பிரபஞ்சம் முழுவதும் மிக மெதுவாக ஒரு மாற்றத்திற்கு உட்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்ற ஒரு கால கட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம். இந்த 2012ம் ஆண்டு மே மாதம் 20ம் தேதியன்று 26 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சூரியனும், பூமியும், கார்த்திகை நட்சத்திரக் கூட்டம் என்று சொல்லப்படுகின்ற ஏழு விண்மீன்களும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் சந்தித்தன.

இந்த நிகழ்வு சூரிய மண்டலத்தைத் திருத்தி அமைக்கின்றது. சூரியனின் வெப்பக் கதிர்கள் இதுவரை பூமியின் ஆர்பிட் எனப்படும் சுற்றளவிற்கு வெளிப்புறமாகச் சென்று கொண்டிருந்தன. இப்போது அவை பூமியின் உள் வட்டத்திற்கு வந்துவிட்டன. இதன் விளைவாக சூரியனில் ஏற்படும் புயல் அலைகளால் வெப்ப அலைகள் புரண்டு வெளிப்படும். இதனால் இயற்கையின் செயல்பாடு தடுமாறும். பு+மியில் எரிமலைகள் வெடித்தல், வெப்ப அளவு அதிகரித்தல், மலைச் சரிவுகள், பெரு வௌளம், பூகம்பம் போன்ற கடுமையான இயற்கைச் சீரழிவுகள் ஏற்படக்கூடிய அபாயம் உருவாகியிருக்கின்றது. இதன் பலனாக உலகிற்குப் பேரழிவு உண்டாகும். அத்தருணத்தில் இறைத்தன்மையோடு சேராதவை எல்லாம் அழிக்கப்படும். அதன் பிறகு தெய்வீகமான பொற்காலம் துவங்கும்.

இதனைத் தகவலாக மட்டும் வைத்துக்கொண்டு நமது ஆன்மீக நாட்டத்தை அதிகப் படுத்த வேண்டுமே தவிர இதைப்பற்றிச் சிந்தித்து வீணாகக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. இயற்கை நியதிகளை மனமுவந்து ஏற்கத்தான் வேண்டும்.

பால்வெளியில் நூறு கோடிக்கு மேல் சூரியக் குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. இதில் ஒரு சூரியக் குடும்பம் தான் நமது சூரியக் குடும்பம். இப்படிப் பால் வெளியில் சுழல்கின்ற பல நூறு சூரியக் குடும்பங்கள் கடைசியில் ஒரு காலகட்டத்தில் Black Holeல் சென்றுவிடும். அதே நேரத்தில் எதிர்ப்புறத்தில் White Holeலிலிருந்து புதுப்புது சூரியக் குடும்பங்கள் வெளிப்படும். இதைத்தான் பிரபஞ்ச சுழற்சி என்று சொல்கின்றனர். இயற்கையின் இந்த நியதியைப் பற்றித்தான் கண்ணபிரான் பகவத்கீதையில் விஸ்வரூப தரிசனம் என்னும் பகுதியில் விவரிக்கின்றார். நான் கால தேவனாக இருந்து அனைத்தையும் விழுங்குகிறேன் என்கிறார் அவர். இது மாறாதது. இந்நிகழ்வுகளைத் தடுக்க இயலாது.

இயற்கை அதிசயங்களில் ஒன்று என்னவென்றால், பாம்புகளுக்கு இப்படி இயற்கையில் ஏற்படப்போகின்ற மாற்றங்கள் முன்கூட்டியே தெரிந்துவிடுகின்ற சிறப்புச் சக்தி இருக்கிறது. அடுத்த வாரம் அல்லது அடுத்த மாதம் நில நடுக்கம் வரப்போகிறதென்றால் அதை இப்போதே பாம்புகள் உணர்ந்து கொண்டு விடும். அதுமட்டுமின்றி ஓரிடத்தில் தெய்வீக அலைகள் வீசுவதைப் பாம்புகள் சுலபமாகக் கண்டுகொண்டு விடும். தெய்வீக அலைகளை ஈதரிக் எனர்ஜி என்று சொல்கின்றனர்.

தீவிர ஆன்மீகப் பயிற்சிகளின் மூலம் சாதகர்கள் ஒளி உடல் பெறுகின்ற நிலையில் அந்த உடலில் மின்காந்த அலைகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். பிறகு அந்த ஒளியுடல் உணர்விலேயே தொடர்ந்து இருந்தால் மின் காந்த அலைகள் ஈதரிக் எனர்ஜியாக மாறும். இப்படிப்பட்டவர்களைத் தேடிப் பாம்புகள் வரும். பாம்புகளுக்கு விழிப்புணர்வு மிக அதிகம். தெய்வீக சக்திகளோடு அவற்றிற்குத் தொடர்பு அதிகம்.

இந்த உண்மையைத் தெரிந்து கொண்ட நிலையில் சற்றே சிந்தித்துப் பார்த்தால் நம் நாட்டில் நாகங்களுக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்ற உயர்ந்த ஸ்தானத்தைப்பற்றி ஒவ்வொன்றாகத் தெரிய வரும். சிவபெருமானுக்கு இவை ஆபரணங்கள். பார்வதிக்கு நாகபூஷணி என்ற அவதாரப் பெயர். விஷ்ணுவிற்கு ஆதிசேஷன் என்ற பாம்பு படுக்கை. இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். மகான்களிடம் பாம்புகள் நெருங்கிப் பழகுவதையும், அவர்களும் அவற்றிடம் அச்சமின்றி அன்பு காட்டிப் பழகியதாகக் கூறப்படுகின்ற கதைகளையும் எண்ணிப் பாருங்கள். பாம்பாட்டிச் சித்தர் என்றே ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். நமக்குள் இருக்கின்ற குண்டலினி என்னும் தெய்வீக சக்தியைப் பாம்பாகத்தான் சொல்லியிருக்கின்றனர்.

அடுத்து சொல்ல வருவது என்னவென்றால், வீட்டில் தீபம் ஏற்றி வைக்கும்போது அந்தத் தீபஒளிக்கு மேலாக சாம்பல் நிறம் கலந்த ஊதா நிறத்துடன் ஓர் ஒளி அந்தச் சுடரைச் சுற்றிச் சூழ்ந்திருக்கும். தீபத்தின் மேலாக அப்படி ஒளிர்வது தான் ஈதரிக் எனர்ஜி. நாம் கடவுளுக்குக் காட்டப்பட்டது என்று நினைத்துக் கற்பூர ஒளியைத் தொட்டுக் கண்களில் ஒத்திக்கொள்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் அந்தக் கற்பூர ஒளிக்கு மேலாக வெளிப்படும் தெய்வீக சக்தியைத் தான் நாம் நம்மிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறோம். இன்னும் சொல்லப்போனால் அந்தத் தீப ஒளியை ஒற்றி நம் தலையின் மீதுதான் கையை வைக்க வேண்டும். அப்பொழுது தான் நாம் பெறுகின்ற தெய்வீக சக்தியை நம் தலை வழியே உடலில் சேர்ப்பதாகப் பொருள் படும். எல்லாச் சுடர்களுக்கு மேலாகவும் இந்தச் சாம்பல் கலந்த நீல ஒளி ஒளிரும். உற்றுப் பார்த்தால் சூரியனைச் சுற்றி மேலாகத் தனியாக ஓர் ஒளி தெரியும். சந்திரனிலும் இந்த ஒளி தெரியும். நன்றாகக் கவனிக்க வேண்டும். இது தான் தெய்வீக ஒளி.

இந்த நூல் முழுவதிலுமே நம்மைச்சுற்றி நமக்குத் தெரியாமலேயே பழக்கங்களாக நாம் செய்து வருகின்ற, அல்லது கடைப்பிடிக்கின்ற பல விஷயங்கள் இப்படி அறிவுபூர்வமாக விளக்கப்பட்டுக்கொண்டு வருவதை அவதானியுங்கள். இந்த விளக்கமும் ஞான உபதேசத்தின் ஓர் அங்கம் தான். ஏனெனில் நமது ரிஷிகள் ஒவ்வொரு சிறிய செயலையும் மிக மிக நுணுக்கமான தெய்வீகத்துடன் இணைத்து எப்படி நம்மை அதனுடன் தொடர்புபடுத்தி இந்த வாழ்க்கை முறையை வடிவமைத்துத் தந்திருக்கின்றனர் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால் தான் நாம் அந்த ஒழுக்க நெறிகளின்படி முறையாக வாழ முடியும்.

அணுகுண்டு தயாரிக்கப் பயன்படும் யுரேனியம் என்னும் கனிமப் பொருள் உலகிலேயே கனடா, ஆஸ்திரேலியா, தென் ஆப்ரிக்கா ஆகிய மூன்று நாடுகளில் மட்டும் தான் அதிக அளவில் கிடைக்கின்றது. அந்த யுரேனியத்தைச் சுத்தப்படுத்த யுரேனியத்தால் ஆன ஒரு வளையம் செய்து அதற்குள் யுரேனியத்தைச் செலுத்தினால் சுத்தம் அடையும். அவ்வளவு ஒளியும் சக்தியும் கொண்டது அது. வைரத்தை வைரத்தால் தான் வெட்ட முடியும் என்பார்கள். இந்த விதத்தில் நம் உடலில் உள்ள மிகவும் சக்தி வாய்ந்த மின்காந்த அலைகளைத் தெய்வீக சக்தி மிகுந்த அலைகளாக மாற்ற அந்த ஈதரிக் எனர்ஜியைத் தான் நாம் சேகரிக்க வேண்டும். இந்தத் தெய்வீக அலைகள் நமது செல்களில் கலந்து விட்டால் இந்த உடல் மிளிரும். ஞானிகளைப் பார்த்தவர்களுக்கு இந்த உண்மை விளங்கும்.

நமது உடலில் பலப்பல அடுக்குகளாகத் தெய்வீகசக்தி அமைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு அடுக்காகத் தாண்டி அதை அணுக வேண்டும். ஆன்மீக சாதனைப் பயிற்சிகளில் முன்னேறிக்கொண்டு போகின்றபோது நாம் தனிமைப்பட்டுவிட்டதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு தோன்றும். யாருடனும் ஒட்டமுடியாமல், பழக முடியாமல் மனதால் தனித்துப் போவது போன்ற உணர்வு அது. அப்படி ஏன் ஏற்படுகிறதென்றால் அதற்கு மேல் சாதனையில் முன்னேறவிடாமல் ஒரு சக்தி நம்மைத் திசை திருப்பப் பார்க்கும். ஒருவித பயத்தை ஏற்படுத்தும். அதில் மயங்கிச் சாதனையை விட்டு விலகாமல் ஒரே குறிக்கோளுடன் எனக்கு இது தான் போக வேண்டிய பாதை. மற்றவை பொருட்டல்ல என்ற திட வைராக்கியத்துடன் அதிலேயே ஒன்றிவிட முயற்சி செய்ய வேண்டும். அப்போது தான் இந்த அடுக்குகளைக் கடக்க முடியும். வீடு வரை உறவு, வீதி வரை மனைவி என்ற பாடல் தெரியும் தானே. நாம் சார்ந்திருக்கின்ற எதுவுமே நம்மோடு கூட வராது. எவ்வளவோ பாதுகாத்த இந்த உடம்பே கூட வராது. விட்டு விட்டுத்தான் போக வேண்டும்.

இந்த நிரந்தரமின்மையைப் புரிந்துகொண்டு வாழ வேண்டும். இதை நமக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொண்டு வாழ வேண்டும். நம் உண்மைத் தன்மை என்ன என்று தெரியாமல் சின்னத் தனமாக, சிறுமைக் குணங்களுடன் வாழக் கூடாது. நிலையற்ற இந்த வாழ்க்கைக்காக மனிதாபிமானம், மனிதத்தன்மை, பிறரையும் நம்மைப்போல் நினைத்தல் போன்ற நற்குணங்களைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு வாழக்கூடாது. ஊரில் வாழ்ந்தபோது எப்படியெல்லாம் நம்மைப் பற்றி நாம் உயர்வாக நினைத்துக்கொண்டு இனபேதம் பார்த்து கீழ்மையான விதத்தில் எல்லாம் பிறரை சிறுமைப்படுத்தி நடத்தியிருக்கிறோம் என்பதை இந்த இடத்தில் யோசித்துப் பார்க்க வேண்டும். நம்மைப் போல் தான் அவரும் என்ற கருணை எத்தனை பேருக்கு இருந்தது?

ஈடு இணையற்ற இந்து மரபில் வந்தவர்கள் நாம். நமது மரபுப் பின்னணி மிக உயர்ந்த ஆன்மீக அடிப்படையில் அமைந்த ஒன்று. ஆனால் நாம் எப்படி வாழ்ந்தோம்? பிரிவினை பார்த்து, பேதம் பார்த்துத் தாழ்த்தி, உயர்த்திக் கேவலப்படுத்தி, நான் பெரியவன் என்று மார் தட்டி வாழ்ந்ததன் பலன் கடைசியில் என்னவாயிற்று? நடுநிலையில் நின்று தான் இதை யோசிக்க வேண்டும். ஈழத் தமிழ் மக்களின் கூட்டுக் கர்மாதான் ஒன்று சேர்ந்து இத்தனை இன்னல்களுக்கும் காரணமாய் அமைந்தது என்று தைரியமாகச் சொல்லலாம். இங்கு இது எதற்குச் சொல்லப்படுகின்றதென்றால் சிந்திக்காமல் செயல்பட்ட தன்மை மாறிச் சிந்தித்துத் திருத்திக் கொள்ள வேண்டும். எல்லோரையும் சமமாகப் பார்த்து அன்பு, கருணையுடன் இனியாவது ஒன்றுபட்டு நீதி நேர்மையுடன் வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.

ஞானம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் தான் சந்தோஷம் என்பது எனக்குள் தான் இருக்கிறது, அது வெளியில் இல்லை என்பது தெரியும். மற்ற மனிதர் அனைவரும் அந்த சந்தோஷத்தை வெளியில் வெவ்வேறு இடங்களில், வெவ்வேறு வகைகளில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மாறிக்கொண்டே இருக்கின்ற வாழ்க்கையில், இந்த உலகத்தில் மாறாத ஒன்றாக இருப்பது நான் என்ற உணர்வு மட்டும் தான். அது நமக்குள்ளேயே ஒளியாக, ஒலியாக இருக்கிறது. அதுதான் நான் என்பதைத் தேடிக் கண்டுகொள்வதுதான் நாம் செய்ய வேண்டிய சாதனை. அது உள்ளேயிருந்துகொண்டு தன்னைக் கண்டறியும்படி சதா தூண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதைக் கவனிக்காமலேயே தான் பெரும்பாலோர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

ஆத்மாவைச் சுற்றியிருக்கின்ற ஆனந்த கோசத்தில் மின் காந்த அலையில் உள்ள ஒளியைத் தரிசித்து அதைத் தொடர்ந்து தியானித்து, அந்த ஒளியைத் தன்னில் நிலை நிறுத்திப் பிறகு உடல் முழுவதிலும் அதனைப் பரவவிட்டு, இந்த உடலை ஒளி உடலாக மாற்றுகின்ற முயற்சியில் தான் ஓர் ஆத்ம சாதகன் ஈடுபடுகின்றான். ஒளி உடம்பாகத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டதும் பரவெளியின் ஒளியில் இந்த ஒளியுடலுடன் கலந்து அந்தப் பரவெளியில் தங்கியிருந்துவிட்டுத் திரும்புகின்ற பயிற்சியை மேற்கொள்கின்றான். அதற்கு அடுத்த கட்டம், மின் காந்த அலைகளால் ஏற்பட்ட ஒளியில் தங்கியிருந்தபடி தியானம் செய்யச் செய்ய, ஆன்மீகப் பாதையிலேயே வாழ்க்கை தொடர்ந்து போய்க்கொண்டிருக்க, அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு ஈதரிக் எனர்ஜி தென்படும். அந்த ஈதரிக் எனர்ஜிதான் ஆத்மாவைச் சுற்றி ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்க்pன்ற ஒளி வட்டம். அதைக் கண்டுணரத்தான் இனி ஆன்ம சாதகர்கள் முயல வேண்டும். நம்மையும் பிரபஞ்சத்தையும் இணைக்கின்ற ஒரு சக்தியை ஈதர் என்று பூமி சாத்திரத்தில் நாம் படித்திருக்கின்றோம்.

நாம் காண்கின்ற உலகம் மின் காந்த அலை. இந்த மின்காந்த அலைக்கு நடுவில் இருப்பது தெய்வீக அலை. இந்த இரண்டு சக்திகளையும் சரியாகக் கண்டறிய வேண்டும். அதை எப்படிக் கண்டறிவது என்றும் சொல்லியாயிற்று. இந்த ஈதரிக் எனர்ஜி ஒருவரிடம் விரிந்தால் அவரிடம் ஞான ஒளி வெளிப்படும். கௌதம புத்தர் ஞானம் பெற்றார், ரமணர் திருவண்ணாமலையில் கடுந்தவம் செய்து ஞானம் பெற்றார் என்று சொல்வதெல்லாம் இந்த ஈதரிக் எனர்ஜியை அவர்கள் பெற்று அது அவர்களிடமிருந்து விரிவடைந்ததால் தான்.

இந்த ஈதரிக் எனர்ஜியை அடைவதற்கு இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன. 1 வரையறையற்ற கருணையை அளவின்றி வெளிப்படுத்துவது. 2 நம்மை அவரிடம் ஒப்படைத்தல் என்னும் முழு சரணாகதி. இப்படி முழுமையாக நம்மை ஒப்படைத்துவிட்டு அவன் விரும்புகின்ற விதத்தில் செயல்படுதல் என்பது மூன்றாவது படி. நான் இதைச் செய்கிறேன். இதைப்பற்றித் தீர்மானிப்பது அவன் விருப்பம். அவன் என்னுருவத்தில் செயல்களைச் செய்கிறான். நான் அவன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகின்ற கருவி. அவ்வளவுதான். இந்த நிலையில் நான் இல்லை. அவன் தான் இருக்கிறான். இதை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவன் கர்த்தா, நான் கருவி. இயக்கம் அவனுடையது. இயங்குவது மட்டும் நானாகிய இந்த உடல் என்று வாழ வேண்டும்.

இந்த நிலையில் இல்லாமல் அல்லாவிற்குப் பகடி விட்ட மௌல்வி கதைபோல் செயல்படக் கூடாது. ஒரு மௌல்வி குட்டையில் மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். நீண்ட நேரமாகியும் ஒரு மீனும் கிடைக்கவில்லை. சோர்ந்துபோன அவர் உடனடியாக மீன் கிடைத்தால் முதல் மீனை அல்லாவிற்குத் தருவேன்! என்று வேண்டிக் கொண்டார். சில நிமிடங்களில் ஒரு பெரிய மீன் இவருக்குப் பிடிபட்டது. அதை எடுத்துத் தன் கூடையில் போட்ட அவர், இந்த மீன் சிறியதாய் இருக்கிறபடியால் இது எனக்கு. அடுத்து இதைவிடப் பெரிய மீனாய்த்தான் வரும். அது அவருக்கு! என்று சொல்லி மீண்டும் தூண்டிலைப் போட்டார். அப்போது கூடையில் போட்ட மீன் துள்ளிக் குட்டையில் குதித்துவிட்டது. தூக்கிவாரிப்போட்ட நிலையில் அவர், அல்லாவிற்குப் பகடி கூட விளங்கவில்லையே! நான் சொன்னதை நம்பி விட்டாரே! என்று புலம்பினாராம். அப்படி நாம் கடவுளிடம் போக்குக் காட்ட முடியாது. அப்படிச் செய்தால் சரியாக அடி விழும்.

உலகத்த்pல் நாம் அனுபவிக்கின்ற எந்த சுகம் என்றாலும் திகட்டிவிடும். சலித்துவிடும். ஆனால் ஆத்மாவை அனுபவிக்கின்ற சுகம் மட்டும் திகட்டாது. தெவிட்டாத தௌளமுதமாக இனிக்கும். விஷயசுகம் எல்லாமே ஓரளவிற்கு மேல் போதும் என்றாகிவிடும். ஏற்க முடியாமல் மறுக்கும். ஆத்ம சுகமோ மேலும் மேலும் இழுக்கும். தன்னுள் தன்னைச் சேர்க்கும் வரை அது விடாது. இப்படி ஓர் அற்புத அமைப்பை அந்தப் பிரம்மம் எப்படி அமைத்து வைத்திருக்கிறது என்று பாருங்கள்.

இப்போது நெருப்பைப் பற்றிய ஒரு தகவல். வயிற்றில் ஒரு நெருப்பு இருக்கிறது. உணவைச் செரிக்க வைக்கின்ற அது ஜடராக்கினி. வயிற்றின் கீழ்ப்புறத்த்pல் உள்ள அக்னி காமாக்னி. இது இனப்பெருக்கத்திற்காக இருக்கிறது. சித்தத்தில் எரிவது சிதாக்னி. இந்த சிதாக்னி சித்தத்தில் எரிந்தால் ஜடராக்னியும், காமாக்னியும் அடங்கி விடும். கடைசியாக இப்போது நாம் தெரிந்து கொள்வது ஆத்மாக்னி. ஈதரிக் எனர்ஜிதான் ஆத்மாக்னி. இது ஆத்மாவைச் சுற்றி ஒளிர்வது.

ஒவ்வொரு சக்கரத்திற்கும் ஓரோர் அக்னி இருக்கிறது. ஆத்மாக்னி மூன்றாவது கண். அது ஞானஒளி. நம் உள்ளேயிருக்கின்ற ஒவ்வொரு அக்னியும் கர்மாவால் எரியும். ஆத்மாக்னி எரிந்தால் மற்ற அக்னிகள் அடங்கிவிடும். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் விளக்கு ஏற்றுவது ஈதரிக் எனர்ஜியை வெளிப்படுத்தவும், தெய்வீக அலைகள் வீட்டில் நிறைந்திருப்பதற்காகவும் தான். ஒளியில் உள்ள ஒளி வட்டமும், கருணையும் நம்மில் ஒளிர்ந்தால் தெய்வீக ஒளியாக அது பிரகாசிக்கும். அப்படி ஒளிரத் தொடங்கினால் முக்தி நிச்சயம்.

அப்படி இந்த இறுதி நிலையை எய்த முடியாமற் போய்விட்டால் கூட சொர்க்கத்தில் இந்திர பதவி, குபேர பதவி, எம பதவி போன்ற தேவப் பதவிகளை அடையலாம். அந்தப் பதவிகள் எல்லாம் நிரந்தரமற்றவை. மாறக்கூடியவை. சாதனையைப் பாதியில் விட்டவர்கள் இந்தப் பதவிகளைப் பெற்று செயலாற்றுவார்கள் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

சக்தி ஓட்டம் உலகத்திலுள்ள எல்லாப் பொருள்களையும் ஊடுருவி இணைக்கின்றது என்பதையும், உரிய பொருள்களைத் தேர்ந்தெடுத்து இணைப்பதன் மூலம் சக்தி ஓட்டத்தைச் சீராக்க முடியும் என்பதையும், நவக்கிரகங்கள் இந்தச் சக்தி ஓட்டத்தைப் பயன்படுத்தித்தான் இயங்குகின்றன என்பதையும், இந்த நவக்கிரகங்களைச் சரியாக இயங்கச் செய்யவும், செயல்படாமலேயே நிறுத்தி விடவும் முடியும் என்பதையும், இந்த உலகத்திற்கு இந்து சாஸ்திரங்கள் தான் சொல்லியிருக்கின்றன.

நடைமுறையில் நவக்கிரகங்கள் சம்பந்தமானவற்றை யோசித்துப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு கிரகத்திற்கும் ஒவ்வொரு நிறம். அந்த நிறத்தில் ஆடை அணிவதன் மூலம் அந்தக் கிரக ஓட்டத்தை நம்முள் இயங்கச் செய்ய முடியும். வௌளை ஆடை அணிபவருக்குச் சந்திரனும், சுக்கிரனும் சக்தி கொடுக்கின்றனர். நீலமும், கருப்பும் சனீஸ்வரனுக்குரியவை. சிவப்பு நிறம் சூரியனுக்குரியது. காவி நிறத்தில் எந்தக் கிரகமும் இயங்க முடியாது. அதே போல் நவக்கிரகங்களுக்கும், நவதானியங்கள், நவ உணவுப் பண்டங்கள், ஒன்பது விதமான சமித்துக்கள், ஒன்பது விதமான ரத்தினங்கள், ஒன்பது வித மலர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். மிக நுணுக்கமாக இவையெல்லாம் ஆராயப்பட்டு சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் முறைப்படி இவற்றைப் பயன்படுத்தத் தெரியாமல், வியாபார நோக்கத்தோடு சுயநலம் கலந்து மக்கள் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள்.

எனவே தான் உலக சுகங்களுக்கு வழி வகுப்பவையான இவற்றின் வழியே ஆசையின் தூண்டுதலால் போய், மேலும் கர்ம வலையில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் நேரடியாகப் பிரம்மத்துடன் தொடர்பு கொண்டு அனைத்திலிருந்தும் விடுபடுகின்ற வழியைக் குரு காட்டுகின்றார். ஒளியை வழிபட்டு அந்த ஒளியின் வழியே உள்ளத்தில் ஒளி வழிபாட்டினை ஏற்படுத்தி அதன் மூலம் ஒளியில் பயணித்து அதனுடன் கலந்து விடுகின்ற பாதையை உபதேசத்தின் மூலம் அவர் உணர்த்துகின்றார்.

நான் விரும்புபவை எதுவும் எனக்கு வேண்டாம். நீ விரும்புபவற்றை எனக்குத் தா. நான் அதை ஏற்கிறேன். ஏனென்றால் நான் உன்னுடைய கருவி மட்டுமே என்று அவனிடம் முழுமையாக நம்மை ஒப்படைத்து வாழப் பழகினால் தெய்வீக அனுபவங்களும், தெய்வம் நமக்கு விஷயங்களை உணர்த்துகின்ற அனுபவங்களும் தானாக நடக்கும். எத்தனையோ பேர் வாழ்க்கையில் தெய்வம் இப்படி உடனிருந்து உதவுவதை அனுபவித்திருக்கிறார்கள்.

நாம் விரும்புபவை எல்லாம் வயதிற்கும் அனுபவத்திற்கும் ஏற்றபடி மாறிக்கொண்டு வரும். பத்து வயதில் விரும்பிய பொம்மைகளை இப்போது வைத்துக்கொண்டு விளையாடுகிறோமா? நேற்று பிடித்த உணவும், உடையும் இன்று பிடிக்கின்றதா? இல்லையே! ஏன்? நமது சுவைகள் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். இந்நிலையில் மாறாத ஒன்றை நாம் பற்றிக்கொண்டுவிட்டால் அது நாம் விரும்பியவற்றை மட்டுமல்லாது, நமக்கு நன்மை தருபவற்றையும் தரும். அல்லது கர்மாவிற்கேற்றபடி நம் வாழ்க்கையை அமைத்துத் தந்து வழி நடத்தி, முக்திக்குக் கொண்டு செல்லும். எது சிறந்தது என்பது தெரிகிறதா?

“நீங்கள் தொழுகைக்கு வாருங்கள். அப்படி வரும்முன் உங்கள் ஒட்டகத்தைக் கட்டிப் போட்டுவிட்டு வாருங்கள்.” என்று நபிகள் நாயகம் கூறினார். இதன் பொருள் என்ன? நாம் பூரண சரணாகதி நிலையில் நம்மை அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அதே சமயம் நமது கடமைகளையும் ஒழுங்காகச் செய்துகொண்டிருக்க வேண்டும். நான் எல்லாம் அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன் என்று சொல்லி இஷ்டத்திற்கு ஆடக்கூடாது. எதிலும் பற்றின்றி, தியானத்தில் ஆழ்ந்து, உரிய முறையில் சமூகத்துடன் ஒட்டியும் ஒட்டாமலும், எதனாலும் பாதிப்பு அடையாமலும், அசையாத தீபம் போன்ற மன நிலையில் இருந்து வந்தால் மற்ற அனைத்தையும் அது பார்த்துக்கொள்ளும். ஆத்ம ஒளி, முழு கருணை, சரணாகதி இம்மூன்றும் முக்திக்கு உரிய வழிகள்.

நமது சனாதன நெறிமுறைகளை மிகச் சிறந்த முறையில் வகுத்துத் தந்த மாமுனிவர்கள் மனித வாழ்க்கையின் எல்லாக் கோணங்களையும் நன்கு ஆராய்ந்து இந்த வாழ்க்கை முறையை ஆழ்ந்த மறைபொருளுடன், சாதாரண நடைமுறையாகச் செய்து வைத்திருக்கின்றனர். தெய்வ வடிவங்களின் உருவ அமைப்பு, புராணப் பாத்திரங்களின் வடிவம், ஆலயங்களின் அமைப்பு போன்ற சகலத்தையும் குறியீடுகளாக அவர்கள் வடிவமைத்துத் தந்திருக்கின்றனர்.

உதாரணத்திற்கு இராமாயணத்தில் வருகின்ற இராவணனுக்குப் பத்து தலைகள் என்று வருகிறது. உண்மையில் அவனுக்குப் பத்துத் தலைகளா இருந்தன! இல்லை. பத்துத் தலைகளுக்கு உள்ள ஆற்றல் அல்லது பத்துத் தலைகளுக்குரிய அகந்தை அல்லது பத்துத் தலைகளுக்குரிய பிரச்னைகள் அவனுக்கு இருந்தன என்பதன் குறியீடு அது. ஆனால் மதம் எல்லாவற்றையும் நேரடியாக எடுத்துக் கையாண்டதால், பொருள் புரியாத நிலையில் சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டு மக்கள் அவற்றைப் பிழையாகக் கொண்டு திரிகின்ற நிலை ஏற்பட்டது. உள் அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ளாத நிலையில் நாத்திகவாதிகளும், அந்தக் குறியீடுகளுக்கு எதிரான வாதங்களைக் கொண்டுதான் மதத்தைத் தாக்குகின்றனர். உட்பொருள் தெரியாததால் பதில் கூற முடியவில்லை.

அலை ருபமான ஆத்மா நமக்குள் ஜீவனாக இருக்கிறது. ஒருவர் மரணமடைந்துவிட்டால் ஆத்ம சாந்தி அடைய வேண்டும் என்று தான் பலரும் சொல்லுவார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஆத்மா என்று குறிப்பிடுவது ஜீவனைத்தான். ஆத்மா எப்போதுமே சாந்தியாகத் தான் இருக்கிறது. ஜீவன்தான் பல பிறப்புகள் எடுத்து அல்லல் படுகின்றது. ஆத்மா நிலையானது. அது அழிவதில்லை. இந்த உண்மை புரியாமல் ஜீவாத்மாவை ஆத்மா என்று சொல்லுகின்றனர்.

இப்படிப்பட்ட இந்த உண்மைகளைப்பற்றித் தெளிவாக அறிந்து கொள்வதற்கு வேத ஞானம் தேவை. அடிப்படை உண்மைகளை ஓரளவிற்காவது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொண்டால் இப்போது நிலவி வருகின்ற மதவெறுப்புகள், பேதங்கள், சைவ வைணவப் போராட்டம் போன்ற எதுவுமே இருக்காது. இந்தப் பிரிவினைகள் எல்லாமே உண்மை புரியாமல் செயல்படுகின்ற நிலை.

நமது வேதங்கள் ஐந்தொழில்களைப் பற்றிக் கூறுகின்றன. படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளுதல் என்னும் இவை பற்றிய மூல உண்மைகள் புரிய வேண்டும். நமது இந்து தர்மம் படைத்தல் தொழிலுக்குப் பிரம்மனையும், சரஸ்வதியையும் குறியீடுகளாக அமைத்திருக்கின்றது. காத்தலுக்கு மகா விஷ்ணுவையும் லட்சுமியையும், அழித்தல் என்னும் பிரிவுக்கு ருத்திரனையும் துர்க்கையையும், அருளல் என்பதற்கு மகேசன் மகேஸ்வரி என்னும் தெய்வங்களையும், மறைத்தலுக்கு சதாசிவன் மனோன்மணி என்பவர்களையும் வடிவமைத்துள்ளது.

ஓர் அரசாங்கம் செயல்படுகின்ற அமைப்பில் தான் இந்தத் தெய்வீக ஆட்சியும் நடைபெறுவதாக வரையறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பிரம்மாவும் சரஸ்வதியும் மருத்துவம், கல்வித்துறைக்குரிய கடவுள்கள். விஷ்ணுவும் மகாலட்சுமியும் நிதித்துறை, தொழில்துறை போன்றவற்றை நிர்வகிக்கின்றனர். அழித்தலுக்குரிய ருத்திரனும் துர்க்கையும் உள்துறையையும், நீதித்துறையையும் கவனிக்கின்றனர். இந்த எல்லாத் தெய்வங்களுக்கும் மேலாக வைக்கப்பட்டது ஆதி பராசக்தி. அதாவது அனைத்துத் தெய்வங்களுக்கும் மூலமாகிய பேரருள் சக்தி. அதுதான் சிவமாக, சக்தியாக, பிற தெய்வங்களாக, தேவதைகளாக விரிந்து நிற்கிறது. இந்த மூலத்தை அறிந்தால் பேதமில்லை. படைத்தல் என்பது தெரியும். காத்தல் என்பதும் தெரியும். அழித்தல் என்பது இல்லாமற் செய்துவிடுவது அல்ல. ஆத்மாவில் படிந்துள்ள குறைகளை நீக்குவது. ஆத்மாவாக இருந்த ஒன்று ஜீவனாக வந்து குறைகளோடு வாழ்கின்றது. மனித நிலையில் ஜீவனாக இருப்பதை இல்லாமற் செய்வதன் மூலம் ஆத்மாவின் குறைகளை நீக்குதலைத் தான் அழித்தல் என்ற ஒரு வார்த்தை உட்பொருளாகக் கொண்டிருக்கிறது. உடல் தான் அழியுமே தவிர ஆன்மா அழியாது.

