர்களை மன்னிக்கின்ற உயர்ந்த குணம் நம்மில் ஏற்பட்டுவிட வேண்டும். இந்நிலையை அடைந்துவிட்டால் அவர்களிடம் குறை காணும் தன்மை நம்மிடம் இல்லாமற் போய்விடும். ஏனெனில் நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் ஆன்மீகவாதிகள் அல்ல. அவர்கள் நமது போக்கைக்கூடக் குறை சொல்கின்ற நிலையில் இருப்பவர்கள். அறியாமையுடன் செயல்படுபவர்கள். உலகியல் போக்கில் போகின்ற இவர்களில் சிலர் எது என்றாலும் அதில் குற்றம் கண்டுபிடித்துக் குறை சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

அப்படிக் குறை சொல்பவர்கள் சின்னக் குழந்தை போன்றவர்கள். ஒரு குழந்தை கீழே விழுந்துவிட்டால் உடனே சுற்றுமுற்றும் பார்க்கும். யாரும் இல்லையென்றால் அது தானாக எழுந்து பேசாமல் போய்விடும். யாரும் பார்த்துவிட்டாலோ, அல்லது பதறிப்போய் ஓடி வந்தாலோ அது உடனே அழத் துவங்கும். அப்போது அவர்கள் அதைச் சமாதானப்படுத்துவதற்காக அது விழுந்த இடத்தை அல்லது பக்கத்தில் உள்ள பொருள்களை, ஏன் தள்ளி விட்டாய்? அது இது என்று ஏதேதோ சொல்லி இரண்டு அடி கொடுப்பார்கள். அதுபோலத் தான் இவர்கள் தமது குற்றங்களை எண்ணிப் பிறரைக் குறை சொல்லிக்கொண்டு இருப்பார்கள்.

அனுபவம் மிக்கவர்கள் எதையுமே குற்றமாகப் பிழையாகப் பார்க்க மாட்டார்கள். போனால் போகிறது, விடு என்று சாதாரணமாக சொல்லி விடுவார்கள். சொல்லப் போனால் உலகில் ஏற்படுகின்ற எல்லாத் தவறுகளுக்கும் குற்றங்களுக்கும் நானும் ஒரு காரணம் என்பது நமக்குத் தெரிய வேண்டும். ஏனெனில் எல்லாம் ஒன்று. நான் செய்கின்ற தியானத்தால் ஒரு கோடிப் பேருக்கு அமைதி அலைகள் பரவுகின்றன என்ற நிலையில் நான் அந்தத் தியானத்தை ஒழுங்காகச் செய்யாமல் விட்டால் அது சமநிலை ஏற்படுவதைக் குறைக்கும் அல்லவா? ஒருவர் பெறுகின்ற அமைதித் தன்மை மற்றவரின் அமைதியின்மையைக் குறைக்கும் ஆற்றல் கொண்டது.

விஷயம் தெரியாதவர்கள் இயற்கைச் சீர்குலைவிற்கும் எனக்கும் எந்தவித சம்பந்தமும் இல்லை, எங்கோ நடக்கிறது என்று எண்ணியிருப்பார்கள். ஆனால் நடைபெறுகின்ற அனர்த்தங்களுக்கும் நமக்கும் கட்டாயம் தொடர்பு இருக்கிறது. எங்கேயும், எப்போதும், எதுவும் ஏற்படலாம். உலகம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு மிக உயர்ந்த உணர்வு. நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லார்க்கும் பெய்யும் மழை. நல்லவர்கள் மனம் நிறைந்து வாழ்த்துகின்றபோது நல்லது நடக்கும். இயற்கையின் சீற்றம் அடங்கும். இது உண்மை. உலகம் நன்மை பெற வேண்டும் என்னும் மாபெரும் வேள்வியில் ஆன்மீகப் பயிற்சியின் மூலம் நம்மையும் நாம் இணைத்துக் கொள்கிறோம்.

இந்த ஆன்மீக முயற்சி ஒன்றிணைகின்றபோது அதனால் விரிக்கப்பட்ட பேரன்பு எங்கும் பரவி என்னையும் அணைக்கின்றது. இந்த அணபைபில் சகல ஜீவராசிகளும் அடங்குகின்றன. பரமாத்மா எங்கும் விரிந்திருப்பது. அதில் இந்தப் பேரன்பு கலக்கின்றபோது அது பெரும் கருணையாகின்றது. பூமிக்கு நன்மை ஏற்பட வழி செய்கின்றது. நான் அவன் என்றால் என்னில் அன்பு பெருக வேண்டும்.

நாம் இந்தப் பாரிய பிரம்மாண்டத்தில் ஓர் அங்கம். நாம் அந்தப் பூரணத்தோடு மீண்டும் இணையத்தான் பூமியில் பிறந்திருக்கிறோம். அப்படி அந்தப் பூரணத்தோடு இணைய இது ஒரு சந்தர்ப்பம். இப்போது நடக்கப் போகின்ற பேரழிவினைத் தடுப்பதற்கு நானும் என்னளவில் முயற்சிகளை எனது ஆத்ம உணர்வின் வழியாக மேற்கொள்கின்றேன் என்னும்போது அப்படி நான் செய்வது சித்திரகுப்தனின் கணக்கெடுப்பில் பதிவு செய்யப்படும் என்பது இந்து மத நம்பிக்கை. இதையே நுனபயச ஊயலஉந என்ற அமெரிக்க உளவியலாளர் மனித மன நிகழ்வுகள் ஆகாயத்தில் பதிவு செய்யப்படுகின்றன என்று கூறியிருக்கிறார்.

இயற்கையும் அதன் செயல்பாடுகளும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு இயக்கம். எல்லாமே ஒரு கட்டுப்பாட்டில், ஒரு நியதியில் செயல்படுகின்றன. திட்டமிடப்பட்ட வடிவமைப்பு பிரபஞ்ச இயக்கம். படைப்புகள் எல்லாமே இதே இயக்க நியதிக்கு உட்பட்டவை. இந்த நியதியை மீறி நடந்ததால் பெற்ற துன்பங்களால் துரத்தப்பட்டுத்தான் ஒருவன் ஒரு குருவைச் சரணடைகின்றான். அந்த சத்குருவின் உபதேசத்தால் உண்மை உணர்த்தப்பட்டு ஆன்மீகப் பாதையில் சரியாக நடக்கப் பழகுகின்றான் . இது தற்செயலானது அல்ல. இது பிரம்ம விருப்பம்.

ஏனெனில் எங்கே இருந்து வந்தோமோ அங்கே திரும்பிப் போக வேண்டும். வந்த இடத்தில் திருவிழாவில் காணமற்போன மகன் மாதிரி நாம் தொலைந்துவிட்டாலும் இப்போது சரியான வழியைக் கண்டுபிடித்து வந்துவிட்டோம்.

அடுத்த சந்தேகக் கேள்வி, சரியான பாதையில் இப்போது செல்கின்றோம் என்பதற்குச் சான்றுகள் எவை என்பது. சற்று இதை ஆராய்ந்தால் முன்பு நான் எதிர்கொண்ட அதே விதமான பிரச்னைகள் இப்போதும் ஏற்பட்டால் வலிமை வாய்ந்த சக்தி ஒன்று அவற்றைத் திசைமாற்றிச் செலுத்தி விடுகின்றது. அல்லது அன்றாட வாழ்க்கையில் பிரச்னைகள் தொடர்ந்து வந்தாலும், இந்தப் பிரச்னைகள் என்னைப் புடம்போட்டு மெருகேற்றுவதற்காகவே வருகின்றன என்பதை உணர்ந்து நம்மைச் செயல்படச் செய்கின்றது என்பது தெரிய வரும். நம்மிடம் முன்பு இருந்த துள்ளலோ துவளுதலோ இப்போது இல்லை. மனதில் ஓர் அமைதியும், நிறைவும் எப்போதும் இருக்கிறது. இவை எல்லாம் நாம் சரியான பாதையில் தான் செல்கிறோம் என்பதற்குச் சாட்சி.

அடுத்த ஆராய்ச்சி என்னவென்றால் தியானத்தில் ஈடுபடும்போது எந்தவித எண்ணமும் நம்மைக் குலைக்காமல் தொடர்ந்து தியானத்தில் மூழ்கியிருக்க முடிகின்றதா என்பது. சில வேளைகளில் தியான நிலையில் எண்ணங்கள் நம்மைக் கடத்திக்கொண்டு போய் விடும். அல்லது மனம் ஒருவித மயக்கத்தில் நம்மைக் கொண்டு ஆழ்த்திவிடும். எண்ணங்கள் இருக்காது. தியானமும் இருக்காது. இது மாயையால் நிகழ்வது. அப்படிப் போகாமல் விழிப்புணர்வோடு தியானிக்க வேண்டும்.

நான் இருக்கிறேன், தியானத்தில் இருக்கிறேன் என்ற உணர்வு நம்மில் இருக்க வேண்டும். விழிப்புணர்வு என்ற பாதையில் தான் ஆத்மா வசப்பட்டு உணர்வாய், ஒளியாய் வரும். அந்த உணர்வில் ஒரு சிலிர்ப்பு, பரவசம், கண்ணீர் போன்ற உடல் மாற்றங்கள் ஏற்படுவதை நம்மால் உணர முடியும். ஆத்மா அப்படி வந்து வந்து போவதை உணர்ந்தால் உள்ளமும் முகமும் ஒளி பெறும். இப்படிப் பழகினால் மலை போல் பிரச்னை வந்தாலும் அது தாங்கக்கூடியதாய், தீர்க்கக்கூடியதாய்ப் பனிபோல் மாறிவிடும். இந்த நிலை ஞானம் என்ற தெளிந்த அறிவால் ஏற்படும்.

நமது நிலையை, நமது முன்னேற்றத்தைச் சோதிப்பதற்காகவே இப்போது சோதனைகள் ஏற்படுகின்றன. அவற்றைச் சரியான விதத்தில் தீர்ப்பதன் மூலமே நாம் உயர்கிறோம். கூர்ந்து கவனித்தால் தெரியும், ஒரே பிரச்னை மீண்டும் மீண்டும் வராது. பிரச்னை என்பதே ஏன் வருகிறதென்றால், நாம் அதற்கு எப்படிப் பதில் அளிக்கிறோம் என்பதைச் சோதிப்பதற்காகத்தான் பிரம்மம் தருகின்றது. நமக்காகத் தான் அது இந்த உலகத்தைப் படைத்திருக்கின்றது. ஒவ்வொரு கிரகமும் தங்களது சக்தியை பூமிக்குக் கொட்டி நம்மை வழி நடத்துகின்றன. புதன் மெர்க்குரி அணுக்களை நமக்கு அனுப்புகின்றது. வியாழன் தங்க அணுக்களை அனுப்புகின்றது. சூரியன் பல வகைகளில் பூமிக்கு உயிர்ச் சக்தியை வழங்குகின்றது.

ஒவ்வொரு கிரகமுமே தமது சக்தியை அணுக்களாக மாற்றிப் பூமிக்குத் தேவையான உலோகத் தாதுக்களாக பூமிக்கு அனுப்பி சேமித்து வைத்திருக்கின்றன. நாம் அவற்றைப் பூமியிலிருந்து வெட்டி எடுத்து வாழ்க்கை முன்னேற்றத்திற்குப் பயன்படுத்துகிறோம். பூமிக்கு இவையெல்லாம் எப்போது தேவையில்லையோ அப்போது வியாழன் தங்கத்திற்குரிய அணுக்களைத் திருப்பி இழுத்துக்கொண்டுவிடும். இரும்புத் தாதுவை சனீஸ்வரன் இழுத்து விடுவார். ஆனால் பூமியிலிருந்து இக்கிரகங்கள் எதையுமே பெறுவதில்லை என்பதும் உண்மை. அவற்றின் அன்பளிப்புகளைத்தான் நாம் நகைகளாக மாட்டிக்கொண்டு திரிகின்றோம். சுக்கிரன் தருகின்ற வௌளி நமது எலும்பு, தோல் போன்றவற்றை நலமடைய வைக்கின்றன. மரபு வழியால், கர்மத் தொடர்பால், கிரகங்களின் வழியாக நமக்கு வருகின்ற பாதிப்புகள் எல்லாம் உடலைத்தான் தாக்குகின்றன. இவற்றிலிருந்து நம்மை ஆத்ம சக்திதான் பாதுகாக்கும்.