ஆன்மீக சாதகர்களாகிய நாம் மனமென்னும் மரப் பெட்டிக்குள் இவ்வளவு காலமும் சேகரித்து வைத்திருந்த குப்பைகளையெல்லாம் ஞான உபதேசத்தின் மூலமும், தியானத்தின் மூலமும் சுத்தம் செய்து கொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்புது சமுதாயக் குப்பைகள் எப்படியோ அந்தப் பெட்டிக்குள் விழுந்து விடுகின்றன. அவற்றை உடனுக்குடன் சுத்தப்படுத்தத்தான் தினமும் கட்டாயம் இரண்டு வேளை தியானம் செய்யச் சொல்வது. அதற்கும் அதிகமாகப் போயிற்றென்றால் மூன்று வேளையும் செய்யலாம். இந்த அடிப்படையில் தான் பிராமணர்கள் அவ்வப்போது சேர்ந்து விடுகின்ற மனக்குப்பைகளை எரித்து விடும்படி மந்திரங்களைக் கூறி மூன்று வேளை சந்தியாவந்தனம் என்னும் சடங்கைச் செய்வது. 108 காயத்ரி மந்திரங்களைச் சொல்வது, சூரியனை வணங்குவது போன்ற எல்லாம்.

குடும்ப நிகழ்வுகள், சமய நிகழ்வுகள், சமுதாய நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றில் போய்க் கலந்து இருந்துவிட்டு வந்தால், நம் மனம் ஏராளமான குப்பைகளை சுமந்து கொண்டு வந்து சரியாகக் கஷ்டப்படும். நாம் பார்க்கின்ற பார்வைக்கு ஏற்ப நமது சிந்தனை அமையும். எதையும் நடுநிலையாகப் பாரபட்சமின்றி யாரும் பார்ப்பதில்லை. விருப்பு வெறுப்புகளோடுதான் ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்து அதை மனதில் ஏற்றித் துன்பப் படுகின்றோம்.

இயற்கையின் வலைப் பின்னல்களுக்குள் தான் நாம் இருக்கிறோம். இயற்கை தான் இந்த உடலையும் ஆள்கின்றது. உடல் மண்ணால் ஆனது. சாப்பிடுதல் என்பது என்ன? மண் தான் பலவேறு உணவுப் பொருள்களாக மாறியிருக்கின்றது. மண்ணுக்கு மண் உணவு. இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றையும் பார்க்க வேண்டும்.

இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்கின்ற வாழ்க்கை சிறந்தது. இப்படி வாழ்கின்றபோது நமது சூட்சும சரீரம் அமைதியடைகின்றது. உடல், மனம், புத்தி எல்லாம் அலை பாயாமல் அடங்கியிருக்கின்றன. பிரம்மாண்டத்தை ஒரு தடவை மட்டும் யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள். திரும்பவும் ஒரு தடவை கட்டாயம் பார்ப்பார்கள். மலை, கடல், யானை, புகைவண்டி போன்றவற்றை நாம் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்து ரசிப்பது அவை பிரம்மாண்டமாய்த் தெரிவதால் தான். ஏனெனில் இயற்கை பிரம்மத்தின் விரிவு. அது பிரம்மாண்டமானது. பேராற்றல் கொண்டது.

இயற்கை எப்பொழுதுமே நம்மைப் பாதுகாக்கின்றது. நம்மை அழிப்பது இயற்கைக்கு மாறான நமது நடவடிக்கைகள் தான். உணவு, பழக்கவழக்கம் எல்லாம் இயற்கைக்கு மாறாக நம்மிடம் இருந்தால் நாம் கஷ்டப்படுவோம். இந்த உண்மை புரிந்தவர்களெல்லாம் இயற்கை உணவு, மூலிகை மருந்து என்று மாறிவிடுகின்றனர். குளிர் சாதன வசதிகளை விடப் பூஞ்சோலையின் குளிர்மை மிக அற்புதமாக இருக்கிறது. இதை அறிந்து தான் மக்கள் இயற்கைச் சூழலை விரும்பி யாத்திரைகள் மேற்கொள்வது, தரையில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது, பூமியில் படுத்து உறங்குவது, கால்களை மடக்கி உட்கார்ந்த நிலையில் மலசலம் கழிப்பது போன்ற அன்றாடப் பழக்க வழக்கங்களை எல்லாம் (இப்படி ஒவ்வொன்றையும் பற்றிச் சொல்லலாம்) இயற்கையோடு இணைந்து செயல்படுகின்ற தன்மை கொண்டவைகளாகப் பழக்கத்தில் வைத்திருந்தனர். இந்த ஆண்டு இயற்கை வலைப் பின்னலின் சக்தி மிக அதிகமாக இருக்கிறது. இந்த இயற்கைச் சூழலில் நன்கு இணைந்து ஆழ்ந்த தியானம் செய்தால் நமது கர்மப் பதிவுகளை நிச்சயம் இல்லாமல் அழித்து விட முடியும்.

மாக்வெல் யுனிவர்சிட்டி விஞ்ஞான ரீதியாக மிகத் துல்லியமாக ஆராய்ச்சி செய்து DNAயை ஒரு ரப்பரால் எழுத்தை அழிப்பதைப்போல் செயற்கையாக அழித்துவிடலாம் என்று அறிவித்திருக்கின்றனர். ஆனால் அது எப்படி என்பது இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. நாமோ அதைத் தியானத்தால் அழிக்க முடியும் என்பதை ஏற்கனவே அறிந்திருக்கிறோம்.

நமது ஆத்ம சக்தி உடல் இயக்கத்தால் இழப்பதை விட அதிக அளவில் மனஓட்டத்தினால் செலவழிகின்றது. உலக விவகாரங்களில் ஈடுபட்டு மனம் அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று விஷய சுகங்களுக்காக அலை பாய்கின்றபோது, நமது உயிர்ச் சக்தி வீணாகின்றது. இதை ஈடுகட்டுவதற்கும் தியானம் தான் உதவும். மன ஓட்டம் தியானத்தால் தான் கட்டுப்படுத்தப்படும் பொருள்களில் ஏற்படுகின்ற ஆசை, அவற்றை எதிர்பார்க்கின்ற மனப்போக்கு எல்லாம் சக்திச் செலவு. கிடைத்தால் சரி! கிடைக்காவிட்டால் பரவாயில்லை என்ற மனப்போக்கு இருப்பது நல்லது.

நமது ஆத்மாவை நாம் அடைய உயிர்ச் சக்திதான் உதவ வேண்டும். எனவே இந்த உயிர்ச் சக்தியை நாம் பாதுகாக்க வேண்டும். அறிவு ஆட்சி நடைபெறுகின்ற இன்றைய வாழ்வில் அருளாட்சி நடைபெற வேண்டும். அருள் வெளிப்பட்டால் தான் தெய்வீகம். கருணை வெளிப்பட்டால் அது சேவையாக மாறும். அன்பு, கருணை என்பது ஆத்மாவிலிருந்து நேரடியாக வெளிப்படுகின்ற அலைகள். இந்த அலையைத் திரும்ப நமது ஆத்மாவிற்கே செலுத்தி அன்பாகக், கருணையாக அதனுடன் ஒன்றி அதுவாகவே மாற முயற்சிப்பது தான் தியானம்.

தலை சிறந்த விஞ்ஞானியான ஐன்ஸ்டின், “நான் அமைதியாய் இருந்தேன். பேரறிவு எனக்குள் வந்து, இதை அப்படிச் செய், இப்படிச் செய் என்று சொன்னது. எனது ஆராய்ச்சிக்கு அது உதவியதால் தான், நான் சிந்தித்து அதன்படி செயல்பட்டு வெற்றி பெற்றேன்” என்று கூறினார். நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானி, தான் என்னும் உணர்வை இயங்காமல் நிறுத்தி அமைதியாய் இருந்தபோது பிரம்மம் உதவிய தன்மையைத்தான் இப்படிச் சொல்லியிருக்கின்றார். நாமும் நம்மை அமைதிப்படுத்தி அதனுடன் இணைந்தால் அது உடனடியாக உதவும். உண்மை என்ன என்பதை அறிந்த பின்பு மிருக நிலையிலிருந்து மனித நிலைக்கு மாறி, மனித நிலையிலிருந்து தெய்வீகப் பண்புகளுக்கு உயர்ந்து பின்பு தெய்வம் எப்படிச் செயல்படுகின்றதோ அந்த விதத்தில் அத்தகைய அன்பும் கருணையும் நம்மிடமிருந்து வெளிப்பட வேண்டும். பேரருள் பெரும் சக்தி தான் நானாக இருந்து என்னை இயக்குகின்றது, எனக்கு முன் இருந்து பழகுகின்றவையும் அதே பேரருள் பெரும் சக்தியால் இயங்குபவைதான், ஆகவே அவையும் நானும் ஒன்று என்ற உணர்வு நம்மிலிருந்து சதா வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அன்பும் கருணையும் பெருகும்.

இந்த இடத்தில் ஒரு விஷயம் சொல்லப்பட வேண்டும். இந்த நூல் அறிவுத் தரத்தை உயர்த்துவதற்காக எழுதப்பட்ட நூலல்ல. நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மைப் பற்றி நுணுக்கமாக ஆராய்வதற்காகத் தரப்பட்ட ஞான உபதேசம. இதில் திரும்பத் திரும்பப் பல விஷயங்கள் கூறப்படலாம். மனதைப் புண்படுத்தக்கூடிய அல்லது வாதப் பிரதிவாதங்களுக்கு உட்படுகின்ற விஷயங்கள் வரலாம். கூறியது கூறல் குற்றம் என்கிற மரபோ, சமயத்தை அல்லது சமுதாயத்தைச் சாடுதல் என்கிற பார்வையோ இங்கு இல்லை. நம்மை நாம் அறிய வேண்டும். பிறகு நம்மை நாமே திருத்திக்கொண்டு முறையாக, வகையாக வாழ வேண்டும். ஞானப் பாதையில் சென்று தெய்வ நிலைக்கு நம்மை உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும். அதற்குத் திரும்பத் திரும்ப நம்மைப் பற்றிய விஷயங்களைப் பற்றிய உண்மைத் தன்மைகளை ஆராய்ந்து அறிய வேண்டும் என்பதுதான் இந்நூலின் குறிக்கோள். இவ்வகையில் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான உண்மை இங்கு ஆராயப்படுகின்றது. யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ் வையகம் என்ற உயர் உணர்வு இது. இந்த நினைவுடன் இதைப் படித்தால் தான் முழுப் பயனையும் அடைய முடியும்.

இலங்கை என்ற எழில் சூழ்ந்த ஓர் அழகிய தீவில், இருப்பதைக் கொண்டு மன நிறைவுடன் சுற்றமும் நட்பும் சூழ இறைபக்தியுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது தமிழ்ச் சமூகம். கல்வியறிவிலும், பண்பாட்டிலும் தன்னிறைவுடன வாழ்ந்த இந்த மக்களைத் தமிழ் நாட்டிலிருந்து வீசிய தமிழ் வாழ்க என்னும் அரசியல் காற்று உசுப்பி விட்டது. தமிழ் மொழி என்னும் பற்று போதையாகத் தலைக்கேற, இரு இனத்தவர்கள் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்த சூழ்நிலை மாறி அரசியல்வாதிகளின் சிந்தனையற்ற சந்தர்ப்பவாத நிகழ்வுகளால் இனக்கலவரம் என்ற நிலைமைக்கு நடைமுறையைக் கொண்டு சென்றன. இதைத் தமிழர் பட்ட இன்னல்கள் என்ற கண்ணோட்டத்திலிருந்து மாறிப் பிரம்மத்தின் செயல் என்று பார்த்தால், பிரம்மம் தமிழ் இனத்திற்கு எவ்வளவு பெரிய நன்மையைச் செய்திருக்கின்றது என்பது விளங்கும்.

பட்டவை எல்லாம் பெருங் கொடுமைகள் என்றாலும் ஒரு புறம் அழித்தல் என்ற செயலின் மூலம் கட்டுப்பாடு நிலை குலைந்தாலும், பரிணாமத்தில் உயர்ந்தவர்கள், தாம் பெற்றிருந்த வசதி வாய்ப்புகளால் அந்தச் சின்னஞ்சிறு பிரதேசத்திலிருந்து விடுபட்டுப், பரந்து விரிந்த இந்த உலகத்தில், பெரும்பாலும் சகல நாடுகளிலுமே இப்போது தமிழர்கள் என்று வாழ்கின்ற நிலை ஏற்பட்டது. அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரமும் உயர்ந்தது. இது அழித்தல் அல்ல. மாற்றி அமைத்தல் என்பது தான் உண்மை.

அங்கு மிகச் சாதாரண நிலையில் வாழ்ந்தவர்கள் அல்லது ஒடுக்கி வைக்கப்பட்டவர்கள் எல்லாம் கூடப் புலம் பெயர்ந்து வந்த நாடுகளில் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் வாழ்கின்ற நிலை வாய்த்தது. இதிலும் மற்ற நாடுகளை விடக் கனடா நாட்டில் வாழ வழி அமைந்தது இறைக் கருணை என்றே சொல்ல வேண்டும். இந்த நாடு ஒரு புண்ணிய பூமி. இந்த நாட்டு மக்கள் கண்ணியமும் தன்னிறைவும் பெற்ற மக்கள். அவர்களின் உயர்ந்த உணர்வு அலைகள் இந்த நாடு முழுவதிலும் நிறைந்திருப்பதை இங்கு அடிக்கும் காற்றின் தழுவலிலேயே உணர முடியும். சொந்த நாட்டைவிட்டு நாடோடிகளாக ஓடித் திரியவிட்டாலும், வாழ்க்கையின் சகல வசதிகளையும் அள்ளித் தந்து நம்மவரின் வாழ்க்கைத் தரத்தையே உயர்த்தி உலகப் பார்வையில் தமிழனுக்கு என்று ஓர் உயர்வைத் தந்திருக்கிறது, அன்று நடந்த ஈழத்தமிழ் இனக்கலவரம் என்பது உண்மை.

இதுவரை நீயா நானா என்றிருந்த நிலை மாறி நீயும் நானும் என்ற உணர்விற்கு இறங்கிக் காலம் கொடுத்த அடியில் இன்று நாட்டின் சூழ்நிலையும் மாறித்தான் இருக்கின்றது. இந்த உண்மையை நன்கு ஆராய்ந்து புரிந்துகொண்டால் இன்னும் ஆக்க சக்தியாக நம்மை நாம் உயர்த்திக்கொள்ள முடியும். இனியும் மொழிப்பற்று, இனப்பற்று என்றெல்லாம் கூக்குரல் இட்டுக்கொண்டிருந்தால் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகவே முடியும். வேறுபாடற்ற உயர் உணர்வு நிலைக்கு நம்மை உயர்த்திக்கொண்டு போகின்றபோது இனியும் எதையும் பிரிவுபடுத்திப் பார்க்கக்கூடாது. மொழிப்பற்றை, அதனை வளப்படுத்துவதில் காட்ட வேண்டும். இனப்பற்றை அதன் ஒற்றுமைக்காகச் செலவழிக்க வேண்டும்.

இதை அறிவு ரீதியாகக் கற்ற கல்வியின் வழியாக அல்லது மனித நிலையில் நின்று பார்த்தால் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஏனெனில் அந்த நிலை குறியீடுகளை நேரடியாக எடுத்த நிலை, குறியீடுகள் உணர்த்துகின்ற உட்பொருளைச் சிந்திக்காத நிலை. குறியீடுகளோ உண்மையை அறிவதற்காகக் வைக்கப்பட்டவை. ஆராய்ந்து பார்த்தால் தான் உண்மை வெளிப்படும்.

எனவே தான் சிந்தனையில் ஏற்பட்ட தவறு, தத்துவத்தை அறிவதில் ஏற்பட்ட தவறு, செயல்முறையில் ஏற்பட்ட தவறு ஆகிய எல்லாவற்றையும் கிருஷ்ணருக்கே அர்ப்பணம் செய்கிறேன் என்ற பொருளில் மந்திரஹீனம், தந்திரஹீனம், க்ரியாஹீனம், பக்திஹீனம் என்று எந்த பூஜைகளைச் செய்தாலும் கடைசியில் செய்தவற்றில் ஏதும் பிழை இருந்தால் மன்னிக்கும்படி பிரார்த்தனை செய்யும் மந்திரம் நடைமுறையில் சொல்லப்படுகிறது. செய்த பிழைகளைத் திரும்பவும் செய்து கொண்டே போகக்கூடாது என்பதே இதன் உட்பொருள். திரும்பத் திரும்பத் தவறுகளைச் செய்வதும் பிறகு மன்னிப்பு கேட்பதும் வளர்ச்சிக்கு உகந்தவை அல்ல.

நான் பரிணாமப்பட்டு நாளுக்கு நாள் உயர்ந்துகொண்டு வருகிறேன் என்பதைப் பேரருட்பெரும் சக்தி உணர்ந்தால், நான் என் அன்பைப் பெருக்கி அனைத்தையும் சேவையாகச் செய்தால், அந்த அன்பின் உண்மைத் தன்மையை அது உணர்ந்தால் அந்த நொடியே நம்மில் தன்னை அது வெளிப்படுத்தும். நாம் என்ன செய்கின்றோம் என்பது தான் அதற்கு முக்கியமே தவிர, நமது அறிவுக் கூர்மையோ, கெட்டிக்காரத்தனமோ, சாமர்த்தியமோ, சாதனையோ அதற்குத் தேவையில்லை. செயல்படும் விதம் தான் அதற்குத் தேவை. இந்த உலகத்திற்குரிய சாதுரியம் கடுகளவும் தேவையில்லை. கசிந்துருகிக் கண்ணீர் மல்கிப் பிழை பொறுத்துக் கருணையுடன் அன்பு செலுத்தி அனைத்துயிரையும் அணைத்துச் செல்கின்ற தன்மை நம்மில் பெருக வேண்டும். சேவையும் அன்பும் கலக்காத செயல்பாடு வீண். நாம் செய்வதற்குத் தான் அது பலன் தருமே தவிரக் கடவுள் என்ற பெயரில் நினைப்பது, சொல்வது எல்லாம் பொய் வேடமாகிவிடும். 24 மணி நேரமும் இடைவிடாமல் இறைத் தொண்டு புரிவதாகக் கூறுகின்றவர்கள், மடாதிபதிகளாக, ஆத்திகவாதிகளாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்கின்றவர்கள் ஏன் சட்டத்தின் பிடியில் சீரழிகின்றார்கள்? இறைசக்தி ஏன் அவர்களைக் காக்கவில்லை? சிந்திக்க வேண்டும். நாம் போடும் கணக்கு வேறு, அவன் போடும் கணக்கு வேறு.

நாம் செய்த செயலைப்பற்றிப் பெருமிதப்பட்டுக்கொண்டால் கூடத் தண்டனை கிடைக்கும். நமக்குத் தரப்பட்ட வாய்ப்பு என்று வருபவற்றைச் சேவையாக ஏற்றுப் பணிவுடன் செய்ய வேண்டும். செய்த பின் நன்றியுடன் இறைச்சக்தியை வணங்கி, நான் சேவை செய்ய இனியும் வாய்ப்புகளைத் தந்தருள்க என்று பிரார்த்தனை செய்துகொண்டிருக்க வேண்டும். நான் தான் எல்லாம் செய்தேன், என்னைத் தவிர யாரால் செய்ய முடியும்? என்று கர்வப்பட்டால் மூக்கு உடையும்.

பேரறிவுடன் இணைந்திருக்கும் நிலையில் எப்பொழுதும் செயல்பட்டால், எங்கிருந்து வருகிறது என்று தெரியாமலேயெ உதவிகளும் வாய்ப்புகளும் தாமாகத் தேடி வரும். நம்மை நாமே உற்று நோக்கி ஒவ்வொரு நாளும் ஆராய்ந்து பார்த்தால் இந்த உண்மை தௌளத்தெளிவாகத் தெரிய வரும்.

இயற்கையின் வலைப் பின்னலை வெட்டாமல் அதற்குள் இருந்துகொண்டே ஆத்மாவுடன தொடர்பு கொண்ட நிலையில் செயல்படுகின்றபோது வெளியிலிருந்து உதவி வருவதோடு நமக்குள்ளும் செய்கின்ற ஆற்றல் பெருகும். புதிய புதிய யோசனைகள் உள்ளிருந்து கிடைத்துச் செயலைச் சுலபமாக்கும் நமது தேவைகளையெல்லாம் கிடைக்கச் செய்து நமக்கு ஆனந்தத்தைக் கொடுக்கும். அந்த ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கின்றபோது அதற்கு உடனடியாக நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும்.

கடமைகளைச் செய்வதன் மூலம்தான் கர்மாவைக் கழிக்க முடியும். அப்படிச் செய்கின்றபோது அது தர்மமாகச் செய்யப்பட வேண்டும். அதர்மமாகச் செயல்பட்டால் கர்மா மேலும் மேலும் அதிகரிக்கும். தர்மமாகச் செய்தால் கர்மா குறையும். அனைத்தையும் சமமாகப் பார்த்தால் தான் தர்மமாகச் செயல்பட முடியும். எல்லாமே ஒன்றுக்கொன்றாக உட் தொடர்பு கொண்டவை. எல்லாமே ஒரு கணக்குடன் தான் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கர்மா நன்றாகக் கழிந்த நிலையில் தான் ஞானம் பெற முயல முடியும். அப்படிப்பட்டவர்களுக்குத் தான் இறையருள் ஞான வழியைக் காட்டித் தரும்.

கர்மாவை அழிக்க வேண்டும், என்பது தெரிகிறது. எப்படி அழிப்பது? என்பது தெரியவில்லை அல்லவா! எண்ணங்கள் எழாத நிலையில் இருந்தால் கர்மா ஏறாது. பலா பலன்களை எதிர்பார்த்து ஒன்றைச் செய்கின்றபோது அதன் விளைவு கர்மாவாக மாறும். தேவைதான் எண்ணமாகிறது. எதற்காகவும் ஆசைப்படாமல் எதையுமே எண்ணாமல் செய்கின்றபோது கர்மா ஏறாததோடு கடமையாகச் செய்வதால் இருக்கின்ற கர்மாவும் இல்லாமற் போகும். யாருக்கு எண்ணமில்லையோ அவருக்குக் கர்மா இல்லை. எண்ணமே இல்லாத நிலையில் நாம் பிரம்மத்துடன் இணைந்திருக்கின்றோம். அப்படிப்பட்ட தெய்வீகமான அந்நிலையில் அது வரும் அது பேசும் விழிப்புணர்வு இருக்கும். எண்ணம் செயல்படாது. எண்ணம் செயல்படாததால் சக்திச் செலவழிப்பு இருக்காது. விழிப்புணர்வு இருந்தால் நம்முள் ஈரத்தன்மை மிகும் இந்தக் குளிர்த்தன்மை நமக்கும் சுகமளித்துப் பிறருக்கும் சுகத்தைக் கொடுக்கும். விழிப்புணர்வோடு கருணை கலந்தால் இறைத் தன்மை வெளிப்படும். தான் கஷ்டப்பட்டு யாரையும் வெறுக்காமல் மற்றவர்களின் நன்மைக்காகப் பாடுபட்டதால் தான் மகாத்மா காந்தி, மதர் தெரஸா, நெல்சன் மண்டேலா போன்றவர்கள் உலகம் முழுவதிலும் போற்றப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தங்களை வருத்திக்கொண்டு மற்றவர்களுக்கு சுகமளித்தார்கள். இது தான் உண்மையான கருணை.

நம்மைப் பிரம்மம் இந்துக்களாகப் படைத்து இந்த ஆன்மீக நெறிமுறைப்படி வாழ வைத்திருப்பதும் அதன் கருணை தான். மிக அதிக அளவில் ஞானிகள் அவதரித்தது இந்தியாவில் தான். ஏனெனில் இந்து தர்மநெறியில் வாழ்பவர்களால் தான் ஞானியாக முடியும். மற்ற நாடுகளில் ஞானிகள் பிறந்தாலும் அவர்கள் எதிர்க்கப்பட்டார்கள். அந்த சமுதாயம் அவர்களை எதிரியாகப் பார்த்து அடக்கி ஒடுக்கியது. இந்துக்களோ ஞானியரைப் போற்றி வணங்கி அவர்களின் வழிகாட்டுதலில் வாழ்ந்தனர்.

இயற்கையோடு ஒத்து வாழ்ந்து அதிலிருந்து வெளிப்படும் தெய்வீகத்தை உணர்ந்து தம்மை அதனோடு பிணைத்துக்கொண்டு வாழ்கின்ற வாழ்க்கை ஓர் இந்துவுடையது. மேற்குலகம் இயற்கையை ஆராய்ச்சிக்கு உரியதாக எடுத்துக்கொண்டு வசதிகளைப் பெருக்கிக்கொண்டது. அவர்களின் ஆராய்ச்சிகளுக்குப் பின்னணியாக இந்திய ஞானிகள் தான் உதவி செய்தனர் என்பது வரலாறு. உலகத்தில் எத்தனையோ ஞானிகள் பிறந்திருந்தாலும் காலப்போக்கில் வருகின்ற காலத்தில் மகரிஷி ரமணரும், வள்ளலாரும் தான் நிலைத்து நிற்பார்கள். சிறப்புற ஒளிர்வார்கள்.

இத்தகைய ஞானப் பின்னணியில் பிறந்து வாழ்கின்ற பேற்றினை இப்பிறவியில் பெற்றுள்ள நாம் இனியும் காலத்தை வீண் பொழுது போக்குகளில் செலுத்தி வீணாக்கி விடாமல் நமக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமல் முழுமையான அன்பு கலந்த நிலையில் செய்து கொண்டு சதா சர்வ காலமும் இறைசக்தியோடு இணைந்துள்ள நிலையிலேயே, அதனோடு தொடர்பு கொண்ட நிலையிலேயே வாழ முற்படுவதுதான் உண்மையான ஆத்மீக சாதனை. இப்படி எண்ணங்களற்ற நிலையில் கடமையைச் சரியாகச் செய்வதன் மூலம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்ற கர்மச் சக்கரத்தை நாம் சரியாகச் சுற்ற வைக்கிறோம். வருகின்ற பொற்காலத்திற்குத் தகுதியுடையவராக ஆவதற்கு உங்களை இறைவன் கைகளில் உடனடியாக ஒப்படையுங்கள் என்பது தான் குருவின் அருளாசி.

உயிர்ச்சக்தியை இந்துமதம் பிராணன் என்றும், விஞ்ஞானம் ஈதரிக் எனர்ஜி என்றும், சீனர்கள் ச்சீ என்றும், ஜப்பானியர் கீ என்றும் சொல்கின்றனர். சக்தி ஓட்டத்தை மருந்தால் சீர்ப்படுத்துவது ஆயுர்வேத சிகிச்சை முறை. ஊசிகளைப் பயன்படுத்திச் சீர் செய்வது அக்குபங்சர். கைகளால் மாற்றியமைக்கின்ற முறை ரெய்க்கி. ஒளி பொருந்திய மனம் தனது உயிராற்றலாகிய ஒளிச்சக்தியைப் பயன்படுத்தித் தொலைவில் இருப்பவருக்கும் சிகிச்சை செய்கின்ற முறை ஒளி சிகிச்சை (Light Healing).

இந்த உடல் வாதம், பித்தம், சிலேத்துமம் என்னும் மூன்று தோஷங்கள் கொண்டது. வாதம் என்பது வாயு. பித்தம் என்பது உஷ்ணம். சிலேத்துமம் என்பது குளிர்ச்சி. ஆயுர்வேத சிகிச்சை இவற்றைச் சரிசெய்கின்ற வித்தில் நடைபெறும். காலையில் எழுந்ததும் சில பேருக்குத் தலையைச் சுற்றும், பித்தநாடி அதிகமாயிருக்கும். மதிய வேளையில் வாதம் என்னும் வாயு அதிகரிக்கும். இரவில் சளியும், இருமலும் அதிகரிக்கும். இவ்வாறு சக்தி 3 விதமாகப் பிரிந்து செயல்படுகின்றது.

இந்த உடல் சம்பந்தப்பட்ட மூன்று தோஷங்களை நம் முன்னோர் சாதாரண நடைமுறையில் எப்படிச் சமப்படுத்திச் சமாளித்தனர் என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் வியப்பாக இருக்கும். ஆமாம்! தாம்பூலம் தரித்தல் என்பது நமது மரபு. போன தலைமுறை வரை, ஏன் இன்றும் கூட மூன்று வேளை வெற்றிலை போடுகின்ற வழக்கம் நம்மவருக்கு உண்டு. அவர்கள் எப்படி வெற்றிலை போடுவார்களென்றால் காலையில் பாக்குச் சீவலை அதிகம் வைத்து வெற்றிலையையும், சுண்ணாம்பையும் குறைத்துப்போட்டு மெல்லுவார்கள். மதிய வேளையில் சுண்ணாம்பைத் தூக்கலாக வைத்து, வெற்றிலைப் பாக்கைச் சிறிது குறைத்துப் போடுவார்கள். இரவு வேளையில் சுண்ணாம்பும், பாக்கும் நிதானமாக இருக்கும். வெற்றிலையின் அளவு அதிகமாக இருக்கும். விஷயம் தெரிந்தவர்களுக்கு நான் சொல்ல வருவது சட்டென்று விளங்கும்.

பாக்கு பித்தத்தைத் தணிக்கும் குணத்தையும், சுண்ணாம்பு வாயுவைக் கண்டிக்கும் குணத்தையும், வெற்றிலைக் காரம் குளுமையைக் குறைக்கும் குணத்தையும் கொண்டவை. இம்மூன்றையும் ஏற்ற இறக்கமாகப் பாவித்துப் பெரியவர்கள் உடம்பின் வாத, பித்த, சிலேத்தும நாடிகளின் இயக்கத்தை வெற்றிலை போடுதல் என்ற சாதாரண பழக்கத்தின் மூலம் சரி செய்து கொண்டார்கள். புகையிலை போடுவது என்பது இடையில் எங்கோ ஏற்பட்ட கூடாத பழக்கம். புகையிலை சேர்ப்பதால் எந்தவித மருத்துவப் பயனுமில்லை. அடிக்கடி புகையிலை போட்டால் புற்றுநோய் தான் வரும். புகையிலைக்கும் தாம்பூலத்திற்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் கிடையாது.

இந்த ஒரு தகவலின் மூலமே நமது வாழ்க்கை முறையின் ஒவ்வொரு நுணுக்கமான அம்சமும் எவ்வளவு அறிவு சார்ந்த, நலம் சார்ந்த முறையில், வாழ்க்கையை வளமாக வாழ்கின்ற விதத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஏன் என்றால் சனாதன தர்ம முறையிலான இந்த வாழ்க்கை அமைப்பு இறைச் சக்தியோடு முழுமையாகத் தங்களைப் பிணைத்துக்கொண்டு இறைத்தன்மையோடு வாழ்ந்த ஞானிகளாலும், சித்தர்களாலும், தவ முனிவர்களாலும் வகுக்கப்பட்டது. இந்த அமைப்பில், உணவே மருந்து.

இப்படி அன்றாட வாழ்க்கை முறையின் மூலமே சக்தியைச் சமப்படுத்திச் சேமிக்கின்ற முறை வைக்கப்பட்டிருந்தும் அவற்றிலிருந்து நாம் விலகி வாழ்கிறோம். இந்த நிலையில் இந்தச் சக்திச் சேகரிப்பிற்காகத்தான் ஆன்மீக சாதகர்கள் மூச்சுப் பயிற்சி, தியானம், போன்ற சாதனைகளில் ஈடுபடுகின்றனர்.

இந்தச் சக்தியைச் செலவழித்து எல்லாவற்றையும் அனுபவித்தால் அது போகம். இந்த அனுபவித்தல் அதிகரித்தால் ரோகம். எந்தவித அனுபவத்திற்கும் ஆசைப்படாமல் அடங்கி எனக்குள் நான் இணைந்திருந்தால் அது யோகம். சக்தியைச் சேமித்தல் யோகம். எனவே தான் ஆன்மீகவாதிகள் உலகத்தில் ஒட்டாமல் விலகியிருந்து யோக சாதனைகளில் ஈடுபட்டு சக்தியைப் பெருக்குகின்றனர். ஓரளவிற்காவது அடிப்படை சக்தியைச் சேமித்தவர்களுக்குத் தான் யோகம் சித்திக்கும். இந்த யோகத்தைப் பயன்படுத்தித்தான் நாம் உயர் நிலைக்கும் போக முடியும். யோகம் என்பது நாம் ஆத்ம சாதனையில் முன்னேறுவதற்கான ஏணி.

சேமிக்கப்பட்ட பரிசுத்தமான சக்தியிலிருந்து சொல்லாக வெளிவருவது மந்திரம். அந்தச் சக்தியைச் சிந்தித்துக் கவனமாகச் செலவழிக்கின்றபோது அது தந்திரமாகிறது. இதைத்தான் திட்டம், தத்துவம் என்று சொல்வது. எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் ஒரு தத்துவம் இருக்கும். இப்படிச் சிந்தனையில் உருவாகின்ற தத்துவம் தான் கிரியையாக, செயலாக வெளிப்படுகின்றது. அந்தத் தத்துவத்தின் வெளிப்பாடு மந்திரம். இந்த மந்திரம், தந்திரம், யந்திரம் எல்லாம் இந்து மதத்திற்குரியவை. ஆனால் இதை ஏனோ தாந்தரீகம் என்று கெட்ட சக்திகளாக வைத்துப் பயன்படுத்தத் துவங்கிவிட்டனர்.

இதைப்பற்றி நாம் சிந்திக்காமல் யோக முறையைப்பற்றிப் பார்க்கலாம். நமது யோகமுறை மிக உயர்ந்த நிச்சயமான ஒரு வழி. சாதாரண வாழ்க்கையில் தெய்வீக சக்திக்கும், நமது கர்மாவிற்கும் இடையில் நாம் சிக்கி அவதிப்படுகின்றோம். சென்ற பல பிறவிகளில் நாம் எப்படி நமது உயிர்ச் சக்தியைப் பயன்படுத்தினோமோ அந்தத் தடங்கள் நமது பதிவாக இருப்பதால் இந்தப் பிறவியில் அவற்றிற்கேற்ப பதிலளிக்கின்ற விதத்தில் வாழ்க்கை அமைந்து நாம் தடுமாறுகின்றோம்.

இதிலிருந்து விடுபடுவதற்கு என்ன வழி? இந்தப் பிறவியில் நாம் பெற்ற ஞானத்தால் இனியாவது புலன்களையும் மனத்தையும் கண்டபடி அலைந்து திரிய விடாமல் அவற்றை உள்முகமாகத் திருப்பி ஒன்றுபடுத்தி உயிர்ச் சக்தியில் இணைந்திருக்கப் பழகுவதன் மூலம் தான் இந்த அலைக்கழிப்பிலிருந்து நாம் விடுபட முடியும்.