பூமியில் எல்லாவற்றிற்குமே ஓர் அதிர்வு இருக்கின்றது. பரமாத்மாவிற்கும் இந்த அதிர்வு இருக்கிறது. பிரம்மத்தின் அதிர்வால் தான் உலகம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆத்மாவின் அதிர்வு நமது இயக்கம். உடல் ரீதியாக, மன ரீதியாக, ஆத்ம ரீதியாக இந்த அதிர்வுகள் வெளிப்படுகின்றன. ஆத்மாவை நாம் முன்னிறுத்தி செயல்படுகின்றபோது அதிர்வுகள் வெளிப்படும். இந்த ஆத்ம அதிர்வுகளை நாம் உணர்ந்து சரியாகக் கையாள வேண்டும். ஏனெனில் இந்த அதிர்வு மிக அதிக அளவில் வெளிப்படத் துவங்கினால் அபரிமிதமான சக்தியை நமக்கு அளிக்கும். இந்நிலையில் அது நமக்குத் தேவையானவற்றை அள்ளிக் கொண்டு வந்து கொட்டும். மேலும் மனம் நிறைந்து புத்தி நிறைந்து குடும்ப வளம் நிறைந்து உடல் பூரண நலத்துடன் எல்லாமே நிறைவாக இருக்கும். ஆனால் அந்நிலையில் திருப்தி ஏற்பட்டு விட்டதால், எதிலுமே வேண்டும் என்ற ஆசையோ எண்ணமோ எழாது. குறிப்பாகப் பொருளாசை இல்லாமற் போய்விடும்.

நமக்கு ஆத்ம அதிர்வைச் சரியாகக் கையாளத் தெரியவில்லை. அதற்கு நான் என்பது தியானத்தில் ஆத்மாவுடன் கலந்துவிடத் தெரிய வேண்டும். நாம் ஆத்மாவாக ஆகிவிட்டால் அல்லது அதுவாக ஆகிவிட முயன்றுகொண்டிருந்தால் தான் சகல விதத்திலும் ஒரு பூரணத் தன்மை, ஞானியின் நிலை நம்மில் வாய்க்கும். உடல், மனம், புத்தி இம்மூன்றிலும் நிறைவு ஏற்படும்.

உடலும் மனமும் சேர்ந்ததுதான் கர்மா, வேலை, துன்பம் எல்லாம். நாம் ஆத்மாவில் கலந்து நின்றால் இவை எதுவும் நம்மைப் பாதிக்காது. உடலோடு மனமும் சேராவிட்டால் உடலில் நோய் இருந்தாலும் மனம் கஷ்டப்படாது. கஷ்டம் என்பது உடல் படுகின்ற துன்பத்தை மனம் உணர்வதால் ஏற்படுவது. இப்போது உடல் வலியை நோயை எப்படி ஏற்றுச் சமாளிப்பது என்பதற்காக அமெரிக்காவிலும் ஜெர்மனியிலும் தனிப்பட்ட மருத்துவ நிபுணர்கள் செயலாற்றத் தொடங்கிவிட்டனர்.

உடல் துன்பத்தைத் தாங்குவதற்குரிய ஒரு சக்தி நம் மனதில் இயல்பாகவே இருக்கின்றது. மூளை வலியை உணர்வதால் தான் மாத்திரைகள் மூலம் மூளையை மரத்துப்போக வைத்து வலியை உணராமல் செய்கின்றனர் மருத்துவர்கள்.

சுகம், துக்கம் இரண்டையுமே உடலும் மனமும் தான் உணர்கின்றன. துன்பத்தை உடலும் மனமும் அனுபவிக்கின்றபோது அந்தத் துன்பத்தையே இன்பமாக எடுத்துக்கொள்கின்ற பக்குவத்தை நாம் பழக வேண்டும். இடுக்கண் வருங்கால் நகுக! என்று சொல்லித்தந்தது இந்நிலையை அடைந்து துன்பத்தை மறக்கத்தான். மிக அதிக அளவில் கடுமையான துன்பங்களை வாழ்க்கையில் அனுபவித்தவர்களுக்கு இந்த அனுபவ முதிர்ச்சி ஏற்பட்ட பிறகு வருகின்ற எந்தத் துன்பமுமே துன்பமாகத் தெரியாது. இது மிக அரிய ஓர் உண்மை.

ஒரு பக்தர் எல்லா நோய்களையும், துன்பங்களையும் எனக்குக் கொடு! என்று பாடியிருக்கிறார். உண்மையில் துக்கம், சுகம் எதுவுமே ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு இல்லை. ஆத்ம தளத்தில் இரட்டை உணர்வுகள் இருக்காது. ஆனந்தம் மட்டுமே எப்போதும் இருக்கும். சமநிலையில் வாழ்வது தான் உண்மையான ஆன்மீகம். இந்த நிலையிலிருந்து கீழிறங்கினால் சிக்கல் ஏற்படும்.

சமுதாயத்திற்குப் பயப்பட்டு அந்த உணர்வுகளையும் தன்னுள் வைத்துக்கொண்டு, தன்னை நாடி வருகின்றவர்களை, ஆத்மா தன் கர்ப்பக்கிரகத்திற்குள் அனுமதிக்காது. வெளிப்புறத்திலேயே நிறுத்தி விடும். போலித்தனங்களிலிருந்து, கீழ்மைத்தனங்களிலிருந்து ஆன்மீக சாதகர்கள் விடுபட வேண்டும். பொய்யான நடிப்புக்களைக் கைவிடல் வேண்டும். எல்லோரையும் ஆத்மாவாகப் பார்த்து அன்பு செலுத்தி வெளி வேஷங்களை ஒதுக்கி, அமைதிச் சமநிலையைப் பழக வேண்டும்.

தன்னைப்பற்றி சிந்தித்து உண்மையாக, நேர்மையாக, எளிமையாகப், பற்றற்று வாழ்ந்தால் ஆன்மாவை நெருங்கிச் செல்ல முடியும். எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல், எந்தத் தேவையும் வேண்டுதலும் இல்லாமல், எந்தத் தேடலும் சந்தேகமும் இல்லாமல், அதையே சார்ந்து அதனிடமே நம்மை ஒப்படைத்து விட வேண்டும். என்னையே எனக்குக் கொடு! என்று அதனிடம் கேட்க வேண்டும். இது தான் இனி நாம் செய்ய வேண்டியது.

 

உண்மையிலேயே பரிணாமத்தில் முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும் என்று ஒருவன் விரும்பினால் அவனுக்கு அன்பு செலுத்தத் தெரிய வேண்டும். ஏனெனில் எல்லா உயிர்களிலும் அன்பு செலுத்தாமல் ஒரு படைப்பு முழுமை அடைய முடியாது. அன்பு செலுத்துவதால் நமது உடலிலுள்ள அணுக்கள் எல்லாம் புத்துணர்ச்சியுடன் திறமையாகச் செயல்படும்போது நமது இயல்பு உயர்வடைகின்றது. அப்பொழுது மனித மனம் தெய்வீகமாகச் செயல்படப் பழகுகின்றது. பல நேரங்களில் நாம் விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுகின்ற போதே பிழை விடும் சூழ்நிலை ஏற்பட்டு விடுகின்றது. மனமும் அறிவும் நமக்குத் தெரியாமலேயே கடத்தப்பட்டு விடுகின்றன. நம்மையும் மீறி நாம் சில சமயம் நடக்கும்படியான நிலை அமைந்து விடுகின்றது. அப்படிச் செயல்பட்டு விட்டாலும் அதையே தொடர்ந்து போய்க்கொண்டு இருந்து விடாமல் சுதாரித்துக்கொண்டு நமது விழிப்புணர்வை நிலை நாட்டப் பழக வேண்டும்.

இந்தப் பிறவியும் நமக்குத் தரப்பட்ட உடலும், அங்க அமைப்பும் விலை மதிப்பற்றவை என எண்ணுகின்றோம். ஆனால் இவற்றையெல்லாம் விட ஆத்மாதான் விலை மதிப்பற்றது. உயர்வானது. நமக்குள் இருக்கின்ற பொக்கிஷம் நமக்குத் தெரிவதில்லை.நான் ஆத்மா என்று நாம் எப்போதும் நினைத்தால் அது அனைத்தையும் ஒழுங்கமைக்கும். உடலுக்கு சக்தியைத் தருவதும், நம்மை வாழ வைப்பதும் ஆத்மா தான். மனித உடல் 72 வீதம் தண்ணீரும் 28 வீதம் மண்ணும் சேர்ந்த பிசைவு. பூமியும் இதே அளவில் தான் மண்ணும் தண்ணீரும் கொண்டிருக்கிறது. பஞ்சபூதங்களில் கடைசி இரண்டு பூதங்கள் இந்த மண்ணும் நீரும். இந்த உடலின் முக்கியமான இரண்டு தேவைகள் கொட்டிக் கொள்வதும் ஊற்றிக்கொள்வதும் தான். இதன் பொருள் புரிகின்றதா? வேளா வேளைக்குச் சாப்பிடுவதும் அடிக்கடி தண்ணீர் குடிப்பதும் மனிதனின் பொதுவான செயல்கள்.

பஞ்சபூதங்களில் மண்ணையும், தண்ணீரையும் விட்டு விலகிக் காற்றைச் சுவாசித்து, சூரிய ஒளியைப் பருகப் பழகினால் அதிலிருந்து அளவிடமுடியாத சக்தி கிடைக்கும். அதே சமயம் மண் தண்ணீர் இவற்றின் தேவை குறையும் என்ற உண்மை பலருக்குத் தெரியுமா? சித்தர்கள் காற்றையும் சூரிய ஒளியையும் உணவாகப் பெற்று மற்ற உணவும் தண்ணீரும் எடுக்காமல் வாழ்ந்தார்கள்.

உமா சந்திர கேசவ் என்பவர் வங்காளத்தில் வசிப்பவர். அவர் 20 வருடங்களாகச் சாப்பிடுவதுமில்லை, தண்ணீர் குடிப்பதும் இல்லை. சூரியனைச் சாப்பிடுகிறேன் என்று அவர் சொல்கிறார். சூரிய ஒளிச் சக்தி ஒன்றே அவரைக் காக்கின்றது.

பிரணாயாமம் தினமும் செய்து அதிகாலையில் உதயசூரிய ஒளியை 24 நிமிடம் என்று 21 நாட்கள், வெட்ட வெளியில், விடாமல் பார்த்து வந்தால் அவர்களை ஒரு நோயும் அணுகாது. மண்ணும் தண்ணீரும் தவிரக் காற்றும், நெருப்பும், வெளியும் கூட நமக்குச் சக்தியை அளிக்கின்றன.

விதி என்பது நமது கர்மாவின்படி அமைவது. மதி என்பது நமது புத்தியைப் பயன்படுத்தி அந்த விதியை வெல்வது. உதாரணத்திற்கு வீட்டைச் சுற்றி இலை தழைகள் கொட்டுவது விதி. தினமும் இரண்டு வேளை அதைக் கூட்டிச் சுத்தப்படுத்துவது மதி. ஏதேதோ கர்மாவோடு நாம் பிறந்திருக்கிறோம். ஆனால் ஆன்மீக ஞானத்தோடு அவற்றைக் கையாண்டு அந்தக் கர்மாவை இல்லாமற் செய்வது மதி. இப்படிச் செயல்படுவது நம்மைப் பரிணாமத்தில் உயர்த்துகின்றது.

வெறும் கால்களோடு நடந்தோம். பிறகுக் கால்நடைகளைப் பயணத்திற்குப் பயன்படுத்தினோம். அது வண்டியாகி, சைக்கிளாகிக், காராகி, ஆகாய விமானம், ராக்கெட் என்று வளர்ந்து இப்போது எந்த நிலைக்கு வந்திருக்கிறோம் என்பதை ஆராய்ந்தால் அது மதி. விதியை மதியால் வெல்லுதல் என்பது இதுதான். மதி தான் முன்னேற்றம். ஆனால் இந்த முன்னேற்றம் வெறும் உலகியல் முன்னேற்றம் மட்டுமே.