நமது இந்த யோக சாதனைகளுக்கு இடையூறாகச் சமூகம் தனது குப்பைகளைக் கொட்டிக்கொண்டே இருந்து நம்மை வெளியில் இழுக்கும். செய்தித்தாள்களும், தொலைபேசிகளும், தொலைக்காட்சிகள், வானொலிகளும், உறவுத் தொடர்புகளும் நமது யோக இணைப்பைக் குலைக்கும். சமூகக் குப்பைகளைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் நாம் அதில் இழுபட்டு ஈடுபட்டு விடுகின்றோமோ அல்லது குப்பையென்று ஒதுக்கித்தள்ளி அவற்றைக் கிளறாமல் ஒதுங்கி இருக்கின்றோமோ என்பதை நன்கு ஆராய வேண்டும்.

மனமில்லாத நிலைக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கின்றபோது இவை மிகுந்த இடையூறாக இருக்கும். பிறருடன் பழகுவது கூட மிகக் கஷ்டமாக இருக்கும். சமுதாயத்திற்கு ஏற்றபடி இயங்கத் தெரியாது. இந்த நிலையில் சம்சாரிகளாக உழன்று
கொண்டிருக்கின்ற ஆன்மீக சாதகர்கள் படுகின்ற பாடு மிகக் கடினமான ஒன்று. நாம் வேறு உலகம். சமுதாயம் வேறு உலகம். நம்மை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏளனமாகப் பேசுவார்கள். நம்மால் அவர்களுக்கு ஏற்றபடி ஓடியாடித் திரிய முடியாது. இப்படி முரண்பாடான நிலையில் எப்படி சமாளிப்பது?

இவர்களும் ஆத்மாக்கள், இவர்களுக்கு எனது மன ஓட்டம் விளங்காது என்று புளியம்பழமும் ஓடும் ஒட்டாதது போல், தாமரை இலைத் தண்ணீர் போல், நாம் நமக்குள் ஒன்றிய நிலையில் இருந்துகொண்டு வெளி உலகில் நடிக்கத்தான் வேண்டும். ஏனெனில் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அந்தக் காலத்தைப் போல் காட்டுக்கெல்லாம் ஓடி விட முடியாது. குடும்பம், உறவுகள், வாழ்க்கை முறை எல்லாம் இருக்கின்ற நிலையில் கடமையாக நினைத்து எல்லாம் செய்து கொண்டு ஒட்டாமல் இருக்க வேண்டும். சமூகம் என்ற பலாப்பழத்தைக் கையாளுகின்றபோது கையில் ஆன்மீகமென்ற எண்ணெயை நன்றாகப் பூசிக்கொண்டு செயல்பட வேண்டும்.

இந்த நிலையைப் பற்றித்தான் பகவத்கீதையில் கர்மயோகம் விவரிக்கின்றது. உலகத்தில் குடும்பம், தொழில், உத்தியோகம் என்று எல்லா பந்தங்களிலும் ஈடுபட்ட நிலையில் இருப்பவர்கள், இதயத்தை இறைச்சக்தியிடம் வைத்துக்கொண்டு உடம்பை உலக விவகாரத்தில் ஈடுபடுத்தி வாழ்வது. இப்படி ஒட்டாமல் கர்மாவை மட்டும் கடமையாகச் செய்து கொண்டிருந்தால் அந்த கர்மா ஜீவனைப் பாதிக்காது. அந்தக் கர்மா யோகமாக ஆகிவிடும். அந்நிலையில் வாழ்க்கை மந்தமாக இல்லாமல் முக்திக்கு வழியாக அமைந்து விடும். அகங்காரம் நீங்கிய நிலையில் ஞானம் பெற்றுப் பாவமோ புண்ணியமோ பாதிக்காத விதத்தில் வாழ்கின்ற வாழ்க்கையே கர்ம யோகமாகும்.

இந்த மனம் சமுதாய ரீதியாக, மதரீதியாகக் குடும்ப ரீதியாக வெட்டிச் செதுக்கி வரையறைகளுக்கு உட்பட்ட விதத்தில் இருக்கின்றது. நமது சிந்தனை ஓட்டம் இப்போது ஞானம் பெறுகின்ற நிலையில் இந்தக் கட்டுபாடுகளுக்குள் போய், சிக்கி அவதியுறாமல் வெளியில் நின்று பழக வேண்டும். மேற்குறித்தவை சம்பந்தமான பிரச்னைகளில் நின்று தடுமாறுகின்ற நிலை இனி இருக்கக்கூடாது. திட்டமோ பட்டியலோ போட்டுக் கொண்டிருக்காமல், மிகச் சுதந்திரமாக நிகழ்காலத்தில் நின்று செயற்படத் தெரிய வேண்டும்.

சூரியன் மேஷ ராசியில் இருக்கின்ற தருணத்தில் குறைந்தது இரண்டு மணி நேரமாவது ஆழ்நிலைத் தியானத்தில் தினமும் ஈடுபட்டு வந்தால் அப்படிச் செய்பவரின் DNAயில் உள்ள பதிவுகள் அழிந்து போய்விடும். இது உண்மை. சூரியன் அப்படிப்பட்ட ஒரு கிரக நிலை அமைப்பில் இப்போது ஆற்றல் பெருகி நிற்கின்றது.

எனக்குள் இருக்கின்ற உயிர்ச் சக்தி சர்வ வல்லமை வாய்ந்த பிரம்ம சக்தியுடன் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறது. நான் எனது புலன்களை உள்ளிழுத்துக் கண்களை மூடி உள்ளத்தை எனது உயிர்ச் சக்தியில் கலந்து தியானத்தில் மூழ்கினால் சர்வ வல்லமை படைத்த இறைச்சக்தி எனது உயிர்ச் சக்தியில் இறங்கி என்னுள் அளப்பரிய ஆற்றலை நிச்சயம் அளிக்கும். இதற்கு வலிமை வாய்ந்த விடா முயற்சியுடன் கூடிய ஆழ்நிலைத் தியானம் ஒன்றுதான் வழி.

இந்த ஆண்டு (2013) மிகச் சிறப்பான ஓர் அற்புத ஆண்டு. இந்த ஆண்டு முதல் தான் பொற்காலம் துவங்குகின்றது. கீழ்நிலை உயிர்கள் வௌளம், சுனாமி, பூகம்பம் போன்ற இயற்கைச் சக்திகளால் ஏற்படுகின்ற பேரழிவில் சிக்கினாலும், பரிணாமத்தில் முன்னேறி நிற்கின்ற உயர்நிலை மாந்தர், எங்கு ஒரு ஞானி இருக்கின்றாரோ அந்தப் பகுதியில் இருக்கின்ற மக்கள், ஆகியோர் சுகமாக எந்தவித நலிவுமின்றி இருப்பார்கள்.

அப்படி அந்தப் பொற்காலத்தில் நாமும் தங்கியிருக்கவேண்டுமென்றால் நாள் முழுவதும் இறைவனின் கருணையிலேயே உள்ளத்தைச் செலுத்திக்கொண்டு யோக நிலையில் வாழ வேண்டும். தினமும் 2 மணி முதல் 3 மணி நேரம் வரை தியானம் செய்ய வேண்டும். அதற்கு இப்போதிலிருந்தே நம்மை நாம் தயார்ப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் மனமாகிய சக்தியை அதனிடம் (இறைச்சக்தியிடம்) ஒப்படைத்து விடுவதுதான். தொடர் தியானத்தில் இருப்பதென்பது இது தான். இதைத்தான் ஞான ஒடுக்கம் என்கின்றனர். என்னுடைய எல்லாவற்றையும் அவனிடம் ஒப்படைத்து விடுவது ஞான ஒடுக்கம். என்னை அழித்தாலும், வாழ வைத்தாலும் எல்லாம் எனக்கு நீ தான் என்ற உயர்நிலை. என்ன செய்தாலும் எந்தன் துணை நீயே! என்ற பாடலின் பொருள் புரிகின்றதா?

இருந்த அமைப்பை மாற்றியமைப்பது பிரளயம். இப்படி மாற்றியமைக்கும்போது நல்லதாகவும் இருக்கும். கெட்டதாகவும் இருக்கும். இந்த மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அது இறை விருப்பம். அவன் செயல். எந்த நிலையிலும் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயார். ஏனென்றால் உடம்பு தான் அழியுமே தவிர நான் அழிவதில்லை என்பது உண்மை. நான் என்பது அவன். அவனே என் உயிர்ச் சக்தியாக என்னுள் இருக்கிறான். ஆனால் அதைப் புரிந்துகொள்ளாமல், இன்றைய உலகம் பல்வேறு கவர்ச்சிகளிலும் சிக்கி இழுபட்டு உயிர்ச்சக்தியைச் சீரழிக்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பிரம்ம சக்தியிலிருந்து வெளிப்பட்ட பஞ்ச சக்திகள் தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும், இந்த உடலையும் முறையாக இயங்கச் செய்கின்றன. இந்த வெளியும், காற்றும், நெருப்பும், நீரும், நிலமும் வெளியிலும் இருக்கின்றன: நம் உடலிலும் இருக்கின்றன. இந்த ஐம்பூத சக்திகளும் முறையாகவும் சரியாகவும் செயல்படத் தக்க விதத்தில் தான் ஓர் இந்துவின் வாழ்க்கை முறை, சித்தர்களாலும் ஞானிகளாலும் வடிவமைக்கப்பட்டன. நமது உணவு முறை, உடைப் பழக்கம், வீடு கட்டுவதில் கவனிக்கப்படும் விஷயங்கள், நடைமுறை வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்கப்படும் பழக்க வழக்க சம்பிரதாயங்கள் ஆகிய எல்லாமே இந்தப் பஞ்ச பூத சக்திகளை வெளியிலும், நமக்கு உள்ளேயும் சம நிலைப் படுத்தத்தான். இதற்கு ஏராளமான அன்றாட வாழ்க்கை முறைகளை எடுத்துக்காட்டாகக் கூறலாம். இவை விரித்தால் பெருகும். எனவே இதை விடுத்து மேலே போகலாம்.

ஆனால் இவற்றைப்பற்றி ஆராய ஆராயத்தான் இவற்றின் உட்பொருளைப் புரிந்துகொண்டு கடைப்பிடிக்கலாம். அல்லது நீக்கி விட்டு நிம்மதியாக வாழலாம். இப்படிப் பொருள் புரிந்து வாழத் துவங்கினால் நமது நிலை, உடலை, மனதை, புத்தியை விட்டு விலகி இவை எல்லாமாக விரிந்து நிற்கின்ற ஆத்மாவை நான் என உணர்ந்து அதில் இந்த உணர்வு சென்று சேர்ந்து கலந்து விடும். அல்லது எஞ்சிய வாழ்க்கையை அந்த முயற்சிக்கெனவே பயன்படுத்தும்.

இந்த மனித உடலைப்பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். சாதாரண நிலையில் பார்த்தால் இந்த உடல், பகுதி பகுதியாக அமைக்கப்பட்டுப் பூட்டப்பட்ட ஓர் இயந்திரம். இதில் உள் கலவையாகக் காற்று, தண்ணீர், மண், நெருப்பு, வெளி என்ற பஞ்ச சக்திகளும் கலக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதையே ஆன்மீக ரீதியாகப் பார்த்தால், இவை எதுவுமே நான் அல்ல என்ற தெளிவும் இவை அனைத்தையும் பார்க்கின்ற நிலையில் இருக்கின்ற, இயக்குகின்ற உயிர்ச் சக்திக்கு ஆதாரமான இறைசக்தியே நான் என்பதும் விளங்கும்.

இந்த உலகிலுள்ள உயிரினங்கள் அனைத்தையும் அவற்றின் உருவத்தை நீக்கி உள்ளே இருக்கின்ற உயிர்ச்சக்தியைப் பார்க்கத் தெரிந்தால் எல்லாமே ஒளியாகத் தெரியும். இவ்வுலகில் படைக்கப்பட்டுள்ள எல்லாமே ஒளிவிடும் தன்மை கொண்டவை. ஒளியாகிய பிரம்மம் தான் எல்லாமாக இருக்கின்றது. அந்த ஒளிதான் நானாகவும் இருக்கின்றது. கண்ணின் வழியே வெளியில் பாய்வதும் ஒளிதான். நாம் கண்களை மூடித் தியானிக்கும்போதும் ஆத்ம ஒளியையே தரிசிக்கின்றோம். இதிலிருந்தே புரிந்துகொள்ள முடியுமே பிரம்மமாகிய எல்லாமே ஒளிமயம் என்று.

இந்த உண்மையை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டால் நம் முயற்சி எளிதாகி விடும். நான் ஒளி. எல்லாம் ஒளி. பிரம்மம் ஒளி. அப்படியென்றால் இருப்பது ஒன்றேயன்றி வேறில்லை. எனவே ஆத்மாவில் சரணடையுங்கள். உலகத்தை ஒளியாய்ப் பாருங்கள். உடலை ஒளியுடம்பாய் உணருங்கள். தியானத்தில் ஒளியைத் தரிசியுங்கள். முடிந்தது கதை.

இந்த உபதேசத்தைப் படிக்கின்றபோதே உண்மை விளங்கும். அந்த உண்மை சுடும். அந்தச் சூட்டில் பொய்யானவை எல்லாம் கருகிப் போய் சாம்பலாகி உதிர்ந்து விடும். பிறகு அங்கு ஒளி மட்டுமே பிரகாசிக்கும். இதை அறிவது தான் ஞானத் தெளிவு. அந்த ஞானத்தெளிவால் பற்றறுத்த நிலை தானாகவே ஏற்படும்.

இந்த உண்மை சுடுகின்ற நிலையிலேயே மேலும் சிறிது சிந்திப்போம். ஐம்பூதங்களின் விரிவுதான் இந்தப் பிரபஞ்சம். இந்த விரிவு பிரம்மாண்டமானது. ஆனால் இது ஒன்றோடொன்று ஒட்டப்பட்டது. பஞ்ச பூதங்களும் ஒட்டப்பட்டே, ஒன்றிணைந்து இருக்கின்றன. இந்த ஒட்டியிருக்கின்ற தன்மையை வடமொழியில் புத்தம் என்று சொல்லுகின்றனர். சித்தார்த்தரை புத்தர் என்று மக்கள் அழைத்தனர். ஏனெனில் விரிந்து நிற்கின்ற வெளியினை அன்பு என்ற சக்திதான் ஒட்ட வைத்திருக்கிறது. கருணை என்ற பசைதான் பஞ்ச பூதங்களை ஒட்ட வைத்திருக்கிறது என்ற உண்மையை உலகிற்கு அவர் எடுத்துச் சொன்னதால் புத்தர் என அழைக்கப்பட்டார். அன்பால் தான் உலகம் ஒட்டியிருக்கின்றது. எனவே தான் புத்தர் அன்புதான் உலக மகா சக்தி, அன்புதான் உலக மகா ஜோதி என்று கூறினார். அன்பால் நிரம்பிய இதயம் மலரும். அன்பை வெளிப்படுத்துகின்ற முகம் ஒளிரும்.

என்னை உன்னோடு இணைத்துவிடு. நீ விரும்பியதை நான் தருகிறேன் என்ற இறைக் கருணையை நம்பித்தான், அவனது கருவியாகச் செயல்பட வேண்டும் என்ற உறுதியைப் பெறத்தான் இந்த ஞான வழியை சிலராவது பின்பற்றுகிறார்கள். ஏனெனில் நாம் சேர்த்து வைத்த கர்மப் பின்னணியில் நாம் பிறந்து வாழ்கின்ற வாழ்க்கை இது. இந்த வாழ்க்கையை இன்னதென்று தெரியாமலேயே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம். நாம் எதிர்பார்த்த எத்தனையோ விஷயங்கள் நிறைவேறாமல் போயிருக்கின்றன. நாம் விரும்பாத எத்தனையோ திருப்பங்கள் நம்மை உலுக்கி எடுத்திருக்கின்றன. நன்மை, தீமை, இன்ப துன்பம், மான அவமானம், வெற்றி தோல்வி என்று ஏதேதோ நிகழ்வுகள். இதையெல்லாம் சொல்லவும் முடியாமல் தூக்கி எறியவும் முடியாமல் உலகம் தவிக்கின்றது. ஜாதக அமைப்பு, கிரகங்களின் இயக்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தான் எல்லாம் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால் ஆன்மீகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து ஞானம் பெற்றுத் தன்னையறிதலாகிய பயிற்சியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்டு இருப்பவர்கள், உண்மை எது, பொய் எது என்பதை அறிந்து, வாழ்க்கையின் போலித் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு, நான் அல்லாத பொய் உறைகளை உதறித் தள்ளித் தானாகிய இறையாற்றலில் தமது உயிராற்றலை இணைத்து விடுகின்றார்கள். பிறகு வருவது எது என்றாலும் வரட்டும் என்ற அறிவுத்தெளிவு அவர்களுக்கு ஏற்பட்டுவிடுகின்றது. எல்லாம் இறைக் கருணை என்பது புரிந்த பிறகு நல்லது என்ன, கெட்டது என்ன? வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகள் போய்க்கொண்டே இருக்கும். நாம் நம்மில் நிலைத்து நிற்போம். இந்த நிலையில் நமக்குக் கிடைப்பது நிம்மதி.

இப்படி உயர்வான மனங்களின் நிம்மதியைப் பற்றிச் சொல்கின்றபோதே ஆன்மீக உலகில் உலவிக்கொண்டிருக்கின்ற போலிகளின் வீழ்ச்சியும் கடந்த சில ஆண்டுகளாகத் துவங்கி விட்டன என்பது கண்கூடாகக் காண்கின்ற உண்மை. இறைவனோடு இணைதலாகிய உயர் ஆன்மீக நெறியை யார் தனது சுயநலத்திற்காக, சுய நன்மைக்காகப் பயன்படுத்தி, மக்களை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்களோ அப்படிப்பட்டவர்களின் வேஷமெல்லாம் வெட்ட வெளிச்சமாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. பொய்யானவை, போலியானவை எதுவுமே நிலைத்து நிற்காது. எப்படியாவது அப்படிப்பட்டவர்களின் பொய்த்தன்மை காலத்தால் வெளிப்படுத்தப்பட்டுவிடும். நாம் அன்றாட நிகழ்வுகளாகக் கண்ணுக்கு நேராகக் காண்கின்ற தகவல்களே இதற்குச் சாட்சி. தெய்வம் நின்று கொல்லும் என்று சொல்வார்கள். இந்தக் காலகட்டத்தில் தெய்வ சக்தி இப்படிப்பட்டவர்களின் போலித்தனங்களை, அது எங்கே இருந்தாலும் அவற்றை வெட்ட வெளிச்சமாக்கி உண்மையை உணர்த்திக் கொண்டிருக்கின்றது. அப்படிப்பட்டவர்களின் பின்னால் அறியாமையால் ஓடிக்கொண்டிருந்தவர்கள் எல்லாம் இப்போது திகைத்துப்போய் இருக்கின்றார்கள். உண்மை சுடும். ஆனால் உண்மை ஒரு நாளும் மாறாது அழியாது ஒளிர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.

ஆன்மீகவாதிகள், அரசியல் தலைவர்கள், கோவில் குருமார்கள், மடாதிபதிகள் யாரென்றாலும் போலி என்றால் அவர்களின் சாயம் கட்டாயம் வெளுத்துவிடும். போலிகள் கண்டறியப்பட்டு களையப்படுகின்ற கால கட்டம் இது. நாம் என்ன செய்கிறோமோ அதற்கேற்ற பலன் கிடைக்கும். சமுதாயத்தை அதிகம் நமக்குள் இழுத்து விட்டுக்கொண்டால் அவ்வளவும் கர்மா. எதிலும் போய் விழாமல் ஒதுங்கி இருந்தால் கர்மா இல்லை. செயலுக்கேற்ற விளைவு. தர்ம வழியில் நாம் நடந்தால் தர்மம் நம்மைக் காக்கும். இதைத் தான் கீதை வலியுறுத்துகின்றது.

நாம் பிறக்கும்போது பரிசுத்தமாகப் பிறக்கிறோம். நம்மிடம் தரப்பட்டவை எல்லாம் சுத்தமாகத்தான் இருந்தன. வளர வளர நாம் தான் அவற்றைப் பழுதாக்கி விடுகின்றோம். நம் குணக் குப்பைகளை அகற்றிக் கொட்டி அசுத்தப்படுத்தி விட்டோம். இப்போது அறிவு தெளிந்து ஒவ்வொன்றாக ஞானத்தால், தியானத்தால், செயல்படுகின்ற விதத்தில் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு வருகின்றோம். அதே சமயத்தில் உடலை விட்டு, மனதை இல்லாமற் செய்து, புத்தியை ஆத்மாவில் செலுத்தி ஆனந்தத்திலேயே மூழ்கி இருந்து விடாமல், அந்த உண்மையாகிய உயிர்ச்சக்தியில் நம்மை இணைத்து விட்டோம். இந்நிலையில் நானல்லாத அனைத்தையுமே விட்டாயிற்று. இந்த நிலை உயர் நிலை. இந்த உயர் நிலையிலேயே இருந்து கொண்டு மற்ற உயிர்களையும் நாமாகப் பார்த்து ஒட்டியும் ஒட்டாமல் வாழ்ந்தால் அந்த வாழ்க்கை பூரணமான வாழ்க்கை. அப்படிப்பட்டவர்களின் நிலை பூரணம். குறைவாக இருப்பவை கூட இந்நிலையில் பூரணமாகத் தெரியும். மனித மனோநிலையும் ஆன்மீக மனோ நிலையும் எந்த அளவிற்கு மாறுபட்டிருக்கின்றன என்ற உண்மை இப்போது இதைப் படிப்பவர்களுக்கு விளங்கியிருக்கும். எல்லாம் எப்போதோ முடிந்த காரியம். ஒரு பொல்லாப்புமில்லை என்று யோகர் சுவாமி சொன்னதன் பொருள் இந்த மனத் தெளிவைத் தான்.

சாதாரண நடைமுறை வாழ்க்கைக்கும் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்கும் எத்தனையோ வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. சாதாரண வாழ்க்கையில் நாம் பயன்படுத்துகின்ற வார்த்தைகள் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் வேறு பொருள் உணர்த்துபவை. யோகம் என்ற சொல் அதிருஷ்டம் என்ற பொருளில் பழக்கத்தில் இருக்கின்றது. இது யோக ஜாதகம். அவனுக்கென்ன, பெரிய யோகக்காரன் என்றெல்லாம் சொல்வார்கள். இதே யோகம் என்ற சொல் ஆன்மீகத்தில் இணைதல் என்ற பொருளைத் தருகின்றது. உயிர்ச்சக்தியோடு நம்மை இணைத்து வாழ்வது யோக வாழ்க்கை.

எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கின்ற சக்திதான் நமக்குள் உயிராகப் பரவியிருக்கின்றது. இந்தச் சக்திதான் நம்மைப் பரிணாமப்பட வைத்தது. மண்ணாய் இருந்தது பரிணாமப்பட்டு மனிதப்பிறவியாய் மலர்ந்திருக்கிறது. மாணவப் பருவத்தில் வீடடங்காமல் ஊர் சுற்ற வைத்ததும், பிறகுக் குடும்பம், வேலை, சாதனை என்று ஓடித் திரிய வைத்ததும் இந்தச் சக்திதான். வாழ்க்கையில் வெவ்வேறு விதங்களில் நம்மைக் கொண்டு செலுத்திய இந்தச் சக்தி, இப்போது அடங்கியிருக்கிறது.

நேற்றைய வாழ்க்கையை இன்றைய முன்னேற்றத்திற்குரிய ஒன்றாக அமைத்துத் தந்தது இதன் உதவியால் தான். இவ்வாறு கர்மத்தடத்தில் செலவழிந்துகொண்டிருந்த நமது சக்தியை வீணாக்காமல் தடுத்து நிறுத்தி அமைதிப்படுத்தி ஆற்றலை அதிகரிக்கச் செய்ய முடிந்தது, நாம் பெற்ற ஞானத்தால்.

ஞானம் கிடைத்தால் எல்லாம் கிடைக்கும். ஞானம் பெற்றவர்களுக்கு வாழ்க்கை பறி போய்விடாது. பரதேசிகளாய் அவர்கள் மாறி விடமாட்டார்கள். குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு சந்நியாசியாகப் போய் விடுவார்கள் என்பது பிழையான ஒரு கருத்து. ஞானம் பெற்றவர்களுக்கு எல்லாம் கிடைக்கும். ஞானி பிச்சையெடுக்க வேண்டும் என்பது சமுதாயக் கருத்து. எந்த ஞானியும் யாரிடமும் கை ஏந்த மாட்டார். பசித்தாலும் பொறுத்திருப்பார். அல்லது தீரனாகத் திகழ்வார். யாசித்தல் என்பது ஒரு ஞானிக்கு எளிமையின் வெளிப்பாடு. இல்லறத்தாரை நாடி நிற்கின்ற சந்நியாச நெறிகளில் ஒன்று. எனவே ஆன்மீகம் என்பது பரிணாம வளர்ச்சியே தவிர வாழ்க்கையை ஒதுக்கி விடுதல் அல்ல. இந்த ஆன்மீகப் பயிற்சியில் ஞான உபதேசம், தியானம் போன்ற சாதனா முறைகள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவை கடவுளை அடைவதற்காக அல்ல. கடவுளுக்கும் இந்த முயற்சிகளுக்கும் எந்தவிதத் தொடர்புமில்லை. இவையெல்லாம் ஆத்மாவை சுத்தப்படுத்துபவை. தேவையற்ற மன அழுக்குகள், குடும்பம் தந்ததாக, சமுதாயம் தந்ததாக, சமயம் தந்ததாக நமக்குள் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. அந்த அழுக்குகளை நீக்கி, சுத்தப்படுத்தி ஆத்மாவை ஒளிரச் செய்வதே இந்தச் சாதனா முறைகளை மேற்கொள்வதன் நோக்கம்.

வேதங்கள், உபநிஷத்துகள் எல்லாமே, நீ, அது! என்பதைத்தான் வலியுறுத்துகின்றன. கர்ம அழுக்குகள் சேர்ந்த ஜீவனாக நாம் நம்மை நினைத்திருக்கிறோம். நீ ஜீவன் அல்ல. உண்மையில் அவன்தான் நீயாக வந்திருக்கிறான். நீ அவனே! என்று வேத உண்மைகளின் அடிப்படையில் குரு விளக்குவது ஞான உபதேசம். அதைப் புரிந்துகொண்டு ஜீவனில் படிந்துள்ள அழுக்குகளைக் களைகின்ற முயற்சியே தியானம்.

அன்பு புனிதமானது என்று ஏன் சொல்லப்படுகிறதென்றால் அங்கு ஆத்மாக்கள் ஒன்றாக சங்கமிக்கின்றன. யார் தனது அன்பை இந்தப் பிரபஞ்ச அளவிற்குமாக விரிக்கின்றானோ அவன் புனிதன். அன்பு அலைகள் தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கின்ற நிலையே புனிதம். அந்த அன்பு அவனையும் நிறைத்துப் பிறரையும் அரவணைக்கும். ஆத்மாவின் சக்தியான அன்பு வெளிப்படும்போது அது அந்தச் சூழ்நிலையில் மலர்ச்சியை ஏற்படுத்தும். இறைவனிடத்தில் நமக்கு ஏற்படுகின்ற அன்பு பக்தி.

நம்மிலிருந்து வரையறையற்ற, எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத அன்பு பெருக்கெடுத்து வெளிப்பட்டு இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதுமாக விரிகின்றபோது, இந்தப் பிரபஞ்ச சக்தியிடமிருந்து வெளிப்படுகின்ற இறையன்புடன் அது கலக்கின்றது. நம்மிலிருந்து வெளிப்படுவது கர்மக் கலப்புடன் கூடிய அன்பு. இறையருளாக வெளிப்படுகின்ற அன்பு புனிதமானது.

அப்படிப்பட்ட அந்தப் புனிதமான அன்புடன் ஒருவனது கர்மக் கலப்புடன் கூடிய அன்பு ஒன்றாகிக் கலக்கின்ற நிலையில் அற்புதங்கள் நிகழும். அப்படிப்பட்டவர்கள் நினைப்பது நடக்கும். இந்த நிலையை நாம் எப்படி அடைவது? மனிதப் பிறவி என்கிற ஒரு வரையறைக்குட்பட்டவனாகிய நான் மாபெரும் சக்தியாகிய இறைநிலையை அடைய முடியுமா? இறைவனின் ஆசியை, அருளை, அன்பை நான் எப்படி அடைவேன்? இறையருள் பெற்றவன் தான் நான் என்றாலும் சிறப்புத் தகுதியாக இந்த அருள் நிலை நமக்கு எப்போது, எப்படி வாய்க்கும்? இதைப்பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும். எல்லாம் பிரம்மம் என்று தெளிவற்ற நிலையில் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதில் பயனில்லை. இப்படி ஒரு நிலையை உண்மையில் அடைய நம்மில் ஆர்வம் எழ வேண்டும். பிரம்மத்தை உணர்ந்த நான் அதுவாகவே ஆவது எப்படி என்று முயல வேண்டும்.

ஞான உபதேசத்தால் அஞ்ஞானத்தை விலக்குகின்றோம். தியானத்தால் கர்ம அழுக்குகளை நீக்குகின்றோம். ஆனால் இம்முயற்சிகளால் தெய்வீகத்தை அடைந்து விட முடியாது. பிரபஞ்சம் முழுவதுமாகப் பெருக்கெடுத்துக்கொண்டிருக்கின்ற அதன் கருணையை நான் உணர்ந்ததால் நானும் என்னிலிருந்து பெருக்கெடுக்கின்ற அன்பை வெளிப்படுத்தி அன்பால் அனைத்து உயிர்களையும் அணைக்கின்றபோது, அதனருகில் நான் செல்கின்றேன். அது என்னைத் தேர்ந்தெடுத்ததால் தான் என்னால் இந்த நிலையை அடைய முடியும் என்றாலும் இந்த நிலையை அடைவது என்னுடைய பொறுப்பு. நான் தான் இதற்காக முயல வேண்டும்.

எல்லாம் அது பார்த்துக்கொள்ளும் என்று சொல்லி சும்மா இருப்பது சரணாகதி நிலை. ஆனால் எல்லா நேரங்களிலும், எல்லா நிலைகளிலும் இந்தப் பூரண சரணாகதி நிலையில் ஒரு சாதாரண மனிதனால் இருந்துவிட முடியாது. ஒரு நாள் முழுவதும் நிகழ்பவை எல்லாமே அவன் செயல் என்ற ஒரே மனநிலையில் ஏற்றுக்கொள்வது என்று இருந்தால் சரி. ஆனால் அப்படி நிச்சலனமாக நம்மால் இருந்துவிட முடியுமா? அப்படி இருக்க முடிகிறதா?

ஆத்மாவாகவே நான் இருக்கிறேன் என்று நாம் நினைத்தாலும் ஜீவனாகத்தான் செயல்பட வேண்டிய சூழ்நிலையில் நாம் இருக்கிறோம். கருணையாக, அன்பாக, நீதி நெறிப்படி நாம் வாழ்ந்தாலும் கர்மா சூழ்ந்த நிலையில் தான் நம் வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அதோடு நம்மோடு தொடர்பு கொள்பவர்களின் கர்மாவும் நம்மைத் தாக்குகிறது. இப்படி இருக்கும்போது இறைக்கருணையின் பூரண வெளிப்பாடாக நாம் எப்படிச் செயல்பட முடியும்? நாம் நினைப்பது எல்லாம் அப்படியே நடக்குமா என்றால் அப்படி நடக்காது. ஏனெனில் நான் இன்னும் பூரணமான அதுவாக மாற முடியவில்லை. ஜீவன் என்ற நிலையில் தான் நான் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

ஜீவனாக நான் வாழ்கின்ற கட்டத்தில் ஞானம் பெற்ற நிலையில் நான் கடவுளாக இயங்குகின்றேனா? அஹம் பிரம்மாஸ்மி! நான் கடவுள் என்பது எனக்குத் தெரியும். அது தெரிந்தும் நான் கடவுளாக வாழ்கின்றேனா என்று ஆராய்ந்தால் கருணையாக வாழ முடியும். ஆனால் கடவுளாக வாழ முடியவில்லை என்பது புரியும். ஞானம் பெற்றவுடன் எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்ற எண்ணம் ஏற்படும். எல்லாம் தெரிந்தால் மட்டும் போதாது. அதுவாக மாறவும் வேண்டும். அந்த முயற்சியில் நாம் ஈடுபடுகின்றோமா என்றுதான் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஜீவனாக இருக்கின்ற நிலையிலேயே கடவுட் தன்மையை நம்மிலிருந்து வெளிப்படுத்த முயல வேண்டும்.

இதற்கு நாம் நம்முடன் ஒத்திசைவுடன் இயங்க வேண்டும். அதுவா இதுவா என்று இன்னமும் தடுமாறக்கூடாது. முரண்பாடுகள் இருக்கக்கூடாது. ஏனெனில் பெற்ற ஞானமும், செய்கின்ற தியானமும் ஒரு பிரச்னைக்குச் சரியான தீர்வைக் காட்டித் தரும். நமக்கு நாமே வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, இன்னும் நமது தீர்விற்காக இன்னொருவரை நாடிச் செல்லக்கூடாது. இதுதான் உயர்வு நிலை. இந்த நிலையை அடைவதற்குத் தான் நாம் முயல வேண்டும்.

நமது அண்டை வீட்டாரிடம் அன்பைப் பகிர்ந்துகொண்டு பழகுவதில் இறைத்தன்மை வெளிப்பட வேண்டும். நமக்குள்ளிருந்து வெளிப்படுகின்ற அன்பைப் பாகுபாடு இன்றி முழுமையாக விரித்துப் பிரபஞ்ச சக்தியின் அன்பு அலைகளோடு கலக்க விடுகின்ற நிலையில் தான் நாம் நினைத்தது நடக்கும். ஒருவரது வாழ்க்கையில் அற்புதங்கள் நிகழ்வது இந்த நிலையில் தான். இறையருள் நம்மைக் காக்கின்ற நிலை அது.

நான் விரும்பியது நடக்கின்றது என்ற நிலையைப் போல எனக்குத் தேவையானவை தானாக நடக்கின்றன என்பதும் ஓர் உயர் நிலை. எனக்குத் தேவையானது நடக்கின்றது என்றால் நான் எனது அன்பை இறைக்கருணையுடன் இணைத்து விட்டேன் என்று பொருள். நமக்குத் தேவையானது நடப்பது கூட ஓர் அற்புதம் தான். யானாகிய என்னை விழுங்கித் தானாக நின்றது தற்பரமே! என்று அருணகிரி நாதர் இந்த நிலையை அற்புதமாகப் பாடியிருக்கின்றார். நான் என்பதே இல்லை. அது இருந்து நடத்திச் செல்கின்றது. இப்படி எனது அன்புச் சக்தி பிரபஞ்ச சக்தியைத் தொட்டுத் திரும்பி என்னுள் கலந்து என்னை சதா சர்வ காலமும் ஆனந்தத்தில் ஆழ்த்தி இருக்கின்ற நிலைதான் மேற்குறித்த பாடல்.

நம்முள் எழுகின்ற எண்ணங்கள், நமது கர்மப் பதிவுகளால் வெளியிலிருந்து வந்துதான் நம்மைச் சேர்கின்றன. ஓர் எண்ணம் வெளியிலிருந்து கண்ணுக்குள் இருக்கின்ற ரெட்டினா எனப்படும் கண்மணிக்குள் போய், அங்கிருந்து இடது மூளைக்குப் போய் பின் அங்கிருந்து வலது மூளைக்குப் போய் அங்குப் பதிந்து பிறகுதான் எண்ணமாக என்னுள் எழுகின்றது. ஆகையால் எண்ணங்களைத் தடுப்பதற்குக் கண்களை மூட வேண்டும். இப்படிக் கண்களை மூடுகின்றபோது, மனம் இயங்காமல் புத்தி இயங்குவதைக் கவனித்துப் பாருங்கள். ஆகவே வீண் எண்ணங்கள் வெளியிலிருந்து கண்ணுக்குள் புகுந்து நம்மைப் பாதிக்க விடுவதை விடக் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருப்பது உத்தமம். இது ஓர் புதிய தகவல்.

நமது கடந்த கால வாழ்க்கைக்கும், இன்றைய வாழ்க்கைக்கும் உரிய கர்மப் பதிவுகள் பிரபஞ்சத்தில் தான் பரவியிருக்கின்றன. நாம் கண்ணை மூடுகின்றபோது எண்ணங்களை எழாமல் தடுப்பதோடு கர்மப் பதிவுகளையும் ஒரு பகுதியில் அழிக்கின்றோம். கர்மப் பதிவுகள் பரவெளியில் கலந்திருப்பதால் தான் இந்த உடல் மரணமுற்றாலும் அடுத்த பிறவி வாய்த்தவுடன் அந்த உடலோடு நமது கர்மப் பதிவுகள் இணைந்து கொள்கின்றன. சிந்தித்துப் பாருங்கள். உண்மை விளங்கும்.

விபத்தில் ஒருவர் காலை இழந்து விட்டால் ஆபரேஷன் செய்து காலை வெட்டிப்போட்டு அவருக்கு உணர்வு திரும்பிய நிலையில் மருத்துவர் அவரிடம் அவரது நிலைமையைப் பரிசோதிக்க வருகிறார். அப்போது அவர் மருத்துவரிடம் என் கால் விரல் மிக அதிகமாக வலிக்கிறது! என்று சொல்கிறார். காலே இல்லாதபோது விரல் வலிக்கிறது என்று சொல்வது எப்படி? மனப்பதிவில் கால் இருப்பதாகத்தான் தெரிகிறது. இந்தப் பதிவு இலேசில் போகாது. பழகிப் பழகித்தான் புரிந்துகொள்ள முடியும். இது விஞ்ஞான உண்மை. இப்படி எல்லாமே உள்ளுணர்வில் தான் படிந்திருக்கின்றன.

மனப்பதிவு செயல்படாமல் இருக்கக் கண்களை மூட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் யோகிகள் கண்களை மூடி எப்போதும் தியான நிலையில் இருக்கின்றனர். இன்றைய காலகட்டத்தில் பெறுகின்ற வசதிகளும் சுகங்களும் இதுவரை எந்தக் காலத்திலும் அனுபவிக்கப்படவில்லை. அதே போல் படுகின்ற துக்கத்தின் அளவும் இப்போதுதான் மிக அதிக அளவுள்ளதாக இருக்கிறது. நுhறு வருடங்களுக்கு முன்பு இதுபோன்ற சுகங்களுமில்லை, துக்கங்களுமில்லை என்றே சொல்லலாம். இது உண்மையான முன்னேற்றமா?

தொழில் நுட்பத்தால் ஏற்பட்டிருக்கின்ற முன்னேற்றங்கள் எல்லாம் சுகத்தை அதிகப்படுத்தித் துக்கத்தைக் குறைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் பரவலாகத் துக்கம் தான் அதிகரித்திருக்கின்றது.

இதை ஆராய்ந்து பார்த்தால் சுயநலத்துடன் கூடிய சேகரிப்பு மனப்பான்மை தான் இதற்குக் காரணமென்பது விளங்கும். தர்மநெறி முறைகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், தான், தன் சுகம் என்கிற சுயநலப் போக்கில் தான் இன்று எல்லா நாடுகளும், எல்லா இனங்களும் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

எழுநூறு கோடி மக்களின் மனப்பதிவுகளில் இந்த மனப்போக்குத் தான் இருக்கிறதென்றால் பிரபஞ்ச அலைகள் அமைதிப்படுமா? சிதறித் தெறிக்கின்ற நிலை என்று கூடச் சொல்லலாம். ஓர் ஆன்ம சாதகனின் உள்ளத்தின் அமைதித் தன்மை தான் இந்த ஆட்டத்தை ஓரளவிற்காவது அமைதிப் படுத்தும். ஆட்டத்தை நிறுத்தப் பார்க்கும்.

சமூகம் சொன்னவை எவை என்றாலும் அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு நடக்க வேண்டும் என்ற நியதி இல்லை. சொல்லப்பட்டது அல்லது கடைப்பிடிப்பவை எவை என்றாலும் அதைப்பற்றிய உண்மைகளை நன்கு உடைத்துப் பார்த்து, ஆராய்ந்து, சரிதான் என்று தெரிந்தால் அதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். மகான்கள் எல்லாம் சமுதாயம் சொன்னதை அப்படியே ஏற்று வாழவில்லை. தமக்குச் சரியென்று பட்டவைகளை மட்டுமே ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்ந்தனர். நமது வாழ்க்கை நெறிமுறைகள் ஞானிகளால் வகுக்கப்பட்டவை. சரியான விதத்தில் ஆராய்ந்து வகுக்கப்பட்ட அந்த உண்மைகள் சமுதாயத்தால் கையாளப்படுகின்றபோது அவரவர் வசதிக்காகவும், தனிப்பட்ட பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காகவும் கையாளப்பட்டு, சொல்லப்பட்ட உண்மைகள் மறைந்து போய் அர்த்தமற்ற சடங்குகளாகவும், சம்பிரதாயங்களாகவும் மாறி விட்டன. ஆகவே சமயம், சமுதாயம் என்று சொல்லிக்கொண்டு ஆன்மீக சாதகர்கள் அவற்றில் சிக்கித் தடுமாறிவிடக் கூடாது. அவற்றில் உண்மை இருக்கலாம். ஆனால் பொய் தான் அதிக அளவில் இருக்கின்றது. நமது ஆத்மீக வளர்ச்சி முக்கியமா? சமுதாய நடைமுறை முக்கியமா என்று சிந்தித்துச் செயல்பட்டால் நல்லது.

தொழில், வியாபாரம், வேலை என்னும் சமுதாயக் குறுக்கீடுகள் நமது உயர்நிலையைத் தடுக்க முயன்றாலும் அதற்கெல்லாம் இடம் கொடுத்து விடாமல் அவையும் ஆத்மாதான் என்ற நிலையில் பார்த்து ஒரு நிலையாகச் செயல்படப் பழக வேண்டும். ஞானத்தாலும், தியானத்தாலும் ஆத்மத் தொடர்பை எப்பொழுதும் வைத்துக்கொண்டு அந்த இணைப்பால் விளைகின்ற அன்பு அலைகளை நன்கு வெளிப்படுத்தி வாழத் தெரிய வேண்டும்.

இப்படி நம்மிலிருந்து வெளிப்படுகின்ற அன்பு அலைகளை மனிதர்கள் புரிந்து கொள்கின்றார்களோ இல்லையோ, நம்மை விடத் தாழ்ந்த நிலைப் பிறவிகளான மிருகங்களும், மரஞ் செடிகொடிகளும், பறவையினங்களும் நன்கு புரிந்து கொள்ளும். ஒரு ரோஜாச் செடியில் 100 முட்கள் இருக்கின்றன. நான்கு பூக்கள் தான் இருக்கின்றன. நாம் அதை முள்செடி என்று சொல்லாமல் ரோஜாச் செடி என்று தான் சொல்கிறோம். முள் என்பது தீமை. ரோஜா என்பது நன்மை என்று எடுத்துக்கொண்டால் நன்மையைத் தான் மனித மனம் பார்க்கின்றது என்பது தானே பொருள். நல்லதை வைத்து அழைப்பதுதான் சமுதாயப் பழக்கம்.

நாம் பழகுகின்ற தன்மையில் இந்த நல்லனவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து பாவித்தல் என்னும் நேர்மறைக் குணம் இருக்கிறதா என்று பாருங்கள். நாம் பயன்படுத்துகின்ற வார்த்தைகள் கூட நன்மை பயக்கக்கூடிய நேர்த்தன்மை வாய்ந்தவையாக இருக்க வேண்டும்.

ஒரு உணவுப் பொருள் வீணாகி விட்டால் அது வேண்டாம் என்று சொல்வதை விட உண்ணத் தகுந்ததல்ல என்று சொல்ல வேண்டும். ஒரு பொருளை வீட்டில் இல்லை என்று சொல்வதை விட வாங்க வேண்டும் என்று சொல்லலாம். கெட்டது, கூடாது, வேண்டாம், இல்லை என்பவையெல்லாம் எதிர்மறைச் சொற்கள்.

சிந்தனையிலிருந்துதான் வார்த்தை வெளிவருகின்றது. நமது வாயிலிருந்து எதிர்மறை
வார்த்தைகள் வரக்கூடாது. ஏனெனில் எதிர்மறைச் சொல் காயப்படுத்தும். அது சிந்தனையை எதிர்மறையாக்கும். அது ஆத்மத் தொடர்பைப் பாதிக்கும். நேரான சிந்தனைதான் மாறி எதிர்மறையாக வெளிப்படுவதால் அது சிந்தனைப் போக்கையே மாற்றியமைத்துவிடும்.

சித்தர்கள், ஞானிகள் நேர்மறை வார்த்தைகளைத் தான் பயன்படுத்துவார்கள். மங்களகரமான சொற்களையே பேசுவார்கள். அதை நாமும் இனிப் பழக வேண்டும். இப்படி ஏன் இனிமையான நல்ல சொற்களைப் பேசிப் பழகச்சொல்வது என்றால், கர்மப் பதிவுகளை அழிக்கின்ற முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கின்ற சாதகர்கள் நேர்மறைச் சக்தியை தமக்குள் அதிகரிக்கச் செய்வதற்காகத்தான். எதிர்மறைச் சிந்தனை நம்மை ஒருமைத் தன்மையிலிருந்து நீக்கி மாற்றிவிடுகின்றது. அது ஆத்மாவை உடைத்துத் தான் எதிர்மறைச் சொல்லாக வெளிவருகிறது.

நமக்கு சில நேரங்களில் எதிர்மறையான, நாம் விரும்பாத நிகழ்ச்சிகள் வந்து நம் மன அமைதியைக் குலைக்கும். அந்நேரங்களில் சாதாரணமாகக் கிரக நிலை சரியில்லை என்று சொல்வார்கள். நவக்கிரகங்களுக்குப் பரிகாரம் செய்யச் சொல்வார்கள். கிரகங்கள் எல்லாமே நம் கர்மப்பதிவிற்கேற்ப இயங்குகின்றனவே தவிர அவற்றிற்கென்று குண தோஷங்கள் இல்லை. நாம் எதைச் செய்கிறோமோ அதற்கேற்ற பலன்தான் கிடைக்கும். இதையெல்லாம் நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எதையுமே குறைவாகக் கருதக்கூடாது. எல்லாமே ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகத் தான் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

நவக்கிரகங்களில் சனீஸ்வரனைக் கெட்ட கிரகம் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் நவக்கிரகங்களில் மிகச் சிறப்பான கிரகம் சனீஸ்வரன் தான். அவர் நேர்மையானவர். கிரமம் தப்பாமல் சரியாகப் பலன் அளிப்பவர். நமது கர்மப்பலன் எதுவோ அதை நிறைவேற்றுபவர். சுக்கிரனை மிகச் சிறந்த கிரகம் என்று கூறுவார்கள். ஆனால் மிக அதிகக் கெடுதல்கள் தருவது அதுதான். எனவே கால நேரம், கிரக நிலை பார்ப்பதெல்லாம் இனி நமக்குத் தேவையில்லை. உயர் நிலை அடைகின்ற நிலையில் எல்லாமே நல்லவை தான். இதைத் தான் கோளறு பதிகத்தில் திருஞானசம்பந்தர், அவை நல்ல நல்ல…என்று பாடியிருக்கின்றார்.

ஒன்றே ஒன்றுதான் இருக்கிறது. அந்த ஒன்று எனக்குள் நானாக இருக்கிறது. அதுவே பிரபஞ்சமாகப் பரந்து இருக்கிறது. இந்த ஆத்ம சக்தி திரிந்து, உடைபட்டு அல்லது மாறி, எதிர்மறையாக வெளிப்படுகின்ற போது அது எதிர்மறையாக விளைவை ஏற்படுத்திவிடுகின்றது. இது கர்ம வினையின் தூண்டுதலால் நிகழ்வது. அந்தச் சொல் நம்மிடமிருந்து வெளிப்பட நம்மைச் சேர்ந்தவர்களின் செயல்களும், சூழ்நிலையும் தூண்டுகின்றன. கர்மாவில் சிக்குவதற்காக ஏற்படும் இப்படிப்பட்ட சூழ் நிலையில் நாம் எதிர்மறையாகச் செயல்பட்டுவிட்டால் நாம் தான் அந்த வலையில் தானாகச் சிக்கிக்கொள்கிறோம். புரிகிறதா? யாருக்கும் துன்பம் விளைவிக்கவோ, குழி பறிக்கவோ கூடாது என்று நீதியாக நமக்குக் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கின்ற நற் பண்பு இங்கு ஆன்மீக, விஞ்ஞான ரீதியாக விளக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நான் சரியாக நடந்தாலும் பிறர் எனக்குத் தொல்லை தருகிறார்களே, வஞ்சனையாக நடந்து என்னை வருத்துகிறார்களே என்ற எண்ணம் எழலாம். அது என் கர்மா என்றுதான் அதை ஏற்க வேண்டும். அவர்கள் அப்படி நடந்தால் சரி, நடக்கட்டும். அதற்குரிய பலனை அவர்களே அனுபவிப்பார்கள் என்று விட்டுவிட வேண்டும்.

நடைமுறையில் அன்பு, ஒற்றுமை, பொறுமை என்ற நேர்மையான குணங்களோடு வாழ்கின்ற குடும்பம் வளமுடன் வாழும். அனைவரின் கவனத்தையும் கவர்ந்து வியக்க வைக்கும். அவர்கள் நன்றாக இருப்பது வெளிப்படையாகவே தெரியும். எதிர்மறைக் குடும்பங்கள் படுகின்ற பாடுகளும் அங்கு நடக்கின்ற பாதிப்புகளால் வெளிப்பட்டுத் தெரிய வரும். எனவே இனியாவது ஜீவனாக செயல்படாமல் இறைத்தன்மையுடன் கூடிய கருணையும் அன்பும் நிறைந்தவர்களாகச் செயல்பட வேண்டும். செய்கின்ற செயல்களும், சொல்கின்ற வார்த்தைகளும் நன்மை தருபவையாக அமைய வேண்டும்.

நாம் தெய்வீக நிலையில் செயல்படுகின்றபோது பாதிப்பு ஏற்படாது. சாதாரணமாகச் செயல்படும்போது கர்மப் பாதிப்பு ஏற்படும். நிகழ்பவைகளால் உளவியல் தாக்குதல் ஏற்படும். அது மனதை வருத்தும். நம்மை யாரும் புறக்கணித்தாலும், அலட்சியப்படுத்தினாலும், வார்த்தைகளால் சுட்டாலும் அவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் எதிர்ப்பாகச் செயல்படாமல், எதுவும் நடக்காதது போல் சாதாரணமாக எடுத்துப் பொறுமையாக இருந்து விட வேண்டும். பெரிதுபடுத்தி அவதியுறும் நிலை தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

பிறர் சொற்களால் செயல்களால், நாம் பாதிப்படைந்து நமது ஆத்ம சக்தியை வீணாக்கக்கூடாது. அமைதியாக இருந்து விட வேண்டும். இனி வெளித்தூண்டல் இல்லை என்ற நிலைக்கு வந்துவிடுவது ஞானம். எந்தவிதத் தூண்டலுக்கும் தூண்டிலுக்கும் உட்படாத நிலையில் இருப்பது இது. இந்த நிலையில், இது ஒரு மரம், இது ஒரு ஜடம், சூடு சொரணை இல்லாதது என்ற பாராட்டுக்கள் எல்லாம் சமூகத்திடமிருந்து நமக்குக் கிடைக்கும். அது உண்மைதானே என்று சந்தோஷமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.

இப்படி அணுஅணுவாகத் தம்மைப் பரிசோதித்துக்கொண்டு நேர்மறையான விதத்தில் ஆத்மாவோடு இணைந்து, நான் ஆத்மா என்ற ஒரே தியானத்துடன் முறையாக வாழ்கின்றவர்களுக்கு எல்லாமே நன்மை தருபவையாக அமையும்.

உள்ளம் பெரும் கோயில். ஊன் உடம்பு ஆலயம் என்று திருமூலர் பாடிய பாடலின் உட்பொருளை உணர்ந்து வாழ்பவர்கள் ஆன்மீக சாதகர்கள். அவர்கள் தாம் பெற்ற ஞானத்தால் இந்த உடலையே கோவில் என உணர்ந்து தமக்குள் இருக்கின்ற ஆத்மாவாகிய உயிர்ச்சக்தியை இறை என உணர்ந்து அதனோடு இணைந்த நிலையில் வாழ்க்கையைக் கொண்டு செலுத்துகின்ற போது அவர்களுக்குப் புற வழிபாடுகள் பயனற்றவையாகி விடுகின்றன.

இந்த உடல் இறைவன் வசிக்கின்ற கோயில். இதனுள்ளே இருக்கின்ற உயிர்ச்சக்தி இறைவன். இதனிடையே கொள்கின்ற தொடர்பு பக்தி. இவை எல்லாம் தெரிகின்றது. ஆனால் அதனோடு நம்மைத் தொடர்பு படுத்துவதிலும் அதுவாக நாம் வாழ முயலாததும் தான் பிரச்னை. அந்தத் தொடர்பை ஏற்படுத்துவதற்காகத் தான் இந்த ஆன்மீக வாழ்க்கை, நாம் நம்மிலிருந்து வெளிப்படுத்துகின்ற கருணை, தியானம் செய்தல் போன்ற பயிற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. பரிணாமம் நமக்குத் தந்த எண்ணப்படிவுகளை எல்லாம் ஒதுக்கி, ஆத்மாவில் படிந்துள்ள அழுக்குகளைச் சுத்தப்படுத்துவது தான் தியானம் என்பது. ஏனெனில் ஆத்மா மன அழுக்குகளுக்கு இடையில் மறைந்து கிடக்கின்றது. அந்த அழுக்குகளை நீக்கி ஜீவனைச் சுத்தப்படுத்தினால் தான் ஆத்மா பளிச்சிடும்.

ஆனால் இந்த உலகமோ, புற வழிபாடுகளாக ஏராள விதங்களில் ஏதேதோ செய்து பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறது. ஞானம் பெற்ற நிலையில் இருப்பவர்கள் தான் இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொண்டு தம்மைத் தாமே சுத்தப்படுத்துவதைத் தம் வழிபாடாகக் கொள்கின்றனர். வழிபாடு என்பது கருணையின் பெருக்கமே தவிர வேறில்லை.

பொருள்களோடும் உறவுகளோடும் நாம் நம்மைப் பிணைத்துக்கொண்டு வாழ்கின்ற நிலையில் நட்பு, பாசம், நேசம், அதிகாரம், உழைப்பு என்றெல்லாம் நமது சக்தி பிரிந்து பிரிந்து செலவாகி விடுகின்றது. இவையெல்லாம் இந்தப் பிறவியோடு மட்டும் சம்பந்தப்பட்டவை. உண்மையில் பார்த்தால் இவை நிலையானவை அல்ல. அழியக்கூடியவை. இந்த உண்மைகளை அறியாமல் வாழ்வதால் ஏற்பட்ட விளைவு இது. வாழ்க்கைக்கு உயிர்ச்சக்தி செலவழிக்கப்படுகின்றது. அறியாமையுடன் கூடிய அந்த நிலையில் உயிர்ச்சக்தி வெறும் சாட்சி மட்டுமே.

நான் என்பது படுகின்ற கஷ்டங்கள், கவலைகள் எதுவுமே உயிர்ச்சக்தியைப் பாதிக்காது. நாம் படுகின்ற துன்பங்கள் எல்லாம், நான் அவன் என்பதை அறியாததால் வந்தது. நான் துன்பப்படுகிறேன் என்று சொல்வது பொய். ஆத்மாவே நான் என்று அறிந்தவர்களுக்கு இந்தத் துன்ப நிலை இருக்காது. எதுவும் பாதிக்காது. இது தான் உண்மை. ஆத்மாவோடு இணைந்து வாழும்போது முரண்பாடுகள் இல்லாமல் ஒத்திசைவாக உள்ளம் அமைதியாய் இருக்கும். எதையும் நாடாது. எதையும் தேடாது. தனிமை இனிக்கும்.

ஐம்புலன்களில் மனதை அதிகமாக வெளியில் இழுக்கக்கூடியது கண். கண் மூடியிருந்தால் மனம் உள்ளேயே தங்கி அமைதியாய் இருக்கும். அமைதியாய் இருக்கின்ற மனதிற்கு ஞாபக சக்தி அதிகம். உலகத்தில் அதிக நினைவாற்றல் உள்ளவர்கள் யாரென ஆராய்ந்தால் குருடர்கள் என்பது தெரிய வரும். ஏனெனில் அவர்களின் மனம் கண் வழியே வெளியேறுவதில்லை. எதைக் கேட்டாலும் கண்ணை மூடிக் கேட்டால் அது மனதில் ஆழமாகப் பதியும். கண் திறந்திருந்தால் மனம் வெளியில் ஓடிவிடும். மனம் கட்டுப்பட்டு இருந்தால் கண் பார்த்தாலும் பதியாது. காட்சி, காட்சியாக மட்டும் இருக்கும். கட்டுப்பாடற்ற நிலையில் எதைப் பார்த்தாலும் மனப்பதிவு ஏற்படும்.

எல்லாவற்றையும் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டே போனால் தான் மன அழுக்கு நீங்கும். மூச்சுப் பயிற்சி செய்தால் உள்ளம் சுத்தமாகும். உள் சுத்தத்திற்கு வெளிச் சுத்தம் மிக அவசியம் என்பதால் தான் வீட்டைச் சுத்தப்படுத்துதல், பூசைப் பொருட்களைச் சுத்தப்படுத்துதல், உடலைச் சுத்தப்படுத்துதல் போன்ற எல்லாம். தெய்வ காரியங்களைச் செய்கின்றபோது சுத்தத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பது தூய்மையில் இறைச்சக்தி வெளிப்படும் என்ற உணர்வில் தான். உலகத்திலுள்ள ஆன்மீகச் செயல்கள் எல்லாமே சுத்தப்படுத்துதல் தான்.

வாழ்க்கையை உண்மையென்று நம்பி இதில் ஏற்படுகின்ற சம்பவங்களிலேயே தொடர்ந்து உடல், மனம், புத்தியோடு சேர்ந்து அறியாமையுடன் செயல்படுவதால் தான் கர்மப்பதிவு ஏற்படுகிறது. இந்தக் கர்மப் பதிவுகளால் தான் மீண்டும் மீண்டும் பிறவி ஏற்படுகின்றது. எதிலும் ஒட்டாத நிலையில் வாழ முற்படுகின்றபோது தான், உள் முகமாகக் கவனத்தைத் திருப்பி ஆத்மாவோடு இணையத் துவங்குகின்ற போதுதான் கர்மப் பதிவுகள் அழியத் துவங்கும். தியானம் செய்வது கர்மப்பதிவுகளை அழிப்பதற்குத் தான். இதை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்படுகின்றது.

ஆழ் மனநிலையில் நின்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் நாம் இப்போது செய்துகொண்டிருக்கின்ற எந்தவிதச் சடங்குகளும் தேவையில்லை என்பது விளங்கும். அதுதான் இந்தப் பிறவியைத் தந்தது, அது தான் எல்லாவற்றையும் செய்துகொண்டு போகிறது என்ற புரிதல் ஏற்பட்டுவிட்டால், நமது மனநிலையே மாறி விடும். இந்த நிலையில் நல்ல நாள் பார்த்தல், பிறந்த நாள், திருமண நாள் போன்ற கொண்டாட்டங்களில் ஈடுபடுதல், திவசம், விரதம் என்று சடங்குகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தல் போன்றவை எல்லாம் குறைந்து போகும். இப்படியெல்லாம் எடுத்துச் சொல்வது மிகக் கடுமையானதாகவும், சமுதாய நடைமுறையை எதிர்ப்பதாகவும் தெரியும். ஆனால் ஒரு கருத்தை மிக ஆழமாகப் பார்த்தால்தான் அதிலுள்ள உண்மை புரிய வரும். யாரையும் உடனே எல்லாவற்றையும் நிறுத்தி விடுங்கள் என்று இங்கு சொல்லப்படவில்லை.

வாழ்க்கை பொய்யானது என்பதை உணர்ந்து ஞானம் பெற்றுத் தம்மைத் தனிமைப்படுத்தி ஆன்மீக சாதனைகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருப்பவர்கள் மேலும் பல படிகள் முன்னேற வேண்டும் என்பதற்காகச் சில உண்மைகள் விளக்கப்படுகின்றன. அதில் ஒன்றுதான் சடங்குகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கத் தேவையில்லை என்று சொல்வது.

ஏனெனில் நமக்கு ஏற்படுகின்ற உறவுகள் கர்மப் பிணைப்பால் வந்து வாய்த்தவை. அதனதன் கர்மா முடிந்தபின் அவையவை பிரிந்து செல்கின்றன. இந்தப் பிரிவு துயரம் தருபவையாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் இது நியதி என்பதைப் புரிந்து ஏற்றுக்கொண்டால், எண்ணமில்லா நிலையில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்னும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு இறந்தவர்களைப்பற்றித் திரும்பத் திரும்ப நினைக்கத் தேவையில்லை என்பதுதான் சிந்தித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை.

வாழ்க்கையில் ஏற்படுகின்ற ஏராளமான துன்பங்கள், துன்ப நிகழ்வுகள், பிரச்னைகள் போன்ற எல்லாவற்றையும் இறைவனின் ஆசீர்வாதம் என்று ஏற்க வேண்டும். ஏனெனில் இந்தத் துன்பங்கள் ஏற்பட்டதால்தான் நான் சிந்தித்து என்னைத் தேட முற்பட்டேன். இல்லாவிடில் நான் வாழ்க்கை போகிற போக்கிலேயே போயிருப்பேனே தவிர ஆன்மீகப் பாதைக்குத் திரும்பியிருக்க மாட்டேன்.

ஆன்மீக உயர் உணர்வு நிலைக்கு வந்த பின்பு வாழ்க்கையில் எனக்கு அது கிடைக்கவில்லை, இது நிறைவேறவில்லை என்ற குறை இருக்கக்கூடாது. நான் நினைத்தபடி என் வாழ்க்கை அமையவில்லை என்று புலம்பக்கூடாது. கிடைக்காதது என்று நினைப்பது நமது நன்மைக்காகத்தான் கிடைக்காமல் போயிற்று என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தேவைகளில் நிறைவு இருக்க வேண்டும். அல்லது எது எனக்குத் தேவை என்பதில் தெளிவு இருக்க வேண்டும்.

இன்றைய கால கட்டத்தில் திருமணம் என்பது ஒரு பெரிய சிக்கலாக இருக்கின்றது. பெண்களை விட ஆண்களுக்குத் திருமணம் நிறைவேறாமல் தடைப்படுவது அதிகமாக இருக்கிறது. இங்கு ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இல்லற வாழ்க்கை என்பது கர்மப் பகிர்வு. இருவரின் கர்மா பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டு வாழ்க்கையாக அமைகின்றது. இது தெய்வ சங்கல்பத்தால் ஏற்படுவது. காலம், நேரம் சரியாய் அமைகின்றபோது நடக்க வேண்டியவை நடந்தே தீரும். முயற்சி செய்யலாமே தவிர அதற்கு மேல் கவலைப்படக் கூடாது.

கல்யாணங்கள் சுவர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுகின்றன என்று சொல்வதன் பொருள், அது நாம் தீர்மானித்து நடைபெறுபவை அல்ல. வேறொன்று அதைத் தீர்மானிக்கின்றது என்பதை உணர்த்தத்தான். இனக்கவர்ச்சியில் சிக்கி அல்லது பணம், பதவி, அழகு, படிப்பு என்று அவற்றை மட்டும் அளவுகோல்களாகக் கொண்டு முடிவுகளை எடுத்துவிடக்கூடாது. ஆன்மீக சாதகர்கள் புத்தியால் தான் செயல்பட வேண்டுமே தவிர உணர்ச்சிபூர்வமான மனதின் வழி செல்லக்கூடாது. அது கர்மாவின் வழியில் கொண்டு செலுத்தி விடும்.

புத்தி தீர்மானித்தால் அங்கு ஆன்மாவின் உடன்பாடு இருக்கும். பானை பிடித்தவள் பாக்கியசாலியென்றால் ஏர் பிடித்தவன் கையில் புதையல் கிடைக்கும் என்பார்கள். ஏனெனில் இரு ஆத்மாக்கள் ஒன்றாக இணைகின்ற திருமண பந்தத்தின் மூலம் இருவேறு ஜீவன்களின் கர்மப்பதிவுகள் இணைகின்றன. அதுமட்டுமல்ல, இரு குடும்பங்கள் முழுவதற்குமான கர்மப்பிணைப்பும் இதன் மூலம் அவர்களோடு இணையும். சடங்குகள் ஏராளமாகச் செய்து பூஜை, பரிகாரங்கள் எல்லாம் முறையாகச் செய்து நடத்தப்படுகின்ற திருமணங்கள் கூட நன்றாக வாழாமல் பாதியிலேயே முறிந்துவிடுகின்றனவே. பத்துப் பொருத்தம் பார்த்து செய்யப்பட்ட திருமணங்களில் கூட மன ஒற்றுமையின்றிப் போராட்டங்களுடன் கூடிய வாழ்க்கையைப் பலர் வாழ்ந்துகொண்டு இருப்பது அவரவர் மனதைக் கேட்டால் தெரிய வரும். நமது சமுதாய அமைப்பின் கூட்டமைப்பால் மன வேறுபாடுகளையும் குறைகளையும் மறைத்துக்கொண்டும் பொறுத்துக்கொண்டும் என்னுடைய கர்மா இது என்று நினைத்துப் போன தலைமுறை வரை பிரச்னைகளைச் சமாளித்து வாழ்ந்தனர். ஆனால் இளையதலைமுறைக்கு இந்தச் சகிப்புத் தன்மை இல்லை. அதனால் மண வாழ்வில் ஒத்திசைவு குறைந்து போய்விட்டது. அதனால் தான் மனமுறிவுகளும், திருமணம் செய்யாமல் சேர்ந்து வாழ்வதும், ளiபெடந அழவாநச என்ற வாழ்க்கை முறையும் சகஜமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

திருமணமாகாத நிலையில் 45, 50 வயதில் மனதில் ஒரு ஏக்கம் ஏற்படும். எனக்கு என்று ஒரு குடும்பம் இல்லையே, வயதாகின்றபோது என்னை அக்கறையாகக் கவனிக்க ஒருவர் இல்லையே, ஒரு பிள்ளை இருந்தால் நன்றாய் இருக்குமே என்றெல்லாம் எண்ணம் வரும். ஆனால் இது சரியான புரிந்துணர்வு இல்லாததால் ஏற்படுவது, நான் யார், இந்த வாழ்க்கை என்பது என்ன என்பதைப்பற்றியெல்லாம் ஒரு தெளிந்த அறிவு அமைந்து விட்டால் இந்தப் பிரச்னை ஏற்படாது. அறிவால் வெல்ல வேண்டிய பிரச்னை இது.

எனக்கு வாழ்க்கைத் துணையை ஏற்படுத்தித் தரும் பொறுப்பை நான் உன்னிடம் தந்து விட்டேன். நீ வழிகாட்டு! என்று முழுப் பொறுப்பையும் அதனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுப் பேசாமல் இருந்தால் நடக்க வேண்டியது தானாக நடக்கும். இவ்வளவு பெரிய இயக்கத்தின் மூலமாகிய அதற்கு இது பெரிய காரியமா? மேலும் ஆன்மீக சாதகர்கள் உயர் உணர்வு நிலையில் எப்போதும் இருப்பவர்கள். அவர்களுக்குச் சாதாரண சலசலப்பு வாழ்க்கை முறை சரி வராது. இந்நிலையில் உள்ளவரைத் திருமணம் செய்பவர்களுக்கு இவர்களின் அமைதித் தன்மை சலிப்பை ஏற்படுத்தும். ஆட்டம். பாட்டம், கொண்டாட்டம், ஆடம்பரம், வீடு, கார், வங்கிக் கணக்கு என்று இல்லையே என்ற ஏமாற்றம், சண்டை சச்சரவுகளை உருவாக்கும், நமக்கு ஏற்ற விதத்தில் அல்லது கர்மப் பிணைப்பால் வருவது வந்தால், சரி என்று ஏற்றுக்கொள்ளலாம். அப்போது வேண்டாம் என்று மறுக்கத் தேவையில்லை. நடக்க வேண்டும் என்று இருந்தால் நடக்கட்டும் என்று ஆத்மாவுடன் தொடர்புகொண்ட நிலையில் அமைதியுடன் வருகின்றவற்றை எதிர்கொள்ளுங்கள். வர வேண்டியது வரும். அவ்வளவுதான்.