இந்த மதியையும் அதன் தூண்டலையும் வழிநடத்துவதும் பிரம்மம் தான். வெளிப்பக்கமாக எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்துகொண்டு போனவர்கள் விஞ்ஞானிகள். உள் பக்கமாகத் தங்களுக்குள்ளேயே ஆராய்ந்து கொண்டு போனவர்கள் ரிஷிகள். உள் தேடல் தான் மிக ஒழுங்காக இருக்க வேண்டும். இப்படி நம் கவனத்தை உட்புறமாகத் திருப்பி வைத்தால் உள்ளுணர்வு சக்தி அதிகரிக்கும். உள்ளுணர்வு விழிப்பாக இருந்தால் தான் நம்மிலிருந்து என்னென்ன அலைகள் வெளிப்படுகின்றன என்பது நமக்குத் தெரிய வரும்.

நாம் ஒருவரைப்பற்றி ஆழமாக நினைக்கின்றபோது அந்த எண்ண அலைகள் அவரைப் போய்ச் சேர்ந்து அவரை அசைக்கும். அதைச் சிலர் உணர்வார்கள். பலர் உணரமாட்டார்கள். யாரையும்பற்றித் தீயதாக நினைத்து வயிறெரிந்தால் அது அவர்களையே தாக்கி அழித்துவிடும். சப்தம் தான் நமக்குள் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றது. வேத உண்மைகளை சப்தத்தால் மட்டும் தான் அறிய முடியும். சப்தத்திற்குக் காற்று உதவி செய்கின்றது. அந்தக் காற்றின் உதவியால் ஒலி உள்ளே நுழைந்தவுடன் ஆத்ம நெருப்பு அதைக் கிரகிக்கின்றது. செவிக்கு உணவு கிடைக்கின்றபோது மண்ணுக்கும், தண்ணீருக்கும் தேவை இருக்காது. யோகிகளுக்குப் பசியும் தாகமும் குறைவாக இருக்கும். மேல் நிலைக்கு உயர, உயரக் கீழ்நிலைகள் இல்லாமற் போகும். இந்த அமைப்புகள் எல்லாம் ஜீவன் தன்னை அறிவதற்காகவே வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆகவே அதைப்பற்றி நாம் அறிவதற்கு முன் நம்மைப் பற்றி நன்றாக அறிந்துகொள்ள முற்பட வேண்டும்.

கரு மையத் தொடர்பால் தான் நாம் உருவாகி இருக்கின்றோம். இது மரபு வழியால் ஏற்பட்ட தொடர்பு. அடுத்தது கர்மவழித் தொடர்பால் இந்தப் பிறவி நமக்கு வாய்த்திருக்கிறது. இவை சேர்ந்ததுதான் விதி எனப்படுகிறது. இதைத் தவிர நமக்கு இருக்கும் மற்றொரு தொடர்பு சூரிய மண்டலத் தொடர்பு. சூரிய ஒளிச்சக்தி நவக்கிரகங்களின் வழியாக நம்மை வந்தடைகிறது. ஆகவே நவக்கிரகத் தொடர்பு என்றும் இதைச் சொல்லலாம். இதற்கும் அடுத்ததாக அமைந்திருப்பதுதான் ஆத்மத் தொடர்பு.

ஆத்மத் தொடர்பு நம்மை இழுக்கின்றது. ஆத்மா பொய்யானவற்றிலிருந்து நம்மை விடுவித்து முக்தி அடையச் செய்வதற்காகவே நம்மை இழுக்கிறது. மற்றொரு பக்கம் உலகம் அதாவது சமூகம் நம்மை முக்தியடைய விடாமல் வெளிப்புறமாக இழுக்கிறது. நான் என்பது ஆத்மா. என்னுடைய உடலோடு தொடர்பு கொண்டுள்ள எல்லாம் சமூகம். நாம் ஆத்மத் தொடர்பை வளர்த்துக்கொண்டு சமூகத் தொடர்பை ஓரளவோடு வைத்துக் கொள்ளப் பழக வேண்டும். அந்தச் சமூகத் தொடர்பையும் கருணையுடன், அன்புடன் கையாள வேண்டும். எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் அங்கு எழக்கூடாது.

ஆத்மத் தொடர்பைச் சரியாகக் கையாள்பவருக்குத் தான் சமூகத் தொடர்பும் சரியாக இருக்கும். நம்மை நாம் சரியாகக் கவனிக்காமல் வெளியில் ஈடுபாட்டை அதிகப்படுத்தினால் குழப்பம் ஏற்படும். நம்மைப்பற்றி நாம் சரியாகத் தெரிந்துகொண்டால் தான் பரம்பொருளைப் பற்றி நன்கு அறிய முடியும். அப்படி அறியாததால் தான் சிவன், விஷ்ணு போன்ற தெய்வங்களை வழிபடாமல் நவக்கிரகம் போன்ற தேவதைகளை, சிறு தெய்வங்களை வழிபாடு செய்து கொண்டிருக்கிறது இந்தச் சமூகம். இது பிழையான வழிகாட்டுதலால் விளைந்து விட்ட தவறு.

காக்கும் கடவுள் விஷ்ணு. விஷ்ணு என்பதற்கு எங்கும் நிறைந்திருப்பவர் என்று பொருள். காற்று எங்கும் பரவியிருக்கின்ற சக்தி. பித்தம் என்பது சூடு. நெருப்பு சூடானது. அது ஒளிர்வது. நெருப்புச் சக்திக்கு அதிபதி சிவன். எனவே தான் அவரைப் பித்தன் என்று அழைத்தனர். பித்தம் தலைக்கேறிவிட்டது என்றால் குண்டலினி சக்தி மேலேறிவிட்டது என்று அர்த்தம். சிவசக்தி ஒன்றாகத் தான் குழந்தையின் தலை வழியே உள்ளே நுழைந்து, சிவம் தலையிலேயே நின்றுவிட, சக்தி கீழே படிப்படியாக இறங்கி மூலாதாரத்தில் தங்கிப் பிறகு மீண்டும் படிப்படியாக ஒவ்வொரு சக்கரமாக மேலேறி இறுதியில் ஆறு சக்கரங்களையும் தாண்டி சிவசக்தி ஐக்கியமாக சூடும் குளிர்மையுமாக, சிவனும் சக்தியும் ஒன்றாகி ஜீவன் சிவமாக ஆகி விடுகின்றது. இந்தச் சுழற்சிதான் வாழ்க்கை விளையாட்டு. இப்படிப் பார்த்தால் நானும் பிரம்மமும் ஒன்று என்பது உண்மைதானே!