ஆன்மீக சாதகர்கள் கவனிக்க வேண்டிய அடுத்த முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால் வெளிவிவகாரங்களில் அதிகக் கவனம் செலுத்தக்கூடாது. சமுதாயத்தில் நடைபெறுகின்ற சீரழிவுகளைப்பற்றிக் கேட்கவோ அல்லது பார்க்கவோ முனைகின்றபோது அவையெல்லாம் பதிவுகளை ஏற்படுத்தும். அதனால் தான் தொலைக்காட்சித் தொடர்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதும் செய்தித்தாள்கள் படிப்பதில் ஆர்வம் காட்டக்கூடாது, தொலைபேசியில் ஊர்க்கதைகளைப் பேசிப் பிறர் பற்றிய குற்றம் குறைகளைக் கேட்கக் கூடாது என்று சொல்வதும்! ஏனெனில் அவை பற்றிய எண்ணங்கள் மனதில் பதிந்துவிடும். பிறகு இலேசில் போகாது. வேறு எதையும் பார்க்கின்றபோது தொடர்பு படுத்திப் பார்க்கும். இப்படி மனச் சலனத்திற்கு இவையெல்லாம் காரணமாகிவிடும். தியானத்திலும் இவை தடைகள் ஏற்படுத்தும். இவற்றிலெல்லாம் ஈடுபடாமல் ஒதுங்கி வாழ்ந்தால் நன்மை ஏற்படும். தன்னோடு தான் இருத்தல் என்ற பயிற்சிக்கு இவையெல்லாம் எதிர் மறையானவை.

இப்படிப்பட்ட வெளிஉலகத் தடைகளையெல்லாம் நீக்கி நீக்கித்தான் நாம் உயர் உணர்வு நிலைக்குப் போக முடியும். அப்படிப் போவதற்கு நம்மை மேலும் மேலும் தயார்ப்படுத்த வேண்டிய நிலையில், தடையாக நாமே செயல்பட்டுவிடக் கூடாது. அது சொல்லி நான் செயல் பட்டால் இடையில் கர்மா குறுக்கிட்டுவிடும். இடைத்தரகனாக நான் நின்று செயல்படாமல் அதுவே செய்யட்டும் என்று இருந்து விட்டால் ஆத்மாவே செயல்பட்டுப் பிரச்னையை அது விரும்பிய வண்ணம் தீர்க்கும். நமக்கும் கர்மா ஏற்படாது.

நடக்க வேண்டியது நடந்தே தீரும். நடக்காதது நடக்கவே நடக்காது. கீதையின் சாரமாக இது தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆத்மாவின் விருப்பமே நமது வாழ்க்கை. இதில் ஈடுபடுகின்ற நாம் வெறும் கருவி மட்டும் தான். இந்தத் தத்துவம் விளங்கிவிட்டால் வாழ்க்கை எளிது. எல்லாம் ஓடி முடிந்த பிறகு நின்று திரும்பிப் பார்த்தால் அந்த அனுபவங்கள் இந்த உண்மையைத்தான் சொல்லும்.

சாதாரண வாழ்க்கையில் நாம் பெரிய அதிசயமாகக் கருதுவது ஒரு பெரிய நஷ்டத்தையோ அல்லது லாபத்தையோ தான். ஆனால் நாம் கவனிக்காத ஒரு பெரிய அதிசயம் என்னவென்றால் இத்தனை காலம் வரை நாம் உயிரோடு வாழ்ந்திருக்கிறோமே. இன்று காலை படுக்கையிலிருந்து உயிரோடு எழுந்தோமே! இதைப்பற்றி யாரும் சிந்தித்துப் பார்த்து அந்த இறைக்கருணைக்கு நன்றி செலுத்துகிறோமா?

நம் நாட்டில் ஒரு பழைய கதை சொல்லப்படுவதுண்டு. நாரதர் தன் மனதில் நான் தான் இந்த மூன்று உலகிலும் மிகப் பெரிய பக்தன் என்று நினைத்துப் பெருமிதம் கொண்டாராம். இதனை அந்தர்யாமியான நாராயணன் அறிந்தார். அவர் நாரதரை அழைத்து அவரிடம் ஒரு ஏழைக் குடியானவனின் அன்றாட நடவடிக்கையைக் காட்டினார். அவன் அதிகாலையில் எழுந்தவுடன் கைகளைக் கூப்பி, ‘நாராயணா’ என்று இறைவனை மனப்பூர்வமாக நினைத்து வணங்கிவிட்டுத் தன் குடும்பக் கடமைகளைச் செய்யத் துவங்கினான். பகல் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்துக்
கடமைகளை முடித்தான். இரவு படுக்கைக்குப் போனவுடன் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் நாராயணா! என்று உரக்கச் சொல்லிக் கைகூப்பித் தொழுது விட்டுப் படுத்து நித்திரை கொண்டான். அவனது ஆழ்ந்த பக்தியே தமது பக்தியை விட மேலானது என்பதை நாரதர் உணர்ந்து கொண்டார் என்று அந்தக் கதையில் வரும்.

சும்மா வெளிவேஷத்திற்காக உதடுகள் மந்திரங்களை ஜபிக்க, விரல்கள் ஜபமாலையை உருட்டக் கண்கள் சும்மா மூடியிருக்கக்கூடாது. உள்ளம் அவனில் தோய்ந்திருக்க வாழ்க்கையில் நமக்கு வருபவைகளை எல்லாம் அவனது பிரசாதமாக நினைத்து ஏற்று முறையாகவும் சரியாகவும் செயல்படுவதுதான் உண்மையான பக்தி நெறி. இந்த நாளை எனக்குத் தந்தாயே, நன்றி இறைவா! என்பதுதான் உண்மையான பக்தி நிலை.

உயர் தெய்வீக சக்தி என்னை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை எப்பொழுதுமே எண்ணியபடி அவன் கருணை என் வாழ்வு என்று இருந்துவிட வேண்டும். இதுவரை இல்லாவிட்டாலும் இனியாவது இந்த வாழ்க்கையின் நோக்கம், கொள்கை, இயல்பு, செயல்பாடு எல்லாமே ஆன்மீகமயமாக இருத்தல் வேண்டும். எண்ணமில்லாத நிலையைப் பழக வேண்டும். மனோநாசம் செய்யப்படவேண்டும். ஆத்மாவோடு மட்டும் தொடர்புகொண்ட நிலையில் வாழ வேண்டும்.

தன்னைப்பற்றிய அறிதலாகிய ஆன்மீகப் பயிற்சியில் தொடர்ந்து தங்களை ஈடுபடுத்திப் பக்குவப்பட்டுக்கொண்டு வருகின்ற நிலையில் இடைவிடாத சுய பரிசோதனை மிக அவசியம். குரு ஒரு தூண்டுகோலாய் அமைந்து நம்மை நாமே சோதித்துச் சரி செய்வதற்கு உரிய சாதனை முறைகளைத் தந்துகொண்டே இருக்கிறவர். இவ்வகையில் நம்மிடம் அவர் விடுக்கின்ற கேள்விகள் பல. அவை அடிக்கடி நம்மிடம் நாமே கேட்டுக்கொள்ளப்படவேண்டியவை.

அவர் விடுக்கின்ற முதலாவது கேள்வி, அன்றாடப் பிரச்னைகள் இன்னும் உங்களைப் பாதிக்கின்றதா? இந்தப் பிரச்னை எனக்கு ஏன் வந்தது என்பதற்கான பதில் உங்களுக்குக் கிடைக்கின்றதா? ஏதோவொரு விதத்தில் நம்மோடு தொடர்புகொண்டு தான் இந்தப் பிரச்னை வந்திருக்கிறது என்ற தெளிவு கிடைத்துவிட்டதா? ஏதோ ஒரு பிரச்னை எனக்கு வரப்போகிறது என்பதை முன்னமே உங்களால் உணர முடிகின்றதா? போன்றவை. இப்படித்தான் நம்மை நாம் ஆராய்ந்து பதில் பெற்று ஆன்ம முன்னேற்றத்தைப் பெற முடியும். அதன் பிறகு அவரது உபதேசம் இவ்வாறு தொடர்கின்றது.

நமது வாழ்க்கையில் ஏற்படுகின்ற எல்லாப் பிரச்னைகளும் கர்மப் பதிவினால் நிகழ்பவையே. நமது அனுபவ முதிர்ச்சிக்கேற்றபடி அவற்றை நாம் அணுகுகின்றோம். ஆன்ம அறிவைப் பெறு முன்னர் நாம் சந்தித்த பிரச்னைகளின் அளவு அதிகமானதாகவும் அதனால் ஏற்பட்ட பாதிப்பும் மிக அதிக அளவினதாகவும் நமக்குத் தோன்றியது. ஆனால் இப்போது வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்பது புரிந்த பிறகு நாம் வாழ்கின்ற விதத்தில் பிரச்னைகள் ஏற்படுவது குறைந்திருக்கும். அப்படி நம்மை மீறிச் சில பிரச்னைகள் ஏற்பட்டாலும் அது முன்போல் நம்மைப் பாதிக்காது. அதைத் தீர்க்கின்ற விதத்தைப் பதட்டமின்றிச் சிந்தித்து அறிவு பூர்வமாகச் செயல்பட முடியும்.

ஒரு பிரச்னை ஏற்பட்டால் அதைக்கண்டு பயம், சோகம், மனஅழுத்தம் போன்றவை ஏற்படாமல் எது வந்தாலும் ஏற்கத் தயார் என்ற மனநிலை நமக்கு வரவேண்டுமெனில், நமது உணர்வு ஆத்மாவுடன் கலந்த நிலையில் ஆத்மாவில் ஊன்றியிருக்க வேண்டும். இது அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் உற்றுப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு முக்கிய சோதனை.

எப்பொழுதுமே நாம் விரும்பியது நடப்பதில்லை. ஆனால் நாம் விரும்பாதது முன்னால் வந்து நிற்கும். இது தான் வாழ்க்கைப் போராட்டம். இப்படி நடப்பதால் தான் விரக்தி ஏற்படுகின்றது. எதிர்பார்த்தது நடக்கவில்லையே என்ற ஏக்கம், வேண்டாமே என்று நினைத்தது வந்து வாய்க்கின்றபோது வெறுப்பு. இந்நிலை நமது கர்மாவின் விளைவு.இதைப் புரிந்துகொள்ளாதவரை பிரச்னைக்குத் தீர்வு காணத் தெரியாமல் ஜாதகம் பார்ப்பது, குறி கேட்பது, பரிகாரத்தலங்களில் நேர்த்திக் கடன் செலுத்துவது என்றெல்லாம் அலைந்து திரிகின்றோம். இப்படித் திரிந்ததால் மனம் சற்றே அமைதியடையக்கூடும். அல்லது நம் மனம் கொண்ட நம்பிக்கையால் சில சமயம் பிரச்னைகள் சுமுகமாகத் தீரும். ஆனால் நுhறு சதவீதம் எல்லாம் சரி வருவதில்லை.

காலையில் எழுந்ததும் மலசலம் கழித்துவிட்டால் பிரச்னை இல்லை. ஒருநாள் முழுவதும் இது வெளியேறாமல் போனால் பிரச்னை. இப்படித்தான் எல்லாம். இயல்பான நடவடிக்கைகளில் பிரச்னைகளில்லை. இயல்புக்கு மாறானவை பிரச்னைகள். நாம் இயற்கையோடு ஒன்றிய நிலையில் வாழ்ந்தால் பிரச்னைகள் இல்லை. இயற்கை என்பது என்ன? படைத்தவனின் பிரதிநிதி அல்லவா? அப்படிப்பட்ட இந்த இயற்கையோடு ஒத்து வாழ்கின்றபோது நம்மில் முரண்பாடில்லை.

இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் ஆன்மீகம் என்பது பல்வேறு வகைகளில் அமைந்து மக்களைக் குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆடம்பர ஆன்மீகம், அலங்கார ஆன்மீகம், அலங்கோல ஆன்மீகம், போலித்தனமான ஆன்மீகம் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். தன்னை உணர்ந்தவராய், பற்றற்ற நிலையில் தன்னில் தான் இணைந்தவராய் மிக எளிமையாக, ஞானத்துடன் கூடிய இயல்பான விதத்தில் வாழ்வதுதான் உண்மையான ஆன்மீகம். ஆன்மாவை உணர்ந்து அதில் ஆனந்திப்பவர் ஆன்மீகவாதி. அவ்வளவுதான்.

ஆன்மீகத்திற்கு வருவதற்கு முன் பிரச்னைகள் ஏற்பட்டபோது அதனால் ஏற்படுகின்ற லாப நஷ்ட விளைவுகளைக் கணக்கில் எடுத்து மனஉளைச்சல் படுவோம். இப்போதோ அது எப்படி வந்தாலும் இது இவ்வளவுதான் என்ற மனத் தெளிவு இருப்பதால் சரியாக அணுகி, ஏற்படுகின்ற விளைவை சரி என்று ஏற்றுக்கொள்கின்ற பக்குவம் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. சரிதானே!

பெற்ற ஞானத்தாலும், அதனால் ஏற்பட்ட மன ஒழுக்கத்தாலும் தான் இந்தத் தெளிவு ஏற்படும். அமைதியான மனநிலையில் இருக்கின்றபோது பிரச்னை வரப்போவது சூழ்நிலையில் ஏற்படும் மாற்றத்தால் உணரப்படும்.

எனது உயிர்ச் சக்தியை நான் சேமித்து அதிலேயே கலந்திருக்கின்றபோது, நான் தெய்வீக சக்தியுடன் தொடர்பு கொள்கின்றேன். இந்த நிலையில் உயிர்ச் சக்தி தெய்வீக நிலையுடன் இயங்குகின்றது. இந்தத் தெய்வீக சக்தி எனக்குள் இருப்பது போலவே உலக முழுவதுமாகப் பரந்து விரிந்திருக்கிறது. உடல் சக்தியாகவும், மனச் சக்தியாகவும், புத்தி சக்தியாகவும் உயிர்ச் சக்தியாகவும் வெளிப்படுவது அந்தத் தெய்வீக சக்திதான். எல்லாமாக அது தான் இருக்கிறது. அது தான் செயல்படுகின்றது.

எல்லாம் இறைவன் பார்த்துக்கொள்வான் என்று சாதாரண மனிதர் சொல்வது இந்த உள் விவரங்கள் தெரியாத நிலையில். ஆதலால், அவர்களுக்குப் பிரச்னைகள் தீரும். ஆனால் விடுதலை கிடைக்காது. ஞானம் பெற்றவர்களுக்கு இந்த உண்மை மிக நன்றாகத் தெரிந்திருந்தால் அவர்களுக்குப் பெரிதாக பிரச்னைகள் வராது. வந்தாலும் பாதிக்காது. ஆனால் விடுதலை உண்டு. நம்பிக்கை அல்லது பக்தி சில வேளைகளில் மாறும். ஆனால் ஞானம் ஒருக்காலும் மாறாது. பிரச்னை வரப்போவது எனக்குத் தெரிகிறது என்றாலும, பிரச்னைகள் வந்தாலும் என்னைப் பாதிப்பதில்லை என்றாலும் அடிமனதில் உள்ள பதிவுகள் அழியத் துவங்கிவிட்டன என்று பொருள். கர்மப் பதிவுகள் குறையக் குறையப் பிரச்னைகள் ஏற்படுவதும் குறைந்துகொண்டே போகும். எனவே, அடி மனதிலுள்ள கர்மப் பதிவுகளை அழிக்கத்தான் நாம் சதா முயற்சி செய்ய வேண்டும். இதற்கு ஞானமும் தியானமும் தான் வழி. வேறு வழியே இல்லை.

உயிர் சார்ந்த சக்திகளாகத் திகழ்பவையெல்லாம் தெய்வீக சக்தியை அடித்தளமாகக் கொண்டு இயங்குபவையே. அந்தத் தெய்வீகச் சக்தியில் தொடர்ந்து இணைய இணையப் பூரண அமைதி நமக்குள் ஏற்படும்.

ஒளிச் சக்தியின் உள்ளே வெப்பம், குளிர்ச்சி இரண்டும் இருக்கும். ஹைட்ரஜன், ஆக்ஸிஜன் இரண்டும் சேர்ந்ததுதான் ஒளியாகத் தெரிகின்றது. உலகத்திலுள்ள சகல மதங்களிலுமே ஒளியைப்பற்றி மிக உயர்வாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஒளி வழிபாடு எல்லா மதங்களிலும் இருக்கின்றது. ஒளியைப் பாடாத ஆன்மீகவாதிகள் இல்லை. இறைச்சக்தியை ஒளியாகப் பார்த்து அதைத் தன்னில் உணர்ந்து பரவசப்பட்டுத்தான் இவர்கள் பாடியுள்ளனர். ஜோதி ஜோதி ஜோதி சிவம்! ஜோதி ஜோதி ஜோதி பரம்! என்று இராமலிங்க அடிகள் ஜோதி வழிபாட்டின் உயர்வை உலகுக்கு உணர்த்தினார். அருட்பெரும் ஜோதி, தனிப் பெருங்கருணை! என்பது அவரது அற்புதமான சொற்றொடர்.

மாசற்ற ஜோதி, மலர்ந்த மலர்ச்சுடரே! என்று வியந்தார் மாணிக்கவாசகர். புருவ மத்தியில் ஒளிச்சுடராய் என்னைத் தியானிப்பவர்கள் என்னையே வந்தடைகின்றனர்! என்றார் கீதையின் நாயகனாகிய கண்ணபிரான். வேதங்களில் ஒளியைப்பற்றி மிக விரிவாகப் பேசப்பட்டிருக்கின்றது. “அறியாமை என்னும் இருளிலிருந்து எம்மை ஞானமென்னும் ஒளி நிலைக்கு அழைத்துச் செல்க!” என்பதைத்தான் “தமஸோமா ஜோதிர்கமய!” என்ற வரிகள் உரைக்கின்றன. ஈசாவாஸ்ய உபநிஷத்தில் சூரியனைப் பார்த்து, “ஓ சூரியனே! உனது கிரணங்களைச் சுருக்கித் தங்கத்தால் ஆன மூடியைத் திறந்து உனக்குள் ஒளிர்கின்ற பரப்பிரம்மத்தை எமக்குக் காட்டுக! ஏனெனில் உனக்குள் ஒளிர்கின்ற அதுதான் எம்முள்ளும் உயிர்ச் சக்தியாய் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை நான் அறிந்துகொண்டு விட்டேன்!” என்று ஒரு ரிஷி உரைக்கின்றார். தேவாரம், திருவாசகம் பாடிய நாயன்மார்கள் எல்லாம் ஒளியைப் பற்றித்தான் பாடி இருக்கின்றனர். சொல்லிய பாட்டின் பொருள் உணர்ந்து பாடுபவர்களுக்கு இந்த உண்மை நன்கு விளங்கும்.

ஒளி என்பது ஒரு புதிய விஷயமே இல்லை. ஏற்கனவே அனைவரும் அறிந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றுதான். சமயம் சார்ந்த விஷயம் தான் இங்கு விஞ்ஞான பூர்வமாக, விளக்கமாகச் சொல்லப்படுகின்றபோது வேறானதாகத் தெரிகின்றது.

ஆத்ம அனுபூதி பெறுவதோடு ஆத்ம சாதனை முடிவடைவதில்லை. ஆத்மாவை அறிந்து அதைத் தனக்குள் தியானத்தின் மூலம் ஒளியாகத் தரிசித்து அந்த ஒளியில் தன்னைக் கரைத்துவிடுவது ஒரு நிலை. அந்த நிலையில் அங்கு நான் என்பது இல்லாமற்போய், அது நானாகி விடுகிறது. அந்நிலையை அடைகின்றபோது ஆத்மாவின் உறையாகிய இந்த உடல் கர்ம உடலாக இல்லாமல் ஒளி உடலாகி விடுகின்றது. அப்படி ஆகும்போது நம்மைச் சுற்றி ஒளி வட்டம் சூழ்கின்றது. அதைத்தான் ஓரா என்கின்றனர். எத்தனையோ பேரைப் பார்க்கின்றபோது அவர்களில் ஒரு தெய்வீக ஒளியை நாம் கண்டு வியந்திருக்கின்றோமே! அந்த ஒளி நிலையை அடைவதுதான் ஆத்ம அனுபூதியின் வெளிப்பாடு.

ஒளி உடல் பெற்ற பிறகு அந்த நிலையிலேயே தொடர்ந்து இருக்கப் பழகத்தான் பரவெளியில் ஒளிவீடு கட்டுங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றது. தொடர்ந்து குருவின் அருகில் இருந்து அவரது கருணை செறிந்த வழிகாட்டுதலுடன் ஞான உபதேசம் பெற்றுத் தியானப் பயிற்சியின் மூலம் ஒளித்தொடர்பு ஏற்படுத்திக்கொண்டவர்களுக்குத் தான் இந்த நிலை விளங்கும்.

ஆனால் இங்குக் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஒன்று என்னவென்றால் தாம் கற்றவற்றை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, விளக்கம் பெறா நிலையில் இதுதான் ஆன்மீகம், இதற்கு மேல் சொல்லிக்கொண்டு போவது சமயத்திற்கு ஒவ்வாது என்று சொல்லி வாதப் பிரதிவாதங்களில் ஈடுபடுபவர்கள் இருக்கலாம்.

உண்மையான ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு அறிவுக்குத் தீனி போடக்கூடிய, ஞான முன்னேற்றத்தைத் தடை செய்யக்கூடிய வாதப் பிரதிவாதங்கள் எல்லாம் தேவையில்லை. எப்படியெல்லாம் இந்த ஊனினை உருக்கி உள்ளொளியைப் பெருக்கிப் பிரம்மமாகி விடலாம் என்ற முயற்சிதான் இனித் தேவை. பிறவி இல்லா நிலையை அடைய நாம் என்ன செய்யலாம் என்னும் முன்னேற்றத்திற்குரிய வழியைத் தான் இனி நாம் பார்க்க வேண்டும்.

அனைத்தையும் கடந்து அதுவாகின்ற தருணத்தில் ஒளியாய் மாறுவதும், ஒளி உடலைப் பெறுவதும் சாத்தியமே. ஆத்மாவை அனுபவிக்கும்போது ஒளி பீறிடும். நம் வாழ்க்கையில் இரண்டறக் கலந்திருப்பது ஒளியே. நல்லது கெட்டது இரண்டிற்குமே தீபம் தேவைப்படுகிறது. சூரிய ஒளியிலிருந்து தான் படைப்புக்கள் ஒளி பெற்று உயிர்ப்படைகின்றன.

மனக்கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு விட்டாலே முகம் ஒளிரும். உள்ளத்தில் ஒளியைத் தரிசித்தால் ஒளிமயம். உறையாகிய உடல் ஆத்மாவில் தன்னை ஊன்றி ஆத்ம உணர்வில் இயங்கினால் ஒளி உடல். இந்த ஒளிஉடல் பரவெளியில் கலந்து பரந்து விரிகின்ற உணர்வைப் பெற்றால் பரவெளி ஒளித் தொடர்பு. தீர்ந்தது.

இவற்றைப்பற்றியெல்லாம் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு ஐயம் தீர்ந்த நிலையில் தொடர்ந்து ஆன்ம சாதனையில் ஈடுபடுகின்றபோது நாம் இழுக்கின்ற மூச்சுக் காற்றில் இருக்கின்ற பிராணவாயு ஒளி என்பதும், கரியமிலவாயு இருளான கரிய நிறமாகச் சொல்லப்படுவதும் விளங்கும். அதாவது எங்கும் பரவியுள்ள தெய்வீகசக்தி இந்த உடலுக்குள் ஒளிச்சக்தியாக உட்புகுந்து உயிர்ச்சக்தியோடு இணைந்து பிறகு வெளியேறுகின்றது. ஒலியாய், ஒளியாய் ஆனாய் நீயே!

அறியாமைக்கும் அறிவிற்கும் இடையில் போராட்டம் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டே இருக்கும். அறியாமையில் இருப்பவர்களுக்கு அறிவொளியுடன் செயல்படுபவர்களைப் பொறுத்துக் கொள்ள இயலாது. அதன் காரணமாக அவர்கள் தமது அறியாமையை வெறுப்பாக, எதிர்ப்பாக வெளிப்படுத்துவார்கள். ஆனால் அப்படிப்பட்டவர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் உண்மைகளைத் துணிவாக எடுத்துரைக்க வேண்டும். சாக்ரடீஸ், ஆர்க்கிமிடீஸ் போன்ற அறிஞர்கள் கண்டறிந்து சொன்ன உண்மைகளை முதலில் உலகம் ஏற்கவில்லை. எதிர்ப்புகள் உருவாகி அவர்களையே அழித்து விட்டன. ஆனால் அவர்கள் கண்ட உண்மை இன்று பேசப்படுகிறது.

ஆன்மீகவாதிகள் சாத்வீகக் குணம் கொண்டவர்கள் தான். ஆனால் சமூக அவலங்களைப் பொறுக்க இயலாத நிலைகளில் அவர்கள் வீறுகொண்டு எழுந்திருக்கின்றனர். உண்மைகளை எடுத்துரைக்கின்ற நேரங்களில் சூழ்நிலைக்கு பயந்துவிடக்கூடாது. சத்தியத்தை எடுத்துரைக்கின்ற துணிவு வேண்டும். ஏனெனில் அவர்கள் ஆத்மாவோடு தம்மைப் பிணைத்துக் கொண்டவர்கள்.

ஆத்மா சர்வசக்தி வாய்ந்த பெரும் சக்தியின் ஒரு துளி. ஆத்மாவால் ஆகாதது எதுவுமில்லை. இந்தச் சக்தி கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வரையறைகளுக்கு உட்பட்ட நிலையில் செயல்படுகின்ற என்னுள் முழு ஆற்றலுடன் வெளிப்பட்டதென்றால் என்னால் சர்வ வல்லமையுடன் செயலாற்ற முடியும். ஆனால் அதற்குச் சரியாக, மிகக் கடுமையாக முயன்று அதன் அருளைப் பெற்று அதுவாகவே ஆகிவிடுகின்ற தன்மை நம்மில் அமைய வேண்டும். அதுதான் முக்கியம்.

உலகிலேயே மிக அற்புதமானது ஆன்ம சுகம்தான். என்னுடைய சுய எண்ணங்களையும் பதிவுகளையும் உடைத்தெறிகின்ற நிலையில் தான் அதை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியும். எனது சகல உறுப்புக்களும் தம்மை மறந்த நிலையில் அதனில் ஒன்றிப்போவது தூக்கம். விழிப்பு நிலையிலேயே இந்த உணர்வில் ஒன்றி சகலத்தையும் மறந்து இருப்பது தியானம். இதைத்தான் அறிதுயில் என்பர். தூக்கம் மனிதனுக்கு ஒரு சுகம். ஆன்ம லயிப்பான தியானமும் சுகம்தான். இது ஆத்ம சுகம். ஆனந்தத்திலேயே பெரிய ஆனந்தம் என்னோடு நான் இருப்பது தான். இதற்குப் புறம்பாகப் பெறப்படுகின்ற வேறு எந்த ஆனந்தமும் எனது சக்தியை இழுப்பவையாகவே இருக்கும். என்னோடு நான் இருந்தால் சக்தி இழப்பு இல்லை. ஏனெனில் சக்திக்குள்ளேயே நான் இருக்கிறேன். இந்த நிலையில் நான் பேரறிவுடன் தொடர்பு கொள்கிறேன்.

நான் இந்தப் பிறவி என்ற நிலையில் செயல்படுகின்றபோது எனது எண்ணங்கள் என்னைத் தூண்டுகின்றன. துன்பம் அல்லது இன்பத்தைத் தருகின்றன. அந்தத் தூண்டுதலில் மனம் இயங்குகின்றது. சக்தி செலவழிகின்றது. ஆனால் அறிதுயில் என்னும் சமாதி நிலையில் சித்தமும் மனமும் இல்லாமற்போய் நான் அதுவாக ஆகிவிடுகின்றேன். இது தான் ஆத்ம சுகம்.

எண்ணங்கள் என்பது கர்மப் பதிவின் பிரதிபலிப்பு. அவை இல்லாத நிலையில் கர்மப் பாதிப்பு இல்லை. செயல்படாததால் இருக்கின்ற கர்மாவும் அழிந்து விடுகின்றது. நான் கொண்ட புலன்கள் இயங்காததால் எனக்கு நிம்மதி, மகிழ்ச்சி, சக்தி, நிறைவு. பிரச்னைகள் எனக்கு ஏற்படும். போகும். நான் அவற்றிற்குள் போக மாட்டேன். ஏன்? என்னோடு நான் இருக்கின்ற சுகத்தை அனுபவிக்கின்ற நிலையில் எந்தப் பிரச்னையும் எனக்கு எந்தவிதப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது. நான் நானாகவே நிம்மதியாக, நிறைவாக, சுகமாக இருப்பேன். இதுதான் நாம் அறிய வேண்டிய ஆன்மீகம்.

ஆன்மாவாகிய என்னைப்பற்றி நாம் கூடுதலாக அறிய அறிய, பிறவியாகிய நம்மில் அன்பும் கருணையும் பெருக்கெடுக்கின்றன. அன்பு செலுத்துபவர்களை அனைவரும் விரும்புகின்றனர். இந்த அன்பும் கருணையும் பெருகி விரியும்போது, என்னோடு நான் இருக்கின்ற நிலையில் தொடர்ந்து இருக்கின்றபோது, என் வாழ்க்கை நிறைவடைகின்றது. இந்த நிலையில் எதிர்மறையாக எதுவும் நிகழாது. அப்படியே நிகழ்ந்தாலும் நம்மைப் பாதிக்காது.

இந்த நிலையில் நமது வாழ்க்கை ஒளிமயம். நாம் அதன் சாட்சி. நமது பரிணாமம் உயர்ந்துகொண்டு போவதை நாமே உணரலாம். நான் அதுவாக ஆகி விட்டேன் என்றால் எனது வருகை நிறைவு பெற்றுவிட்டது என்று பொருள். எனது பிறப்புச் சுழற்சி முற்றுப்பெற்று விடுகிறது. இதுதான், இந்த நிலைதான் மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகின்ற நிலை. நான் யாரோ, என் இயல்பு எதுவோ, அதுவாகின்ற நிலை இது. அது நம்மைக் கூப்பிடுகின்ற நேரத்தில் கூப்பிடட்டும். அதுவரை நாம் அதுவாகவே இருப்போம்.

வெளி உலகத் தொடர்புகளையெல்லாம் விட்டு விட்டுத் தன்னைப்பற்றி அறிய வேண்டும் என்ற உந்துதலில் ஆன்மீகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு நம்மைச் சிறிது சிறிதாக உயர்த்திக்கொண்டு வருகின்ற இந்நிலையில் குருவிடமிருந்து எழுகின்ற ஒரு கேள்வி இதுவரை நீங்கள் உண்மையாகவே வாழ்ந்திருக்கிறீர்களா? அல்லது காலம் தான் உங்களை உருட்டிக்கொண்டு வந்திருக்கின்றதா? என்பது. பெரும்பாலும் இதற்குக் கிடைக்கின்ற பதில், காலம் எங்களைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்தது என்பதாகத்தான் இருக்கிறது.

ஆம், காலம் நம்மை உருட்டிக்கொண்டு வர நாம் அனுமதித்திருக்கிறோமே தவிர நாம் வாழவில்லை. அதாவது பெற்றோர் சொல்லித் தந்தவை, ஆசிரியர் அள்ளித் தந்தவை, சமுதாயம் போதித்தவை என நாம் புரிந்துகொள்ளாத கருத்துக்கள் தான் நம்மைக் கொண்டு சென்றனவே தவிர வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு நாம் வாழ்ந்ததில்லை.

உள் ஆராய்ச்சியாளர்களாகிய நமது ரிஷிகள் உயிர்ச்சக்தி தான் புலன்களாகவும், மனமாகவும், புத்தியாகவும் இந்த உடலை இயக்குகின்றது. இது பிரபஞ்ச சக்தியை இழுத்துத் தான் இயங்குவதற்கு அதைப் பயன்படுத்துகின்றது என்பதைக் கண்டறிந்தனர். இந்த உயிர்ச்சக்திதான் உடல் வழியாக உறவுகளோடும், பொருள்களோடும் தொடர்பு கொண்டு தன் அறிவின் தன்மைக்கேற்ப வாழ்கின்றது. இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எத்தனையோ சந்தர்ப்பங்களில் அது எத்தனையோ விதங்களில் அடிபட்டு, அவமானப்பட்டு இருக்கிறது. பிழையாகச் செயல்பட்ட தருணங்களில், தான் அடிபட்ட அனுபவங்களைப் பாடமாக எடுக்காமல் மேலும் மேலும் பழைய நிலையிலேயே வாழ்ந்தால் எந்தவிதப் பயனுமில்லை. அனுபவங்களைப் பாடமாக எடுக்க வேண்டும். வாழ்க்கையில் பலவேறு நிலைகளில் நாம் உருட்டப்பட்டிருக்கின்றோம். சில இடங்கள் சமதளமாக இருக்கும். சில நேரங்களில் மேடு பள்ளங்களாக இருக்கும். ஏற்ற இறக்கங்கள் ஏராளம் இருந்திருக்கும்.

இந்த ஏற்ற இறக்கங்களைப்பற்றி, வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட பிரச்னைகள்பற்றி நாம் சாதாரணமான அறிவு நிலையில் சிந்தித்துப் பார்த்தால், என் வாழ்க்கை பூரா நான் கண்டது வெறும் துன்பம்தான் என்ற எண்ணம் எழும். இதையே ஆன்மீக அறிவு பெறுகின்ற நிலையில் அந்த அறிவோடு நின்று சிந்தித்தால் துன்பமயமாகத் தெரிந்த இந்த வாழ்க்கை என்னை உயர்த்திக்கொண்டு போவதற்காகத் தரப்பட்ட சோதனை. இறைக்கருணை என்னை இவற்றின் வழியே கொண்டு வந்து நான் பரிணாமப்படுவதற்குப் பக்குவப்படுத்தியிருக்கிறது என்பது புரியும்.

என்னுடைய முயற்சியைத் துரிதப்படுத்த, எனது பரிணாம வளர்ச்சியை நான் விரைவாக அடையக் கொடுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகள், சாதாரண அறிவு நிலையில் எனக்குத் துன்பங்களாக, அடிகளாகத் தெரிந்தன. ஆனால் உண்மையில் அந்தக் கஷ்ட நஷ்டங்கள், நமக்கு உயர்வதற்கான படிகள். பயணப்பட்டுத்தான் பரிணாமப்பட வேண்டும். பிறந்ததிலிருந்து பயணப்பட்டுக்கொண்டு தான் இருக்கின்றோம். சிந்தித்தால் விளங்கும். உங்களுக்குத் தெரியுமா? தனக்கு எது தேவையோ அதை உடம்பு கேட்கும். கர்ப்பிணிகளுக்குக் கால்சியம் அதிக அளவில் தேவை. கிராமத்துப் பெண் படிக்காதவள், தன்னாலேயே மாங்காயைத் தின்பாள். சுவரில் இருக்கும் சுண்ணாம்பை அல்லது அடுப்புச் சாம்பலை அள்ளித் தின்னுவாள். இவற்றில் கால்சியம் இருப்பது அவளுக்குத் தெரியுமா? இந்த உடம்புக்கு என்ன தேவையோ அதில் கூடுதல் விருப்பம் தானாகவே ஏற்படும்.

கங்கைக்கரையில் உள்ள கிராமப்புறங்களில் பெரிய பாறைகள் இருக்கும். அந்தப் பாறைகளைப் பெரிய பெரிய கொழுத்த மாடுகள் நாவால் நக்கிக்கொண்டு நிற்கும். இதில் அதிசயம் என்னவென்றால் ஆண் மாடுகள் ஒருவிதக் கற்பாறைகளையும், பசுக்கள் வேறுவகைப் பாறையையும் தனித்தனியாக நின்று நக்கும். இந்தப் பாறைகளில் என்ன தனித்தன்மை என்று ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்ததில் அவற்றில் உப்புத் தன்மை இருப்பதும் அதிலும் ஆண் மாடுகள், நக்குகின்ற பாறைகளில் ஒருவிதக் காரத்தன்மை மிகுந்திருப்பதும் பசுக்கள் பயன்படுத்துபவைகளில் அமிலத்தன்மை இல்லாமல் குளிர்த்தன்மையுடன் கூடிய உப்பு மட்டுமே இருப்பதையும் கண்டறிய முடிந்தது.

இவ்வளவு நுட்பமான அறிவை இவற்றிற்குத் தந்தது யார்? இப்படி இவ்வளவு நுட்பமாக இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும் இயற்கையையும் படைத்துள்ள ஒன்றுதான் நமக்குள் இருந்து நம்மையும் இயக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது. அது தன்னைப் பற்றிய அறிவைத் தரக் காத்துக்கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால் நாமோ அதைப்பற்றி அறியாமல் அலைந்து திரிந்து வாழ்க்கையை வீணடித்துக்கொண்டிருக்கின்றோம். நமக்கு அது தேவை என்று உணர்ந்தவர்கள்தான் ஆன்மீகத்தை நாடுகின்றனர். நீங்கள் இதனைப் படிப்பதும் அந்தத் தேடலின் விளைவே.

நமது வாழ்க்கை மிகக் குறுகியது. நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறிவும் குறைவு. இந்த நிலையில் இந்த வாழ்க்கை முடிவதற்குள்ளாகவே இதைப்பற்றி நன்றாக அறிந்து அதுதான் நான் என்ற உண்மையைப் புரிந்துகொண்டு அதுவாக நம்மை மாற்றுகின்ற முயற்சியில் உடனடியாக ஈடுபடாமல் இன்னும் வெளிவிவகாரங்களிலேயே ஈடுபட்டுக்கொண்டு, பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று அலட்சியமாக இருந்தால், இனியொரு வாய்ப்பு கிடைக்குமா?

இதில் முக்கியமான ஒரு விஷயம் என்னவென்றால் இந்த ஆன்மீக முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுத் தியானப் பயிற்சி, தன்னாராய்ச்சி ஆகியவற்றில் முறையாகச் செயற்படத் துவங்கிய பிறகு வெளி உலகப் பொருட்கள் அல்லது உறவுகளில் நமது நாட்டமும் ஈடுபாடும் அதிகரித்தால் அவற்றில் உள்ள தோஷம் நம்மிடம் வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும். அந்தத் தோஷங்கள் நமது சந்தோஷத்தை இல்லாமற் செய்துவிடும். அதற்காகத்தான் குரு நமக்குச் சொல்கிறார். “உமது மனதையும், புத்தியையும் ஆன்மாவிலேயே வைத்திருங்கள்” என்று.

நாம் நாமாக நமது பிரச்னைகளைத் தீர்த்துவிட நினைத்தால் அவற்றிற்கு உரிய தீர்வு கிடைக்காது. அதற்கு மாறாக அதனுடன் தொடர்புகொண்ட நிலையில் பிரச்னையை அணுகினால் சரியான தீர்வு கிடைக்கும். வாழ்க்கையில் தீர்க்கப்படாத பிரச்னையென்று ஒன்று இல்லை. நமது மனச்சிக்கல்களால் தான் அப்படித் தோன்றுகிறது. நமது அறிவு மட்டத்திற்கு ஏற்றபடி தான் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நமது பிரச்னைகளை நாம் அணுகியிருக்கின்றோம். எத்தனையெத்தனையோ பிரச்னைகள் நமக்கு முன்னால் ஏற்பட்டு நம்மைக் கஷ்டப்படுத்தி நம்மைக் கடந்து சென்றிருக்கின்றன. பிரச்னைகளை நாம் டக்கென்று உடனடியாகப் புரிந்துகொள்கின்றபோது அவற்றைத் தீர்க்கின்ற விதம் தெரிந்துவிடும். இதைத் தான் புத்திசாலித்தனம் என்பது. புரிதல் என்பது வளர்ச்சி. நம்மைப்பற்றி நாம் புரிந்துகொள்ள முயல்கின்ற விதத்தில் தான் நமது பரிணாம வளர்ச்சி அதிகரிக்கும்.

மனதை எண்ணங்களில்லாமல் வெறுமையாக்கி அந்த வெற்றிடத்தை அப்படியே இருக்கச்செய்து சும்மா இருந்தால் அந்த இடத்தில் ஆத்மசக்தி நிரம்பும். இப்படிச் செய்யாமல் மனதால் இயங்கிக்கொண்டே இருந்து ஆத்மசக்;தியை அனுமதிக்காமல் இருந்தால் அதற்குத் தண்டனையாக மீண்டும் பிறந்து வாழ வேண்டியிருக்கும்.

இப்படி மனதை வெற்றிடமாக அமைதியும் ஆனந்தமுமாகத் தொடர்ந்து வைத்துக்கொண்டால் தான் அடுத்த படி ஏற முடியும். அதாவது மனமில்லாமல் முற்றிலும் ஆத்மசக்தியாக நிறைந்து உடலில் ஒளி பரவும். பிறகு அந்த ஒளியால் பரவெளி ஒளிச் சக்தியைப் பிடிக்கலாம். நானும் அதுவும் ஒன்று என்ற நிலை நமக்கு ஏற்பட்டுவிட்டால் அது அதி உயர் உணர்வு நிலை. அந்த நிலைக்கு நம்மை உயர்த்திக்கொள்ளத்தான் நமது முயற்சிகள் எல்லாமே. ஆத்மாவை அடைய நாம் செய்கின்ற முயற்சிகளால் தான் கர்மாவையும் அழிக்க முடியும்.

கர்மா என்பது நாம் வாழ்ந்து அனுபவிக்கவேண்டியது. அல்லது நமது ஆன்மீக ஞானத்தால் அழிக்கப்படவேண்டியது. அவரவர் படைப்பிற்கேற்ற விதத்தில் அவரவர் கர்மா அமைகின்றது. கர்மா நாம் இருக்கின்ற சூழ்நிலையிலும் நாம் செய்கின்ற வேலையிலும் தான் மிக அதிக அளவில் பிரதிபலிக்கும்.

கர்மாவால் நமது வாழ்க்கை சரியாக அமையாவிட்டாலும் கூட அதைப் பொறுத்து ஏற்றுக் கொள்கின்ற தன்மை நம்மில் ஏற்பட வேண்டும். எனக்கு நிகழ்பவை எல்லாம் என் கர்மாவின் விளைவு என்று அதனை அன்புடன் அணுகி ஏற்று அனுபவித்துத் தீர்க்க வேண்டும். அலைமோதி அவதிப்படக்கூடாது.

நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தேன்? இந்த வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன? நான் எதை அடைய வேண்டும்.? அதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற ஞானத்தையெல்லாம் பெற்றாகிவிட்டது. செயல்படுகின்ற விதத்தில் தான் குறைபாடு. எவையெவை என்னை இழுத்துக்கொண்டு என்னைப் பூரண ஆனந்த நிலையை அனுபவிக்க முடியாமல் தடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன? என்று ஆராய வேண்டும். ஏன் நான் அதை அடையவில்லை?

பூரணத்தைப்பற்றி அறிந்தும் பூரணத்தை அடையவிடாமல் எது தடையாக இருக்கிறது என்ற கேள்விக்கு என்ன பதில்? எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட, அனைத்தையும் தியாகம் செய்ய நாம் முற்படவில்லை, அதற்கு மனம் வரவில்லை என்பது தான் அந்தத் தடை. சித்தம் சுத்தம் அடைந்தால் பூரணத்தன்மை ஏற்படும். மன அழுக்குத்தான் அந்தத் தடை. நான் அதனுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக்கொண்ட பிறகு என்னுடைய வாழ்க்கையை அது பார்த்துக்கொள்ளும் என்ற உண்மை நம்மில் முழுமையாகப் படியவில்லை. அதனுடைய துhண்டுதலால் தான் இந்த வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்பது இன்னும் புரியவில்லை.

பகல் முழுவதும் இயங்க வைத்து, இரவில் உறங்கச் செய்து அந்த நேரத்தில் இந்த உடலின் களைப்பை நீக்கிப் புதுப்பித்துப் பிறகு விழித்து எழுந்ததும் கழிவுகளை வெளியேற்றிச் சுத்தப்படுத்தி இதனை மீண்டும் இயக்கத்திற்குத் தயார்ப்படுத்துவது வரை அதுதான் உட்சக்தியாக இருந்து எல்லாம் செய்கிறது. செயல்படுவது மட்டும்தான் இந்த உடலின் பங்காக இருக்கிறது. நான் செய்விக்கப்படுகிறேன். அவ்வளவுதான்! அதுதான் உள்ளிருந்து இயக்கி வழி நடத்தி, உயர் நிலைக்கு இட்டுச் செல்கின்றது. அதன் உதவியால் தான் என்னால் ஆன்ம முன்னேற்றத்திற்காக முயற்சி செய்ய முடிகின்றது. அப்படியிருந்தும் என்னால் அதை அடைய முடியாமற் தடையைத் தருவது எதற்காக அல்லது இந்த அளவிற்கு முயன்றும் தடுப்பது ஏன் என்று பார்த்தால் நான் அதனிடம் முழுமையாகச் சரணடைய வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.

பூரண சரணாகதி அடைந்தவரால் தான் அதனைப் பூரணமாகப் பெற முடியும். இது என்னுடைய வாழ்க்கை என்று நாம் எண்ணாமல் அதனுடைய விருப்பம் என்று ஏற்றுக்கொண்டால் பிறகு நம் முயற்சியே இல்லாமல் எது நடக்க வேண்டுமோ அது தானாகவே நடக்கும். அதனிடமும் கேட்டுக்கொண்டு நாமும் எதையாவது செய்துகொண்டே இருப்பதுதான் பிரச்னை. புரிகிறதா? இனி நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? எல்லாவற்றையும் அதனிடமே ஒப்படைத்து விட்டு நீயே பார்த்துக்கொள் என்று இருந்துவிட வேண்டும். இது ஒரு சின்ன மாற்றம் தான். அது தந்த அறிவையும் ஆற்றலையும் நாம் அதனிடமே தந்துவிட வேண்டும். அதனால் தரப்பட்டு எனதாக மாற்றப்பட்ட எனது வாழ்க்கைப் பிரச்னையை அதனிடமே திருப்பி ஒப்படைத்து விட்டு நான் பேசாமல் இருக்கின்ற போது நடப்பது நடக்கும். அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டால் சரி. இதுதான் உண்மையான சரணாகதி.

இவ்வளவு பெரிய பிரபஞ்ச இயக்கத்தையே சிறிதும் பிசகாமல் நடத்திக்கொண்டு போகின்ற சக்திக்கு நமது பிரச்னையை என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாதா, நம்மால் தான் அப்படி விட இயலாதா? ஆனால் இது ஒன்றும் சாதாரண விஷயமில்லை. இந்தச் சமயத்தில் தான் அது பயங்கரமாக நம்மை சோதித்துப் பார்க்கும். இந்தச் சரணாகதி உண்மையானது தானா என்பதற்காக எத்தனையோ சோதனைகளைத் தரும். இருக்கின்ற சோதனைகளிலேயே மிகக் கடினமானது ஆத்ம சோதனைதான். அது தனக்குரியதைத் தேர்ந்தெடுக்க சகலவிதத்திலும் சோதித்துத்தான் எடுக்கும். நுணுக்கமான சோதனைகள் தான். என்றாலும் அதனை வெல்ல வேண்டும். தருவதும் நீ தான். அதைத் தீர்;ப்பதும் நீ தான் என்று அதைப் பூரணமாக ஏற்க வேண்டும். நான் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் அதனிடமே விட்டு விட்டேன் என்று வாயால் சொல்லிவிட்டுப் பிறகு அதைப்பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தால்! இது தான் நாம் விடுகின்ற பிழை.

பிரச்னைகளாக வருவது நமது கர்மா. அப்படி வருகின்ற பிரச்னைகளைப் பெரிதாகப் பார்ப்பதும், சின்னதாக எடுப்பதும் நமது அறிவு சார்ந்த மனம் தான். ஆன்மீகப் பாதையில் பயணப்படுபவர்கள் பிரச்னையைப் பெரிதாகவோ, சிறிதாகவோ பார்க்கத் தேவையில்லை. எனது உயிர்ச்சக்திதான் வாழ்க்கையாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்த பிறகு பிரச்னைகளுக்காக அவதிப்பட்டு உயிரின் சக்தியை வீணாக்கலாமா?

ஆத்மாவை அடைவதற்கான இப்படிப்பட்ட முயற்சிகளில் தொடர்ந்து ஈடுபடுகின்றபோது துர்ச்சக்தி நம்மைக் கலைக்கப் பார்க்கும். கவனித்துப் பார்த்தால் ஓர் உண்மை தெளிவாகப் புரியும். ஆன்ம முயற்சியில் உயர் நிலையை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு நண்பர்கள் குறைவாக இருப்பார்கள். அவர்கள் கூட்டங்களில் சென்று கலக்கமாட்டார்கள். கண்ட இடங்களில் அவர்கள் சாப்பிடமாட்டார்கள். அதிகம் பேசமாட்டார்கள். ஏனெனில் ஆன்மக் கலப்பில்லாத அந்தக் கெட்ட உணர்வுகள் அவர்களைத் தாக்கிக் கீழ்நிலைக்கு இழுக்கும்.
நம் உறவுகளிலேயே கூட கீழ்நிலை உணர்வு அல்லது எதிர்மறைச் சக்தி இருந்தால், அது நமது முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கும்;. அவர்களது எதிர்மறையான எண்ண அலைகள் நம்மைத் தாக்கும். அவை நம்மில் எழும் ஆன்ம உயர் உணர்வலைகளை அமர்த்திக் கீழ் நிலைக்குத் தள்ளும்.

இந்தக் கெட்ட உணர்வலைகளைத் தடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக நம் வீடுகளில் சின்னச்சின்ன செயல்களைச் செய்து வருவதைக் கவனித்தால் தெரியும். குழந்தைக்குக் கண்திருஷ்டி படக்கூடாது என்பதற்காகக் கன்னத்தில் கறுப்புப் புள்ளி வைப்பார்கள். மாவிலைத் தோரணத்தை வீட்டு வாயிலில் கட்டுவார்கள். திருமண வீட்டில் மணமகன் வீட்டார் வரும்போது முக்கியமான நபர்களுக்குத் தேசிக்காயைத் தருவார்கள். ஏதாவது தகராறு செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைத்திருந்தால்கூட எலுமிச்சம் பழத்தைக் கையில் கொடுத்ததும், அந்த எண்ணம் மாறிவிடும். மாவிலை, எலுமிச்சம் பழம் ஆகியவை கெட்ட சக்தி அலைகளைத் தடுக்கக்கூடியவை. நம்மிடமிருந்த எத்தனையோ நல்ல பழக்க வழக்கங்களை நாம் இப்போது கைவிட்டு விட்டோம்.

சமீபத்தில் லண்டனிலும், அமெரிக்காவிலும் கோடிக்கணக்கான டாலர்களை செலவழித்துச் செய்யப்பட்ட ஓர் ஆய்வில் சிவப்புநிற மாமிசத்தை உண்ணுபவர்களுக்குப் புற்றுநோய் வரலாம். அவர்கள் நீண்ட காலம் வாழமாட்டார்கள். மீன், இறைச்சி போன்றவை உடலுக்கு ஒவ்வாதவை. காய்கறிகளிலும் செயற்கை உரங்கள் இல்லாத இயற்கையான காய்கறிகளைத் தான் சாப்பிட வேண்டும். கொட்டைகளையும், நல்ல காய்கறிகளையும் சாப்பிடுவது நல்லது போன்ற உண்மைகள் ஆராய்ச்சி முடிவில் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது. சைவ உணவு வாழ்க்கை முறைக்கும் நல்லது, ஆன்ம முன்னேற்றத்திற்குத் தேவையான சாத்வீக மனநிலைக்கும் அது மிக நல்லது.

ஆத்ம முன்னேற்றத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் சாதகர்கள் உணவில் கவனம் செலுத்துவதைப்போல தம்மோடு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்ற உறவுகளோடும் சரியான கவனத்துடன் பழக வேண்டும். தமக்கு நெருக்கமான உறவுகள் உயர் உணர்வு மன நிலையில் நல்ல முறையில் பழகினால் அவர்களுக்கு அதனால் பாதிப்பு இல்லை. மாறாக எதிர்மறை உணர்வு நிலையில் நமது ஆன்மீக சாதனைக்கு எதிர்ப்பான நிலையில் நடந்துகொண்டால், அவர்களை எதிர்த்து நின்று நாம் கீழ் உணர்வு நிலைக்குப் போய்விடாமல், இது என் கர்மாவால் ஏற்பட்ட உறவு; இதை அனுபவித்துத் தான் தீர்க்க வேண்டும் என்று ஏற்றுக்கொண்டுவிட வேண்டும். அவர்களோடு சுமுகமாகப் பழகுகின்ற நிலையில் இருந்துகொண்டு, மனதால் அவர்களை விலக்கிவிட வேண்டும். அவர்களின் கர்மாவை எதிர்த்து நாம் செயல்பட்டு நமது கர்மாவை ஏற்றிக்கொண்டுவிடக் கூடாது.

நாம் வரும்போது யாருடனும் சேராமல் தனியாய்த்தான் வந்தோம். போகும்போதும் யாரும் கூட வரமாட்டார்கள். தனியாய்த் தான் போவோம். இங்கு ஏற்பட்ட உறவுகள் கர்மாவால் வந்த கூட்டு. அவ்வளவுதான்! இதைப் புரிந்துகொண்டு வாழ வேண்டும். வேண்டாத ஆசாபாசங்களுக்கு இடம் கொடுக்கக் கூடாது. இப்படியெல்லாம் நடந்துகொண்டால் கீழ்நிலைக்குப் போய் விட நேரிடும். இந்த அளவிற்கு நமது ஆன்ம அணுகுதலை உயர்த்திக்கொண்டு வந்த பிறகு இனி சறுக்கல் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது.

உயர்நிலைக்குப் போகப்போக சோதனைகள் அதிகரிக்கும். கெட்ட அலைகள் தாக்கி அலைக்கழிக்கும். எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்ற அகங்காரம் ஏற்படும். அந்த அகங்காரம் நம்மை அழித்துவிடும். புராணங்களில் வருகின்ற கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் அருள் பெற்றவை. இராவணன் மிகத் திறமை வாய்ந்த ஒரு சிவ பக்தன். சகல கலைகளையும் அறிந்தவன். வல்லவன். பிராமணன். ஆனால் அப்படிப்பட்ட வீரனை அவனது அகங்காரமும், மோகமும் அழித்துவிட்டன.

இயற்கையின் விதிகள் நமக்குள்ளும் இருக்கின்றன. இந்த இயற்கையின் நியதிகளை நாம் மனதால் தான் மீறுகின்றோம். அலைகளாக இருக்கின்ற மனதையும், புத்தியையும் இயற்கையின் நியதிகளோடு ஒத்துப்போகச் செய்கின்றபோது வெளிப்புற இயற்கைச் சக்தியோடு நாம் ஒத்துப்போய் அதனுடன் இணைகின்றோம். அந்த நிலையில் நம்மை இயற்கை பாதுகாக்கும். இது நாம் அறிய வேண்டிய ஒன்று. காய்கறி, கீரை, பழங்கள் சாப்பிடுவதும், பூங்காவில் உலவுவதும் நாம் இயற்கையோடு கொள்கின்ற தொடர்பு.

காலநிலைக்கு ஏற்றபடி இயற்கை அதற்குரிய பழங்களையும், காய்கறிகளையும் உற்பத்தி; செய்து தருகிறது. இயற்கை விதிப்படி நம் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டால் பிரச்னைகள் இருக்காது. அப்படியே இருந்தாலும் குறைவாகவே இருக்கும். இயற்கையை அனுசரித்தல் சுகமான வாழ்க்கை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

எந்தவிதத் தீர்மானமும் எடைபோடும் மனப்பான்மையும் இல்லாமல் நம்மைப் பற்றி நாமே எப்போதும் ஆராய்ந்து சுயபரிசோதனை செய்துகொண்டு இருக்க வேண்டும். மற்றவரைப்பற்றி ஆராய்ந்துகொண்டிருப்பதை அறவே விட்டுவிட்டு, நம்மை நாம் உற்று நோக்கித் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும். இது தான் நாம் நம்மை உயர்த்திக்கொள்ள உரிய முயற்சி.

நமது இறுதி நிலை ஒளிநிலை. இந்த நிலையில் நமது மூளையில் உள்ள எல்லா நியுரோன்களும் ஒளிரும். இந்நிலையில் ஒளிமயமான ஆத்மா பரமாத்மாவாக மாறுகின்றது. அதன் பிறகு இதற்குப் பிறப்பில்லை. அதற்குத் தேவையுமில்லை. இந்த நிலையை அடைவதற்கு நாம் கருணையால் நிரம்பியிருக்க வேண்டும். அன்பும் கருணையும் தான் நம்மை ஒளிநிலைக்கு உயர்த்தும். கொஞ்சம் எதிர்க்குணங்கள்; நம்மில் வெளிப்பட்டாலும் இந்த ஒளித்தன்மை நம்மை விட்டு விலகிவிடும். நமது தன்மை உயர உயர ஒளியுடல் பெற்றுத் திகழலாம். நமது தன்மை கீழிறங்கிற்;றென்றால் ஒளி உடல் மறைந்து போகும்.

இந்த ஒளிநிலைக்குப் போவது நமது பிறப்புரிமை. ஆத்ம சக்தியும் அதற்காகத்தான் காத்திருக்கிறது. நமது புரிதல் வளர்வதற்கு ஏற்பக் கர்மா அழியும். புதிய கர்மா ஏற்படாது. நம்மை நாம் புரிந்துகொண்டுவிட்டால் பிறகு நாம் பிறருக்குச் செய்வதெல்லாம் சேவையாகிவிடும். நான் இல்லை. இருப்பது அவனே! என்ற உணர்வில் தோய்ந்து வாழ்வதுதான் பூரண சரணாகதி.

வாழ்க்கை என்பது நாம் வாழ்கின்ற விதத்தில் அமைகின்றது. உடல் அளவில் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை சாதாரண இயந்திர வாழ்க்கை. உடலோடும் மனதோடும் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை பொருள் வாழ்க்கை. மனதோடும் புத்தியோடும் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை அறிவு வாழ்க்கை. புத்தியோடும் ஆன்மாவோடும் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை ஆன்மீக வாழ்க்கை. புத்தியையும் விட்டு ஆன்மாவோடு சேர்ந்து வாழ்வது தெய்வீக வாழ்க்கை. வாழ்க்கை தெய்வீகமாக மாறுகின்றபோது முன்பு வாழ்ந்த வாழ்க்கைகளின் எண்ணங்களையும், ஞாபகங்களையும் நம்மில் எழுப்பிக்கொண்டு அலைபாயக் கூடாது. வளர்ச்சியடைந்தபின் மீண்டும் கீழ் நிலைக்குப் போகக்கூடாது.

பு+மி மண்டலத்தில் 16 கி.மீட்டர் உயரத்திற்கு உயிர்சக்தி எழும்பி அடர்த்தியாக எல்லா இடங்களிலும் பரவி நிற்கிறது. இதனை அறிவியல், ஓசோன் என்று சொல்கின்றது. இவற்றை உணர்ந்த ஞானத்தினால் தான் நம் முன்னோர் மார்கழி மாதத்தில் வைகறைப்பொழுதில் வெற்றுடம்புடன் நகர சங்கீர்த்தனம் என்று பஜனை பாடிக்கொண்டு வருவார்கள். ஏனெனில் அந்த வேளையில் இந்த உயிர்ச் சக்தி பூமியில் இறங்குகின்றது. உடம்பில் படும்போது அது நிறையும் என்பது தெரிந்துதான் வைகறையில் எழுந்து குளித்துப் பூசை செய்வதும், அதிகாலையில் தியானம் முதலிய பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவதும், மாணவர்களைப் படியென்று பழக்குவதும். ரிஷிகள் ஏற்படுத்திய வாழ்க்கை இது. உயிர்ச்க்தியை உடலில் நிறைத்தல் தான் இந்த வாழ்க்கை முறை. இந்த முறை இந்து மதம் தந்தது.

தர்மம் என்பது நியதி. நாம் நியதி எனப்படும் தர்மத்தைப் பாதுகாத்தால் அந்த தர்மம் நம்மைப் பாதுகாக்கும். தர்மத்தின் வாழ்வை சூது கவ்வும். ஆனால் தர்மம் வெல்லும். இந்த தர்மநெறி பற்றி நமது ரிஷிகள் அறிந்து அவற்றை வேதங்கள், புராணங்கள், இதிகாசங்கள் எனத் தெளிவாக எழுதி வைத்தனர். அவற்றின் வழி செல்வதுதான் சனாதன தர்மம். சனாதன தர்மம் சொன்னதை இந்து சமயம் ஏற்றுக்கொண்டதே தவிர இந்த சனாதன தர்மம் படைப்பு ஆரம்பித்தது முதலே இருப்பது. தர்மத்தை ஒட்டிய வாழ்க்கை முறையைச் சொல்வது இயற்கை முறையில் வாழப் பழக்குவது. இது எந்த மதத்திற்கும் உரியது இல்லை. இயற்கையை வழிபடுதல், இயற்கை உணவு, இயற்கை வைத்தியம், இயற்கை உணர்வு என்பவை இந்து மதத்தில் உள்ள சிறப்புகள்.

ஒரு நியதியால் இந்த உலகம் இயங்குகின்றது. ஒரு நியதியால் தான் இந்த உடம்பும் இயங்குகின்றது. இந்த நியதியில் செயல்படுகின்ற மனதைக் கண்டபடி அலையவிடாமல் ஒழுங்குக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து வாழ்வது தான் ஆன்மீக வாழ்க்கை. வேறொன்றுமில்லை.

ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் வளர்ச்சி நிச்சயம். மனித வளர்ச்சி என்பது தெய்வீக வாழ்க்கையை அடைவதாக இருத்தல் வேண்டும். இதில் ஒரு படி தான் ஒளி உடம்பாய் மாறுவது. இப்படி இந்த ஒளி உடம்பை அடைவதற்கான முயற்சியில் இரவில் தான் ஈடுபட முடியும். ஏனெனில், இரவில் தான் நாம் தனிமையில் நம்மோடு இருக்கின்றோம்.

ஒளி என்பது ஈதரிக் எனர்ஜி எனப்படும் பரவெளி ஆற்றல். நாம் மிகுந்த முனைப்புடன் ஆன்ம சாதனையில் ஈடுபட்டு, ஆசைகளையும், எண்ணங்களையும் ஒதுக்கி, சிந்தனையை இல்லாமற் செய்து நமக்குள் ஒளிர்கின்ற ஒளியைத் தரிசிக்க முயற்சி செய்கின்றபோது அதில் வெற்றியடைகின்ற நிலையில் பரவெளியில் பரந்து நிற்கின்ற ஈதரிக் எனர்ஜியாகிய ஒளிப்பரப்பில் சென்று கலக்க நம்மால் முடியும். இது சும்மா சொல்லப்படுகின்ற ஒன்றல்ல. சித்தர்களும் ஞானிகளும் இந்த ஒளிப்பரவெளியில் கலந்து இன்புற்றிருக்கின்றார்கள். ராப்பகல் இல்லாப் பெருவெளி வீட்டில் ரமித்திடுவோம்! வா! அருணாசலா! என்று அட்சர மணிமாலையில் ரமணர் இதைப் பாடியிருக்கின்றார்.

ஆத்மசக்தி ஆன்மீக சாதகர்களின் பெரும் முயற்சியால் அவர்களின் உடலில் பரவி நிறைந்துவிட்டதென்றால் அப்படிப்பட்டவர்கள் நோயாளிகளைத் தொட்டால் அவர்களது நோய்த் துன்பம் குறைந்து அமைதி அடைவார்கள். நெற்றியில் கை வைத்துத் தடவினால் தலைவலி பறந்து போய்விடும். சிலரைச் சொல்வார்களே! அவன் தொட்டதெல்லாம் பொன்னாகும்! அவன் கை, ராசிக்கை! அவன் தொட்டால் வளரும்! என்று. ஆம். அதெல்லாம் உயிர்ச் சக்தி உடம்பில் பரவியவர்களுக்கு வெளிப்படும் விதம். சிலரைப் பார்த்தாலோ அல்லது பேசக் கேட்டாலோ மனதில் அமைதியும், நிறைவும் உண்டாகும்.

ஒளி உடலுடன் ஒளி உலகில் கலந்து கொள்வது இரவு சார்ந்த சாகசம் என்று சொல்லலாம். ஆன்மீக சாதகர்களின் நான்காவது நிலையில் முயன்றால் இது சாத்தியமாகும். அதாவது உடல், மனம், புத்தி என்ற மூன்று நிலைகளைத் தாண்டி ஆத்மாவில் கலந்து ஒளிஉடல் பெறுகின்றபோது ஒளி உலகிற்குச் செல்வது இந்த 4வது நிலையில் முயன்றால் முடியும். ஆனால் இதற்கு, அந்த உலகிற்குச் சென்று அங்கு ஒளி வீடு கட்ட வேண்டும். அங்கு சென்று தங்க வேண்டும் என்ற நோக்கம் இருக்க வேண்டும். இவையெல்லாம் சாத்தியமா என்று யோசிக்க வேண்டாம். நமது முயற்சி அதை நோக்கியதாக இருக்கட்டும். மற்றவை அவன் விருப்பமாக நடக்கட்டும்.

ஈதர் என்று சொல்வது வெட்டவெளி. அதில் பரவி நிற்கின்ற சக்தி ஈதரிக் எனர்ஜி. அதைத்தான் விஞ்ஞானம் ஓசோன் என்கிறது. அது உயிர்ச் சக்தி. அதுதான் சூரியனிடமிருந்து வருகின்ற தீமை தரும் ஒளிக்கற்றைகளைத் தடுக்கின்றது. அதன் மூலம் பூமியைக் காக்கின்றது. அதிகாலையில் தான் இது முழுமையாகப் பூமியில் இறங்கும். இலைகளின் அடிப்புறத்தில் பனித்துளிகளாய்த் தங்கியிருப்பது இதுதான்.

நாம் அறிய வேண்டிய ஒரு தகவல் என்னவென்றால், இந்த ஆண்டு முதல் மேற்கத்திய நாகரீகம் உடைந்து போகும். இன்னும் சில ஆண்டுகளில் பூமி சார்ந்த ஒரு நாகரீகம் உருவாகும். பேரழிவு ஒன்று ஏற்பட்டு முடிவேற்பட்டு பிறகு உலகம் முழுவதும் ஒன்றாக இணைகின்ற தன்மை ஏற்படும். நம் உடலில் ஏழு சக்கரங்கள் இருப்பதைப் போலவே இந்த பூமிக்கும் ஏழு நிலைகள் இருக்கின்றன. நமது சக்தி நம் உடலில் ஒவ்வொரு சக்கரமாக ஏறுவதைப்போல் இந்த பூமியும் ஒவ்வொரு நிலையாக உயர்ந்து இப்போது இதயத்தால் செயல்படுகின்ற நிலையை அடைந்திருக்கிறது. இந்தப் பூமியின் மூலாதார நிலை மண். இரண்டாவது நிலை ஸ்வாதிஷ்டானம். அது பூமியின் உற்பத்திப் பெருக்கமாக இருந்தது. மூன்றாவது நிலை மணிபூரகம். அது உணவின் மீது மிகுந்த விருப்பத்தைக் கொண்ட வர்க்கத்தை உடையதாக அமைந்து, தான், தன் சுகம் என்ற நிலையில் சுயநலமாக வாழ்கின்ற தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. இப்போது இன்றைய காலகட்டத்தில் பூமியின் தரம் அனாகதம் என்னும் இதயப்பகுதிக்கு உயர்ந்திருக்கிறது. ஏற்படப்போகின்ற பேரழிவுகளால் மனிதமனம் வருந்தும். அந்நிலையில் போட்டி, பொறாமை, பூசல் போன்றவை அகன்று கருணைமயமான அன்பு உருவாகும்.