இது தெரியாமல் வாழ்க்கையோடு பின்னிப் பிணைந்துகொண்டு உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டுத் திண்டாடுவது அறியாமை, மூடத்தனம். எனவே இனி எல்லாவற்றையும் தெய்வீகப் பார்வையாகக் கடவுளின் கண்ணால் பார்க்கப் பழகுங்கள். அப்போது அதில் அன்பும் கருணையும் தான் பெருக்கெடுக்கும். அதே கடவுளின் கண்ணாக இருந்து நம்மையும் நாம் பார்க்க வேண்டும். அப்படிப் பார்த்தால் இதனுடைய குறைகள் எல்லாம் கர்மா என்பது விளங்கும். இதில் முக்கியமான தகவல் என்னவென்றால் ஆன்மீகத்தைப் பிழையாகப் பார்த்தால் அது கட்டாயம் தண்டனை கொடுக்கும் என்பது கண்கூடு.

ஆன்மீக சாதனைகளை ஆர்வமுடன் செய்துகொண்டு வருபவர்கள் இயற்கையுடன் மிகவும் நெருக்கமாக உறவாடி மகிழுங்கள். தினமும் காலையில் உதயமாகி வருகின்ற சூரியனையும் மாலையில் தங்க நிறத்தில் மறைகின்ற சூரியனையும் அன்பு கலந்த மன நிறைவுடன் தரிசியுங்கள். வெறும் கால்களுடன் புல்மீது நடந்து மகிழுங்கள். மண்ணில் கால்களை அளைய விடுங்கள். இயற்கை சூழ்ந்த அழகிய இடங்களுக்குச் சென்று அதனுடன் கலந்து விடுங்கள் .கடல் சார்ந்த நிலங்கள் உள்ள பகுதிகளில் நடந்து ஓடிக் களிப்படையுங்கள். மண் சிகிச்சை இயற்கை வைத்தியத்தில் ஒரு முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றது. மண் தொடர்பால் பல நோய்கள் சரியாகியிருக்கின்றன. காந்தியடிகள் இதில் அதிக ஈடுபாடு காட்டினார். ஆழ்ந்த தியானம், இயற்கையோடு இதயம் கலந்த தொடர்பு ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்தாலே நன்கு முன்னேற முடியும்.

இயற்கை என்பது விதியைத் தருகிறது. முயற்சி என்பது உயர்வைத் தருகிறது. என்னிடம் இருப்பவை எல்லாமே அவன் தந்தது தான். அவன் எனக்குள் இருந்துகொண்டு உள்ளுணர்வால் அனைத்தையும் எனக்கு உணர்த்துகின்றான். அப்படி அவனால் உணர்த்தப்படுபவற்றை விழிப்புணர்வோடு நாம் இருந்தால் உணரலாம். அப்படி இருக்கின்றபோது நம்மிடமிருந்து தெரிந்தும் தெரியாமலும் உள்ளமும் உணர்வும் கடத்தப்படுகின்றன என்பது தெரிய வரும். அப்படி நிகழ்வதை நிறுத்துகின்ற வலிமை தான் நமது ஆத்மீக உயர்வு.

உள்ளம், எண்ணங்கள் மூலமாகத் தான் நம்மை அறியாமலேயே கடத்தப்படுகின்றது. அறிந்து கடத்தப்படுவது சிந்தனை. எனவே சிந்தனை கூட இனி வேண்டாம். செயலின்மையில் செயல் என்று இதைக் கண்ணன் கீதையில் கூறுகின்றார். உடல் இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும் உள்ளம் இயங்காமல் இருக்கின்ற நிலை இது.

சும்மா ஈஸிசேரில் படுத்துக்கொண்டு இருப்பவன் மனதிற்குள் வீடு கட்டிக்கொண்டு இருப்பான். மனதின் வேலையால் முழு வீடும் கட்டப்பட்டுவிடும். இது கற்பனையில் உருவான வீடு. இது தேவையா? முயற்சியும், எண்ணமும், புத்தியும் ஒன்றாக இணைந்து செயல்பட்டால் நம்மால் ஆன்மீகத்தில் உயர முடியும். ஆனால் அது மட்டும் போதாது. இறைக்கருணையும் கட்டாயம் வேண்டும். நாம் கருணை உள்ளத்துடன் முயன்றுகொண்டே இருந்தால் அதனருள் காலம் கனிந்தவுடன் கிடைக்கும். காலம் கனியவேண்டுமென்பது நம் மனப்பக்குவத்தைக் கவனிப்பதற்காகக் கடவுள் தருகின்ற அவகாசம். சில வேளை இந்த மனம் மாறி விடலாம். கீழ்நிலைக்குப் போய் விடலாம். முயற்சியைக் கைவிட்டு விடலாம். இப்படியெல்லாம் நடக்கிறதா என்று இறைவன் கவனித்துத் தான் அருள்வான். பூரண சரணாகதியுடன் முயன்றால் அருள் கிடைக்கும்.

ஏகப்பட்ட பின்னல்கள் சூழ்ந்த நிலையில் தான் வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இந்த இணைப்புகளையெல்லாம் இல்லாமற் செய்தால் தான் உயர முடியும். அடுத்து அதனோடு நாம் இணைந்துகொண்டு விட்டாலே இந்தப் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட்டு விடலாம்.