நீயா நானா என்று இந்த உலகின் போக்கு இருந்தது. இனி அன்பை பாவிக்கின்ற நிலை ஏற்பட்டவுடன் நீயும் நானும் என்று மாறும். இது பூமியின் நியதி.

ஒரு யுகம் என்று சொல்கின்றபோது அது மனித மனோ நிலையைக் குறிப்பதாகவே இருக்கும். போட்டி, பொறாமை, பூசல், வன்முறை போன்ற விதத்தில் தான் இது வரை உலகம் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. எதுவும் நிலையில்லை. நாம் விரும்பினாலும் எதையும் இங்கிருந்து கொண்டு போக முடியாது. இங்கே இருக்கப் போகின்ற கொஞ்ச காலத்தில் எல்லோரிடமும் அன்பாய் இருந்து விட்டுப் போகலாம் என்ற போக்கு சிறிது சிறிதாக இப்போது ஏற்பட்டு வருகிறது. இப்படி இந்த அன்பு உணர்வு வளர்கின்றபோது நம் உடலில் உள்ள செல்கள் வறட்சித்தன்மை நீங்கி, ஈரத்தன்மை பெற்று உயிர்ப்படைகின்றன. அன்பும் கருணையும் மிகுவதால் உடலில் ஒளித்தன்மை அதிகரிக்கின்றது.

தற்போது உலகம் எல்லா விதத்திலும் சுருங்கிக்கொண்டு வருகின்றது. எதுவுமே சுருங்கினாலும் வெடிக்கும். விரிந்துகொண்டே போனாலும் வெடிக்கும். பொருளாசை அதிக அளவிற்குப் பேராசையாக விரிய விரிய அது அழிவிற்கே தான் கொண்டு செல்லும். இப்போது துறவி என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிபவர்கள் தான் பொருளாசை கொண்டு பேராசையுடன் செயல்படுகின்றார்கள். இது தான் இன்றைய நாளிதழ்களில் தலைப்புச் செய்தியாகப் பேசப்படுகின்றது. நாட்டின் நலனுக்காகவே செயல்பட வேண்டிய அரசியல் தலைவர்களும் இந்த நிலையில் தான் செயல்பட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

நமது சனாதன தர்மத்தில் சந்நியாசிகள் தம் உணவிற்காக ஏழு இல்லறத்தாரின் வீட்டில் ‘பவதி பிச்சாந்தேஹி’ என்று கேட்க வேண்டும். யாராவது உணவளித்தால் அதைச் சாப்பிடலாம். ஒன்றும் கிடைக்கவில்லையென்றால் தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு இருப்பார்கள். அவ்வளவு நிராசையுடன் கூடிய வாழ்க்கை முறை இது. சித்தார்த்தர் ஓர் இளவரசன். அவரிடம் இல்லையென்றா அவர் பிச்சை எடுத்தார்? பசியை வெல்கின்ற பெரிய முயற்சி இது. இந்த இடத்தில் குறிப்பிடவேண்டிய முக்கிய தகவல் ஒன்று உண்டு. நமது ஆன்மீகப் போக்கிற்கு இது அவசியமானது இல்லையென்றாலும் நடை முறைக்காகச் சொல்லப்படுகின்றது.

ஆதிசங்கரர் பால சந்நியாசியாக ஒரு வீட்டில் பிச்சை கேட்டபோது, அவ்வீட்டில் கொடிய வறுமை. உணவுக்கு வழியற்ற நிலை. நித்திய விரதம். இருந்தாலும் அந்த வீட்டிலிருந்த பெண்மணி ஏகாதசி விரதத்தை முறையாகக் கடைப்பிடித்தாள். மறுநாள் துவாதசியில் பாரணை செய்ய வேண்டும் என்ற நியதிக்காக எப்படியோ ஒரு காய்ந்த நெல்லிக்காயைப் பாதுகாத்து வைத்திருந்தாள்.

வீட்டு வாயிலில் ஒரு பால சந்நியாசி பிட்சைக்கு நின்றதைப் பார்த்ததும், அவள் தன் வறுமைக்காக ஒரு நிமிடம் கலங்கினாள். மறுகணம் அந்த நெல்லிக்காயின் நினைவு வந்தது. தன் விரதபங்கத்தைப்பற்றிச் சிறிதும் யோசிக்காமல் உடனே மன நிறைவுடன் அதைக் கொண்டு வந்து பாலகனுக்குப் பிச்சை இட்டாள். தனது பிச்சைப் பாத்திரத்தில் விழுந்த சுருங்கிய நெல்லிக்கனியைப் பார்த்ததும் சங்கரருக்கு வீட்டு நிலமை விளங்கிவிட்டது. அந்தத் தாயின் கருணையை உணர்ந்து மனம் நெகிழ்ந்து கனகதாராh ஸ்தோத்திரம் என்ற பாடலை உருக்கமாகப் பாடினார். அந்தப் பெண்மணியின் வீடு பொன்னால் நிறைந்தது. இது கதை. கவிஞர் கண்ணதாசன் இந்த வடமொழிப் பாடலைப் பொன்மாரி என்று தமிழில் மொழி பெயர்த்தார். அப்படி அவர் மொழிபெயர்ப்பில் ஈடுபட்டிருந்தபோது அவருக்கு வர வேண்டிய பாக்கிகளெல்லாம் தானாகவே வந்து சேர்ந்தனவாம். இது வரலாறு.

இப்படிப்பட்ட அருமையான இந்தக் கனகதாரா ஸ்தோத்திரத்தை லட்சுமி பூஜை, லட்சுமி ஹோமம் செய்கின்றபோது முடிவில் முழுமையாகச் சொன்னால் அந்தப் பூஜையின் பலன் முழுமையாகக் கிடைக்கும். இது பலருக்கும் தெரிவதில்லை என்பதற்காகவே இங்கு சொல்லப்படுகின்றது. ஏனெனில் உலகியலைத் தாண்டித்தானே ஞானத்தைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியிருக்கின்றது.

சரி! இனி நாம் நம் பாதைக்குத் திரும்புவோம். நாம் நினைப்பது நடக்க வேண்டுமென்றால் நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மசக்தியைப் பரவெளி ஒளிச் சக்தியுடன் இணைக்க வேண்டும். ஈதரிக் எனர்ஜியாக நம்மை நாம் மாற்ற வேண்டும். மின் ஆற்றலை விட அதிக ஆற்றல் கொண்டது ஈதரிக் எனர்ஜி. இந்த உலகம் மின்காந்த சக்தியால் உருவாகி இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதை விட அதிக ஆற்றல் கொண்ட ஆத்ம சக்தி இந்த உலகில் பரவினால் அந்நிலையில் எது நினைத்தாலும் நிறைவேறும். உலகம் அதற்குப் பணிந்து செல்லும்! ஆத்ம சக்தி ஓங்க வேண்டும் உலகிலே! என்று பாடிய ஓர் உள்ளத்தின் உயர்வு புரிகின்றதா?

படிப்படியாகத்தான் இந்த உயர்வு நிலைக்கு நாம் போக முடியும். ஆன்மீகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்ட ஆரம்ப கால கட்டத்தில் ஆன்மீக சாதகர்கள் முதலில் என்ன செய்கிறார்கள்? தம் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, ஒழுங்கு கட்டுப்பாட்டிற்குக் கொண்டு வருகிறார்கள். கவலை, பயம், சந்தேகம் எல்லாவற்றையும் ஞானத்தால் போக்கி, அறிவு நிலைக்கு வருகிறார்கள். வக்கிரமாக, எதையுமே ஆராய்ந்துகொண்டிருந்த புத்தியை ஞானத்தால் சீரமைத்து எண்ணங்களை ஒதுக்கித் தியானத்தால் ஆத்மாவில் கொண்டு சேர்க்கிறார்கள். இதற்குப்பின், இதற்கு அடுத்த நிலைதான் தனக்குள் இருக்கும் ஒளியைத் தரிசித்து ஒளியுடலாய் மாறுதல். அதற்குப் பிறகு அடுத்த கட்டம் இந்த ஒளியுடலுடன், பரவெளியில் பரவியிருக்கின்ற ஈதரிக் எனர்ஜி எனப்படும் பரவெளி ஒளிச்சக்திக்குச் சென்று அதனுடன் கலந்து ஒளிமயமாய் அதில் இருந்து விட்டுத் திரும்புதல்

நன்றாய்ப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்! நம்மிடம் இருப்பது bio- electro magnetic energy என்னும் மின்காந்த உயிர்ச்சக்தி. தொடர்ந்த தியானப் பயிற்சியின் மூலம் நாம் அந்தப் பரவெளி ஒளி உயிர்ச்சக்தியைத் தொடுகின்றபோது அது நம்மில் கலக்கிறது. அது நம்மில் கலந்துவிடும் நிலை ஏற்பட்டால் நாம் அதுவாகிவிடுகிறோம். அந்நிலையில் தொட்டதெல்லாம் துலங்கும். நினைத்ததெல்லாம் நடக்கும்.

இங்கு இன்னொரு நுட்பத்தைச் சொல்கிறேன். நமது உடலில் உள்ள மின்காந்த உயிர்ச்சக்திதான் பரவெளியில் உள்ள ஈதரிக் எனர்ஜியின் தூண்டுதலைப் பெற்று மூளையிலுள்ள நரம்புகளைக் கொண்டு, நரம்புகளின் வழியாக நமது உடலுறுப்புகளை நன்கு இயங்கச் செய்கின்றது. இந்த உடல் முதுமை அடையும் நிலையில் உடல் உறுப்புகளுக்குத் தொடர்பு ஏற்படுத்தும் இந்த நரம்புகள் சரியாக இயங்க வேண்டும்.

ஆனால் நாம் சாப்பிடுகின்ற உணவிலுள்ள ஸ்டார்ச், கார்போஹைட்ரேட், கொழுப்பு போன்றவை முதுமையில் சரியாகச் செரிக்காமல் இந்த நரம்புப் பாதைகளை அடைத்துவிடுகின்றன. இந்த அடைப்பால் மூளையின் தொடர்பு அற்றுப்போய் உறுப்புகள் செயல்படும் திறனை இழக்கத் துவங்குகின்றன. இதைச் சரிப்படுத்தத்தான் முதுமையில் உணவுப் பழக்கத்தை மாற்றுவது, உடற்பயிற்சிகள் செய்யச் சொல்வது, அதிகமாக நடக்கச் சொல்வது போன்ற எல்லாமும். இதுவும் நாம் அறிய வேண்டிய ஒரு தகவல்.

ஒளி உலகம் என்று சொல்லப்படுகின்ற ஆன்மீக உலகம் வேறு. ஆவி உலகம் வேறு. இதைப்புரிந்து கொள்ளவேண்டும். இந்த உடலால் வாழ்கின்ற வாழ்க்கை மனதைச் சார்ந்ததாகும். நாம் கொண்டு வந்த கர்மாவிற்கு ஏற்றபடி மனம் செயல்பட்டு அதற்கேற்ப இந்த உடல் இயங்கியது. இப்போது ஒளி உடலைப்பற்றி அறிந்துகொண்டு விட்ட நிலையில் உடலோ, மனமோ, புத்தியோ அல்லது புலன்கள் கூடத் தம் விருப்பப்படி இயங்காது. நமக்குள் இருந்து இயங்குகின்ற உயிர்ச்சக்தியே எல்லாமாகச் செயல்படத் துவங்கும். ஏனெனில் இப்போது புத்தி, மனம், உடல் எல்லாமே உயிர்ச்சக்தியாக மாறி விட்டன. அங்குக் கர்மா இல்லை.

இப்படி எல்லாமே உயிர்ச்சக்தி மயமாக மாறிவிட்ட மகா புருஷர்கள் மலடியின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தால் அவளது மலட்டுத்தன்மைக்கு எது காரணமாக இருந்ததோ, அந்தக் குறை இவர்களது ஈதரிக் எனர்ஜி லெவலால் எடுக்கப்பட்டுவிடும். கர்ம வினை தடையாக இருக்கிறது என்றால் மகானின் தொடுதலால் அது நீங்கிவிடும். எனவே தான் வாழ்வில் குறைகளை உடையவர்கள் புண்ணியத் தலங்களுக்குப் போவதும், மகான்களைத் தரிசிப்பதும் நடைமுறையில் இருந்து வந்தது. அங்கு அவர்களால் பரவியுள்ள உயிர்ச்சக்தி அவர்களின் குறைகளை அல்லது தடைகளை நீக்கும். இவை போலிச் சாமியார்களுக்குப் பொருந்தாது.

ஆன்மீக வாழ்க்கையில் படிப்படியாக முன்னேறும்போது, ஈகோ ஏற்படக்கூடாது. மாறாகப் பணிவும் அடக்கமும் ஏற்பட வேண்டும். எனக்குத் தெரிந்தது யாருக்குத் தெரியும்? என்று செயல்பட்டால் அவ்வளவுதான். எனக்கு என்றால் அது அகம்பாவம். நான், தான் என்று கிளம்பினால் என்னில் கருணை பெருகிப் பரவாது. உயர் அறிவு, உயர் ஞானம் என்பது எல்லாம் ஒன்று என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுதல். நானும் அவனும் ஒன்று என்று புரிந்தவனிடம் தான் கருணை வெளிப்படும். நான் என்று நிமிர்ந்தால் பிரிவு ஏற்பட்டுவிடும். ஒன்றுபட முடியாது. நான் ஒவ்வொன்றாக விட்டு விட்டு எனக்குள் ஒடுங்கியதால் தான் தெய்வீக சக்தியாக நான் மாறுகிறேன். இந்த நிலையில் நான் என்னும் செருக்கு எழும்பினால் அது என்னை அதனிடமிருந்து பிரித்து விட்டு விடும்.

அறிவாலும் உணர்வாலும் நாம் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றபோது நாம் பயன்படுத்துகின்ற வார்த்தைகள் கூடப் பிரிவை ஏற்படுத்தாதவையாக இருத்தல் வேண்டும். ஒன்று சேர்கின்ற முயற்சியில் பிரிவு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது. எல்லாவிதத்திலும் எல்லாப் பக்கத்தாலும் ஒன்று பட வேண்டும். நாடு, இனம், மொழி, சாதி என்று எதிலும் பிரிவினை இருக்கக்கூடாது.

உயர்நிலைக்குப் போகும்போது இப்படி எல்லாவற்றையும் கூர்மையாகக் கவனிக்க வேண்டும். போலித்தனமான அனைத்தையும் விட்டொழிக்க வேண்டும். மூடநம்பிக்கைகள், பாரபட்சம் போன்ற எந்தக் குறைபாடும் இனி நம்மிடம் இருக்கக்கூடாது. உயர்நிலைக்கு முயன்று கொண்டிருப்பவர்கள் இந்த ஒரு பிறவியில் மட்டும் முயல்வதில்லை. பலப்பல பிறவிகளில் எடுக்கப்பட்ட தொடர்ந்த முயற்சிதான் இந்தப் பிறவியில் ஞானம் பெறுகின்ற அளவிற்கு அவர்களை உயர்த்தி ஒளிஉடல் பற்றியும், பரவெளி ஒளி உயிர்ச்சக்தி பற்றியும் அறிந்து அதுவாக மாறுகின்ற முயற்சியில் ஈடுபடுகின்ற அளவிற்குக் கொண்டு வந்திருக்கின்றது.

இனி மற்றொரு கருத்து விளக்கப்படுகின்றது. நமது இந்தப் படைப்பு ஐந்து கோசங்களாக அமைந்தது. ஆன்மீக சாதகர்கள் தங்கள் பயிற்சியில் முதலில் உடலாகிய அன்னமய கோசத்தையும், அதனையடுத்துப் பிராணமய கோசத்தையும், மனமய கோசத்தையும், அதனையடுத்து விஞ்ஞான மயகோசம் என்ற அறிவையும் கடந்து ஆனந்த மயகோசத்தை அடைகின்றனர். எண்ணமோ, சிந்தனையோ இல்லாமல் இருக்கின்ற அந்த நிலையில் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கின்றனர். ஆனால் இந்த ஆனந்த மயகோசம் என்பதும் ஓர் உறையே தவிர இது ஆத்மா அல்ல. ஆத்மாவிற்கு அருகில் இருப்பதால் இந்த உறையை அடைந்ததும் நமக்கு ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. ஆனால் இந்த உறையையும் கடக்க வேண்டும். மேலும் ஆனந்தத்தால் விடுதலை இல்லை. இதையும் கடந்து ஆத்மாவில் உணர்வு கலக்கின்ற போதுதான் நாம் ஒளியைத் தரிசிக்கின்றோம். இந்நிலையை அடைவதற்கு இந்த ஐந்து உறைகளைக் கடந்தாக வேண்டும். இனி ஆனந்தமும் தேவையில்லை. ஏனெனில் ஆத்மாவாகிய எனது சுய இயல்பே ஆனந்தம் தான். இது அனைத்தையும் கடந்த ஒளி நிலை. எனது இந்த ஒளி விண்ணில் விரியும் ஒளியில் கலந்து விட்டால் அது பேரானந்தம். இது தான் இனித் தேவை.

ஆன்மீகக் கூட்டங்கள், ஸத் சங்கங்கள் என்றாலே பொதுவாக மக்கள் மனதில் ஒரு சலிப்பும், அலட்சிய மனப்போக்கும், ஆர்வமின்மையும், நமக்குத் தேவையில்லாத ஒன்று என்ற எண்ணமும் ஏற்படுகிறது. ஆனால் இந்த ஆன்மீகம் தான் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான உண்மையான அறிவு, நிம்மதியைப் பெறுவதற்குரிய சரியான வழி என்பதைப் புரிந்துகொண்ட ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு, இன்னும் சொல்வதானால் நம்மைப் பற்றிய சரியான உண்மைகளை அறிய வேண்டும் என்னும் தீராத தாகத்தோடு கூடிய தேடலைக் கொண்டவர்களுக்கு, மேற்குறித்தவை கவர்ந்து இழுக்கக்கூடியவையாக, போகாமல் இருக்க முடியாது என்ற தூண்டலை அளிக்கக்கூடியவையாக இருக்கின்றன. இதற்கு என்ன காரணம்?

ஒருவனது பரிணாம வளர்ச்சிதான் இதற்கு முக்கிய காரணம். அதை அறிய வேண்டும் என்ற ஆவலில் தான் ஒருவன் ஆன்மீகத்தை நாடுவது. ஆனால் அதன் பிறகு, தன்னைப் பற்றிய உண்மைகளைக் குருவின் மூலம் அறியத் துவங்கிய பிறகு ஞானத்தின் ஒளி தன்னில் பரவி, அறியாமை இருள் அகலத் துவங்கிய பின், தான் அதுவாகவே ஆகிவிட வேண்டும் என்ற உந்துதல் அவனுக்குள் எழுகின்றது. அதனால் வெளி உலக நாட்டங்கள் தாமாகவே குறைந்துகொண்டே வர, ஆன்மீக ஆர்வமோ மென்மேலும் வளர்கிறது. சாதாரண வாழ்க்கைக்குரிய அறிவாற்றலின் மேன்மை ஆன்மீகப் பயிற்சிக்குச் சிறிதும் தேவையில்லை. வெளி உலக அறிவு, வேலை வாய்ப்பையும் பொருளாதார வளர்ச்சியையும், மதிப்பு மரியாதையைத் தரக்கூடியதாகவும் கருதப்படுகின்றது. அந்த அறிவு வெளி உலகத்தில் மட்டும் பயன்படக்கூடியது. ஆனால் தன்னைப்பற்றி அறிதலாகிய ஆன்மீக அறிவோ ஒருவனை ஆன்மாவிற்கு வெகு அருகில் அழைத்துச் சென்று இறைத் தொடர்பையே ஏற்படுத்திவிடுகின்றது.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான ஒன்று என்னவென்றால் நமது ஆன்மீக அறிவின் அளவு பற்றி அல்லது வளர்ச்சி பற்றி இறைச்சக்திக்குக் கவலையில்லை. பெற்ற அந்த ஞானத்தால் நாம் எந்த அளவிற்கு மாறிச் செயல்படுகின்றோம் என்பதைத்தான் அவன் கவனிக்கிறான்.

நம் உள்ளத்தில் உலக அளவிற்கு விரியக்கூடிய அன்பும், கருணையும் தான், ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு அடையாளம். எங்கேயோ போய் எதையெல்லாமோ கற்றுக் கொண்டு, நான் ஞானம் பெற்றுவிட்டேன் என்று சொல்லிப் பழைய அறியாமையிலேயே மூழ்கி வாழ்ந்தால் அது உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியா?

செஸ் விளையாட்டைப் பற்றித் தெரிந்தவர்களுக்கு நான் சொல்லப் போவது விளங்கும். அந்த விளையாட்டில் நாம் விளையாடும் விதத்திற்கு ஏற்றபடி தான் எதிராளி அதற்குப் பதில் கொடுப்பார். நாம் காயை நகர்த்துவதற்கேற்ப அவரின் அடுத்த நகர்வு அமையும். செயலுக்கேற்ற எதிர்ச்செயல். அவ்வளவுதான். இதுதான் இறைவன் செய்கின்ற ஒன்று. நமது நடவடிக்கைகளுக்கு ஏற்ற பலனையே அவன் தருவான்.

நீங்கள் சற்றும் எதிர்பார்க்காத ஒரு கேள்வியை இப்போது நான் கேட்கிறேன். உங்களது இதயம், சிறுநீரகம் போன்ற உள் உறுப்புகளை உங்களுக்குத் தெரியுமா? எனக்குள் இருக்கின்றபடியால் அவற்றை எனக்குத் தெரியும் என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால் பத்துப்பேருடைய சிறுநீரகங்களை எடுத்து வைத்து, இவற்றில் உங்களுடையது எது? என்று கேட்டால் உங்களால் காட்ட இயலுமா? இதே விதத்தில் மற்றொரு கேள்வி!

உங்களை இறைவனுக்குத் தெரியுமா? இது என்ன புது விதமான கேள்வியாக இருக்கிறதே என நீங்கள் யோசிக்கலாம். பிரபஞ்ச வடிவாயிருக்கின்ற இறைவனில் எல்லா உயிரினங்களுமே இருந்தாலும் நம்மைக் குறிப்பாக அவருக்குத் தெரியுமா? அதாவது நம்மை அவர் அறிகின்ற விதத்தில் நாம் மிக நெருக்கமாக அவரருகில் சென்று விட்டோமா? என்ற கருத்துத்தான் இக்கேள்வியின் தொடர்ச்சி. நம் உடலில் இருக்கின்ற உள் உறுப்புக்களை நாம் அறிந்திருக்கின்ற விதத்தில்தான் தன்னில் வெளிப்பட்டிருக்கும் நம்மைப்பற்றி அவர் அறிந்திருக்கிறாரா? அல்லது நம்மை அவருக்குத் தெரிய வைத்து விட்டோமா? என்று இப்படிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்!

நமக்கு இறைவனைத் தெரியும். ஆனால் இறைவனுக்கு நம்மை நம் படைப்பில் ஒன்று என்ற அளவில் தான் தெரியுமா? அல்லது என்னை அவர் நன்கு தெரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு நான் நடந்துகொண்டு அதற்குரிய முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கின்றேனா? அவருடைய உள் வட்டத்திற்குள் நாம் போய்விட்டோமா? என்றெல்லாம் யோசித்துப் பாருங்கள். இல்லையென்ற பதில் தான் பெரும்பாலும் கிடைக்கும்.

உங்களை நேரடியாக அது அறிந்துகொள்ள என்ன வழி? என்பது அடுத்த கேள்வி. அது என்னை அறியவேண்டுமெனில் அதனுடைய அருங்குணங்கள் எல்லாம் என்னில் இருக்க வேண்டும். சரிதானே! அதற்கு நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கை முறையை அப்படியே மாற்றி, அதற்கு ஏற்ற விதத்தில் அமைத்திருக்க வேண்டும். அப்படி நாம் தளம் மாறியிருக்கிறோமா?

நம்மால் 24 மணிநேரமும் ஆத்ம உணர்வில் தோய்ந்து வாழ முடியாது. ஆனால் மனிதனாக வாழ்கின்றபோது இறை குணங்களுடன் வாழ முடியும். இதற்கு மிகுந்த முயற்சி தான் தேவை. ஆன்மீகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து ஞான உபதேசம் பெற்று, இறைவனைப்பற்றி, நம்மைப்பற்றி நன்கு அறிந்து ஞானம் பெற்றாகிவிட்டது. இனி அவனை அடைவதற்குரிய செயல் தான் தேவை. அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும் அல்லது என்ன செய்கிறீர்கள்?

நம் வாழ்க்கை என்பது ஒரு விளையாட்டு. நாம் அவனோடுதான் நமது செயல்களால் விளையாடுகின்றோம். நம் விளையாட்டின் தரத்திற்கேற்றபடி அவன் திரும்ப விளையாடுவான். நாம் வஞ்சகமாகவோ, பிழையாகவோ விளையாடினால் அது அவனுக்குத் தெரியும். அத்தகைய விளையாட்டில் நமக்குத் தோல்வி தான் கிடைக்கும். இந்த விளையாட்டில் நாம் வெற்றி பெறுவதற்குரிய பல சந்தர்ப்பங்களை அவன் நமக்குத் தருகிறான். அதை நாம் கவனித்துப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் இந்த விளையாட்டு ஒரு தரம் தான் விளையாடக்கூடியது. இது எப்போது முடியும் என்பது அவனுக்குத்தான் தெரியும். நமக்குத் தெரியாது. ஆகவே குறுகிய காலத்திற்குள் வெற்றிபெறும் விதத்தில் விளையாட வேண்டும். இதில் வெற்றி பெறும் வாய்ப்புகளும் மிகக் குறைவு.

இந்த விளையாட்டை மிக மகிழ்ச்சியாக அனுபவித்து விளையாடவும் வேண்டும். நமக்குக் கஷ்டம் ஏற்பட்டாலும் கூட மகிழ்ச்சியாக விளையாடக்கூடிய தன்மை, நமக்கு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். பூவுலக வாழ்க்கைதான் இந்த விளையாட்டு. இதனை நாம் நம்மைப் படைத்துக் காத்துத் திரும்ப அழிக்கின்றவனுடன் தான், விளையாடிக்கொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் அவன் நம் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை. அப்படி அவன் தெரியவில்லை என்பதற்காக நாம் பிழையாக விளையாடலாமா? அப்படி மாறி விளையாடினால் அவன் நம்மைப் பூமிக்குத் திருப்பி அடிப்பான்.

நாம் ஞானத்துடன் விளையாடுகிறோமா, அறியாமையுடன் விளையாடுகிறோமா என்பதையெல்லாம் அவன் பார்ப்பதில்லை. நாம் எந்த நிலையிலிருந்து விளையாடுகிறோமோ அதற்கேற்றபடி அவன் நம்மிடம் திருப்பிக் காயை நகர்த்துவான். செயலுக்கேற்ற விளைவாக நாம் எதையும் பெறுவது இப்படித்தான். எனது கர்மநிலையைப் பொறுத்து எனக்குரிய வாய்ப்புகள் அமைகின்றன.

கோவிலுக்குப் போகிறோமா, பஜனை செய்கிறோமா, விரதம் பிடிக்கிறோமா என்பதையெல்லாம் அவன் கணக்கில் எடுப்பதில்லை. நீ மனிதத்தன்மையுடன் நடந்துகொள்கிறாயா? உலகிலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் நான் அன்பு கொண்டிருப்பதைப்போல் நீயும் அவற்றிடம் உன் அன்பு வலையை விரிக்கிறாயா? என்பதைத்தான் அவன் கண்காணிக்கின்றான். அன்புநெறியில் வாழ்பவன் புனிதமானவன்.

நாம் அப்படி அவனது உள்வட்டத்திற்குச் சென்றுவிட்டோம் என்று சொன்னால் அவனது நேரடித் தொடர்பு நமக்குக் கிடைக்கும். நம்முடைய பிரச்னைகளுக்கு அவனிடமிருந்து பதில் வரும். மேலும் நாம் விரும்புவது நடக்கும். அற்புதங்கள் நிகழும். அட்டமா சித்திகள் என்று சொல்கிறார்களே அத்தகைய திறமைகள் எல்லாம் நம்மிடமிருந்து வெளிப்படும்.

ஆகவே கடவுளுக்கு நாம் இருப்பதைத் தெரிவிக்க நாம் என்ன செய்யலாம்? எல்லாம் அவன் தந்தது என்று எது என்றாலும் அவற்றை அவனது பிரசாதமாகவே நினைத்து ஏற்க முடியுமா? ஒரு வழி இருக்கின்றது. அது நம்மை நீக்கி அவனை வெளிப்படுத்துதல். நம் உள்ளத்தில் எந்தவிதமான எண்ணமும் இல்லாமல் இருந்தால், எதைப்பற்றியும் யோசிப்பது, நினைத்துப் பார்ப்பது, திட்டம் போடுவது என்றெல்லாம் எதுவுமே செய்யாமல் சும்மா இருந்தால் ஆத்ம சக்தி தானாக நம்மில் நிறையும். அது தானாகவே செயல்படும்.

ஏனெனில் இந்த ஆத்ம சக்தியைத்தான் நாம் எண்ணமாக, சொல்லாக, செயலாக மாற்றி மாற்றிப் பயன்படுத்துகின்றோம். எந்த எண்ணமுமின்றி இருக்கின்றபோது ஆத்ம ஆற்றல் சேமிக்கப்படுகின்றது. அப்படி சேமிக்கப்பட்ட ஆற்றல் தானாகவே தேவையானவற்றிற்கு வெளிப்பட்டு சொல்லாக, செயலாக நம்மை வழி நடத்திச் செல்லும். அது செலுத்தும் வழி நாம் செல்கின்ற நிலை இது. ஆன்மீக சாதகர்களாகிய நம்மில் எத்தனைபேர் இப்படிப்பட்ட எண்ணமில்லாத ஒரு நிலையைத் தியானத்திலாவது அடைந்திருக்கின்றோமா என்று அவரவரும் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். எண்ணமில்லாமல் இயங்க முடியுமா என்று யோசிக்கலாம். அப்படி எண்ணமற்று செயல்படும்போது தான் இறையாற்றல் நம்மை வழி நடத்தும் என்பது ஓர் உண்மை.

ஆன்மீக சாதகர்களுக்கு இனி சிந்தனை என்பது கூடத் தேவையில்லை. சிந்தனை என்பது உள்ளத்திலிருந்து எழுகின்ற பதில் தெரியாத கேள்விகளுக்கான விடையைத் தேடுவதாகத் தான் பெரும்பாலும் இருக்கிறது. சிந்திப்பதும் கூட ஆத்மசக்தியைப் பயன்படுத்துகின்ற ஒன்றே. இதை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் அர்த்தமற்ற ஒன்றாகத் தான் தெரியும். சிந்திக்காமல் எப்படி இருக்க முடியும் என்று தோன்றும். ஆனால் ஆத்மாவை நோக்கிச் செல்வது என்பது மிக மிக நுண்ணியதான ஒரு நகர்வு. அதற்கு மிக நுணுக்கமாக வழியைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆத்மசக்தியைச் சேமிக்கத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் ஆத்மாவின் துணையால் தான் ஆத்மாவை அடைய முடியும். சிந்தித்தல் ஆத்மாவின் சக்தியை வீணடிக்கின்றது.

உலக வாழ்க்கைக்குச் சிந்தித்தல் மிக அவசியமான ஒன்று. நாம் ஆன்மீகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்ததே நமக்குள் எழுந்த பல கேள்விகளுக்குப் பதில் தேடியது சிந்தனையால் தான். ஆனால் ஞானம் பெற்ற பிறகு சிந்தனை தேவையில்லை. ஏனெனில் சிந்தனை மனித நிலையில் தான் தேவைப்படும். ஆத்மாவை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கின்ற போது ஒவ்வொன்றாக விட வேண்டும்.

இந்த இடத்தில் வேறொரு விஷயத்தையும் சொல்லியாக வேண்டும். ஞாபகத்திற்கும் சிந்தனைக்கும் அர்த்தங்கள் வேறு. ஞாபகம் என்பது உடல் வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்டது. சிந்தனை என்பது நமக்குள் நாமே எழுப்பிக்கொள்கின்ற கேள்விகளுக்கு விடை தேட முயற்சி செய்வது. ஞாபகம் கர்மாவை அதிகரிக்கச் செய்யும். சிந்தனை தேடலைத் தூண்டும். தெளிந்த ஞானம் பெற்ற பிறகு சிந்தனை தேவையில்லை. ஆன்ம சாதகர்கள் அப்படி எதையாவது சிந்தித்துத் தங்களின் ஆத்மசக்தியை இழக்கக்கூடாது என்பதற்காகவே இங்கு இந்த விளக்கம் தரப்படுகின்றது. ஆத்மசக்தியை எந்தவிதத்திலும் இழந்துவிடாமல் முழுமையான தியானத்தில் மூழ்கி அந்த ஆத்ம மலர்ச்சியை முழுமையாக ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த மலர்ச்சியில் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க வேண்டுமென்றால் மேற் சொன்னவற்றையெல்லாம் விட வேண்டும்.

எண்ணம், ஞாபகம், சிந்தனை என்ற எல்லாவற்றையும் இல்லாமல் செய்கின்றபோது தான் ஆன்ம மலர்ச்சி பூரணமடையும். எனவே இதுவரை சொல்லி வந்த விளக்கத்தைப்பற்றி மீண்டும் சிந்தனை செய்து கொண்டிருக்காமல், வாதப் பிரதிவாதங்களில் ஈடுபடாமல், அப்படியே அதை ஏற்றுக்கொண்டு பதிய வைக்கின்றபோது அமைதியின் அளவு அதிகரிக்கும்.

இவ்வாறு இடைவிடாத ஞான உபதேசத்தின் மூலமும், தொடர்ந்த தியானத்தின் மூலமும் படிப்படியாகத் தம்மை உயர்த்திக்கொண்டு வரும் ஆன்ம சாதகர்கள், தமது உடல், மனம், புத்தியின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு ஆத்ம தளத்தில் வந்துவிடுகின்றனர். இந்த நிலைக்கு வந்துவிட்ட பிறகு இந்த ஆத்மசக்தியே மற்ற மூன்று சக்திகளையும் ஒழுங்கமைத்து விடும். இது ஒரு ரகசியம்.

ஆத்மா தான் நமது மூலம். இந்த மூலத்தில் நாம் நமது தெளிந்த ஞானத்தாலும் தொடர்ந்த தியானத்தாலும் நம்மை நிலை நிறுத்தினால் அந்தப் பரமாத்மா தானாக நம்மைத் தன்பால் இழுத்து வழி நடத்தும். நமக்குத் தேவையானவற்றைத் தரும். ஆத்மாவை நாம் பிடித்துவிட்டால், பரமாத்மாவை அடைந்ததாகத்தான் அர்த்தம்.

ஆத்ம நிலையில் மனம் தேவையில்லை. புத்தி மட்டும் ஆத்மாவின் ஒளியில் நேரடியாகச் செயல்படுவதற்காகத் தேவைப்படும். இனி அந்தப் புத்தியும் தேவையில்லை. அதாவது மனதைப் புத்தியில் கரைத்துப் புத்தியை ஆத்மாவில் கலக்கின்ற நிலையில் நாம், உடல், மனம், புத்தியைக் கடந்து பூரணமாக ஆகிவிடுகின்றோம்.

இனி என்ன நடக்கும்? இந்த உடலோடு, நாம் வாழ்கின்ற வாழ்க்கையில் புத்தி, மனம், ஆகியவற்றைக் கடந்து வராமல் ஆத்மசக்தி நேரடியாக உடலுக்கு வரும். இப்படி நிகழ்கின்றபோது இந்த உடல் ஒளிரும். இதைப் புரிந்துகொள்வதும் இப்படி இதனை நடைமுறைப்படுத்துவதும் தான் ஒரு முழுமையான ஆன்மீக சாதனையாக அமையும். இறைவன் விரும்புவதும் இதைத்தான். ஆன்மாவாகிய தன்னைப் புரிந்துகொண்டு ஆத்ம நிலையில், ஆத்ம தளத்தில் நின்று வாழ்கின்றபோது அந்த வாழ்க்கை என்னும் விளையாட்டு ஆனந்தமயமாக அமைகின்றது.

1960ம் ஆண்டிற்குப் பிறகு இந்தப் பூமியின் சக்தி உயர்வடைந்திருக்கிறது. இயற்கையில் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த உயர்வு அல்லது மாற்றம் தனி மனிதனின் தன்மையையும் உயர்த்தியிருக்கின்றது. நன்கு சிந்தித்தால் தான் இந்த உண்மை விளங்கும். மனித மனம் பெரும்பாலும் எதிர்மறையாகவே சிந்திக்கும். உலகம் கெட்டுப் போச்சு, எங்கு பார்த்தாலும் வன்முறை, போராட்டம், இயற்கைப் பேரழிவு என்றெல்லாம் பேசுவார்கள். ஆனால் அது உண்மையல்ல. உண்மையைச் சொல்வதென்றால் உலகம் உயர்ந்திருக்கிறது. எல்லாத் துறைகளிலும் முன்னேற்றம். அறிவியல், பொருளாதாரம், வாழ்க்கைத் தரம், புரிந்துணர்வு, கல்வி, அரசியல், குடும்பச் சூழ்நிலை என்று எதையெடுத்தாலும் மாறியிருக்கிறது. வளர்ச்சிதான் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அந்த மாற்றமும் வளர்ச்சியும் கூட அதி வேகமாக நிகழ்கின்றது.

1960 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு பிறந்த குழந்தைகளைக் கவனித்தால் அவர்களின் அறிவு வளர்ச்சியும், புத்திக்கூர்மையும் நம் காலத்தில் இருந்ததைக் காட்டிலும் அதிக அளவில் வெளிப்படுவதை நன்கு அறியலாம். பூமியின் உயர்நிலை முன்னேற்றத்தின் சூழ்நிலை அவர்களுக்கு அறிவாற்றலை அதிகரிக்கச் செய்திருக்கின்றது. அதற்கேற்ப வாய்ப்புகளும் வளர்ந்திருக்கின்றன. இப்போதைய சிறுவர்களுக்குத் தெரிகின்ற விஷயங்கள் நமக்குத் தெரிவதில்லை என்பது உண்மை.

பூமியின் கீழ்நிலை மண். பூமியின் படைப்புகளில் சிகரம் மனிதன். மண் தான் பரிணாம வளர்ச்சியுற்று மனிதனாக ஆகியிருக்கிறது. அந்த மனிதனும் தனது பொய்த்தன்மைகளை நீக்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு முன்னேறுகின்றபோது உயர்வடைகின்றான். ஆனால் சாதாரண மனிதன் இன்னும் மண்ணாசை என்னும் கீழ் நிலையில் தான் நிற்கிறான் என்பது வழக்கு மன்றங்களில் நிலத்தகராறுகளுக்காகப் போடப்பட்டிருக்கும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கையின் மூலம் தெரியவரும். போகும்போது எதையும் கொண்டு போகப்போவதில்லை என்ற அறிவுத் தெளிவு ஏற்பட்டால் மண்ணிற்காக அடிதடி, போராட்டம் இருக்குமா? இப்படி யோசிக்க வேண்டும். இது தான் ஆன்மீக மனப்போக்கு.

சாதாரண மனிதமனம், உடல், மனம், புத்தி ஆகியவற்றின் சக்தியை, அவற்றின் உண்மைத் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளாத நிலையில், அறியாமையுடன் பயன்படுத்தித் தமக்குள் இருக்கும் சக்தியைப் புலன்களின் வழியாகச் செலவழித்து விடுகின்றது. ஆனால் ஆன்மீகத்தை அறிகின்ற நிலையில் சத் சங்கத்தை நாடி, அதனுடன் தொடர்பு கொண்டு தியானம் முதலிய ஆத்ம சாதனைகளில் தொடர்ந்து ஈடுபடுகின்ற மனம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவியிருக்கின்ற சக்தியுடன் தனது ஆத்மசக்தியை இணைத்து உலக இயக்கத்திற்கு ஒரு சம நிலையை ஏற்படுத்துகின்றது.

உணர்ச்சிப் போராட்டங்களால் கொந்தளிக்கின்ற சாதாரண மனம், புலன்களை ஒன்றுபடுத்தி, மனம், புத்தி ஆகியவற்றை உள்முகமாகத் திருப்பித் தன்னில் தான் இணைந்திருப்பதான ஆன்ம சாதகர்களின் தியான அலைகளால் அமைதிப் படுத்தப்படுகிறது. இப்படி ஒருவன் தன்னை அமைதிப் படுத்துகின்றபோது அந்த அலைகளால் பத்துப்பேர் அமைதிப்படுகின்றனர். இவ்வாறு ஆன்மீக சாதகர்கள் மறைமுகமான ஒருவித சமூகசேவை செய்து வருகின்றனர் என்றே கூறலாம்.

பிரபஞ்ச சக்திதான் உடல் சக்தியாகவும், உள்ளச் சக்தியாகவும், அறிவாற்றலாகவும், ஆத்மசக்தியாகவும் தனி மனிதனின் தரத்திற்கேற்ப வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்நிலையில் தொடர்ந்து தம்மை உலக நடவடிக்கைகளிலிருந்து விலக்கி, ஆத்ம சாதனையில் ஈடுபடுத்திப் பயின்று கொண்டிருப்பவர்கள் இந்தப் பிரபஞ்ச சக்தியைத் தமக்குள் எடுத்துத் தம் சக்தியை அதனோடு இணைத்து அமைதியை உருவாக்குகின்றனர். எங்கிருந்து வந்தோமோ அங்கே தம்மை மீண்டும் கொண்டு சேர்க்கின்ற முயற்சியில் ஈடுபடுவதுதான் உண்மையான வாழ்க்கை. அதுதான் வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம். இது ஆன்ம அறிவு பெற்றவருக்குத்தான் விளங்கும்.

இப்படிப்பட்ட ஆன்மீக சாதகர்கள் ஒளி உடம்பைப்பற்றி அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அதிலேயே நிலைபெற்றிருக்கும் தன்மையைப் பழக வேண்டும். இது புரிந்து விட்டால் நம்மை நாம் இருக்கின்ற நிலையிலிருந்து இன்னும் உயர்நிலைக்கு மேம்படுத்திக்கொள்வது எளிதாகிவிடும். ஒளி உடம்பு இருந்தால் சமாதி நிலை ஏற்படும். தியானமும் பிசகல் இல்லாமல், எந்தவித மனச் சிதறலும் இல்லாமல் இன்னும் சொல்லப்போனால் எவ்வித மன அழுக்கும் இல்லாமல் ஆத்ம சக்தியைப்; பூரணமாக அனுபவிக்க முடியும். தியானம் செய்யும்போது முதலில் மனம் புலன்களின் போக்கில் இழுபட்டுப் போகின்ற நிலை மாறுகின்றது. மனம் நமது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்துவிடுகின்றது. இந்த நிலையில் எண்ணங்கள் குறுக்கிடுவதில்லை. மனம் எந்த ஆசையிலும் துhண்டப்படாமல் அமைதியாக இருக்கின்றது. இந்நிலைக்கு மனோலயம் என்று பெயர்;. மனம் ஆன்மாவுடன் லயமாகிறது. அதாவது ஒன்றிலேயே முழுமையாகத் தோய்ந்து விடுகின்றது. ஆன்மா லயப்படும் இடம் ஆலயம் என்று சொல்வது இந்தப் பொருளில் தான்.

லயப்படுதல் என்பது ஒன்றை மட்டும் கூர்ந்து நோக்குதல் என்றும் பொருள் படும். அதாவது நான் ஆத்மாவுடன் இணையத் தியானம் செய்கின்றபோது ஆத்மாவில் தோய்ந்துவிடுதல். இந்நிலையை அடைய எண்ணங்கள் வராமல் தடுக்கப்பட வேண்டும். இதற்கு அதிகக் கவனம் தேவை. ஏனெனில் மனம் சும்மா இருக்காது. ஒரு நொடியில் பல நுhறு எண்ணங்களுக்குள் ஓடிவிடும். இதைத் தடுக்க விழிப்புணர்வைப் பழக வேண்டும்.

என்னைச்சுற்றி என்ன நடக்கிறது, நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதை மிகக் கவனமாகக் கண்காணித்தலே விழிப்புணர்வு ஆகும். சரியான விழிப்புணர்வு நமக்குள் இல்லையென்றால் எண்ணங்கள், அனுபவங்கள் எல்லாம் உட்புகுந்துவிடும். மனம் இயங்குவதற்கு அடித்தளமாக இருப்பது விழிப்புணர்வு தான். ஆத்மாவின் விரிவாக இருக்கின்ற சித்தத்தைத் தான் விழிப்புணர்வு அல்லது சைதன்யம் என்று சொல்கிறோம். ஆத்மாவின் விரிவு சித்தம். பரமாத்மாவின் விரிவு பிரபஞ்சம்.

இந்தச் சித்தத்திலிருக்கும் பழைய பதிவுகளை, எண்ணக் குவியல்களை இல்லாமற் செய்வதுதான் ஆன்ம சாதகர்கள் மேற்கொள்கின்ற ஆன்மீகப் பயிற்சிகள். சித்தத்தில் உள்ள ஆசைகள், அனுபவங்கள், வேண்டுதல்கள், தேவைகள் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்த தியானத்தால் இல்லாமற் செய்கின்றனர். இப்படி அவர்கள் தொடர்ந்து முயல்கின்றபோது சித்தம் சுத்தமாகின்றது. அதாவது கர்மாவால் இயக்கப்பட்டது, ஆத்ம ஒளியில் செயல்படத் துவங்குகின்றது. அதன்பின் கர்மப் பாதிப்பு இல்லாமல் சித்தம் சரியாகச் செயல்படும்.

நமக்கு வெளிமனம், ஆழ்மனம் என இரண்டு மனங்கள் இருக்கின்றன. வெளிமனம் எல்லாவற்றிலும் ஈடுபட்டுச் சுற்றித் திரியும். உள்மனதில் தான் அங்குள்ள மூலகங்களில் பதிவுகள் இருக்கின்றன. அவை கர்மப்பதிவுகள். அதைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். சித்தத்தைச் சுத்தம் செய்தல் என்பது சாதாரண செயலல்ல. அதற்கு ஞானமும், தியானமும் தேவை. ஞானம் என்பது தெளிந்த அறிவின் சேர்க்கை. தொடர்ந்த தியானத்தால் சித்தம் சுத்தப் படுத்தப்படுகின்றது.

அடுத்து நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒன்று ஆத்ம சக்தியைப்பற்றி. அழுத்தி வைக்கப்பட்ட சித்தம் தான் ஆத்மசக்தி. எல்லா இடங்களிலும் இது இருக்கிறது. ஒளியும், ஒலியும், பேரறிவும் சேர்ந்ததுதான் ஆத்மசக்தி. பேரறிவு என்பது கடவுள் சக்தி. ஒளி, ஒலி, உயிரணு மூன்றையும் ஒன்றாக்கி அழுத்தி வைக்கப்பட்டது படைப்பு என்றாயிற்று. இது தான் முதலில் நோக்கமும் உணர்வும், எண்ணமும் உணர்வும் என்றாகிப் பிறகு அவை அன்பும் அறிவுமாகப் படைப்பிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன. இந்த அழுத்தப்பட்ட சக்தி எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கின்றது.

இந்த உடல் 16 அலைகளால் ஆனது. மனமாகவும், புத்தியாகவும் இயங்குபவை 19 அலைகள். மின்காந்த சக்திதான் இந்த 35 அலைகளாக இயங்குகின்றது. எமக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற மேற்குறித்த அலைகள் தான் நம்மை அலைக்கழிக்கின்றன. இந்த சக்தி அனைத்தையும் அலை பாயாமல் நிறுத்தி நாம் ஒன்றுபடுத்தப் பயிலும்போது சக்தியெல்லாம் திரண்டு சிவமாகின்றது.

என்னில் இந்த அலைகளை நிலையாக நிறுத்த வேண்டும். அதற்காகத் தான் முதல் முயற்சியாக மூச்சைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று சொல்வது. ஏனெனில் மூச்சு கட்டுப்பட்டால் மனம் கட்டுப்படும். அல்லது அடங்கும். அதனால் தான் யோகா பயிற்சியில் மூச்சுப் பயிற்சி முக்கிய அங்கம் வகிக்கிறது. மூச்சை அடக்கி நிறுத்துவதைக் கும்பகம் என்று சொல்வார்கள். அந்த நிலையில் எண்ணங்கள் இருக்காது. மனம் அடங்கி நிற்கும். மனம் அடங்குகின்றபோது ஆத்ம சக்தி நம்மில் பரவும்.

வெளியிலிருந்து வரும் அலைகளையும், நம்மில் எழுகின்ற அலைகளையும் எழாமல் செய்கின்றபோது ஆத்மா வெளிப்பட்டுப் புத்தியாக இயங்கும். இந்த உண்மை புலப்படாதவரை மனம் அலைந்துகொண்டு தான் இருக்கும். இது தெரியாமல் மனதை அடக்க வேண்டும் அல்லது ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக விவரம் தெரியாதவர்கள்; கோவில்களுக்குச் சென்றால் மனம் ஒருமுகப்படும்; மந்திரங்கள் செபித்தால் மனம் ஒடுங்கும்; பூசை செய்தால் மனக்கட்டுப்பாடு ஏற்படும் என்றெல்லாம் ஏதேதோ முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுப் பார்க்கின்றனர். ஆனால் அந்த முயற்சிகளால் மனம் அடங்காது. சிறிது நேரம் அமைதியாய் இருந்துவிட்டுப் பின் மீண்டும் அலைபாயத் தொடங்கிவிடும். நம்மைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தௌ;ளத் தெளிய விளங்கிக்கொண்டால், அந்த ஞானத்தின் வழியே முயற்சிகளை மேற்கொண்டால் பலன் கிடைக்கும். எதற்கு என்றாலும் உடனே ஒரு குழந்தை அழும். நாம் அப்படி அழுவோமா? இது தான் அனுபவத்திற்கேற்ப அறிவு.

அன்றாட வாழ்க்கையில் நமக்கு வருகின்ற பிரச்னைகள் எல்லாம் பெரிது படுத்தப்படுவது நமது அறியாமையால் தான். ஆத்மத் தொடர்பு கொண்டவர்களுக்குப் பிரச்னைகள் இருக்காது. தீர்வு தான் இருக்கும். நமது அறிவின் வளர்ச்சிக்குத் தகுந்தபடிதான் நாம் பிரச்னைகளைக் கையாளுகின்றோம். பரிணாம நிலைக்குத் தக்க செயல்பாடு. ஆரம்பத்தில் பிரச்னைகளை எதிர்த்துப் போராடி, அடிபட்டு, அடிபட்டு, பக்குவப்பட்டு, பிறகு அறிவுடைமையுடன் செயல்பட்டு முன்னேற்றமடைகின்றோம்.

சர்வ வல்லமை கொண்ட பரம சக்தியுடன் தொடர்பு கொண்டுள்ள நிலையில் தான் நம் வாழ்க்கை எப்போதுமே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் நாம் தான் அதைக் கவனிப்பதில்லை. நித்திரையில் நாம் சென்று ஒடுங்குவது அந்தப் பரமாத்ம சக்தியுடன் தான். பிறகு எழுவது அதனிடமிருந்து விடுபடுகின்ற நிலை. இதிலிருந்தே சர்வ வல்லமையுள்ள சக்தியின் ஒரு பிரிவு தான் நான் என்பதை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நாம் ஆத்மாவை இனித்தான் அடைய வேண்டும் என்பது அல்ல. ஏற்கனவே நாம் ஆத்மா தான். அதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் நமது முயற்சியாகவும் குறிக்கோளாகவும் இருக்க வேண்டும். மனிதப்பிறவி எடுக்கின்றபோது ஆத்மசக்தியுடன் தொடர்பு கொண்ட நிலையில் தான் நாம் பிறக்கிறோம். ஆனால் அதுதான் நானாகப் பிறந்திருக்கிறது என்பதை அறியாமல் நாம் வாழ்கிறோம்;. அந்த அறியாமை தான் தன்னைப் பற்றி அறியும்படி நம்மைத் துhண்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த அறியாமையும் இறைவனின் விருப்பம் தான்.

முழு நிலைமைக்கு வா! பரிபூரணத்தை அடை! என்று நம்மைத் துhண்டுவதும், அப்படிப் பூரணத் தன்மையை அடைவதற்குரிய வழிகளை நமக்கு அமைத்துத் தருவதும், அதற்கேற்ப வாழ்க்கையைக் கொண்டு செலுத்துவதும், உரிய வழிகாட்டிகளைத் தருவதும் கூட இறைவன் தான். நாம் இந்தப் பாதையை நோக்கித் திரும்புகின்றவரை நாம் இதை நோக்கித்தான் செலுத்தப்படுகின்றோம் என்பதே நமக்குத் தெரியாது. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது? என்று தான் நினைப்போம். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் அவனது கை இருக்கிறது என்பது ஞானம் பெற்ற பிறகு, அதாவது அவனைப் பற்றி நன்கு அறிந்தபிறகுதான் விளங்கும். அவன் தான் நான் என்பது தெரிந்த பிறகு என்ன ஆகும்? நமது ஓட்டம் நின்றுவிடும்.

அப்படி சக்தி ஓட்டம் நிறுத்தப்பட்டது தான் பொருட்களாகக் காட்சியளிப்பவை. பொருள்களுக்குள் சக்தி இருக்கின்றது. ஆனால் அவை நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன. அப்படியென்றால் மனிதனாகிய நமது சக்தி ஓட்டம் நிறுத்தப்பட்டால் நாம் என்னவாக ஆகிறோம்? சீவன் என்று சொல்லப்படுகின்ற நாம் அந்நிலையில் சிவமாக மாறுகின்றோம். சீவனில் உள்ள சுழிதான் இந்த ஓட்டம். அதை நிறுத்தினால் சிவம். சிறிய மாற்றம்தான். ஆனால் கடினமாகத் தெரிகிறது. சீவனை சிவமாக்க வேண்டுமெனில் அதற்கு மௌனம் அவசியம். இங்கு மௌனம் என்பது வாய் பேசாமலிருப்பது அல்ல. எண்ண அலைகள் எழாத நிலையும் அல்ல. ஆத்ம இணைவில் ஏற்டுகின்ற நிறைவு.

அன்பினால் ஏற்படும் இணைவில் ஒரு மௌனம் ஏற்படும். அது மனமில்லாத நிலை. அங்கு அறிவு செயல்படாது. ஆத்மாக்கள் இணையும். ஒன்றுபடும். ஈருடல், ஓருயிர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள் அல்லவா? ஒரு சமயம் விஞ்ஞானி எடிசனும், கார்ல் ஏல் என்ற அறிஞரும் ஓரிடத்தில் சந்தித்தனர். ஆனால் இருவரும் ஒரு வாய் வார்த்தையும் பேசவில்லை. ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அவ்வளவுதான்.

திருவண்ணாமலையில் வாழ்ந்த ரமண மகரிஷியை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து சிவயோக ஸ்வாமிகள் சந்திக்கச் சென்றார். ஆசிரமத்திற்குச் சென்றவுடன் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர். ஒரு பேச்சும் இல்லை. இருவர் கண்களிலும் கண்ணீர். சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்து விட்டு யோகர் சுவாமி எழும்பிப் போனார். ரமணரும் கிரிவலம் சுற்றப் புறப்பட்டுப் போய்விட்டார். இது போன்ற சம்பவம் இந்தியாவிலேயே ரமணரைப் பார்க்க வந்த சமகால மகான்களுக்கும் நிகழ்ந்திருக்கிறது. அவர்கள் எதற்காக இவ்வளவு துhரம் போக வேண்டும்? ஏன் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் திரும்ப வேண்டும்? அதைத்தான் சிந்திக்க வேண்டும். ஆத்ம இணைவு அங்கு நிகழ்ந்தது. அன்பு சங்கமித்தது. இரண்டும் ஒன்றுதான்;. வேறுவேறாக இல்லை. இரண்டும் ஒன்று என்று அறிந்த பின்பு அங்குப் பிரிவு ஏது? பேச்சு எதற்கு? மௌனம் என்பது ஞானவரம்பு. மனதை ஒருமைப்படுத்துவது மனோலயம். மனதையே இல்லாமற் செய்வது மனோ நாசம். இதை நன்கு புரிந்து உணர்ந்து தொடர்ந்து முயல வேண்டும்.

இனி அடுத்து அறிய வேண்டியது என்னவென்றால் இந்தப் பேரறிவு நாம் கருவிலிருந்து குழந்தையாக வெளிப்படுகின்றபோது நமது உச்சந்தலையிலேயே ஏழாவது சக்கரத்தில் இருக்கின்றது. குழந்தை வளர வளர அது ஓரோர் சக்கரமாக இறங்குகின்றது. பிறகு நமது வளர்ச்சிக்குத் தகுந்தபடி மீண்டும் ஒவ்வொரு சக்கரமாக மேலேறுகின்றது. 2வது 3வது சக்கரத்தில் வருகின்றபோது அந்த ஆற்றல் காந்தசக்தியை அதிகமாக வெளிப்படுத்துகின்றது.

அந்நிலையில் இரு பாலருக்கும் பாலுணர்வு வெளிப்படுகின்றது. ஒருவரால் ஒருவர் ஈர்க்கப்படுவது இந்தக் காந்த சக்தியாலேயே. 18லிருந்து 20 வயது வந்தவுடன் காந்தசக்தி ஒருவரை ஒருவர் இழுக்கும். இந்தக் காந்த சக்தியால் ஏற்படும் கவர்ச்சி குறையக் குறைய அறிவு வேலை செய்யும். ஆனால் 80 சதவீத மனித சமுதாயம் இந்தக் காந்த ஈர்ப்பில் சிக்கிக்கொண்டு விடுகிறது. காந்த சக்தியிலிருந்து விடுபட்டவர்கள் தான் அறிவு நிலையில் மேன்மையடைகின்றனர். கண்ட பேருடன் சுற்றித் திரியாதே. படிப்பில் கவனத்தைச் செலுத்து என்று பெற்றோர் இந்த வயதில் பிள்ளைகளைக் கண்காணித்துத் திருத்துவது அவர்களைக் கவர்ச்சியிலிருந்து விடுவித்து அறிவுப் பாதையில் செலுத்தி மேம்படச் செய்வதற்குத்தான். இந்தப் பாலுணர்வு மாற்றப்பட்டவுடன் மின்சக்தியாக மாறி அறிவாற்றலாக வெளிப்படுகிறது. இளம் பருவக் கவர்ச்சியால் தான் காதல், சிகரெட், மது அருந்துதல், சூதாட்டம் போன்ற பல வகைகளில் இளைஞர்கள் சிக்கிவிடுகின்றனர். இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொண்டு விட்டால் அந்தக் காந்தக் கிளர்ச்சியை எலக்ட்ரிக் எனர்ஜியாக மாற்றிப் பல சாதனைகளைச் செய்வார்கள். செய்ய முடியும்.

இப்படி இந்த எனர்ஜி ஒவ்வொரு சக்கரமாக மேலேறி உலகக் கருணையாக மலர வேண்டும். அது இதயச் சக்கரத்தில் வருகின்றபோது அன்பையும் கருணையையும் உணர வேண்டும். சுஷூக்தியில் வரும்போது உணர்ந்ததைச் சொல்ல வேண்டும். நெற்றிக்கு வரும்போது ஒளி உடம்பைத் தரிசிக்க வேண்டும். கடைசிச் சக்கரத்தில் பரிணாமப்பட வேண்டும். இறங்கிய பேரறிவை மேலேற்றிப் புறப்பட்ட இடத்தில் மீண்டும் கொண்டு சேர்த்தல் தான் வாழ்க்கை என்று சொல்லலாமா?

இப்படி இந்த ஆற்றலை மேம்படுத்திக் கொண்டு போகாமல் தம்மிலிருந்து வெளிப்படும் திறமைகளை மேலும் மேலும் வளர்த்துக் கொண்டு போவதில் நம் கவனம் திரும்பி விடுகிறது. அதனால் வாழ்க்கையின் நோக்கம் நிறைவேறாமல் போய் விடுகின்றது.

உணர்வாய் இருப்பது காந்த சக்தி. அறிவாய் இருப்பது மின் ஆற்றல். இந்த மின் காந்த அலைகள் தான் நம்மை இயக்குகின்றன. நாம் ஒளிக்கீற்றுகளின் படைப்புக்கள். சூரிய ஒளியிலிருந்து தான் நாமும், நாம் காண்பவை அனைத்துமே தோன்றின. இவை அனைத்தின் இறுதி நிலை ஒளி. இந்த ஒளியைத் தமக்குள் தியானத்தால் தரிசித்துப் பரிணாம உயர்வைப் பெறுகின்ற முயற்சியில் தான் ஆன்மீக சாதகர்கள் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர். எனவே ஆன்மீகம் என்பது ஒளி நிலையை அடைதல் என்பது தான். இது புதிய விளக்கம்.

நாம் பிறக்கும்போது ஒளிசக்தி சகஸ்ராரத்தில் இருக்கும். பிறந்தவுடன் மூலாதாரத்திற்கு இறங்கிப் பிறகு படிப்படியாக முன்னேறி மீண்டும் தனது இருப்பிடமான சகஸ்ராரத்தை அடைவதுதான் பரிணாம முதிர்ச்சி அல்லது முக்தி நிலை. இதற்கு ஞானமும் தியானமும் தான் உரிய சாதனம். ஞானம் தான் முதல் தேவை. ஒருவரது ஞானம் தான் அவரது தியானத்தை வெற்றி ஆக்குகின்றது. ஞானமில்லா விட்டால் நானல்லாத, இந்தப் பிறவிக்குரிய, அவன் அப்படிச் சொன்னானே! இவள்; இப்படிச் செய்தாளே! என்பன போன்ற கீழான எண்ணங்கள் திரும்பத் திரும்ப வரும். கோவிலுக்குப் போய்ப் பிரார்த்தனைகளைச் செலுத்துவதாலோ, கண்ணை மூடிக்கொண்டு மந்திரங்களை ஜெபிப்பதாலோ இந்த மன அழுக்குகளை அகற்ற முடியாது. அக அழுக்கை அகற்ற ஞானத்தால் தான் இயலும். சடங்கு சம்பிரதாயங்களெல்லாம் செயல்பாடுகளில் மனதை ஈடுபடுத்தி எண்ணங்களை மறக்க வைப்பவையே தவிர வேறல்ல. இவற்றையெல்லாம் செய்தவுடன் மனம் அமைதிப்பட்டது போல சில மணி நேரங்கள் வரை தான் இருக்கும். பிறகு பழையபடி புலம்பத் தொடங்கிவிடும். ஆனால் ஞானத்தின் வழி சென்று எவையெவை என்னென்ன என்ற நம்மைப் பற்றிய உண்மைகளை அறிந்து அவற்றை ஆராய்ந்து புரிந்துகொள்ள முற்படுகின்றபோது அமைதித் தன்மை நம்மில் தங்கி விடுகின்றது. ஆகையால் வளர்ச்சி என்பது ஞான யோகத்தால் வர வேண்டும். மற்ற வழிகளில் முயன்றால் பலன் இருக்காது.

கோவில்களில் சிலைகளை வடிவமைத்து அவை தெய்வங்களாக உருவகிக்கப்பட்டு வணங்கப்படுகின்றன. அந்த வழிபாடு உண்மையை உணர்த்துவதில்லை. செய்ததைச் செய்கிறோம். அவ்வளவுதான். அந்தத் தெய்வங்களின் உண்மைத் தன்மையை, அவ்வடிவங்களின் பின்னால் வைக்கப்பட்டுள்ள உண்மையான கருத்துக்களை, அறியப் பயில்வது தான் ஆன்மீக ஞானப் பயிற்சி. தெய்வீகம் எனக்குள் செயல்படுகின்றபோது அதனை உயிர்சக்தி என்று அழைக்கின்றோம். உயிர்ச் சக்தி இந்த உடலில் ஒவ்வொரு நிலைகளில் நின்று செயல்படுகின்றது.

இதயம் ஒவ்வொரு துடிப்பிற்கும் bio-electric-energyயை உற்பத்தி செய்கின்றது. மனம் ஒன்றை விரும்புகின்றபோது bio-magnetic-energyயைத் தயாரிக்கின்றது. இந்த உயிரியல் மின்சக்தி என்னில் கதிர்வீச்சை ஏற்படுத்தியதென்றால் அதைத் தான் ஓரா(aura) என அழைக்கின்றனர். அதாவது ஒளிவட்டம். இதனை உடலுக்கு வெளியில் பார்த்தோம் என்றால் அது ஒளியுடல் (light body).

இந்நிலை அமைவதற்கு முன்பாக எனக்குள் bio-atomic energy என்னும் ஆற்றல் தியானத்தால் ஏற்படுகின்றது. இந்த உயிரியல் அணு ஆற்றல் என்னுள் இயங்கத் துவங்கினால் என்னால் அடுத்தவர் எண்ணங்களை இருந்த இடத்திலிருந்தே அறிய முடியும். பிறரது உள்மன ஓட்டங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

முதலில் bio-magnetic அடுத்து bio-electric அதையடுத்து bio-atomic இறுதியில் bio-light. இதுதான் உயிர் ஒளி நிலை. இதன் அடுத்த படியாக அமைவது athmic energy. இவை எல்லாம் முறையாகச் செயல்படத் தொடங்கினால் இறுதியில் நேரடியான ஆத்மத் தொடர்பு ஏற்படும். இந்த ஆத்மாவின் ஒளி வெளிப்பட்டுப் பரவுகின்ற நிலையில் தான் ஒளி உடல் பிரகாசிக்கும். இது பரமாத்ம நிலை.

இந்த உயர் அலை ஓட்டத்திற்கு நாம் நம்மை உயர்த்திக்கொண்டு வருகின்றபோது, அந்தப் பரம்பொருள் தானாகவே நம்முடன் தொடர்பினை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும். இந்தத் தொடர்பு ஏற்படுவது தான் உண்மையான வாழ்க்கை. இந்நிலையில் ஆத்மா, பரமாத்மாவுடன் தொடர்பு கொண்ட நிலையில் வாழ்க்கை அமைந்துவிடும். பரம்பொருள்; ஆத்மாவாக என்னுள் இருந்து வாழ்கின்ற நிலை இது.

அலகில் சோதியன், அம்பலத்தாடுவான்! என்று ஒரு பாடல் வரி வருமே! அதன் உண்மையான பொருள் என்ன தெரியுமா? அலகு என்பது நான். எனக்குள் சோதியாக ஒளிர்;பவன் அவன். அம்பலத்தாடுவான் என்றால் இந்தப் பிரபஞ்சமாக நின்று ஆடுகின்றவன். என்றால் என்ன பொருள்? அவன் தான் எனக்குள் இருந்துகொண்டு நானாக வாழ்கிறான். நான் இந்தப் பிரபஞ்ச வடிவமான பரமாத்மாவின் ஒரு சிறிய அலகு (unit). அவ்வளவுதான். புரிகின்றதா?

இந்தச் சிறிய அலகிற்கும் அந்தப் பரந்து விரிந்த பரம்பொருளுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. ஆனால் அதை நாம் அறியவில்லை. ஏற்கனவே இருக்கின்ற இந்தத் தொடர்பை நான் அறியக்கூடிய நிலையை அடைகின்றபோது நான் மலர்கிறேன். இவ்வாறு நான் மலர்ச்சி அடைகின்ற நிலையில் எனது பிறப்பின் முயற்சி நிறைவடைகின்றது. புத்துணர்ச்சியும் நிறைவும் சேர்ந்தது இந்த மலர்ச்சி.

நம் உடலில் உள்ள ஏதேனும் கழிவு வெளியேறிய பிறகு ஒரு விடுதலை உணர்வு நம்மில் ஏற்படும். அது ஒரு சுகம். இந்த சுகம், முக்தி, விடுதலை, வெளிப்படுதல் எல்லாமே ஒன்று. நம்மைப் பற்றிய உண்மையை நாம் அறிந்தால், அறியாமை என்னும் கழிவு நம்மிலிருந்து வெளியேறினால், அந்த ஞானம் நம்மை விடுதலைக்கு அழைத்துச் செல்லும்.