ஜெர்மனியில் ஒரு விஞ்ஞானி மூன்று ரோஜாச் செடிகளைத் தனித்தனியாக வளர்த்தார். முதலாவது ரோஜாச் செடிக்கு அருகில் சென்று தினமும் அதைப் பார்த்து வாய்க்கு வந்தபடி திட்டினார். இரண்டாவது செடிக்கு ஒன்றுமே பேசாமல் நீரை ஊற்றி வந்தார். மூன்றாவது செடியிடம் மிக அன்பாகப் பேசி அதைத் தடவிக் கொடுத்து ஆசை காட்டி வளர்த்தார். முதல் செடி பட்டுப்போய்விட்டது. இரண்டாவது செடி சில பூக்கள் பூத்தது. மூன்றாவது செடி முழுவதுமாகப் பூத்துக் குலுங்கியது. இதன் மூலம் வார்த்தைகளுக்கு எவ்வளவு சக்தி இருக்கிறது என்பது விளங்கும். அதனால் தான் நம் வீடுகளில் பெரியவர்கள், சிறியவர்கள் பேசுகின்ற தன்மையைக் கவனித்துத் திருத்துவார்கள். கத்திப் பேசாதே! மெதுவாகப் பேசு! அன்பாகப் பேசு! இனிமையாகப் பேசு! அதட்டிப் பேசாதே! பெரியவர்கள் பேசும்போது குறுக்கில் பேசாதே! பேசாதிருந்தும் பழகு! என்றெல்லாம் சொல்லித் தருவார்கள்.

நம்மை நாமே எதற்கும் லாயக்கில்லை அப்படி இப்படி என்று குறைவாக மதிப்பிட்டுத் தாழ்த்திப் பேசிக்கொண்டே இருந்தால் அதே நிலைக்குப் போய் விடுவோம். வார்த்தைகளில் மங்கலம், அமங்கலம் என்று இரண்டு வகை இருக்கின்றன. நாம் பேசுகின்ற வார்த்தைகள் ஒலியலைகளாக இந்த வெற்றிடத்தில் பரவி நிலைத்திருக்கும். அதை எவ்வளவு காலத்தின் பிறகும் மீட்டெடுக்கலாம். இப்படிப்பட்ட ஒலியலைகளை இழுத்துத்தான் வேத உண்மைகளாக ரிஷிகள் தொகுத்தனர்.

சப்தம், நிசப்தம், அமைதி என்று படிப்படியாக நாம் உயர்வதற்கு இதுவரை கேட்ட ஞான உபதேச வார்த்தைகள் நம் செவி வழி புகுந்து நம்மைப் பண்படுத்தி சாந்தி என்ற அமைதி நிலைக்கு நம்மைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். இதற்கு ஒரே வழி ஒலியும் காற்றும் தொடர்புகொண்டு சொற்களாக உள் புகுந்து உள்ளிருக்கும் ஒளியில் கலந்து மன ஆகாயத்தில் பரவுவது தான். இயற்கையின் பிடியில் நாம் இருந்தால் நமது உள்ள நிலை நிச்சயம் உயரும். செயற்கைத் தன்மையான செயல்களை விட்டு மெதுமெதுவாக விலகப் பழக வேண்டும். அதோடு விலங்குகளோடும் பறவைகளோடும் அன்பு காட்டிப் பழகினால் அவை தம் அன்பை அப்படியே நம்மிடம் வெளிப்படையாகக் காட்டும். இது உண்மை. நாம் பயப்படுகிறோம். பயமில்லாமல் நெருங்கிப் பழகினால் எல்லாமே நம்மிடம் அன்பு காட்டும். பயிர்கள் செடிகொடிகள் அன்பை உணர்ந்து தமது அன்பை அவையும் வெளிப்படுத்தும். தமது வாகனங்களுடனும் கருவிகளுடனும் உரையாடித் தட்டிக் கொடுத்துப் பழகுபவர்கள் அனேகம். சொல்லப் போனால் சில பூச்சிகள், எறும்புகள், மீன்கள், பாம்புகளிடம் கூட வாய்விட்டுப் பேசுபவர்களைப் பார்க்கலாம். கார் ஓட்டும்போது ஏதும் பிரச்னை வந்தால், மக்கார் பண்ணாமல் போடா ராஜா! என்று சொல்வார்கள். இது அன்பை வெளிப்படுத்துகின்ற வழிகளில் ஒன்று.

எமது குரு கைலாச யாத்திரை சென்றிருந்தபோது அங்கு கண்ட ஒரு காட்சி. ஒரு யானைப் பாகன் தன் சொல் பேச்சு கேட்கவேண்டுமென்பதற்காகத் தன் யானைக்கு அடி கொடுத்தான். அந்த யானை அழுதது. அதன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வருவதைக் கண்ட மக்கள் பதறிப் போய் அனுதாபப்பட்டுக்கொண்டு அதனைச் சுற்றிச் சூழ்ந்தனர். அதைக் கண்ட யானை தன் வாலையும் ஆட்டி, காதுகளையும் ஆட்டித் தலையைத் தாழ்த்தி நன்றி தெரிவித்த பாங்கைக் கண்ட யாத்ரா குழுவினர் வியந்தனராம்.

இவையெல்லாம் எதைக் காட்டுகிறதென்றால் எல்லாவற்றிற்குள்ளும் பிரம்மம் இயங்குகின்றதென்பதைத் தான். நாம் அவற்றிடம் அன்பைச் செலுத்தினால் அவை நமக்குத் திருப்பி அன்பைச் செலுத்தும். மௌன மொழியில் நம்மிடம் பேசும். நம் ஊரில் சைக்கிளை சிங்காரித்து அழகு பார்த்து அதைத் துடைத்துத் துடைத்துப் பேசி, அதில் ஏறும் போது, ஜோரா போடி என் ராசாத்தி! என்று கொஞ்சுபவர்களைப் பார்த்திருக்கிறோமே! சடப்பொருள்களிடமும் அன்பு காட்டி அவற்றைத் தெய்வமாகக் கருதிப் பொட்டிட்டுப் பூசை செய்வது நமது கலாச்சாரம் அல்லவா? ஆயுதபூஜை, பொங்கல், மாட்டுப்பொங்கல் எல்லாம் இந்த வகையில் செய்பவை தான். எல்லாம் அன்பின் வழிபாடு. நன்றி தெரிவித்தல் என்ற அடிப்படையில் தான் இவையெல்லாம் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கடவுளின் கண்ணாக நம் கண்களைப் பாவித்து எல்லாவற்றையும் பார்த்து நம்மையும் நாம் பார்க்கப் பழக வேண்டும் என்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம். அப்படிப் பார்த்தால் எல்லாமே கருணைமயமாகி மாறிவிடுகின்ற அற்புதம் நிகழும். உண்மையில் பார்க்கப்போனால் இறைவனின் கண்ணால் தான், அதாவது உயிர்ச்சக்தி நம்முள் இருப்பதால் தான் நாம் வெளி உலகைப் பார்க்கிறோம். இப்படி இதை உணர்ந்து பார்க்கின்ற தருணத்தில் நம்மில் உயர்நிலை மாற்றம் நிகழ்கின்றது. இப்படிப் பார்க்கின்றபோது தான் இறைத்தன்மையோடு கூடிய பார்வை வேறு, மனிதப் பார்வை வேறு என்ற வேறுபாடு நமக்கு நன்கு விளங்கும். இறைப் பார்வை முழுக் கருணை. மனிதப் பார்வை அவரவர் தகுதிக்கேற்றபடி அமைகின்ற சுயநலப் பார்வை.

இந்தக் கருணைப் பார்வையை அடைவதென்பது அவ்வளவு சுலபமல்ல. இதற்குச் சமூகம் எதிர்ப்பாக நிற்கும். அது சுயநலப் பார்வையால் நம்மைப் பார்க்கும். நமது கருணையும் அன்பும் பொருளாதாரத்தைப் பாதித்து விடுமோ என்று குடும்பம் எதிர்க்கும். கருணையால், இருக்கின்ற அனைத்தையும் அள்ளிக்கொடுத்த பக்தர்களின் கதைகளும், அவர்களது மனைவிமார் அவர்களிடம் சண்டை போட்ட கதைகளும் நாம் அறிந்தவை தானே!

பெண்ணைப் படைக்கும்போதே இறைவன் பொருள், பண்டம் மீது ஆசை உள்ளவர்களாகப் படைத்து விட்டான். ஆனால் ஒரு நொடியில் அனைத்தையும் ஒதுக்கித் தள்ளி விடுகின்ற வைராக்கியமும் பெண்களுக்குத் தான் இருக்கிறது. எனவே நாம் பழகுகின்ற இறைக் கருணைப் பார்வை சிறிது சிறிதாகத் தான் சமுதாயத்திற்குத் தெரிய வரும். அதுவரை ஏற்படுகின்ற இடையூறுகளைப் பொறுமையுடன் தாங்கித்தான் நாம் இதனைப் பழக வேண்டும். நமது லட்சியம் இது என்பதால் மற்றவை ஒரு பொருட்டல்ல என்பது நமக்குத் தெளிவாகத் தெரிய வேண்டும்.

அடுத்தது, இந்த உடம்பை வைத்துத்தான் நாம் நமது ஆன்மீக வளர்ச்சியில் முன்னேற வேண்டும். அதனால் உடம்பை நாம் பழிக்கவோ, அலட்சியப்படுத்தவோ கூடாது. உடலை விரதம் அது இது என்று பட்டினி போட்டு வருத்தக்கூடாது. இடைக்காலத்தில் இந்த உடம்பை ஒரு பாரம், சுமை என்று வெறுத்தனர். திருமூலர் தான் இந்தக் கருத்தை மாற்றி உடம்பை வளர்த்தேன், உயிர் வளர்த்தேனே! என்று பாடினார். மூச்சுப் பயிற்சி, யோகா, ரசாயனம் கலக்காத இயற்கை உணவு முறை, சரியான அளவில் நித்திரை போன்றவற்றைக் கடைப்பிடித்து உடல் நலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இதில் தெரிய வேண்டிய ஒரு தகவல் என்னவென்றால், விரதம் நல்லதுதான். சாப்பாடு வயிற்றுக்குள் போனால் கிரகங்கள் இயங்கத் துவங்கும். ஆனால் எளிய தாவர உணவு உண்பவர்களுக்கு விரதம் தேவையில்லை. மாமிச வகைகளை உள்ளே தள்ளுபவர்களுக்குத் தான் தேவை.

நமக்கு சாப்பாட்டில் கவனம் இருக்க வேண்டும். சுற்றுச் சூழலில் கவனம் இருக்க வேண்டும். எலக்ட்ரானிக் பொருள்கள் போன்ற வீட்டில் புழங்குகின்ற மின் சாதனங்கள் எல்லாமே விஷ வாயுவை வெளியேற்றுகின்றன. கம்ப்யூட்டர், தொலைக்காட்சி, செல்போன் போன்றவை உடல் நலத்தைப் பாதிக்கக்கூடிய கருவிகள். அவற்றை ஓரளவிற்குத் தான் பாவிக்க வேண்டும். படுக்கை அறைக்குள் எந்த வித மின் சாதனங்களும் இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மேலும் வீட்டில் காற்றைச் சுத்தப்படுத்தும் கருவி கட்டாயம் இருக்க வேண்டும். இவையெல்லாம் செலவு கூடிய விஷயம் தான். ஆனால் உடல் நலத்திற்கு நல்லது. இயற்கையாக இறப்பதற்கு இயற்கையோடு உறவாடி, இயற்கையாக வாழப் பழக வேண்டும்.

இனி எதைப்பற்றியும் மனதில் எந்தவிதப் பிடிப்போ அல்லது முடிச்சோ இருக்கக் கூடாது. ஆத்மாவை அடைகின்ற முயற்சிக்கு அதிக சக்தி தேவை. கவனம் முழுவதும் அதை நோக்கியே இருக்கின்ற விதத்தில் வாழ்க்கை அமைய வேண்டும். இதில் உலக விவகாரங்களை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு அவதிப் படக்கூடாது. சரியான எண்ணம், சரியான முயற்சி என்ற விதத்தில் நம்மைச் செலுத்த வேண்டும். இப்படி எல்லாவற்றையும் அதை நோக்கிய விதத்தில் நாம் செய்து கொண்டு போனால் அது நமக்கு வேண்டிய விதத்தில் எல்லாம் செய்து தரும்.

இயற்கையோடு ஒன்றிய வாழ்க்கை, இறைவனின் பார்வையால் என்னையும், உலகத்தையும் பார்த்தல், குறைந்த பேச்சு, அதுவும் மங்களகரமாக இருத்தல், முழு கருணை என்ற விதத்தில் தான் இனி ஆன்மீக சாதகர்களின் வாழ்க்கை அமைய வேண்டும்